Categoriearchief: contemporary art

Basis catagorie waaronder eigenlijk alle verhalen op kunstblijfteenraadsel onder vallen.

Nieuw Amsterdams Peil – 2018

Afwisselend, inhoudelijk sterk en visueel aantrekkelijk. Het is een compliment voor de tweede editie van Nieuw Amsterdams Peil (NAP) die nu te zien is. Een verfrissend concept waarbinnen -inmiddels- negen Jordaanse galeries samenwerken.  De curatoren voor deze tweede editie zijn Joost Declerq en Charlotte Crevits.

bouke-de-vries_nieuw-amsterdams-peil-2018_galerie-ron-mandros_1408
Bouke de Vries – galerie Ron Mandros

In duo exposities zijn een kunstenaar van de galerie een andere kunstenaar samengebracht. De curatoren hebben naar mijn mening gekozen voor chemie tussen de beide kunstenaars. Het resultaat is geen gezapig borrelend goedje maar sprankelende exposities. De artistiek inhoudelijke kwaliteit staat voorop. Declerq en Crevits omschrijven hun aanpak dan ook als themaloos en apolitiek. Het doorgronden van de kunstenaar en zijn werk en de eigenheid van de galerie zijn leidend

Het resultaat is dat NAP 2018 een museaal karakter krijgt. De witte muren van de galerie(s) lijken te vervagen. Niet de geïsoleerde visie van één galerie maar een gezamenlijk inspanning van alle galeries.  Een actueel overzicht van wat er  in de internationale kunstwereld van vandaag aan goede kunst te zien is.

thomas-van-lerooy_nieuw-amsterdams-peil-2018_galerie-stigter-van-doesburg_1499
Thomas van Leeroy – galerie Stigter van Doesburg

Het galeriemodel staat onder druk. Er wordt gezocht naar nieuwe wegen om te presenteren. Of NAP het antwoord is, zal de toekomst leren. Maar nu is het zeker een bezoek waard.

Wissel het vertrouwde bezoek  aan het Stedelijk daarom eens een voor een wandeling door de Jordaan en geniet vak kunst die beslist de moeite waard is. Bij elke galerie is een -gratis- boekje verkrijgbaar dat je bij je tocht kan vergezellen.

links.
nap-amsterdam.com.
review Metropolis M.

Deelnemende galeries.
Martin van Zomeren, Ron Mandros, Grimm, Andriesse Eyck, Annet Gelink, Ellen de Bruine, Tegenboschvanvreden, Stigter van Doesburg, Fons Welters.

Deelnemende Kunstenaars.
Gianni Caravaggio, Michel François, Ana Navas, Nadia Naveau, Nástio Mosquito, Renzo Martens, Alain Biltereyst, Klaas Kloosterboer, Thomas Bogaert, Marijke van Warmerdam, Nicolas Lamas, Matt Bryans, Thomas Lerooy, Iris van Dongen
Koen van den Broek, Bouke de Vries, Edith Dekyndt, Philippe VandenBerg,
Mathew Day Jackson

Nieuw Amsterdams Peil is te zien t/m 28 juni 2018.

alain-biltereyst_nieuw-amsterdams-peil-2018_galerie-ellen-de-bruijne-projects_1460
Alain Biltereyst – Ellen de Bruijne Projects
klaas-kloosterboer_nieuw-amsterdams-peil-2018_galerie-ellen-de-bruijne-projects_1522
Klaas Kloosterboer – galerie Ellen de Bruijne projects
ana-navas_nieuw-amsterdams-peil-2018-tegenboschvanvreden_1429.jpg
Ana Navas – galerie Tegenboschvanvreden
nadia-naveau_nieuw-amsterdams-peil-2018-tegenboschvanvreden_1416
Nadia Naveau – galerie Tegenboschvanvreden
matt-bryans-nieuw-amsterdams-peil-2018_galerie-martin-van-zomeren_1476
Matt Bryans – galerie Martin van Zomeren
nicolas-lamas_nieuw-amsterdams-peil-2018_galerie-martin-van-zomeren_1480
Nicolas Lamas – galerie Martin van Zomeren
nastio-mosquito_nieuw-amsterdams-peil-2018_galerie-fons-welters_1411
Nastio Mosquito – galerie Fons Welters
nieuw-amsterdams-peil-2018_galerie-fons-welters_1413.jpg
De stoeltjes bij de film (in voorbereiding) van Renzo Marens. Het viel me op dat de stoeltjes ‘vies’ waren. Zou dat een bewuste keuze zijn?
matthew-day-jackson_nieuw-amsterdams-peil-2018_galerie-grimm_1450
Matthew Day Jackson – galerie Grimm
philippe-vandenberg_nieuw-amsterdams-peil-2018_galerie-grimm_1455
Philippe vandenBerg – galerie Grimm
marijke-van-warmerdam_nieuw-amsterdams-peil-2018-galerie-annet-gelink_1519
Marijke van Warmerdam – galerie Annet Gelink
thomas-bogaert_nieuw-amsterdams-peil-2018-galerie-annet-gelink_1512
Thomas Bogeart – galerie Annet Gelink
koen-van-der-broek_nieuw-amsterdams-peil-2018_galerie-ron-mandros_1402
Koen van den Broek – galerie Ron Mandros
edith-dekyndt_nieuw-amsterdams-peil-2018_galerie-ron-mandros_1403
Edith Dekyndt – galerie Ron Mandros
bouke-de-vries_nieuw-amsterdams-peil-2018_galerie-ron-mandros_1408
Bouke de Vries – galerie Ron Mandros
michel-francois_nieuw-amsterdams-peil-2018_galerie-andriesse-eyck_1438
Michel Francois – galerie Andriesse Eyck
gianni-caravaggio_nieuw-amsterdams-peil-2018_galerie-andriesse-van-eyck_1445
Gianni Caravaggio – galerie Andriesse Eyck

