Categorie archief: expositieverslagen

Verslagen van exposities in galeries, musea en non-profit kunstinstellingen.

The Future of what – Corridor Project Space

In de video ‘Blue Stone’ van Mariko Kuwahara poetst een oude man een steen schoon. Een blauwachtig stuk rots op een plateautje zo lijkt het. In The Stone Dealer gaat het over deze Sanbaseki. Sierstenen voor de Japanse tuin. In de jaren ’60 tot ’80 was het een hype. Diverse handelaren hebben er veel geld mee verdiend. Maar de hype is voorbij en nu zijn het weer gewoon stenen. In de video vertellen eigenaren en (oud) handelaren over de stenen. In hun verhalen is de pijn voelbaar over het vergaan van die glorierijke periode, al wordt dat geen moment genoemd.  Hoe kennen we waarde toe aan iets gewoons als een steen? En hoe gaan mensen om met die waarde als die (nationaal) niet meer wordt gedeeld?

Still uit de video 'Blue Stone'
Still uit de video ‘Blue Stone’

Het project van Rosa Sijben voor de expositie The Future of what bij Corridor Project Space gaat over het toekennen van waarde aan kunstobjecten. Ze verzamelde een aantal lege doosjes, kistjes en houders. Ze maakte voor elk van de ‘omhulsels’ een precies passend object. In totaal zijn het acht werken geworden. Voor de duur van de expositie zijn de ‘kunstwerken’ in bruikleen gegeven aan buurtbewoners (veelal kunstenaars). Als onderdeel van de expositie kun je gedurende de openingstijden van The Future of What aanbellen bij deze huizen om het object te bekijken en vast te houden. Wat gebeurt er met ons en deze sculpturen als we ze behandelen als kunstvoorwerpen?

rosa-sijben_cooridor-ps_1

rosa-sijben_cooridor-ps_3

In de bij de expositie horende folder is een essay te lezen van Chiara Nuzzi die goed aansluit bij de projecten van de twee andere kunstenaars. Het maakt de expositie tot een boeiend geheel. Het werk van Rosa Sijben maakt je tot performer en beschouwer tegelijk. Er ontstaan boeiende ontmoetingen tijdens de bezoeken met eenvoudige objecten als middelpunt. Dus neem bij een bezoek aan deze expositie ruim de tijd om deze tijdelijke ‘galeriehouders’ te bezoeken.

expositie: The future of what, t/m 13 jan 2017, do-vr-za 14-18 uur
locatie: Corridor Project Space, Veemkade 574, 1019 BL  Amsterdam

rosa-sijben_cooridor-ps_2

Lennart de Neef – Rise and Sign – Dappie

lennart-de-neef_2_dappie

De grote lichtbakken van Lennart de Neef trekken direct de aandacht. Al door de etalageruiten van kunstenaarsinitiatief en projectruimte Dappie schreeuwt het neon naar buiten.

Er is wel iets vreemds aan hand met het werk in deze expositie genaamd ‘Rise & Sign‘. De glasplaten van de meeste lichtbakken zijn stuk. Het zou natuurlijk kunnen dat de kunstenaar ze ergens gevonden heeft maar de bakken zijn duidelijk nieuw. Alle TL lampen branden. Er is er zelfs geen die knippert. Op de grond liggen nergens scherven. Is het gecreëerd verval?

Lichtbak van Lennart de Neef

Lichtreclames zie je overal, dus wat er op de bakken had kunnen staan daar is makkelijk een voorstelling van te maken. De overgebleven teksten en beelden in deze kunstwerken geven je soms een aanwijzing maar brengen je ook in verwarring. En dan zijn er nog de smileys die met hun vollemaans gezicht een mysterieuze alwetendheid vertegenwoordigen.

