Permanent Repetition – Arti

Als ik de expositie Permanent Repetition bij Arti binnenloop sta ik gelijk tussen de strakke, slanke beelden van Thomas Raat. Het zijn zorgvuldig gemaakte sculpturen, wat betreft kleurgebruik en compositie hebben ze iets van een abstract  schilderij.  In de zaal hangen ook twee werken van Romee van Oers. Tegenover de controle van Raat laat zij een meer intuïtieve benadering zien. De op aluminium drager aangebrachte bogen lijken in één beweging te zijn aangebracht.

Thomas Raat - I Beams
Thomas Raat – I Beams
Romee van Oers - Untitled
Romee van Oers – Untitled

Het is een treffend begin voor de expositie die over abstractie gaat. Abstractie vandaag. De organisatie is in handen van de kunstenaarsgroep TOAP (The Act Of Painting). Een internationale groep kunstenaars die over de hele wereld exposities organiseert. Nu dus een expositie in Amsterdam. De curatoren zijn -dit keer- Raymond Cuijpers en Cole Verhoeven. Kunstenaars uit de hoofdstad en Nederland zijn goed vertegenwoordigd maar er is ook veel werk te zien van internationale kunstenaars

Het werk van twee kunstenaars staat centraal in de expositie. Het zijn generatiegenoten maar ook tegenpolen. De beroemde Jonathan Lasker, zijn werken zijn krachtige statements waarmee hij  het onderbewuste bewust wil maken en de wat zonderlinge Ruud Klomp voor wie schilderen een zoektocht is naar nieuwe werelden. Hij bedacht de term ‘Pararealisme’  en pas de laatste jaren vindt zijn ingetogen en zoekende werk erkenning. Toch hangt het werk van beide kunstenaars gebroederlijk naast elkaar in de zaal.

Jonathan Lasker - Spelunker
Jonathan Lasker – Spelunker
Ruud Klomp - The bright side of the mind
Ruud Klomp – The bright side of the mind

Botsingen geven de expositie vitaliteit. Het intuïtieve werk ‘Ludwig’ van Charlotte Warsen hangt in de zaal waar ook het expressieve werk van Raymond Cuijpers hangt, ‘De ontmanteling van de Hollandse School.’ De gecontroleerde rust in het werk van Lukas Göthman staat lijnrecht tegenover de woeste kracht in het werk ‘After the rain’ van Ray Moon. In de filmzaal wordt ‘Hypnopomp’ getoond. Een film van Jacco Oliver die ‘bewegende schilderijen’ maakt met olieverf.

Charlotte Warsen - Ludwig
Charlotte Warsen – Ludwig
Raymond Cuijpers - De ontmanteling van de Hollandse School
Raymond Cuijpers – De ontmanteling van de Hollandse School
Lukas Gothman - Untitled
Lukas Gothman – Untitled
Ray Moon - After the Rain
Ray Moon – After the Rain

Permanent Repetition is op het eerste oog een klassieke expositie is. Schilderijen aan de muren en sculpturen op zaal. De keuze van de werken is echter verfrissend. Niet de iconen die we al zo goed kennen maar werken die de iconen van morgen zouden kunnen worden.

links
The act of painting.
Arti et Amicitiae – Permanent Repetition.

expositie: Permanent Repetition –  t/m 29 oktober 2017 (di-zo, 12-18 uur) 
locatie: Arti et Amicitiae, Rokin 112, 1012 LB Amsterdam.

Koen Delaere - Teenage Lightning
Koen Delaere – Teenage Lightning
Cole Verhoeven - Liberal Condescension
Cole Verhoeven – Liberal Condescension
Mark Hoskin - Fallen Column
Mark Hoskin – Fallen Column
Yara Said - Resurrection
Yara Said – Resurrection
Geeske Bijker - After: girl offering oysters
Geeske Bijker – After: girl offering oysters

 

 

 

Krust-Gorilla – Butcher’s Tears

Expositieruimte van Krust Gorilla
Expositieruimte van Krust Gorilla

Grensgebieden van de kunst hebben mijn speciale aandacht. De rafelranden, maar dat woord heeft iets minderwaardigs in zich. Het terrein waar nieuwe dingen gebeuren, waar wordt geëxperimenteerd en dus ook gefaald. Waar vaste lijnen vervagen en het ongedefinieerde de overhand heeft.