 

 

Joep Hinssen – Score – MAFAD 2018

Tijdens het Wereldkampioenschap voetbal hebben ze weer vaak geklonken. De volksliederen van de landen waarvan de teams het -in een voetbalwedstrijd- tegen elkaar gaan opnemen. Het volkslied verbroederd. De spelers op het veld, de toeschouwers in het stadion, de fans thuis of in het cafe. Door de muziek voelen ze zich met elkaar verbonden.

Die kracht van verbinding en verbroedering van muziek is er natuurlijk altijd. In een voetbalkantine klinkt heel andere muziek dan in het Concertgebouw. Door de muziek voelen mens zich in beide ruimtes zich eensgezind. Het geeft een gevoel van veiligheid, van ergens thuis of bij horen. Wat zou er gebeuren als je die vertrouwde werelden eens door elkaar gooit?

joep-hinssen_score_1054

Joep Hinssen onderzocht het in zijn muziekstuk Score.  Een slagwerker, een koor, een dirigent. Goede ingrediënten voor een prachtig muziekstuk zou je zeggen. Alleen een melodie klinkt er niet. Het koor zingt niet maar roept of brult beschaafd kreten. De aanwijzingen van de dirigent zijn ongewoon vreemd. En het ritme van de trommelaar is niet te volgen. Wat gebeurt hier?

joep-hinssen_score_1067

joep-hinssen_score_1068

Joep Hinssen heeft een transcriptie gemaakt van een voetbalwedstrijd naar een koor uitvoering met slagwerker. Het betreft de wedstrijd Nederland – Spanje van het vorige WK (2014). De slagwerker concentreert zich op de bal. Voor spelen met de voet, een kopbal, stuiteren op het gras en voor hard en zacht spelen is het tromgeroffel anders. Het koor concentreert zich op de tribune. Hoe de toeschouwers meeleven met de wedstrijd. Het roept JEEEJ!!!!, BOEEE!!!, andere kreten of applaudisseert.

joep-hinssen_score_1057C
Een visualisatie / notatie van de wedstrijd. Een nauwkeurig, chronologisch verloop van de kreten van het publiek op de tribune.

Luisteren naar de video-registratie van het stuk is een licht ongemakkelijke maar ook verbazingwekkende ervaring. Koor, dirigent en slagwerker zijn heel toegewijd en serieus.

Joep Hinssen is Master Fine Arts en studeerde dit jaar af in Maastricht. Zijn werk Score was te zijn tijdens de graduationshow van de academie die liep van 6 t/m 9 juli 2018.

 

Lorraine Etimiri – Artez Enschede

Destructie die tot het randje gaat. Zover dat de hand van de kunstenaar verdwenen lijkt en misschien zelf is maar toch net niet. Lorraine Etimiri die dit jaar is afgestudeert in Enschede (Artez) zoekt die grens graag op, dat je als kunstenaar zichtbaar wordt door je afwezigheid. In gebruik van materiaal of tecnieken legt ze zich geen beperking op. Gevonden dingen, schilderen, lassen, spuitlak, ijzer, takken je vindt het terug in haar werk.

Bovenstaand wandsculptuur inspireert me tot dit blog. En ja, het rauwe is net iets minder. De esthetische hand van de kunstenaar is duidelijk aanwezig. Het heeft daardoor iets poëtisch. Een lofzang op het aardse in haar of zijn rauwheid en schoonheid.

