Beelden in Leiden – 2018

Inaambord-hooglandse-kerkgracht

De Hooglandse Kerkgracht in Leiden is een prachtige, historische straat. Kijk door je wimpers en je ziet en hoort dames in lange wapperende rokken, heren met zwarte pakken en hoge hoeden, het geklepper van paardenhoeven. Maar nu staan, waar lang geleden het water liep, moderne kunstwerken. Het contrast kan haast niet groter. Toch is die combinatie juist heel verfrissend. Want laten we eerlijk zijn. Stoere mannen op steigerende paarden, zwaaiend met hun zwaard. Die tijd is al lang voorbij.

De kunstwerken maken onderdeel uit van Beelden in Leiden. Een initiatief van stichting Beelden in Leiden dat in 2011 de eerste expositie organiseerde. Tijdens de  zomermaanden worden op de Hooglandse Kerkgracht sculpturen van jonge kunstenaars getoond. Deze zevende editie heeft als thema: ‘Concepts of Time’. Een toepasselijk thema voor zo’n historische plek. Ook voor deze editie heeft de selectiecommissie de eindexamenshows en open studio’s bezocht van de kunstacademies in Nederland. Die zoektocht leverde 10 kunstenaars. Ze kregen een toelage om nieuw werk te maken.

Nu staan al die werken er. En zoals zo vaak met kunst lijkt het alsof ze uit de hemel zijn neergedaald. Niets is minder waar. Het organiseren en maken van zo’n beeld is natuurlijk enorm veel werk. En een pas afgestudeerde kunstenaar heeft nog weinig ervaring in het opleveren van werk. Zo vertelde Rein Verhoef dat hij voor het eerst Frans kalksteen heeft gebruikt. Het maken van de rondingen in het steen was een hele operatie. Ook de andere kunstenaars zullen in dit project hun overwinningen hebben geboekt.

Voor een volledig overzicht van de Beelden op de Hooglandse Kerkgracht:
Fotoverslag Beeden in Leiden 2018

Deelnemende kunstenaars
Robbert Pauwels, Lillian Vlaun, Daniel van Straalen, Nynke Koster, Juliaan Andeweg, Camile Smeets, Yair Callender, Damian Kapojos, Jonathan van Doornum, Rein Verhoef.

Jasper Hagenaar in het RMO
Jasper Hagenaar in het RMO

Tegelijk met Beelden in Leiden zijn er enkele neven exposities in de stad:

  • In het pas gerenoveerde Rijksmuseum voor oudheden (RMO) is een expositie ingericht.
  • In de galerie van het LUMC (vanaf do 24 mei) is een ook een expositie. Ten slotte staan voor het ziekenhuis twee beelden van Folkert de Jong.
  • Een galerie op de Hooglandse Kerkgracht toont concepten en onderzoek van de kunstenaars naar aanleiding van dit project.
beelden-in-leiden_2018_folkert-de-jong_6771
Folkert de Jong voor het LUMC

Links
leidensculptures – Concepts of Time
RMO – concepts-of-time
LUMC – tentoonstellingen nu en straks

Beelden in Leiden is elke dag te zien op de Hooglandse Kerkgracht van 17 mei t/m 5 aug 2018. Voor de openingstijden van de andere exposities raadpleeg de websites van het RMO en LUMC.

Ruben Kragt – C&H gallery

Ondergaande zon. Een strand. Een paar kleden. Een opblaasmatras of opblaasboot? Ik kan het niet goed zien. Een waterpijp. En een tenger persoon, alleen. Waar zijn de anderen? Het beeld is treffend in zijn soberheid. Geen verfstreek teveel. De stijl past goed bij wat het beeld oproept. Ontspannen, rust, geen stress, vakantie.

3-ruben-kragt_C-H-artspace_6315

Of is het verveling? Die grens is natuurlijk dun. Maar het werk van Ruben Kragt in deze expositie ‘Fly for fun’ speelt zich precies op die grens af. Zijn we nuttig bezig of vermorsen we onze tijd? Rusten we uit of zijn we lui? De titel is ontleend aan een tweepersoons vliegtuig dat heen en weer vliegt zonder een echt doel te hebben…

7-ruben-kragt_C-H-artspace_6320

1-ruben-kragt_C-H-artspace_6310

De kunstenaar werkt vanaf foto’s. Hij maakt ze zelf met een eenvoudige camera. Voor een nieuw werk bladert hij door de fotocollectie totdat hij er een ziet waar hij iets mee kan. Die foto wordt het uitgangspunt voor een nieuw werk. De fotografische oorsprong herken je wel aan het verstilde beeld. Als foto zou het echter een feitelijke registratie blijven. Ruben Kragt maakt er zijn verhaal van. Of is het ons verhaal?