Zo schreef ik een blog over een boek (The Last Pages) van Noelle Cuppens. Het laatste boek van Marguerite Duras, ‘overgeschreven’ met een teruggevonden set wrijfletters en gedrukt in kleine oplage. Of over het stuk ‘100 metronomen’ van Ligetti (zie links einde blog). Het werd opgevoerd in een pas geopende hal van Hoog Catherijne. Een uniek muziekstuk, begin jaren zestig uitgegeven. Een protest en met veel performatieve kwaliteiten.

'Terras' van Butcher's Tears
‘Terras’ van Butcher’s Tears

Nu betreed ik het terrein van brouwerij en proeflokaal Butcher’s Tears aan het einde van de Karpersweg in Amsterdam. Een rafelrandje in de stad nabij het Haarlemmermeerstation. Eens zal de gemeente ook dit terrein te gelde maken maar van mij mag het nog heel lang zo blijven.

Hier vind de expositie Krust Gorilla plaats. Een experimentele expositie omringd met performances en muziekoptredens.  De expositie bezoek ik op de laatste dag 1 oktober. Ik sta in een opslagloods en het is er een enorme bende. Na enig rondlopen kan ik twee kunstwerken met zekerheid ontdekken. Twee voetballen die op een metalen constructie ronddraaien en 3 radiootjes die ‘knisperende’ geluiden produceren. Verder vraag ik me af waar ik in vredesnaam ben terecht gekomen. In de Engelstalige omschrijving lees ik: “The exhibition sets out to examine how artistic expresssions are manifested in the fluctating topgraphy of public space; how visual art, sound an poetry exist  arestimulated and mutated in the noise of the establishment.”  Het geeft enige duidelijkheid, maar toch. Gelukkig is Karl Georg Staffan Björk, een van de organisatoren bereid mij een rondleiding te geven.

Nathalie Snel
Nathalie Snel
Robin Watkins
Robin Watkins

Hij wijst mij op verscholen kunstwerken. Een flesje bier in een achtergelaten koeling met een bijzonder etiket. Een projectie op een grillige muur van een beeld dat handelt over gelaagdheid. Een bord aan de muur dat toch weer niet een echt bord blijkt te zijn. Opgerolde tekeningen die staan tussen de poten van een omgekeerde tafel. Er staan geen naambordjes bij de werken. Het hoort ook bij het concept van de expositie.

Felicia von Zweigbergk
Felicia von Zweigbergk
krust_gorilla_13
Beeld geprojecteerd op een grillige muur – Nicole Martens
Sander Janzweert
Sander Janzweert
krust_gorilla_3_tarja_szaraniec
Tarja Szaraniec

Als je de kunstwerken heb gezien dan onderscheiden ze zich duidelijk van de zooi die in deze berging staat. Het roept de vraag op hoe goed we kijken.  Automatische classificeren onze hersenen wat ze zien. In deze berging gaat het om het verschil tussen kunst en niet kunst. Maar als we een kunstwerk in een museumzaal of galerie zien, wordt het dan ook niet gecategoriseerd en weggezet, zonder echt te kijken?

Krust Gorilla is ontwikkeld door: Karl Georg Staffan Björk, Monica Tormell and Felicia von Zweigbergk, in samenwerking met K–G–B en Butcher’s Tears.

Deelnemende kunstenaars, performers en bands:
Bad Kitten, Bas Medik, Black Wednesdays, Bucket Boyz, Diana Ozon, End of the Road Cinema with Jeffrey Babcock, Eric Nordin, Ewan Cameron, Felicia von Zweigbergk, Freek Wambacq, Gerard Mostert, Gerbrand Burger, Hanna Gustavsson, Hilma af Klint, Hubert Bouwers, Kalle Runeson, Karl Georg Staffan Björk, Monica Tormell, Nathalie Snel, Nicole Martens, Noiserr, Parkeerplaats, Peggy Franck, Radna Rumping, Robin Watkins, Sander Janzweert, Scapeous, Shadows, Tarja Szaraniec

Links
Noelle Cuppens – The Last Pages.
Poème symphonique – Ligeti.
(k).(g).(b).info.
Facebook event Krust Gorrila.
Butcher’s Tears.

De expositie is voorbij. Hij vond plaats van 27 sept tot 1 oktober 2017 bij Butchers Tears in Amsterdam.