Door dat poëtische moet ik denken aan Theo Niermeyer. Die van resten ijzer en staal wonderschone sculpturen maakte. Hij werdt daarom de ijzeren dichter genoemd. Zo’n eervolle benaming moet je natuurlijk verdienen maar Lorraine is heeft haar eerste stappen alvast gezet.

Links.
lorraineetimiri.com.
Theo Niermeijer – De ijzeren dichter – kunstblijfteenraadsel.

 

Jakub Valtar – Frank Mohr Instituut – 2018

“Writing code is the most straightforward way for me to express my ideas”

Met video heb ik een ambivalente relatie. Een video-kunstenaar claimt tijd van de bezoeker/beschouwer voor de duur van de film. Al bezoeker wil ik echter graag zelf de baas blijven. IK als bezoeker bepaal hoelang ik naar een kunstwerk wil kijken. Een onoplosbaar probleem?

scherm met het werk One second psycho
One second psycho

Een video werk van Jakub Valtar is in dit dilemma een interessant werk. On second Psycho herbergt de complete film ‘Psycho’ op één groot scherm. De film is opgedeeld in een enorme hoeveelheid beelden van 1 seconde. Ze dwarrelen langzaam van boven naar beneden. Het scherm is een touchscreen en als je met je vinger(s) over de beelden beweegt hoor je de bijbehorende geluiden. Een angstschreeuw bijvoorbeeld.

Kijken naar een film volkomen ontregelt. Wat normaal gesproken in 90 tot 120 minuten aan je voorbijgaat, zie je nu in één blik. Het is duizelingwekkend. Fascinerend maar ook nuchter. Een uiterst spannende film, ontmaskerd.

De essentie van Jakub Valtar’s praktijk is het schrijven van (software)code. Hij maakt graag visueel interessante complexe systemen. Hij maakt vaak gebruik van natuurlijke wetten. Maar hij wil ook ontregelen. Om onze nieuwsgierigheid te wekken, zodat we willen onderzoeken, begrijpen. Een heel nieuwe (technische) vaardigheid, die een nieuw soort kunst oplevert. Nullen en enen als olieverf van de toekomst.

(Het werk van Jakub Valtar was te zien op de Graduation Show van het Frank Mohr instituut 2018. Deze show is inmiddels afgelopen)

Links.
One  second pscyho – www.jakubvaltar.com.

 

Is kunst saai?

cindy-bakker-master-fine-arts-akv-stjoost_0016
Cindy Bakker – Master AKV/St. Joost

“We weten niet hoe het wel moet, maar dat het anders moet dat weten we heel zeker.”

Het strakblauwe uitspansel herbergt de belofte in zich van een zinderende zomerdag *. Dus stap ik opgewekt de kunstacademie van Breda, aan de Beukenweg, binnen. Weldra zal ik de inspanningen van een nieuwe generatie kunstenaars kunnen bewonderen. Aangekomen op de Fine Arts afdeling, beland ik echter in een kakofonie van rondrennende mensen, sommigen in rode kleding. Bezoekers snellen er vertwijfeld achteraan. De rondleiders declameren allerhande teksten. Ik denk: ‘Oké, ik heb vandaag drie shows te bezoeken. Als jullie nu in een hoekje je ding gaan doen, dan kan ik rustig het eindexamenwerk bekijken’. Helaas is de omroeper onverbiddelijk. ‘Volg de rondleider en als je je groepje kwijt bent, sluit dan aan bij een andere groep’. Tot overmaat van ramp begint een van de rondleiders mij persoonlijk toe te spreken. Dit is een crisismomentje.

the-musical-akv-stjoost-breda-gradaution-2018_9204

Met het zingen van een lied beëindigen de kunstenaars hun collectieve optreden. Nu kan het eindexamenwerk bekeken worden. Maar ook de expositie staat in het teken van het collectief en het proces van het ontstaan van kunst op de academie. Geen namen bij De kunstwerken, geen visitekaartjes. Informatie bij de balie… Achter die balie staat een archiefkast waarin elke kunstenaar een eigen lade heeft die je mag opentrekken en bekijken. De inhoud vertelt iets over hoe zijn of haar eindexamenwerk tot stand gekomen is.