De expositie is te zien bij C&H , gallery in Amsterdam.

Links.
C&H gallery – Fly for fun

exposistie: Ruben Kragt – Fly for fun, t/m 12 mei 2018, wo-za, 13 – 18 uur.
locatie: C&H gallery, 2de Kostverlorenkade 50, 1053 SB Amsterdam.

4-ruben-kragt_C-H-artspace_6316

5-ruben-kragt_C-H-artspace_6317

6-ruben-kragt_C-H-artspace_6319

Het ontstaan van de Leporello van Miriam Sentler

miriam-sentler_leporello_humboldt_1

Finding a route through uninhabitable land is de titel van een Leporello die kunstenaar Miriam Sentler onlangs uitbracht. Het toont twee kaarten, aan elke zijde een, van de Amazone en de Himalayas. De kaarten worden op elke bladzijde steeds vager afgedrukt, totdat alleen de hoofdlijnen overblijven.

Deze (grensoverschrijdende) initiatieven hebben mijn speciale interesse. Ik vond het een mooi boekje en heb het aangeschaft. Hoe een kunstwerk tot stand komt interesseert me evenveel als het kunstwerk zelf, dus ik vroeg me af ‘hoe is dit fraaie boekje ontstaan?

David Skinner_stansfords_london
© David Skinner *

Het begint bij Stanfords een van de oudste kaarten- en reisboekwinkels in Londen. Hier werkte de kunstenaar enige tijd. Boven de kassa hing een kaart van de Himalaya en en ze las het boek ‘The invention of nature’ van Andrea Wulff over het leven van Alexander von Humboldt. De biografie wekte haar interesse voor deze ontdekkingsreiziger.

Tijdens een residentie in het Natuurhistorisch museum van Maastricht kan ze zich verdiepen in von Humboldt. Volgens Andrea Wulff heeft hij de meeste dingen op de aarde benoemt. Het benoemen van dingen speelt een belangrijke rol in de praktijk van Miriam. Er zijn meer verbanden tussen ontdekkingsreiziger en kunstenaar. Ze verzamelen, leggen verbanden, zijn geïnteresseerd in de geschiedenis van objecten.

In het Natuurhistorisch Museum ontdekte ze ook de vergankelijkheid van archieven. Handschriften waren onleesbaar, papier was verteerd door ouderdom of vocht. De De ijver van ontdekkers en onderzoekers werd zo door de tijd teniet gedaan. Het inspireerde haar om de kaarten te laten vervagen.  Een leporello is dan een heel geschikte boekvorm om die vervaging in een keer te laten zien.

De leporello is in de cartografie vaker gebruikt. Bijvoorbeeld om stroomgebieden van rivieren in kaart te brengen. Bij voorkeur in een handzaam formaat zodat je het makkelijk mee kunt nemen. De titel verwijst naar de reisboeken van  von Humboldt. Hierin doet hij verslag van de moeilijkheden die hij ondervindt om zijn weg door het onherbergzame en gevaarlijke Amazone gebied te vinden. Een zijde van de Leporello toont dan ook de kaart die de ontdekkingsreiziger maakte van het Amazone gebied.

Er is nog een zijde leeg. Hiervoor koos ze een kaart van een ander onherbergzaam gebied, het Himalaya gebergte. De visuele schoonheid van de kaart sprak haar aan. Samen met Lyanne Polderman, die het grafisch ontwerp verzorgde smeedde ze het boek tot een eenheid.

miriam-sentler_leporello_humboldt_7
© Miriam Sentler

Zo heb je dan een elegant drukwerk waarin wat vergaat en wat blijft lijken samen te komen. Je kunt het makkelijk met je meenemen. Niet om letterlijk je weg te vinden maar om te beseffen dat je onderdeel bent van een mensheid die altijd op zoek is.

‘Finding a route through uninhabitable land’ is mede tot stand gekomen met steun van Museumnacht Maastricht 2018.

De leporello is voor € 50,– te koop bij de kunstenaar. Inlichtingen: miriam.sentler@live.nl.