Zo maakt het werk een tragi-komische indruk. Ze hadden moeten hangen aan de gevel. Om met kracht het winkelend publiek te verleiden de winkel te bezoeken. Ze staan juist in die winkel. Welke boodschap ze verkondigen is geheel onduidelijk. Maar ‘shinen’ dat doen ze wel…

Lichtbak (smiley) van Lennart de Neef

Als je de expositie nog wil zien het kan nog vandaag en morgen!

expositie: Rise and Shine – Lennart de Neef- Dappie t/m 23 december 12 – 17 uur.
locatie: Dappie, Dapperstraat 82, 1093 BX  Amsterdam

Lichtbak (detail) van Lennart de Neef
Detail van een lichtbak

Equilibre fragile – galerie Sanaa

galerie-sanaa_drie

In Nederland gaan we vechtend over straat vanwege ‘blackface’ ofwel Zwarte Piet. Het is misschien dan ook niet vreemd dat Afrikaanse kunstenaars zwak vertegenwoordigd zijn in de Nederlandse kunstwereld. Gelukkig zijn er kunstinstituten die tegen de stroom inroeien. Galerie Sanaa is er een van. De expositie ‘Equilibre fragile‘ toont louter Afrikaanse kunstenaars. Berthe Schoonman gaf Myriam Mihindou, een internationaal bekende Afrikaanse kunstenaar, carte blanche om de expositie samen te stellen. Een gedurfde stap.

Wat is er bijzonder aan Afrikaanse kunstenaars? Alleen dat ze recht hebben op een gelijkwaardige plek in de -door het Westen gedomineerde- kunstwereld? Of is er een Afrikaanse kunst? Ik heb daar over nagedacht maar moet concluderen dat ik niet de kennis heb die vraag te beantwoorden, als die al te beantwoorden is. Toch voelt de expositie bijzonder.

Alsof er door de middelen die we zo goed kennen, olie- of acrylverf, houten lijsten, video een andere wereld opdoemt. Nee niet zozeer een andere wereld maar meer een manier van kijken naar de wereld. En hoe die wereld beleefd wordt.

Boris Anje Tabufor - Notre Vie - 2017 - acryl op doek
Boris Anje Tabufor – Notre Vie – 2017 – acryl op doek

Neem het werk van Boris Anje Tabufor. Het is van een soort uitbundigheid die het Westen vreemd is. De huid (handen en gezicht) zijn volledig bedekt met logo’s van het internet, die we in het westen ook zo goed kennen. Een huidaandoening lijkt het, wordt de mens in Afrika ook verzwolgen door sociale media?

Deelnemende kunstenaars:
Boris Anje Tabufor (Cameroon), Pélagie Gbaguidi (Benin, Belgium), Ori Huchi Kozia (Republic of Congo), Miguel Marajo (Caribbean, Fr ), Alex Mawimbi (Kenia), Patsheli Kahambo Kitenge (DRC), Hervé Yamguen (Cameroon), Van Andrea (Republic of Congo), Myriam Mihindou (Gabon, FR).

Links:
Film over de exposistie Equilibre Fragile van PP Producties in Utrecht.Galeriehouder Berthe Schoonman en curator Myriam Mihindou geven een uitgebreide context rond de expositie.

exposite: Equilibre fragile, t/m 6 januari 2018, wo-za/12-18 uur.
locatie: Galerie SANAA, Jansdam 2, 3512 HB Utrecht.

galerie-sanaa_miriam-mihindou.jpg
Miriam Mihindou – Polarisation Cuite – 2017 – Koper, naalden, etymology, warme lijn, draad, pigment.
Herve Yamguen - tekening - 2005/6
Herve Yamguen – tekening – 2005/6
Patsheli Kahambo Kitenge - zonder title - 2017 - acryl op papier
Patsheli Kahambo Kitenge – zonder title – 2017 – acryl op papier

galerie-sanaa-wanddoeken

De verzakelijking van het ondoorgrondelijke – 37PK

De verzakelijking van het ondoorgrondelijke‘ als titel voor een tentoonstelling blijft bij mij hangen. De titel zou kunnen gelden voor de hele kunstwereld. Aan de ene kant het ondoorgrondelijke. Datgene wat kunstenaars steeds drijft en waar ze naar op zoek zijn. Niet voor niets heet dit blog kunstblijfteenraadsel. Aan de ander kant de zakelijke markt. Want al die prachtige kunst moet gewoon verkocht worden.