the-musical-akv-stjoost-breda-gradaution-2018_9210

lades_9343
De lade van Lotte

Het strakblauwe uitspansel heeft zijn belofte ingelost. In de Kaaihallen in ‘s-Hertogenbosch is het warm, heel warm. Hier tonen de masters van AKV/ST. Joost hun werk. Het is de laatste dag van de expositie. Er wordt me een glas limonade aangeboden die ik mag betalen met een glimlach… Na een tijd te heb gekeken en gefotografeerd wordt ik uitgenodigd voor een lunch. Een initiatief vanuit een neven-project van Ami Tsang  (foeyounghai.com). Met behulp van maaltijden en het bereiden ervan, wil ze verschillende culturen tot elkaar brengen. Foeyounghai-club is bewust gekozen. Het gerecht is waarschijnlijk ontstaan door de ontmoeting met verschillende culturen (Chinees, Indonesisch, Nederlands). Heel wat anders dan een schilderij of installatie. Dus schuif ik aan bij een gevarieerd gezelschap mensen. Het eten is heerlijk en lijkt in niets op de maaltijden bij de Chinees.

ami-tsjang-the-foe-young-hai-club_0050
Ami Tsang beschrijft alle gerechten op de tafel

Het strakblauwe uitspansel is er nog steeds. Maar de academie AKV/St. Joost in
ś-Hertogenbosch is ruim en heeft airco. Hier een traditionele expositie. Een plattegrond geeft van alle kunstenaars precies aan waar ze zijn. En van elke graduate is er een (ansicht)kaart. Rustig neem ik al het werk in me op.

Tegen half acht gaat er een bandje spelen. Tijd voor mij om te gaan. Maar bij verlaten van de zaal wordt ik hartelijk begroet. Het blijkt de rondleider te zijn die mij, die ochtend, persoonlijk toesprak, Ian Skirvin. Hij had mijn worsteling wel gezien. Er volgt een boeiend gesprek over die ochtend.

band_akv-stjoost-den-bosch_0188

Is een expositie niet een beetje een achterhaald concept? Zo’n schilderij aan de muur is dat niet gewoon saai? Heb je daar vier jaar voor gestudeerd? Laten we het anders doen dachten de afstudeerders van Breda. Dus ontwikkelden ze een musical (C-section – The Musical). Met vijf actes te spelen in willekeurige volgorde, tussen de acts ruimte voor het eindexamenwerk.

Waarschijnlijk zijn er veel meer mensen die moeite hebben gehad met doorbreken van de vaste routine. Scouts die jonge kunstenaars komen spotten, zullen knatsetandend hebben rondgelopen. Maar de kunstwereld veranderd enorm. Het is waardevol als kunstenaars nieuwe wegen proberen. Dat is de kern van kunstenaarschap. Dat maakt de kunst zo mooi. (De quote aan het begin van dit blog komt van de C-Section website. Ik kan me er helemaal in vinden.)

Links.
Foeyounghai.club.
C-Section  – The musical.
VBGBNWU taaladvies – Facebook.

* Alles is continu in verandering. Ook onze  taal. De “Vereniging ter bevordering van het gebruik van het bedreigde NL woord” promoot via Facebook het gebruik van vergeten Nederlandse woorden. Ik heb er een ambivalente houding. Maar sommige zinnen zijn zo evident in hun schoonheid….

strakblauwe_uitspansel_vvhbnw

 

PoroCity – (voormalig) Burgerweeshuis

Dromen, we doen het allemaal.  Voor de een is een droom een inspiratiebron, voor de ander een hinderlijke afleiding. Een droom een krachtig gegeven. Je kunt er nachtmerries van krijgen, ze leiden je af van je doel en ze kunnen zo realistisch zijn dat je soms niet meer weet of je iets gedroomd hebt of echt meegemaakt. Van die droomkracht maken Julia Willms (beeldend kunstenaar) en Andrea Božić  (choreograaf) gebruik in hun voorstelling PoroCity.

porocity_burgerweeshuis_march_2018
©Andrea bozic

Met dromen als kern van de voorstelling is PoroCity een bijzondere kunstuiting. De elementen performance, theater, architectuur, geluid en natuurlijk dromen spelen een belangrijk rol. Andrea Božić beschrijft het op haar website als volgt (engels):

“PoroCity is a performance as a journey based on mapping dreams into special architectural locations. The familiar but elusive logic of dreams merges with everyday reality and, in their overlap, a third space emerges – a porous space we do not know yet. A space where anything is possible.”

Beide kunstenaars werken al een paar jaar aan het kunstevenement. Het begon met het project  Spectre waarin ze het begrip ‘ruimte als organisme’ onderzochten. Het resultaat is o.a. een video waar ruimte centraal staat. Niet alleen het fysieke begrip van ruimte maar ook de ervaring die ruimte oproept. In november 2016 maakte ik een voorstelling mee, in theater Frascati in Amsterdam, die de elementen van PoroCity in zich had: dromen, performance, architectuur.

