Categoriearchief: contemporary art

Basis catagorie waaronder eigenlijk alle verhalen op kunstblijfteenraadsel onder vallen.

Beelden in Leiden – 2018

Inaambord-hooglandse-kerkgracht

De Hooglandse Kerkgracht in Leiden is een prachtige, historische straat. Kijk door je wimpers en je ziet en hoort dames in lange wapperende rokken, heren met zwarte pakken en hoge hoeden, het geklepper van paardenhoeven. Maar nu staan, waar lang geleden het water liep, moderne kunstwerken. Het contrast kan haast niet groter. Toch is die combinatie juist heel verfrissend. Want laten we eerlijk zijn. Stoere mannen op steigerende paarden, zwaaiend met hun zwaard. Die tijd is al lang voorbij.

De kunstwerken maken onderdeel uit van Beelden in Leiden. Een initiatief van stichting Beelden in Leiden dat in 2011 de eerste expositie organiseerde. Tijdens de  zomermaanden worden op de Hooglandse Kerkgracht sculpturen van jonge kunstenaars getoond. Deze zevende editie heeft als thema: ‘Concepts of Time’. Een toepasselijk thema voor zo’n historische plek. Ook voor deze editie heeft de selectiecommissie de eindexamenshows en open studio’s bezocht van de kunstacademies in Nederland. Die zoektocht leverde 10 kunstenaars. Ze kregen een toelage om nieuw werk te maken.

Nu staan al die werken er. En zoals zo vaak met kunst lijkt het alsof ze uit de hemel zijn neergedaald. Niets is minder waar. Het organiseren en maken van zo’n beeld is natuurlijk enorm veel werk. En een pas afgestudeerde kunstenaar heeft nog weinig ervaring in het opleveren van werk. Zo vertelde Rein Verhoef dat hij voor het eerst Frans kalksteen heeft gebruikt. Het maken van de rondingen in het steen was een hele operatie. Ook de andere kunstenaars zullen in dit project hun overwinningen hebben geboekt.

Voor een volledig overzicht van de Beelden op de Hooglandse Kerkgracht:
Fotoverslag Beeden in Leiden 2018

Deelnemende kunstenaars
Robbert Pauwels, Lillian Vlaun, Daniel van Straalen, Nynke Koster, Juliaan Andeweg, Camile Smeets, Yair Callender, Damian Kapojos, Jonathan van Doornum, Rein Verhoef.

Jasper Hagenaar in het RMO
Jasper Hagenaar in het RMO

Tegelijk met Beelden in Leiden zijn er enkele neven exposities in de stad:

  • In het pas gerenoveerde Rijksmuseum voor oudheden (RMO) is een expositie ingericht.
  • In de galerie van het LUMC (vanaf do 24 mei) is een ook een expositie. Ten slotte staan voor het ziekenhuis twee beelden van Folkert de Jong.
  • Een galerie op de Hooglandse Kerkgracht toont concepten en onderzoek van de kunstenaars naar aanleiding van dit project.
beelden-in-leiden_2018_folkert-de-jong_6771
Folkert de Jong voor het LUMC

Links
leidensculptures – Concepts of Time
RMO – concepts-of-time
LUMC – tentoonstellingen nu en straks

Beelden in Leiden is elke dag te zien op de Hooglandse Kerkgracht van 17 mei t/m 5 aug 2018. Voor de openingstijden van de andere exposities raadpleeg de websites van het RMO en LUMC.

Het ontstaan van de Leporello van Miriam Sentler

miriam-sentler_leporello_humboldt_1

Finding a route through uninhabitable land is de titel van een Leporello die kunstenaar Miriam Sentler onlangs uitbracht. Het toont twee kaarten, aan elke zijde een, van de Amazone en de Himalayas. De kaarten worden op elke bladzijde steeds vager afgedrukt, totdat alleen de hoofdlijnen overblijven.

Deze (grensoverschrijdende) initiatieven hebben mijn speciale interesse. Ik vond het een mooi boekje en heb het aangeschaft. Hoe een kunstwerk tot stand komt interesseert me evenveel als het kunstwerk zelf, dus ik vroeg me af ‘hoe is dit fraaie boekje ontstaan?

David Skinner_stansfords_london
© David Skinner *

Het begint bij Stanfords een van de oudste kaarten- en reisboekwinkels in Londen. Hier werkte de kunstenaar enige tijd. Boven de kassa hing een kaart van de Himalaya en en ze las het boek ‘The invention of nature’ van Andrea Wulff over het leven van Alexander von Humboldt. De biografie wekte haar interesse voor deze ontdekkingsreiziger.