Gelukkig heeft kunstenaar Ilona Plaum een wat beperktere en ook meer mysterieuze definitie voor de titel van deze groepsexpositie. . De rode draad tussen menselijk lot en de menselijke maakbaarheid. Tussen de mens overgeleverd aan de natuur en de mens die zich aan de natuur wil ontworstelen. Tussen overgave en controle.

Marieke Gelissen - Counting Down - video
Marieke Gelissen – Counting Down – video
Michael Francois - Deja Vu - video
Michael Francois – Deja Vu – video
Sven Verheaghe - Lviza memories of plants - olie op doek
Sven Verheaghe – Lviza memories of plants – olie op doek

De kunstwerken verbeelden het thema op elk hun eigen wijze. Van ernstig, tragi-komisch tot tegen het absurde. Om met die laatste te beginnen De video ‘Counting down’ van Marieke Gelissen is van een absurde eenvoud. Een ronde tafel draait rond tot hij stil staat. Hoe simpel ook, je staat er gefascineerd naar te kijken. In de video van Michael François ‘Deja Vu’ worstelen twee handen -ogenschijnlijk doelloos- met een vel aluminium folie.  De manier waar op Sven Verhaeghe de natuur verbeeld zweeft tussen het romantische landschap en de duistere oerkracht van de natuur in. Als kunstenaar/curator kies je natuurlijk een onderwerp waar je een band mee hebt. Het werk van Ilona Plaum is gemaakt op ‘Archival Pigment Print’. Het precieze maak/ontstaan-proces blijft voor de bezoeker verborgen.

Ilona Plaum - Week 6 2017 - Archival Pigment Print
Ilona Plaum – Week 6 2017 – Archival Pigment Print

De samenstelling van de expositie is verrassend en ongewoon. Dat is in het begin wat lastig maar als je de tijd neemt gaat de samenhang van de werken voor je leven.

Deelnemende kunstenaars:
Semâ Bekirovic, Michel François, Marieke Gelissen, André Kruysen, Ilona Plaum, Sven Verhaeghe.

expositie: De verzakelijking van het ondoorgrondelijke, t/m 23 dec 2017 (do-zo, 13-17 u)
locatie: 37PK, Groot Heiligland 37, 2011 EP Haarlem. 

Space Piece - Sema Bekirovic - Object
Space Piece – Sema Bekirovic – Object
I love modernism, modernism loves me - Andre Kruysen - Object
I love modernism, modernism loves me – Andre Kruysen – Object

Niek Hendrix – Het Geheugentheater – de Ketelfactory

Als je een oud schilderij bekijkt neemt het je mee naar zijn tijd. De afbeelding, de verf, de gebruikte kleuren, het craquelé, de lijst. Ze maken het verleden tastbaar. Niek Hendrix leent graag beelden uit de rijke geschiedenis van de kunst. Echter door zijn bijzonder aanpak is de band met het verleden van de voorstellingen veel minder. Er is een universeel beeld ontstaan. Hij gebruikt daarvoor houten panelen, waarop hij een vaste kleur grijze verf als onderlaag aanbrengt. Op die onderlaag tekent hij, met potlood, de beelden. Niet alleen het werk van oude meesters. Maar ook tijdloze geometrische vormen en onderwerpen uit de recente geschiedenis, of uit onze tijd.

Deja Vu
Deja Vu

Maar door de uniforme aanpak van al die beelden, lijkt de tijd te verdwijnen in de Ketelfactory. De naam van de expositie: ‘Het geheugentheater‘ is daarom mooi gekozen. Ook in ons geheugen, dat enorme reservoir aan herinneringen, zijn al die beelden gelijkwaardig en niet aangetast door de tijd.