Wat is PoroCity nu precies? Die vraag is nog niet zo makkelijk te beantwoorden. Is het een performance of is het theater? Ben je als bezoeker toeschouwer of deelnemer? En gaat het om de voorstelling of de fantasie die zich in je hoofd ontwikkeld?

Van Porocity staan een aantal voorstellingen gepland op iconische locaties. Dat iconische is wel belangrijk. Het zijn locaties waar menselijk dromen, verwachtingen, utopieën mee zijn vormgegeven. Waar veel gebeurd is. Een essentieel element voor de voorstelling

Vanavond en dit weekeinde vinden er voorstellingen plaats in het (voormalig) Burgerweeshuis. Een schitterende creatie van architect Aldo van Eyck.  Het heeft een tijd leeggestaan maar nu is BPD er gehuisvest. Het gerestaureerd. Binnen is het heel stil mede door de daarop  gerichte architectuur. Een prachtige plek om de voorstelling te bezoeken.

Links
Andrea Bozic – PoroCity.
BPD in voormalig Burgerweeshuis – de Architect.

Voorlopige lijst van voorstellingen:
21 & 23 March try out, 24 March premiere, 25 March performances (18.30 and 21.00), Burgerweeshuis / BPD, Amsterdam
2 & 3 May Frascati Theatre, Amsterdam (18:30 & 21:30)
22-24 June 2018 Burgerweeshuis as part of the opening weekend of the GET LOST Art Route and Public Art Amsterdam supported by the BPD, Amsterdam (22 June, 20.00 /VIP/, 23-24 June at 18l.30 and 21.30)
20-22 July Over het IJ festival, Amsterdam
September Huis Frankendael, Amsterdam
15-16 February 2019 La Casa Encendida, Madrid
23 February 2019 Theater Ins Blau, Leiden

 

 

Royal Academy Of Arts – 2018

Gang in de Royal Academy Of Arts
Gang in de Royal Academy Of Arts

Wat is de waarde van de eerste indruk of ontmoeting? Dat vroeg ik me af na een dagje Londen. Die dag bezocht ik twee kunstacademies. De gerenommeerde Royal Academy Of Arts (RA) en de University of Arts London/Wimbledon. Twee uitersten. Bij de laatste beginnen studenten aan hun eerste stappen in de kunstwereld. Voor de RA worden jonge kunstenaars met bewezen talent geselecteerd. In een periode van drie krijgen ze gelegenheid en ondersteuning hun talent te verdiepen. Daarna moeten ze het echt zelf doen.

ra-schools-show-2018_thomas-langley_7548

De RA is gevestigd in hartje Londen. Een prachtig oud gebouw met ruime binnentuin. Er zijn altijd exposities. De jaarlijkse RA school show is er een van. Het is zeker de moeite waard om deze beroemde academie te bezoeken. De geschiedenis van de kunst is hier voelbaar en zichtbaar.

De RA Schools Show was de aanleiding om naar Londen te gaan. Ik wilde het werk van deze kunstenaars, die afzwaaien van deze beroemde academie, met eigen ogen zien. Het eerst werk dat je voor ogen krijgt is een flinke sloep. Prachtig neergezet, het maakt indruk. Maar toch denk je ‘Ahhh, weer een bootje’. Verder veel doordacht werk. En dat is binnen de kunst een beetje dubieuze term. Natuurlijk moet kunst een verhaal hebben maar moet je ook het gevoel geven dat het werk zo uit hemel is neergedaald, ontstegen aan het menselijk gezwoeg.

Misschien moet elke kunstenaar wel een fase van doordachte kunst ondergaan om dan werk te kunnen maken dat zo eigen is dat het het doordachte overstijgt. Op deze school show 2018 was in ieder geval veel werk te zien dat zich ergens tussen doordacht en eigen beweegt. Misschien dat de naam en de traditie van de RA echt edgy werk in de weg staat. Een kunstenaar als Juliaan Aandeweg heb ik niet gespot in deze lichting afzwaaiende kunstenaars. Het meest onder de indruk was ik van het werk van Mark Corfield Moore. De kracht en eenvoud van het bedrukte textiel bleven me boeien. Onderaan dit blog en link naar een uitgebreid fotoverslag van de RA schoolsshow 2018.

Mark Corflied Moore
Mark Corflied Moore
Issy Wood
Issy Wood
Ben Doherty
Ben Doherty

De keuze voor de University of Arts Wimbledon was heel praktisch. Er was -die dag- een graduation-show gaande waar zowel afzwaaiende bachelors als masters hun werk toonde. Vanaf Station Wimbledon is het ruim 10 minuten lopen naar het Universiteits-gebouw. De sfeer is vergelijkbaar met die van Nederlandse academies. Een hartelijke ontvangst. Een plattegrond met namen helpt je je weg te vinden.