Van april tot juli heeft Miriam Sentler een residentie in Luik / Liege. Op 29, 30 juni en 1 juli zijn er open studio dagen. Je bent dan van harte uitgenodigd. Adres: RAVI, Place Vivegnis 36, 4000 Liege.

links
leporello – miriamsentler.com.
The last pages van Noelle Cuppens. Een ander bijzonder kunstproject.
Een ander blog over de Leporello (blog an Elsschot tot Reve: Van Mozart tot Carmiggelt.
* meer foto’s van David Skinner kun je vinden op: David Skinner (branestawm) – Flickr

miriam-sentler_leporello_humboldt_2
© Miriam Sentler
miriam-sentler_leporello_humboldt_9
© Miriam Sentler
miriam-sentler_leporello_humboldt_8
© Miriam Sentler

Kunst aan de Schinkel – 2018

Als je deze weken in het Vondelpark bent kun je tegen een hoge zandbak aanlopen. Niets vreemd zul je misschien denken. Deze zandbak is echter niets speciaal voor kinderen. Ook volwassenen kunnen zich uitleven. Er staan drie lange -soort van- houten harken bij. Hiermee kun je sporen en patronen in het zand trekken. Een heerlijke handeling. Je wordt weer even kind en lijkt de tijd te vergeten. De sporen die je tekent zijn tijdelijk, al snel zal een andere bezoeker er zijn patronen overheen trekken.

Zandbak in Vondelpark om de tijd te vergeten - Aeneas Wilder
Zandbak in Vondelpark om de tijd te vergeten – Aeneas Wilder

De zandbak is een kunstwerk van Aeneas Wilder. Het maakt onderdeel van de expositie ‘Kunst aan de Schinkel – KADS (2018)‘. Ook deze vierde editie is georganiseerd door Soledad Senlle Art Foundation. In deze organisatie kan Marisol Ferradás haar liefde voor de kunst gestalte geven. Ze heeft een mode agentschap aan de Schinkel (Sloterkade). Af en toe maakt de mode plaats voor kunst. Zo ook de komende weken voor KADS.

De vierde editie werd geopend op 22 april 2018 aan de Sloterkade. De slogan voor deze editie is ‘When the notion of time disappears’. Een uitgangspunt waar de tien geselecteerde kunstenaars vrijelijk mee omgaan. Het werk van Wilder dat ik zojuist heb beschreven past er prachtig in. De kunstwerken liggen verspreid in de Schinkelbuurt. Er is een boekje verkrijgbaar met een plattegrond en dat alle kunstwerken beschrijft.

soledad-senlle_kads2018_opening-boot_5992
Tijdens opening. Inschepen voor een rondvaart langs de kunstwerken

Als je de expositie volgt kom je op bijzonder plekken. In de gewelven van de Zijlbrug is een lichtsculptuur van Tamar Frank  te zien. Een grachtje voor de begraafplaats ‘Huis te Vraag’ herbergt een werk van Semâ Bekirovic. Een prachtige oase, die je beslist ook even moet bezoeken. In het agentschap van Soledad aan de Sloterkade (171) zijn een aantal kunstwerken te vinden.  Bijvoorbeeld van Eva Gonggrijp. Een oud poppenhuis vormt de basis. Ze wist als kind niet goed wat ze er mee moest en toen speelde ze eigenlijk alleen met de lichtjes. Nu wordt je met virtual reality door de kamers geleid en lijken oude tijden te herleven.

Tamar Frank - Lichtsculptuur
Tamar Frank – Lichtsculptuur
soledad-senlle_kads2018_sema-bekirovic_6015
Sema Bekirovic – Waterspiegel. (De spiegel is wat beslagen door iets lichtgroens)

Kunst aan de Schinkel is een waardevol evenement. Interessante kunst in mooi stuk van Amsterdam met veel geschiedenis maar dat niet zo bekend is. Dus als de zon een beetje schijnt….

Deelnemende kunstenaars
Semâ Bekirovic [NL], Popel Coumou [NL], Tamar Frank [NL], Eva Gonggrijp [NL], Kubra Khademi [AF], Hertog Nadler [NL–IL], André Pielage [NL], Henk Schut [NL], Aeneas Wilder [UK], We Make Carpets [NL]

Links.
Soledad Senlle – KADS 2018.
Mondriaanfonds bijdrage KADS 2018.