Als ik door de expositie loop denk ik aan de kunstkamers en rariteitenkabinetten. Die waren van de 15de tot 18de eeuw heel populair bij koningen, hertogen en adel. Grote verzamelingen van beelden, schilderijen, opgezette dieren, vazen, instrumenten. Ze getuigen van een enorme nieuwsgierigheid, in een tijd waarin de wereld ontdekt werd. De beelden in deze expositie zijn echter ontdaan van hun vergankelijkheid. Ze zweven in een soort tijdloos continuum.

Memory Theater
Memory Theater

Het tintelt echter wel. De tekeningen zijn met grote precisie vervaardigd. Nieuwsgierigheid is niet op zijn plaats. Laten we het verwondering noemen. Verwondering over de enorme rijkdom aan beelden die de mensheid heeft opgebouwd.

expositie overzicht
expositie overzicht

De expositie oogt een beetje als een theater, of misschien als zo’n kunstkamer. Compleet met trapjes en podia om een werk van dichtbij te bekijken. In tegenstelling tot de oude verzamelaars, heeft de kunstenaar zich kunnen beheersen. Het hangt er niet tjokvol, van boven tot beneden. Je wordt niet gehinderd door een storende overdaad. Gelukkig maar wat elk werk op zich is de moeite van het zorgvuldig bekijken waard.

Links
Het Ketelhuis – het Geheugentheater.
Niek Hendrix.

Expositie: Niek Hendrix – Het Geheugentheater, t/m 24 december, vr-zo (13 -17 uur).
Locatie: de Ketelfactory, Hoofdstraat 44, 3114 GG Schiedam.

niek-hendrix_het-geheugentheater_8

Pictura
Pictura

niek-hendrix_het-geheugentheater_7.jpg

expositie overzicht

Arnout Killian – Sphericals – Van Zijll Langhout

Arnout Kyllian - Spericals - Van Zijlll Langhout bolspeaker

Bij mijn bezoek aan de expositie Sphericals bij Marian Van Zijll Langhout weet niet helemaal wat ik kan verwachten. In de aankondiging staat: “A modular installation of 14 custom made speakers which enable sounds travel through space. …”. De speakers zijn uitgevoerd als zwarte bollen die, aan zwarte snoeren, op verschillende hoogtes hangen in de galerie. Aan het plafond zijn de draden keurig weggewerkt in kabelgootjes. Voor Kunstenaar Arnout Killian is ook de visuele ervaring  belangrijk.

Arnout Kyllian - Spericals - Van Zijlll Langhout

Dat is bij geluidskunstenaars nog wel eens anders. Op een tafel staat dan minimaal een Apple computer omringt door allerlei apparaten, recorders,synthesizers etc. In de zaal de nodige speaker kasten en andere geluid producerende toestellen. Dat alles met elkaar verbonden door een wirrewar aan snoeren. Niet echt fraai om te zien maar het gaat tenslotte om het geluid.

Arnout Killian is beter bekend als schilder. Hij schildert figuratief alhoewel zijn meest recente werken tegen het abstracte aanzitten. Al zijn schilderijen zijn strak en heel ‘verzorgd’, tegen het steriele aan. Dat zie je dus ook weer terug in de vormgeving van de installatie.

De geluiden zijn ontworpen op een modulaire synthesizer. Deze geluiden heeft de kunstenaar opgenomen en verwerkt in allerlei loops.  Tezamen vormen de loops een geluidsveld met de duur van acht uur. De speakers zijn op verschillende hoogtes opgehangen. Op elk van die hoogtes hangen ze in een gelijkzijdige driehoek. Afhankelijk van de grootte van de ruimte kunnen het aantal hoogtes en het aantal speakers verschillen.