Daniella Barkham
Daniella Barkham

Wat betreft de getoonde kunst was het in het begin wel een beetje een schok. Er waren momenten dat ik me op een middelbare school waande. Kunstenaars die netjes bij hun plek stonden, een keurig visitekaartje hadden en mooi -doorgaans figuratief- werk toonden. Goed gedaan maar meer ambacht dan kunst. Natuurlijk, de bachelor opleiding in London is drie jaar. Dat is een jaar korter dan in Nederland. Mogelijk zijn ze na drie jaar nog niet toe aan echt eigen expressie. Bij het werk van de masters zie je vaker een conceptuele inslag. Een enkele keer ksn het werk je raken. De beeldhouwers hadden hun eigen pand. Net wat interessanter werk dan de schildersafdeling. Meer lef, speelser. Een gevoel van braafheid blijft toch hangen.

James Middleton
James Middleton

university-of-arts-wimbledon_graduation-2018_7727

Het werk van jonge en beginnende kunstenaars blijft me altijd boeien. Misschien vanwege het zoekende karakter. Voor een man van zestig jaar, die al zestig jaar zoekende is een warm bad. Ik heb deze dag dan ook met veel plezier in London rond geracet.

Links.
Royal Acadmy of Arts – RA schools show 2018,
University of Arts London / Wimbledon,
Fotoveslag RA schools show 2018 – Kunstblijfteenraadsel,
Fotoverslag University of Arts Wimbledon – Summershow 2018 – Kunstblijfteenraaadsel

Beelden in Leiden – 2018

Inaambord-hooglandse-kerkgracht

De Hooglandse Kerkgracht in Leiden is een prachtige, historische straat. Kijk door je wimpers en je ziet en hoort dames in lange wapperende rokken, heren met zwarte pakken en hoge hoeden, het geklepper van paardenhoeven. Maar nu staan, waar lang geleden het water liep, moderne kunstwerken. Het contrast kan haast niet groter. Toch is die combinatie juist heel verfrissend. Want laten we eerlijk zijn. Stoere mannen op steigerende paarden, zwaaiend met hun zwaard. Die tijd is al lang voorbij.

De kunstwerken maken onderdeel uit van Beelden in Leiden. Een initiatief van stichting Beelden in Leiden dat in 2011 de eerste expositie organiseerde. Tijdens de  zomermaanden worden op de Hooglandse Kerkgracht sculpturen van jonge kunstenaars getoond. Deze zevende editie heeft als thema: ‘Concepts of Time’. Een toepasselijk thema voor zo’n historische plek. Ook voor deze editie heeft de selectiecommissie de eindexamenshows en open studio’s bezocht van de kunstacademies in Nederland. Die zoektocht leverde 10 kunstenaars. Ze kregen een toelage om nieuw werk te maken.

Nu staan al die werken er. En zoals zo vaak met kunst lijkt het alsof ze uit de hemel zijn neergedaald. Niets is minder waar. Het organiseren en maken van zo’n beeld is natuurlijk enorm veel werk. En een pas afgestudeerde kunstenaar heeft nog weinig ervaring in het opleveren van werk. Zo vertelde Rein Verhoef dat hij voor het eerst Frans kalksteen heeft gebruikt. Het maken van de rondingen in het steen was een hele operatie. Ook de andere kunstenaars zullen in dit project hun overwinningen hebben geboekt.

Voor een volledig overzicht van de Beelden op de Hooglandse Kerkgracht:
Fotoverslag Beeden in Leiden 2018

Deelnemende kunstenaars
Robbert Pauwels, Lillian Vlaun, Daniel van Straalen, Nynke Koster, Juliaan Andeweg, Camile Smeets, Yair Callender, Damian Kapojos, Jonathan van Doornum, Rein Verhoef.

Jasper Hagenaar in het RMO
Jasper Hagenaar in het RMO

Tegelijk met Beelden in Leiden zijn er enkele neven exposities in de stad:

  • In het pas gerenoveerde Rijksmuseum voor oudheden (RMO) is een expositie ingericht.
  • In de galerie van het LUMC (vanaf do 24 mei) is een ook een expositie. Ten slotte staan voor het ziekenhuis twee beelden van Folkert de Jong.
  • Een galerie op de Hooglandse Kerkgracht toont concepten en onderzoek van de kunstenaars naar aanleiding van dit project.
beelden-in-leiden_2018_folkert-de-jong_6771
Folkert de Jong voor het LUMC

Links
leidensculptures – Concepts of Time
RMO – concepts-of-time
LUMC – tentoonstellingen nu en straks

Beelden in Leiden is elke dag te zien op de Hooglandse Kerkgracht van 17 mei t/m 5 aug 2018. Voor de openingstijden van de andere exposities raadpleeg de websites van het RMO en LUMC.