Gerbrand Burger
Gerbrand Burger
krust_gorilla_7
Bas Medik – (Alles wat in het graf van Toetanchamon gevonden is, is keurig geregistreerd. Dit werk is een representatie van een deel van dat archief. De foto is een 3D rendering op basis van een schedel.
krust_gorilla_8
Bas Medik

 

Bar van Butcher's Tears
Bar van Butcher’s Tears met uitgebreide bierlijst

Paul Beumer – Dürst Britt & Mayhew

Paul Beumer - The last days of Spring - 2017
The last days of Spring – 2017

Doeken zijn er om toegepast te worden. In een kledingstuk, als sjaal, tafelkleed of gordijn. De doeken in de werken van Paul Beumer zullen altijd doek blijven. Door de kunstenaar in een harmonische ordening samengebracht tot een soort wandkleed.  De doeken zijn dus eigenlijk kunstwerk geworden. Toch blijven ze die stille verwachting dragen, dat iemand ze een keer meeneemt om er iets mee te doen.

De kunstenaar bewerkt zijn doeken vrijelijk volgens de Japanse Shibori techniek. Hierbij worden doeken gevouwen of strak opgerold en vervolgens stevig samengebonden met touw. De volgende stap is onderdompelen in een verfbad (met indigo). Als het doek weer droog is worden de touwen verwijderd. Het resultaat is een gekleurd doek met grillige patronen. Japanse specialisten weten soms -na eindeloos oefenen- verbluffende resultaten te bereiken.

Paul Beumer - A gift of seaweed - 2017
A gift of seaweed – 2017

Paul heeft ook heel veel geoefend voor hij tevreden was met de resultaten. Toch pakt hij het iets losser aan. Hij wil niet de controleur zijn maar het laten gebeuren, ruimte voor toeval. De techniek laten spreken. Naast inkt oplossingen, gebruikt hij chloor oplossingen. Ook gebruikt hij paperclips in plaats van touw. Het bad is dan geen inkt-bad maar een oplossing van azijn en water waardoor de paperclips gaan roesten.

De bewerkte doeken stuurde hij naar de galerie Dürst Britt & Mayhew. Pas daar heeft hij de doeken samengesteld tot de de werken die er nu hangen. Ze dragen verstilling uit. Een kracht die zweeft tussen controle en loslaten, tussen oosters en westers. Tussen verwachting en berusting.

expositie: Paul Beumer – The message of the flower is the flower,  t/m 28 okt, wo-za: 12-18 uur
locatie: Dürst Britt & Mayhew, Van Limburg Stirumstraat 47, 2515 PB Den Haag

Paul Beumer - Becoming a breeze - 2017
Becoming a breeze – 2017
Paul Beumer - A son's wish - 2016
A son’s wish – 2016
Paul Beumer - The last days of Spring (detail)
The last days of Spring – 2017 (detail)

 

 

 

15/Love – De School

de_school_15-love_2

De School is een nieuw Cultureel Centrum in Amsterdam – Nieuw West. Het bevat een restaurant, cafe, club en gym. Het is gevestigd in een voormalige LTS. Ook de kunst ontbreekt niet. Zo is er het Klaslokaal dat evenementen als lezingen en workshops organiseert. Ook is er een bescheiden maar gevarieerd aanbod van exposities.

Zo kun je momenteel de expositie 15/love bezoeken. Het idee komt van de kunstenaars Sjoerd Tim en Ian de Ruiter, de organisatie was in handen van Hélène Webers.

De aula is omgetoverd tot tennishal, compleet met gravel, witte strepen en een net. Je mag het veld alleen betreden met tennisschoenen. Als een soort van crowd control zijn er een beperkt aantal exemplaren. Als het druk is kan het zijn dat je moet wachten tot er een paar vrij komt. Dan kun je de werken van acht kunstenaars in de zaal bekijken.

de_school_15-love_1

In het begin is het een verwarrende gewaarwording. Op een soort tennisbaan rondlopen waarop kunstwerken staan. Natuurlijk is het geen echte tennisbaan. De lijnen lopen schots en scheef. En in plaats van 1 net zijn er 2 netten. Nadat ik een tijdje heb rondgelopen wordt het een geheel. Er zijn verschillende elementen. Humor, of lichtvoetigheid zo je wil. Het sportieve versus het kunstzinnige, een spel met binnen en buiten en de kunst die niet in de gebruikelijke serene omgeving wordt getoond.