Tijdens een residentie in het Natuurhistorisch museum van Maastricht kan ze zich verdiepen in von Humboldt. Volgens Andrea Wulff heeft hij de meeste dingen op de aarde benoemt. Het benoemen van dingen speelt een belangrijke rol in de praktijk van Miriam. Er zijn meer verbanden tussen ontdekkingsreiziger en kunstenaar. Ze verzamelen, leggen verbanden, zijn geïnteresseerd in de geschiedenis van objecten.

In het Natuurhistorisch Museum ontdekte ze ook de vergankelijkheid van archieven. Handschriften waren onleesbaar, papier was verteerd door ouderdom of vocht. De De ijver van ontdekkers en onderzoekers werd zo door de tijd teniet gedaan. Het inspireerde haar om de kaarten te laten vervagen.  Een leporello is dan een heel geschikte boekvorm om die vervaging in een keer te laten zien.

De leporello is in de cartografie vaker gebruikt. Bijvoorbeeld om stroomgebieden van rivieren in kaart te brengen. Bij voorkeur in een handzaam formaat zodat je het makkelijk mee kunt nemen. De titel verwijst naar de reisboeken van  von Humboldt. Hierin doet hij verslag van de moeilijkheden die hij ondervindt om zijn weg door het onherbergzame en gevaarlijke Amazone gebied te vinden. Een zijde van de Leporello toont dan ook de kaart die de ontdekkingsreiziger maakte van het Amazone gebied.

Er is nog een zijde leeg. Hiervoor koos ze een kaart van een ander onherbergzaam gebied, het Himalaya gebergte. De visuele schoonheid van de kaart sprak haar aan. Samen met Lyanne Polderman, die het grafisch ontwerp verzorgde smeedde ze het boek tot een eenheid.

miriam-sentler_leporello_humboldt_7
© Miriam Sentler

Zo heb je dan een elegant drukwerk waarin wat vergaat en wat blijft lijken samen te komen. Je kunt het makkelijk met je meenemen. Niet om letterlijk je weg te vinden maar om te beseffen dat je onderdeel bent van een mensheid die altijd op zoek is.

‘Finding a route through uninhabitable land’ is mede tot stand gekomen met steun van Museumnacht Maastricht 2018.

De leporello is voor € 50,– te koop bij de kunstenaar. Inlichtingen: miriam.sentler@live.nl.

Van april tot juli heeft Miriam Sentler een residentie in Luik / Liege. Op 29, 30 juni en 1 juli zijn er open studio dagen. Je bent dan van harte uitgenodigd. Adres: RAVI, Place Vivegnis 36, 4000 Liege.

links
leporello – miriamsentler.com.
The last pages van Noelle Cuppens. Een ander bijzonder kunstproject.
Een ander blog over de Leporello (blog an Elsschot tot Reve: Van Mozart tot Carmiggelt.
* meer foto’s van David Skinner kun je vinden op: David Skinner (branestawm) – Flickr

miriam-sentler_leporello_humboldt_2
© Miriam Sentler
miriam-sentler_leporello_humboldt_9
© Miriam Sentler
miriam-sentler_leporello_humboldt_8
© Miriam Sentler

Kunst aan de Schinkel – 2018

Als je deze weken in het Vondelpark bent kun je tegen een hoge zandbak aanlopen. Niets vreemd zul je misschien denken. Deze zandbak is echter niets speciaal voor kinderen. Ook volwassenen kunnen zich uitleven. Er staan drie lange -soort van- houten harken bij. Hiermee kun je sporen en patronen in het zand trekken. Een heerlijke handeling. Je wordt weer even kind en lijkt de tijd te vergeten. De sporen die je tekent zijn tijdelijk, al snel zal een andere bezoeker er zijn patronen overheen trekken.

Zandbak in Vondelpark om de tijd te vergeten - Aeneas Wilder
Zandbak in Vondelpark om de tijd te vergeten – Aeneas Wilder

De zandbak is een kunstwerk van Aeneas Wilder. Het maakt onderdeel van de expositie ‘Kunst aan de Schinkel – KADS (2018)‘. Ook deze vierde editie is georganiseerd door Soledad Senlle Art Foundation. In deze organisatie kan Marisol Ferradás haar liefde voor de kunst gestalte geven. Ze heeft een mode agentschap aan de Schinkel (Sloterkade). Af en toe maakt de mode plaats voor kunst. Zo ook de komende weken voor KADS.