Het ontstaan van de Leporello van Miriam Sentler

miriam-sentler_leporello_humboldt_1

Finding a route through uninhabitable land is de titel van een Leporello die kunstenaar Miriam Sentler onlangs uitbracht. Het toont twee kaarten, aan elke zijde een, van de Amazone en de Himalayas. De kaarten worden op elke bladzijde steeds vager afgedrukt, totdat alleen de hoofdlijnen overblijven.

Deze (grensoverschrijdende) initiatieven hebben mijn speciale interesse. Ik vond het een mooi boekje en heb het aangeschaft. Hoe een kunstwerk tot stand komt interesseert me evenveel als het kunstwerk zelf, dus ik vroeg me af ‘hoe is dit fraaie boekje ontstaan?

David Skinner_stansfords_london
© David Skinner *

Het begint bij Stanfords een van de oudste kaarten- en reisboekwinkels in Londen. Hier werkte de kunstenaar enige tijd. Boven de kassa hing een kaart van de Himalaya en en ze las het boek ‘The invention of nature’ van Andrea Wulff over het leven van Alexander von Humboldt. De biografie wekte haar interesse voor deze ontdekkingsreiziger.

Tijdens een residentie in het Natuurhistorisch museum van Maastricht kan ze zich verdiepen in von Humboldt. Volgens Andrea Wulff heeft hij de meeste dingen op de aarde benoemt. Het benoemen van dingen speelt een belangrijke rol in de praktijk van Miriam. Er zijn meer verbanden tussen ontdekkingsreiziger en kunstenaar. Ze verzamelen, leggen verbanden, zijn geïnteresseerd in de geschiedenis van objecten.

In het Natuurhistorisch Museum ontdekte ze ook de vergankelijkheid van archieven. Handschriften waren onleesbaar, papier was verteerd door ouderdom of vocht. De De ijver van ontdekkers en onderzoekers werd zo door de tijd teniet gedaan. Het inspireerde haar om de kaarten te laten vervagen.  Een leporello is dan een heel geschikte boekvorm om die vervaging in een keer te laten zien.

De leporello is in de cartografie vaker gebruikt. Bijvoorbeeld om stroomgebieden van rivieren in kaart te brengen. Bij voorkeur in een handzaam formaat zodat je het makkelijk mee kunt nemen. De titel verwijst naar de reisboeken van  von Humboldt. Hierin doet hij verslag van de moeilijkheden die hij ondervindt om zijn weg door het onherbergzame en gevaarlijke Amazone gebied te vinden. Een zijde van de Leporello toont dan ook de kaart die de ontdekkingsreiziger maakte van het Amazone gebied.

Er is nog een zijde leeg. Hiervoor koos ze een kaart van een ander onherbergzaam gebied, het Himalaya gebergte. De visuele schoonheid van de kaart sprak haar aan. Samen met Lyanne Polderman, die het grafisch ontwerp verzorgde smeedde ze het boek tot een eenheid.

miriam-sentler_leporello_humboldt_7
© Miriam Sentler

Zo heb je dan een elegant drukwerk waarin wat vergaat en wat blijft lijken samen te komen. Je kunt het makkelijk met je meenemen. Niet om letterlijk je weg te vinden maar om te beseffen dat je onderdeel bent van een mensheid die altijd op zoek is.

‘Finding a route through uninhabitable land’ is mede tot stand gekomen met steun van Museumnacht Maastricht 2018.

De leporello is voor € 50,– te koop bij de kunstenaar. Inlichtingen: miriam.sentler@live.nl.

Van april tot juli heeft Miriam Sentler een residentie in Luik / Liege. Op 29, 30 juni en 1 juli zijn er open studio dagen. Je bent dan van harte uitgenodigd. Adres: RAVI, Place Vivegnis 36, 4000 Liege.

links
leporello – miriamsentler.com.
The last pages van Noelle Cuppens. Een ander bijzonder kunstproject.
Een ander blog over de Leporello (blog an Elsschot tot Reve: Van Mozart tot Carmiggelt.
* meer foto’s van David Skinner kun je vinden op: David Skinner (branestawm) – Flickr

miriam-sentler_leporello_humboldt_2
© Miriam Sentler
miriam-sentler_leporello_humboldt_9
© Miriam Sentler
miriam-sentler_leporello_humboldt_8
© Miriam Sentler

Kunst aan de Schinkel – 2018

Als je deze weken in het Vondelpark bent kun je tegen een hoge zandbak aanlopen. Niets vreemd zul je misschien denken. Deze zandbak is echter niets speciaal voor kinderen. Ook volwassenen kunnen zich uitleven. Er staan drie lange -soort van- houten harken bij. Hiermee kun je sporen en patronen in het zand trekken. Een heerlijke handeling. Je wordt weer even kind en lijkt de tijd te vergeten. De sporen die je tekent zijn tijdelijk, al snel zal een andere bezoeker er zijn patronen overheen trekken.