In 2016 organiseerde Soledad Senlle Art Foundation diverse exposities en activiteiten rond de kunstenaar Michael Gibbs. Bij Soledad Senlle aan de Sloterkade en met een afsluitende performance van Noëlle Cuppens.

expositie: Kunst aan de Schinkel, 22 april t/m 3 juni 2018, verschillende openingstijden.
locatie: Startpunt: Soledad Senlle, Sloterkade 171, 1059 EB Amsterdam.

soledad-senlle_kads2018_opening-performance-hertog-nadler_6023
Prachtige performance van Hertog Nadler in de muziekkapel van het Vondelpark. Helaas alleen te zien tijdens de opening.
Waar kijken deze mensen naar?
Waar kijken deze mensen naar?
(Naar de) Performance van Kubra Khademi tijdens de opening van KADS 2018
(Naar de) Performance van Kubra Khademi tijdens de opening van KADS 2018
Sponde - Andre Pielage
Sponde – Andre Pielage
soledad-senlle_kads2018_opening-lezen_6044
Het boekje bestuderen tijdens de opening
soledad-senlle_kads2018_popel-coumou_6019
Nadat je alle kunstwerken gezien hebt even alle indrukken laten bezinken bij het werk van Popel Coumou – Time for Contemplation.

 

 

Inge Meijer – Akinci

Van Einstein is de uitspraak: ‘Je moet de dingen zo eenvoudig mogelijk maken maar niet eenvoudiger’. Inge Meijer heeft weliswaar niet de Relativiteitstheorie bedacht maar zou die uitspraak evengoed gedaan kunnen hebben. Haar video’s zijn raadselachtig maar ook het toonbeeld van eenvoud. Ze heeft op dit moment een solo-expositie genaamd ‘Companion’ bij galerie Akinci in Amsterdam.

We zien een boom, vol blad. Hij beweegt zich rustig voort in een landschap dat al even groen is. Staand opeen aanhangwagen achter een auto. Begeleid door een soort grondtonen die uit een cello lijken voor te komen. Je bent geboeid maar je denkt ook: ‘Ik naar een boom die door groen polderland wordt rondgereden’. Waarom vind ik dit gewoon mooi?

Inge Meijer - Video
Maple Tree – video 7,07 min. – 2017 (De lijnen in de lucht zijn ontstaan bij het maken van de foto)

Raadsels wil je ontrafelen maar alleen als raadsel zijn ze spannend… Er komen allerlei gedachtes in me op als: Typisch Hollands of water naar de zee dragen. Wordt het raadsel zo ontrafeld? Inge Meijer onderzoekt maakbaarheid en hoe we als mensen omgaan met natuur. Is het raadsel nu ontrafeld? De magie van de video blijft.

Ook in de andere werken van de expositie staat de menselijke relatie met de natuur centraal. Steeds weer die eenvoud. Misschien is het meer essentie. De vinger op de ‘zere’ plek leggen zonder die te benoemen.

inge-meijer_akinci_5886

Inge Meijer - man en beer in Veluws bos
If You Go Down to the Woods Today – video – 5,58 min. – 2016

Als je de expositie bezoekt vergeet dan niet de tekst ‘Oceanic feeling’ te lezen van Ruud Welten. Het is speciaal geschreven voor de expositie en hangt groot aan de muur. Het is een reactie op een ander werk geinspireerd door enorme cruiseschip ‘ Harmony of the Seas’

Links.
ingemeijer.nl.

expositie: Inge Meijer – Companion, t/m 19 mei 2018, di-za 13-18 uur.
locatie: galerie Akinci, Lijnbaansgracht 317, 1017 WZ Amsterdam.

Inge Meijer -Installatie bij Akinci

 

 

Boris Steiner – Exbunker

Boris Steiner - exBunker - detail constructie met wogje

Afgelopen week was ik op bezoek bij de Exbunker in Utrecht waar Boris Steiner tot eind april een expositie heeft. Daarom kijk ik rond op zijn website. Een video van een soort performance trekt mijn aandacht. Onder een viaduct van een snelweg hangt een douchegordijn. De performer komt aangelopen, probeert het gordijn te sluiten maar dat gaat niet. Toch kleed hij zich uit en gaat douchen. Na het douchen droogt hij zich af en trekt zijn kleding weer aan. De camera staat op discrete afstand zodat de naaktheid niet alle aandacht trekt.