Worden de sculpturen meer kunst door de ongebruikelijke omgeving of juist minder? Er is geen eenduidig antwoord. Voor elk van de kunstwerken op het gravel kan dat anders zijn. Voor elke beschouwer ook. Het maakt het gewaagde concept wel een bezoek waard.

expositie: 15/Love t/m 8 oktober 2017, di-zo 14-22 uur
locatie: de School (aula) Jan van Breemenstraat 1, 1956 AB Amsterdam.

Kasper de Vos - Cerameat lover - 2016
Kasper de Vos – Cerameat lover – 2016
Sema Bekirovic In communication of goods - 2016
Sema Bekirovic In communication of goods – 2016
Tim Breukers - untitled - 2016
Tim Breukers – untitled – 2016
Sjoerd Tim - untitled (slippery-abstraction) - 2017
Sjoerd Tim – untitled (slippery-abstraction) – 2017
Markus Karstiess - Satyr-schaaf-wesen, Hieronymus-Blatt-wesen, Isemheim-Rochen-wesen (Fetisch) - 2013-2015
Markus Karstiess – Satyr-schaaf-wesen, Hieronymus-Blatt-wesen, Isemheim-Rochen-wesen (Fetisch) – 2013-2015
Ian de ruiter - Odoodem - 2017
Ian de ruiter – Odoodem – 2017
Bram de Jonghe - Nuages dans la main et jette ton pain - 2017
Bram de Jonghe – Nuages dans la main et jette ton pain – 2017
Ana Navas - Waterdrop - 2014
Ana Navas – Waterdrop – 2014

Delirium & Destiny – A Tale Of A Tub

 

A Tale Of A Tub - Justus van Effen ComplexIk sta op het binnenplein van het Justus van Effen complex in Spangen – Rotterdam.  In het voormalig badhuis van het complex is A Tale Of A Tub gevestigd. Een non-profit kunstorganisatie. Voor de opening van de expositie ‘Delirium & Destiny’ vindt er een zo performance plaats.

Ik kijk omhoog naar de architectuur. Het woonblok stamt uit 1922 en is tussen 2010 en 2012 schitterend gerestaureerd.  Het is een van de eerste resultaten van het ‘nieuwe bouwen’. Een periode van radicale vernieuwing in de architectuur (1915-1960). Het straat hoop uit, geloof in een betere wereld.

De huidige tijd wordt gekenmerkt door onzekerheid. Oorlogen, aanslagen, migrantenstromen, opwarming van de aarde, orkanen halen bijna dagelijks het nieuws. Waar is dat optimisme van bijna honderd jaar geleden gebleven?

Delirium & destiny - A Tale Of A Tub - Lapsus Kairos
Lapsus Kairos – Performance van Himali Singh Soin en David Soin Tappeser. speciaal voor het Justus van Effen Complex.

De performance is begonnen. 12 performers staan verdeeld rond een driehoekig perk. In het midden een drummer. Hij tikt 2x met zijn stokken. De performers beginnen met het uitspreken van een tekst, begeleid door een zachte drumsolo. Op een signaal van drummer stoppen de sprekers weer. De routine wordt twaalf keer herhaald. Bezoekers lopen stil van spreker naar spreker. Woorden van allerlei verhalen verwaaien in de wind of blijven achter in de hoofden van mensen.

Delirium & destiny -  A Tale Of A Tub - Lapsus Kairos
Lapsus Kairos – Performance van Himali Singh Soin en David Soin Tappeser. speciaal voor het Justus van Effen Complex.
Delirium & destiny - A Tale Of A Tub - Lapsus Kairos
Lapsus Kairos – Performance van Himali Singh Soin en David Soin Tappeser. speciaal voor het Justus van Effen Complex.

De titel van de expositie is ontleend aan de autobiografische roman van de Spaanse filosofe Maria Zambrano. Van haar komt het bijzondere begrip ‘poëtische rede’. Twee ogenschijnlijke tegenstellingen worden haast als vanzelfsprekend samengevoegd. Poëzie is verwondering en rede verklaring. In een tijd waarin verklaringen te kort schieten, kan verwondering nieuwe inzichten geven. Het is dus een begrip met actuele waarde.