Zandbak in Vondelpark om de tijd te vergeten - Aeneas Wilder
Zandbak in Vondelpark om de tijd te vergeten – Aeneas Wilder

De zandbak is een kunstwerk van Aeneas Wilder. Het maakt onderdeel van de expositie ‘Kunst aan de Schinkel – KADS (2018)‘. Ook deze vierde editie is georganiseerd door Soledad Senlle Art Foundation. In deze organisatie kan Marisol Ferradás haar liefde voor de kunst gestalte geven. Ze heeft een mode agentschap aan de Schinkel (Sloterkade). Af en toe maakt de mode plaats voor kunst. Zo ook de komende weken voor KADS.

De vierde editie werd geopend op 22 april 2018 aan de Sloterkade. De slogan voor deze editie is ‘When the notion of time disappears’. Een uitgangspunt waar de tien geselecteerde kunstenaars vrijelijk mee omgaan. Het werk van Wilder dat ik zojuist heb beschreven past er prachtig in. De kunstwerken liggen verspreid in de Schinkelbuurt. Er is een boekje verkrijgbaar met een plattegrond en dat alle kunstwerken beschrijft.

soledad-senlle_kads2018_opening-boot_5992
Tijdens opening. Inschepen voor een rondvaart langs de kunstwerken

Als je de expositie volgt kom je op bijzonder plekken. In de gewelven van de Zijlbrug is een lichtsculptuur van Tamar Frank  te zien. Een grachtje voor de begraafplaats ‘Huis te Vraag’ herbergt een werk van Semâ Bekirovic. Een prachtige oase, die je beslist ook even moet bezoeken. In het agentschap van Soledad aan de Sloterkade (171) zijn een aantal kunstwerken te vinden.  Bijvoorbeeld van Eva Gonggrijp. Een oud poppenhuis vormt de basis. Ze wist als kind niet goed wat ze er mee moest en toen speelde ze eigenlijk alleen met de lichtjes. Nu wordt je met virtual reality door de kamers geleid en lijken oude tijden te herleven.

Tamar Frank - Lichtsculptuur
Tamar Frank – Lichtsculptuur
soledad-senlle_kads2018_sema-bekirovic_6015
Sema Bekirovic – Waterspiegel. (De spiegel is wat beslagen door iets lichtgroens)

Kunst aan de Schinkel is een waardevol evenement. Interessante kunst in mooi stuk van Amsterdam met veel geschiedenis maar dat niet zo bekend is. Dus als de zon een beetje schijnt….

Deelnemende kunstenaars
Semâ Bekirovic [NL], Popel Coumou [NL], Tamar Frank [NL], Eva Gonggrijp [NL], Kubra Khademi [AF], Hertog Nadler [NL–IL], André Pielage [NL], Henk Schut [NL], Aeneas Wilder [UK], We Make Carpets [NL]

Links.
Soledad Senlle – KADS 2018.
Mondriaanfonds bijdrage KADS 2018.

In 2016 organiseerde Soledad Senlle Art Foundation diverse exposities en activiteiten rond de kunstenaar Michael Gibbs. Bij Soledad Senlle aan de Sloterkade en met een afsluitende performance van Noëlle Cuppens.

expositie: Kunst aan de Schinkel, 22 april t/m 3 juni 2018, verschillende openingstijden.
locatie: Startpunt: Soledad Senlle, Sloterkade 171, 1059 EB Amsterdam.

soledad-senlle_kads2018_opening-performance-hertog-nadler_6023
Prachtige performance van Hertog Nadler in de muziekkapel van het Vondelpark. Helaas alleen te zien tijdens de opening.
Waar kijken deze mensen naar?
Waar kijken deze mensen naar?
(Naar de) Performance van Kubra Khademi tijdens de opening van KADS 2018
(Naar de) Performance van Kubra Khademi tijdens de opening van KADS 2018
Sponde - Andre Pielage
Sponde – Andre Pielage
soledad-senlle_kads2018_opening-lezen_6044
Het boekje bestuderen tijdens de opening
soledad-senlle_kads2018_popel-coumou_6019
Nadat je alle kunstwerken gezien hebt even alle indrukken laten bezinken bij het werk van Popel Coumou – Time for Contemplation.