Door die video begrijp ik de expositie (Werk)plek in de Exbunker beter. De kunstenaar heeft de inhoud van zijn atelier meegenomen. Gedurende de expositieperiode gaat aan het werk in de kleine expositie-ruimte. Hij maakt er niet alleen kunst, het werk in het atelier is kunst. We kijken doorgaans naar het kunstwerk maar hebben geen weet van het zwoegen in het atelier dat tot dat kunstwerk heeft geleid.  Ook na het douchen pimpen we onszelf keurig op om de eerlijkheid van onze naaktheid te verbergen.

Boris Steiner - exBunker - zak met wigjes

Boris Steiner - exBunker -sculptuur

Wat zaagstof is in een hoekje bijeengeveegd. In een papieren zak een voorraad wigjes. Aan het plafond een constructie voor de houtvoorraad. Een bank om uit te rusten en na te denken. Door een luidspreker het geluid van gezaag en fluiten. Alles wat er staat heeft hij in de Bunker gemaakt. Er staat ook een sculptuur in wording. Werktafel, meubilair, sculptuur alles is met dezelfde elementen opgebouwd. Een soort houten meccano. Het werkproces van de kunstenaar is -om een actueel woord te gebruiken- heel transparant. Tot eind april werkt hij gewoon door. Je kunt hem aan het werk zien en de ruimte zal veranderen.

Boris Steiner - exBunker - detail constructie

Hoewel je in deze installatie wordt meegenomen in de wereld van de kunstenaar, blijf je toch beschouwer. Op zijn website zie ik een ander, ouder werk, de billenbioscoop. Er staat een houten tribune. Op de zitplaatsen zijn gaten gezaagd. Van de bezoekers die op de tribune gaan zitten zie je dus hun billen. De bezoeker is, misschien zonder het te weten, onderdeel van het werk.

Geen mooi schilderij, prachtig sculptuur of installatie waarin je kunt wegdromen.  Toch weet Boris Steiner te boeien door vanuit een eigen invalshoek actuele vragen in de kunst te visualiseren.

Links.
Informatie Ex Bunker.
Brugdouche – Performance Boris Steiner.
Billenbioscoop – Installatie Boris Steiner.

expositie: (Werk)plek – Boris Steiner, t/m 29 april, za-zo 13-18 uur
locatie: Exbunker, Wilhelminapark, Utrecht.

Stefan Kasper – Galerie Bart

Stefan kasper - Galerie Bart - vlag boven de deur

Doodshoofden. Ze komen veel voor in het werk van Stefan Kasper. Ook in de (kunst)geschiedenis is de schedel veel gebruikt. Lang geleden vooral om de tijdelijkheid van het leven te benadrukken en de beschouwer aan te zetten tot een nederig en godvruchtig leven. En in deze tijd om ons er op te wijzen dat er nog steeds gruwelijke dingen gebeuren en in horrorfilms om ons de stuipen op het lijf te jagen.

In de expositie ‘De gouden dood of de gladiolen’ van de kunstenaar bij galerie Bart in Amsterdam speelt het doodshoofd een heel andere rol. Hij lijkt eerder een vrolijke kameraad. Dat is toch wel een statement. De kunstenaar tart de kunstgeschiedenis wel meer. Geen wijn maar bier. Geen kristallen kelken maar blikjes. Geen prachtige bloemstukken maar onkruid.

Stefan kasper - Galerie Bart

In een grote tekening, het zou een ‘schuttersstuk’ kunnen zijn, ligt hij zelf voor pampus op de grond. Natuurlijk met een blikje bier, omringd door zijn vrienden. Aan de muren van de zaal hangt zijn werk, verder staan er beelden. Bijvoorbeeld een omhoogstekende arm met -natuurlijk- een flesje bier. Toch is er in al het werk die knipoog. Je moet het allemaal niet te serieus nemen. De dood niet maar evenmin al dat bier. (In dit blog geen afbeelding van de tekening 😉 ).

In zijn atelier werkt hij ook tussen ernst en zorgeloosheid. Hij begint gewoon aan een nieuw werk. Zonder voorstudies. Alles wat op papier plakt is bruikbaar. Een op de vloer gevallen snipper kan voor een volgend werk geschikt zijn. Het geeft hem de vrijheid zijn kunstenaarschap uit te oefenen. Je ziet het ook terug in zijn werk, die uitbundigheid. In plaats van gedenk te sterven lijkt hij te zeggen: gedenk te leven.