Een behoorlijk technisch verhaal, hoe staat het met de beleving? Dat is een bijzondere ervaring. Bijzonder omdat de beleving moeilijk te plaatsen is. Geluid en muziek willen doorgaans iets bewerkstelligen. Waarschuwen voor gevaar, in vervoering brengen, tot rust brengen, of juist de stuipen op het lijf jagen. Sphericals wil dat allemaal niet. De geluiden van de installatie willen er gewoon zijn. Zuiver klinkend, zachtjes krakend, ritselend door de ruimte. Als bezoeker hoef je je geen zorgen te maken. Je verlaat de expositie niet als hemelbestormer, of juist geheel in Zen maar wel met een glimlach…

expositie; Arnout Killian – Sphericals, t/m 11 november (wo-za 10-17 uur).
locatie: Van Zijll Langhout, Contemporary Art, Brouwersgracht 161, 1015 GG A’dam.

Arnout Kyllian - Spericals - Van Zijlll Langhout 2 

Sylvie Bonnot – Zhu Hong – The Merchant House

Alsof het gebouw in zacht rimpelend water wordt weerspiegeld. Met een stevige windvlaag kan het beeld zo verdwijnen. Het is echter geen reflectie op het water maar een foto aan de muur van galerie The Merchant House. De foto is van Sylvie Bonnot. Met een zorgvuldig ontwikkelde techniek weet ze fysiek de rimpeling en craquelé in de foto aan te brengen.

Sylvie Bonnot
Sylvie Bonnot

De revolutie van digitalisering en het internet heeft het aanzien van de foto drastisch veranderd. En daarmee die van het beeld in het algemeen. Voor de digitalisering was de foto een soort van waarheid. Tegenwoordig kun je blauwe ogen bruin maken, rimpels verwijderen. Een storend figuur op de achtergrond laten verdwijnen. Via sociale media worden we overspoeld met een enorme hoeveelheid beelden. Beelden worden daardoor anoniemer.

Voor veel kunstenaars is de veranderende waarde van het beeld in het menselijk leven een bron van inspiratie. Dat geld ook voor Sylvie Bonnot en Zhu Hong die in de galerie een gezamenlijke expositie hebben.

Sylvie Bonnot heeft een techniek ontwikkeld waarbij ze de fotogevoelige laag van een foto losmaakt van de drager. De doorzichtige laag brengt ze aan op ander papier waarbij ze bewust rimpels en craquelé  laat ontstaan. De foto’s zijn van een groot formaat maar toch verliezen ze het krachtige, definitieve.  Daarnaast maakt ze sculpturen van foto’s. Grote werken die op sokkel in de ruimte staan en kleinere aan de muur. Ook in deze sculpturen wordt aan de eenduidige functie van de foto geknaagd. Je kunt er om heel lopen, of van verschillende kanten bekijken.

Sylvie Bonnot
Sylvie Bonnot
Sylvie Bonnot
Sylvie Bonnot

Zhu Hong gebruikt foto’s als uitgangspunt. Ze brengt met potlood het beeld over. Op verschillende soorten papier maar ook zink. in een serie gebruikt ze olieverf op doek. Daarbij laat ze veel weg. De ontstane tekening is een sterk verdunde representatie van de foto. Een beetje zoals herinneringen vervagen. Of een verhaal, met de hand geschreven, dat op het volgende vel is doorgedrukt. Wat is de essentie van een foto? Wat blijft er over van een beeld dat verschillende transities ondergaat?

Zhu Hong
Zhu Hong – In deze serie werken zijn de foto’ s uit het boek: The Photograph as Contemporary Art van Charlotte Cotton met potlood op zwart papier over getekend.
Zhu Hong
Zhu Hong
Zhu Hong
Zhu Hong

De twee kunstenaars zijn in hun werk elkaars tegenpolen. Waar Bonnot’s werk de ruimte inneemt lijkt het werk van Hong langzaam te verdwijnen. In het middendeel van de galerie hangt het werk van beide kunstenaars tegenover elkaar. Het ene werk knalt van de muur, het andere werk is ijl aanwezig. Toch is het niet zo dat het werk van Bonnot overheerst, in de zachtheid van Hung schuilt veel kracht.

expositie: Sylvie Bonnot & Zhu Hong, t/m 12 november (vrij 12 – 19.30 en op afspraak).
locatie: The Merchant House, Herengracht 254, 1016BV Amsterdam.