‘Delirium & Destiny’ is een project van Suzanne Wallinga en Eloise Sweetman). Het wil inzicht geven in het werk van de genoemde Maria Zambrano. Een filosofie waarin vastomlijnde begrippen vloeibaar zijn, zoals man-vrouw, denken-doen. Een actuele vise voor een wereld waarin de tegenstellingen steeds grotere worden en standpunten verharden.

Delirium & destiny - A Tale Of A Tub - Lee Kit
Lee Kit
Trees - leporello - Etel Adnan - 2012
Trees – leporello – Etel Adnan – 2012

Het woord expositie wordt in ieder geval flink opgerekt. Behalve de tentoonsteling in A Tale Of A Tub, zijn er kleine ‘situaties’ van Lee Kit bij particulieren die wonen in het complex. Er is een uitgebreid programma van lezingen, workshops, artist-talks en performances. Zo is er vanavond (14 sept) de lezing ‘Vrouwen in de filosofie’ door Joyce Pijnenburg.)

Links.
Delirium & Destiny – A Tale Of A Tub.

expositie: Delirium & Destiny, t/m 5 november (vr-zo, 13-18 uur) bekijk ook uitgebreide neven programma.
locatie: A Tal Of A Tub, Justus van Effenstraat 44, 3027 TK Rotterdam.

Installatie van Lee Kit in een particuliere woning. Er hoort een geluidfragment bij, dat te horen is via een casseterecorder
‘Installatie’ van Lee Kit in een particuliere woning. Er hoort een geluidfragment bij, dat te horen is via een cassetterecorder
Delirium & destiny -  A Tale Of A Tub - Nicole Timmer
Nicole Timmer, All the movements of all the bodies, 2017
Delirium & Destiny - A_Tale Of A Tub - Lee Kit
Lee Kit

Sanne Vaassen – 00.00.0000 -Alpert+Leary

‘How a grain of sand from the desert can fall on my cheek in the form of a raindrop by the evaporation of water in a distant land.’

Deze uitspraak komt van de website van Sanne Vaassen. Het staat bovenaan de ‘about’ pagina. Het is de filosofische kern van haar kunstenaars praktijk. Het gaat over wat kan veranderen en wat (hetzelfde) blijft. Over identiteit. In de expositie 00.00.0000 bij Alpert+Leary die twee projecten van haar toont komt die vraag ook weer aan de orde. Maar daarover later.

De kunstenaar ontmoette ik voor het eerst op de Unfair 2016. Twee werken die ze daar toonde zijn me bijgebleven.  Voor het werk ‘Cartography’ heeft de Sanne al haar sproeten op haar lichaam in kaart gebracht. Bezoekers konden vervolgens een van die sproeten op hun lijf laten tatoeëren. Neem je met het zetten van die sproet ook een stukje van haar identiteit over? Het project ‘Kintsugi’ gaat om een verzameling scherven die ze verzameld heeft tijdens haar studie in Maastricht. De hoofdstad van Limburg had lange tijd een bloeiende porselein-industrie, dus ze verzamelde er aardig wat. De scherven staan netje geordend op een poster. Je kunt er een kiezen en die ergens op een wand in je huis laten inmetselen door de kunstenaar.

Alpert+Leary is een nieuwe, kleine galerie met twee zalen in hartje Amsterdam. Het wil actuele kunst van nationale – en internationale kunstenaars presenteren. Aandacht geven aan sociale verantwoordelijkheid is een ander uitgangspunt. De expositie 00.00.0000 past goed binnen die uitgangspunten.

In de bovenzaal hangen vijf weefwerken. Ze roepen een vreemde gewaarwording op. Het materiaal lijkt niet echt geschikt om mee te weven (met de hand). De kleuren, die in alle werken worden gebruikt, roepen associaties op. Al kun je niet gelijk thuis brengen welke.  Sanne Vaassen haalde vijf Nederlandse vlaggen uit elkaar en gaf het resultaat, een zak met losse draden, aan vijf verschillende wevers.

In de benedenzaal snorren een zevental projectoren.  Ze tonen in verschillende ritmes dia’s van bloemen.Bloemen zijn een deel van onze nationale identiteit. Het kijken naar al die steeds wisselende dia’s heeft iets rustgevends. Ik stel me niet de vraag hoe de beelden zijn ontstaan.  Later verteld Sanne me dat ze bloembladen tussen de glazen ramen van de dia’s heeft geplaatst.