De gouden dood, het leven is tijdelijk, laten we het daarom vieren.

links
Verslag Seealllthis – De gouden dood of de gladiolen – Stefan Kasper.
website Stefan Kasper.
galerie Bart – Stefan kasper.

expositie: De gouden dood of de gladiolen, t/m 12 mei 2018, wo-za ,12-17 uur.
locatie: Galerie Bart Amsterdam, Elandsgracht 16, 1016 TW Amsterdam.

Stefan kasper - Galerie Bart

Stefan kasper - Galerie Bart - detail van tekening op karton

Stefan kasper - Galerie Bart

Stefan kasper - Galerie Bart

One for the hommies - Stefan kasper - Galerie Bart
One for the hommies

stefan-kasper_galerie-bart_5554

UNFAIR 2018 – vervolg

Zelf ben ik niet zo van de selecties of typeringen als ‘the best of’. Elke kunstenaar heeft een oprecht streven om goede kunst te maken. Alle kunstenaars in 1 blog plaatsen is een beetje veel. Daarom een vervolg van Unfair 2018 reportage van dit blog omdat het toch wel een heel interessant evenement is.

May Heek

May Heek
Een karretje met een mobiel dat rondrijd op een vitrine. De beelden die het opneemt uit de vitrine woorden geprojecteerd op de wand. Het idee vind ik al geweldig. Terwijl het karretje zijn rondjes rijd en de glimmende materialen uit de vitrine op de muur projecteert heeft elke bezoeker zijn eigen gedachten.

Nicolas Ris

Nicolas Ris

Tim Hollander

Tim Hollander
Het basismateriaal is MDF. Er zijn tekeningen in gefreesd, gebaseerd op diagrammen. Die komen weer uit een oud boek De diagrammen vormden een schakel tussen de beschrijvende tekst en een foto of tekening van een oudheidkundige locatie. De pijlen doorbreken de strakke estetiek

Riley Harmon

Riley Harmon
Dit werk van Riley Harmon is eigenlijk een rekwisiet voor een film. Een voorproefje van 8 minuten van de film was er ook te zien op zijn ‘stand’. Met een aantal acteurs sloot hij zich op en een fort. Het paste bij het idee van de film. Een groep gelovigen trekt zich terug uit de wereld om zich geheel op het geloof te richten. Maar dan klopt er een vluchteling aan die onderdak zoekt. Voor elke speler was er een script. Niet alleen de film is belangrijk maar ook het proces van maken en de beleving bij de acteurs

Stephanie Lagarde

Stephanie Lagarde
Digitale film van een demonstratie en de (enorme) politie-organisatie en macht er omheen.

Babs Bleeker

Babs Bleeker

Inez de Brauw

unfair_2018_inez-de-brauw_5421

unfair_2018_inez-de-brauw_5424
In de serie kleine werken gebruikt de kunstenaar oude foto’s uit het archief van haar familie. Ze verbeelden het leven in Indonesië. Een beladen onderwerk in deze tijd van rechts populisme maar waar slavernij ook ter discussie staat. Hoe moet je do foto’s uit die tijd nu bekijken. De beelden zijn zo onschuldig. Ze vergroot de foto’s met een tekening er om heen en haalt bepaalde delen weg.

Vitautas Kumza

unfair_2018_vitautas-kumza_5436

Meinke ten Have

unfair_2018_meinke-ten-have_5292

Inge Meijer

unfair_2018_inge-meijer_5401

Sam Samiee

Sam Samiee

Nasbami

Nasbami

Puck Schot

Puck Schot

UNFAIR 2018

unfair_2018_5343
De 40 geselecteerde kunstenaars hebben in zo’n 6 dagen tijd de beurs opgebouwd.  Dit bovenaanzicht maakt duidelijk dat het een immense klus moet zijn geweest. Dit beeld krijg je cadeau als je een ladder opklautert in een zilveren toren. Even een dingetje maar beslist de moeite waard!

 

Unfair promoot zichzelf als ‘We used to be an art fair’ maar eigenlijk is Unfair nooit een echte beurs geweest. Veel meer een evenement, in de letterlijke zin van het woord. Unfair is ontstaan in 2012 tijdens de draconische bezuinigingen op kunst van de overheid. Wat kunnen we als kunstenaars zelf doen om het gat tussen de academie en een succesvolle kunstenaars praktijk in te vullen?

Het evenement UNFAIR is dan ook een initiatief van kunstenaars. Jonge en ‘midcareer’ kunstenaars presenteren hun werk zonder tussenkomst van een galerie. De beurs wordt door de deelnemende kunstenaars zelf opgebouwd en weer afgebroken. Tijdens de evenementsdagen zijn ze vaak zelf aanwezig om je vragen te beantwoorden. Deze werkvorm maakt dat kunstenaars gedurende een langere periode intensief samenwerken.

Gisteren ging de vierde editie van start. De beurs wordt inmiddels goed bezocht door verzamelaars, galeriehouders, kunstenaars en kunstliefhebbers. Behalve de -eventuele- verkoop van je werk is deelname voor de kunstenaars ook een waardevol moment in je carrière.

Ook in deze beurs wordt gaan de deelnemers het experiment niet uit de weg. De presentaties zweven ergens tussen een galerie-expositie en het werk dat tijdens open dagen van kunst-academies te zien is. Verassing en kwaliteit gaan samen. Hieronder een overzicht van mijn bezoek tijdens de opening. Het zou mooi zijn als het je uitnodigt aan deze gebeurtenis deel te nemen.

Dit verslag van Unfair 2018 heeft een vervolg.

Links.
Unfair18.
Evenement Facebook.
Recensie Unfair 2018 – Parool.
Verslag op Lost-Painters van Niek Hendrix.
Review Metropolis-M van Unfair 2018.
Verslag Trendbeheer – Unfair 2018.

expositie: UNFAIR 2018, t/m 2 april, open: 12 uur, vr-za dicht 21 uur, zo-ma 18 uur.
locatie: Zuiveringshal, terrein Westergasfabriek Amsterdam.

Bij het werk van sommige kunstenaars heb ik een tekst toegevoegd. Doorgaans een samenvatting van het gesprek dat ik met de kunstenaar had.

Jop Vissers Vorstenbosch

unfair_2018_job-vissers-vorstenbosch_5045
Die bijzondere vloer en panelen, gemaakt van houten planken gebruikt de kunstenaar vaak voor zijn exposities. Hij weet er zijn eigen plek mee toe te eigenen op een unieke manier. Het zijn mooie en sterke decoratieve elementen.  Een galeriehouder merkte op dat je met die planken kunstwerken kan maken. Daar zit iets in. Op die vloer mag je trouwens lopen, zodat je goed naar die fraaie lichtbak kunt kijken.

Thomas van Rijs

Thomas van Rijs

Elise van Mourik

unfair_2018_elise-van-mourik_5071
Een bak met visitekaartjes daar lijkt het op. Je loopt er zo aan voorbij. Het is echter de bijdrage van Elise van Mourik. Op de kaartjes staat ‘I love you to’. Je kunt er een meenemen. Dan weet je dat er ergens in de wereld iemand ook van jou houdt. Ik vind het een meesterwerk, in al zijn eenvoud.

 

Willem Popelier

unfair_2018_willem-popelier_5186

Jonathan van Doornum

Jonathan van Doornum

 

Tim Breukers

Tim Breukers

 

Thomas Thrum

Thomas Trum

 

Sanja Marusic

Sanja Marusic

 

Ricardo van Eyk

Ricardo van Eyk

 

Maurice van Es

Maurice van Es

 

Matea Bakula

Matea Bakula
Deze ballen zijn gemaakt van gips. Daarna heeft de kunstenaar er PUR-schuim ingespoten. Een materiaal dat ze veel gebruikt. Ze vindt het leuk om materiaal dat een dienende functie heeft en doorgaans voor ons verborgen is, tot centrum van haar kunst te maken.

Lillian Kreutzberger

unfair_2018_lilian-kreutzberger_5202

 

koen Dodeman

koen Dodeman

Jay Pelupessy

Jay Pelupessy

 

Jan Rosseel

unfair_2018_jan-rosseel_5160

 

Anika Schwarzlose

Anika Schwarzlose
Dit werk trok gelijk mijn aandacht. De sterke blauwe kleur, de fraaie, gestyleerde vorm in het midden. Maar wat was het precies? Anika vertelde me dat het meubels van Corbusier waren. Deze architect,designer, kunstenaar heeft ooit de opdracht de stad Chandigarh te ontwerpen., stratenplan, overheidsgebouwen en interieur. De rechterlijke macht van de stad flikkerde de meubels het gebouw uit. Die werden weer graag gekocht door verzamelaars. In dit meubel moesten de verdachten gaan staan. De kunstenaar heeft een foto van het meubel in blauwdruk vereeuwigd.