Sanne Vaassen - Flowers
In de dia’ s zijn bloembladeren tussen de glazen platen van de dia gestopt

Na beide zalen bekeken te  hebben, denk ik aan de titel van de expositie en aan de lijst die aan de uitnodiging is toegevoegd. Die lijst bevatte enige demografische gegevens van Nederland van de afgelopen 50 jaar. Onder andere het aantal immigraties en emigraties. Hoe breng ik al die dingen bij elkaar? Ik blader door en boekje dat in de zaal ligt. Het bevat foto’s en teksten met als onderwerp de rijke geschiedenis, herkomst en productie en het gebruik van bloemen. In het boekje zit ook een kaartje. Een effen beige kleur. Er staat links  boven  ‘Emigreren’ op. Een bouwmarkt in Nederland heeft die naam aan een van haar verfkleuren gegeven…

expositie: 00.00.0000, t/m 14 okt 2017, do-za 12-18 uur
locatie: Alpert+Leary, Staalstraat 19, 1011 JK  Amsterdam

 

 

 

 

Atelierbezoek – Marijke Lombaers

marijke lambaers_acryl_1c

Eigenlijk is het geen echt atelierbezoek. Marijke Lombaers toont een overzicht van haar werk in een huiskamer van vrienden in Utrecht. De intieme sfeer en de persoonlijke uitnodiging maken het verschil echter niet zo groot. 

In dit werk vloeit het licht gemarmerde geel rond de helder witte vormen. Of drijven de vormen juist in het geel? Het lijkt een onzinnige tegenstelling. Maar de vraag is wie beweegt, of wie leidt? Het antwoord is niet zo gauw gevonden.

Het kenmerkend voor het kunstenaarschap van Marijke Lombaers. Ze laat zich niet dwingen. Ze werkt niet met een voorop gezet plan. Zelfs lijnen of vormen neerzetten voor een basisstructuur is uit den boze. Tijdens mijn bezoek gebruikt ze de term ‘trage lijnen’. Het neerzetten van een lijn op het papier gebeurt daarbij heel langzaam. Zo traag dat je je af kunt vragen wie de lijn neerzet, de wil van de kunstenaar, het onderbewuste of is er een andere kracht in het spel? Het komt ‘zweverig’ over maar zweverig is haar werk nergens. Het is krachtig zonder vuist. Ze neemt positie in, terwijl je (toch) niet weet waar ze staat. En in alles die drang naar onderzoek, naar willen weten zonder te (be)grijpen.

marijke lambaers_tekening1 Ook haar levensloop toont dat ze zich niet laat dwingen. In het derde jaar van de kunstacademie liep ze vast. Ze verliet de opleiding om bij Tom Schenk het vak decorontwerp en -bouw te leren. Dat vak heeft ze beoefend tot de verzorging van haar ouders haar aandacht vroeg. Na deze periode van zorg keerde ze niet terug in haar oude vak maar verkoos het beroep van therapeut.

Maar nu staat ze tegenover me als kunstenaar. Ze heeft altijd geschilderd en getekend. Ze voelde echter dat het moment er was om haar werk niet meer op te bergen in een lade maar het aan de buitenwereld te tonen.  Deze expositie bij vrienden waar ik haar spreek is een bescheiden stap. Al eerder toonde ze haar werk in het Museum IJsselstein, in de expositie Graskunst bij MIJ.  Op de treden van een trap die leidde naar een torenkamer (met een werk van Zoro Feigl) bracht ze de regels van een eigen gedicht aan op aluminium stroken (een foto is te zien op haar website in wording). Een locatie specifiek werk dus. Het is een manier van werken die haar voorkeur heeft. Je laten inspireren door een omgeving en daar dan werk voor maken. Werk dat niet voor de eeuwigheid is…

Heeft dit blog je belangstelling gewekt? Vanmiddag is de expositie nog open van 14-17.30 uur en belangstellenden kunnen nog een afspraak met Marijke maken op vrijdag 1, zaterdag 2 of maandag 4 september (telefoon Marijke: 06 208 258 12). Adres:  Kromme Nieuwegracht 19, Utrecht.

Links
marijkelombaers.nl.

Acrylschilderij - Marijke Lombaers

Schilderij acryl - Marijke LombaersOuder werk van Marijke Lombaers