 

Alex Farrer

Alex Farmer
De oorspronkelijke functie heeft de kunstenaar deze stoelen wel ontnomen. Ze beginnen op onvoorspelbare momenten te trillen. Dat maakt een behoorlijk lawaai. Ze schuiven langzaam over de grond.

 

Adam Nillissen

Adam Nillissen

True Beauty – Stedelijk Museum Breda

 

true_beauty_overzichtWie bepaalt er wat ‘ware schoonheid’ is? De kunstenaars die van oudsher schoonheid verbeelden? Of is het de wetenschap die in de zoektocht naar de waarheid, ook de ware schoonheid definieert? Of zijn U en ik het die, als beschouwers, het laatste woord hebben?

In het Stedelijk museum Breda is 3 maart een expositie geopend met de titel ‘True Beauty‘. In de expositie wandel je over het grensgebied van wetenschap en kunst. Hoe duidelijk is die grens nog?  Wetenschappelijke instituten besteden veel tijd aan visualiseren van (digitale) wetenschappelijke data.  Om zo het onzichtbare voor ons zichtbaar te maken. Daar is ook een link met de kunst. Want probeert een kunstenaar ook niet het onzichtbare zichtbaar te maken?

stedelijk-museumb-breda_true_beauty_4108C
Zenuwbundel op basis van MRI data
stedelijk-museumb-breda_true_beauty_4120
Een kankercel

Er zij dan ook de nodige prachtige beelden te zien. Bijvoorbeeld een zenuwbundel op basis van MRI data (Robert Toro).  Gelukkig blijft de expositie niet hangen in het spectaculaire. Martin Luijendijk fotografeerde onderzoeksinstituten. Ruimtes vol met hightech waar baanbrekend onderzoek wordt verricht. Toch maken ze op mij, als leek, een rommelige indruk. De associatie met een atelier is niet ver weg. Mels van Zutphen reisde neutrinos achterna.  De minuscule deeltjes werden afgeschoten tussen twee wetenschappelijke centra in Geneve (Zwitserland) en San Grasso (Italië).  Beide kunstenaars bewegen zich in deze werken echt op de rand van wetenschap en kunst.

stedelijk-museumb-breda_true_beauty_martin-luyendijk_4112
Onderzoekslaboratoria – Martin Luyendijk
stedelijk-museumb-breda_true_beauty_mels-van-zutphen_4058
The speed of light – Mels van Zutphen

Meer binnen het domein van de kunst is natuurlijk ook werk te zien. Bijvoorbeeld van de Franse glaskunstenaar Flavie Audi of de Nederlandse kunstenaar en Keramist Barbara Nanninga.

stedelijk-museumb-breda_true_beauty_barbara-nanninga_4146
Transmutatie – Barbara Nanninga
stedelijk-museumb-breda_true_beauty_4142.jpg
Fluid Rocks – Flavie Audi

Het werk van de Bredase kunstenaar Hubert Leyendeckers neemt een centrale plek in Als jongetje noemden zijn vrienden hem al ‘de sterrenkijker’. Sterrenstelsels, planeten sterrenkunde vormen dan ook -al zijn hele kunstenaarschap- zijn inspiratiebron. Er is veel werk van hem te zien. Installaties, sculpturen en schilderijen waarvan een deel speciaal voor de expositie is gerestaureerd. Zijn werk laat zich lastig omschrijven. Wel heeft hij een geheel eigen beeldtaal ontwikkeld.

stedelijk-museumb-breda_true_beauty_hubert-leyendeckers_4045
Hubert Leyendeckers

expositie: True Beauty, 3 mrt t/m 19 aug 2018,  di t/m zo, 10-17 uur
locatie: Stedelijk Museum Breda, Boschstraat 22, 4811 GH Breda

 

stedelijk-museumb-breda_true_beauty_hubert-leyendekkers_4068
HL8 – Hubert Leyendeckers
stedelijk-museumb-breda_true_beauty_hubert-leyendeckers_4046
Installatie – Hubert Leyendeckers (gerestaureerd).

stedelijk-museumb-breda_true_beauty_hubert-leyendekkers_4066

stedelijk-museumb-breda_true_beauty_hubert-leyendekkers_4128
Hubert Leyendeckers