De vierde editie werd geopend op 22 april 2018 aan de Sloterkade. De slogan voor deze editie is ‘When the notion of time disappears’. Een uitgangspunt waar de tien geselecteerde kunstenaars vrijelijk mee omgaan. Het werk van Wilder dat ik zojuist heb beschreven past er prachtig in. De kunstwerken liggen verspreid in de Schinkelbuurt. Er is een boekje verkrijgbaar met een plattegrond en dat alle kunstwerken beschrijft.

soledad-senlle_kads2018_opening-boot_5992
Tijdens opening. Inschepen voor een rondvaart langs de kunstwerken

Als je de expositie volgt kom je op bijzonder plekken. In de gewelven van de Zijlbrug is een lichtsculptuur van Tamar Frank  te zien. Een grachtje voor de begraafplaats ‘Huis te Vraag’ herbergt een werk van Semâ Bekirovic. Een prachtige oase, die je beslist ook even moet bezoeken. In het agentschap van Soledad aan de Sloterkade (171) zijn een aantal kunstwerken te vinden.  Bijvoorbeeld van Eva Gonggrijp. Een oud poppenhuis vormt de basis. Ze wist als kind niet goed wat ze er mee moest en toen speelde ze eigenlijk alleen met de lichtjes. Nu wordt je met virtual reality door de kamers geleid en lijken oude tijden te herleven.

Tamar Frank - Lichtsculptuur
Tamar Frank – Lichtsculptuur
soledad-senlle_kads2018_sema-bekirovic_6015
Sema Bekirovic – Waterspiegel. (De spiegel is wat beslagen door iets lichtgroens)

Kunst aan de Schinkel is een waardevol evenement. Interessante kunst in mooi stuk van Amsterdam met veel geschiedenis maar dat niet zo bekend is. Dus als de zon een beetje schijnt….

Deelnemende kunstenaars
Semâ Bekirovic [NL], Popel Coumou [NL], Tamar Frank [NL], Eva Gonggrijp [NL], Kubra Khademi [AF], Hertog Nadler [NL–IL], André Pielage [NL], Henk Schut [NL], Aeneas Wilder [UK], We Make Carpets [NL]

Links.
Soledad Senlle – KADS 2018.
Mondriaanfonds bijdrage KADS 2018.

In 2016 organiseerde Soledad Senlle Art Foundation diverse exposities en activiteiten rond de kunstenaar Michael Gibbs. Bij Soledad Senlle aan de Sloterkade en met een afsluitende performance van Noëlle Cuppens.

expositie: Kunst aan de Schinkel, 22 april t/m 3 juni 2018, verschillende openingstijden.
locatie: Startpunt: Soledad Senlle, Sloterkade 171, 1059 EB Amsterdam.

soledad-senlle_kads2018_opening-performance-hertog-nadler_6023
Prachtige performance van Hertog Nadler in de muziekkapel van het Vondelpark. Helaas alleen te zien tijdens de opening.
Waar kijken deze mensen naar?
Waar kijken deze mensen naar?
(Naar de) Performance van Kubra Khademi tijdens de opening van KADS 2018
(Naar de) Performance van Kubra Khademi tijdens de opening van KADS 2018
Sponde - Andre Pielage
Sponde – Andre Pielage
soledad-senlle_kads2018_opening-lezen_6044
Het boekje bestuderen tijdens de opening
soledad-senlle_kads2018_popel-coumou_6019
Nadat je alle kunstwerken gezien hebt even alle indrukken laten bezinken bij het werk van Popel Coumou – Time for Contemplation.

 

 

Traces of Personal Presence – gallery Twelve Twelve

rabi-koria_tableau_etalage_twelvetwelve
Rabi Koria – Inherent Resolve, side 4 – olieverf op tegels – 2017

Mijn blik gaat rustig langs de kunstwerken in de Twelve Twelve galerie. In de expositie ‘Traces of personal existence’ hebben ze elk hun eigenheid. Toch is er ook een bindend element in de werken. Al kijkend vraag ik me af welke dat is.

Het werk van Mattia Papp lijkt rauw en abstract. Maar die groene vlek heeft veel weg van mos. Je ziet ook verfresten en afgebladderd plamuur. De kunstenaar vertelt me dat het een nauwkeurige weergave is van een stuk muur. (Van een kerk in Florence).

Een door oorlogsgeweld gehavend woonblok. Je ziet het gelijk in de fotomontage van Tammam Azzam. Door zijn toevoegingen krijgt het beeld een bijna pijnlijke lichtheid. Is het oneerbiedig of een verlangen naar de tijd dat er weer vrede is?

Het doet zo oer-Hollands aan tegel-tableau’s.  Maar in plaats van koeien, graan en hardwerkende boeren zie je Arabische letters. Een van de woorden schijnt zelf  ‘sex’ te betekenen. Rabi Koria mengt de Hollandse – en Arabische stijlen moeiteloos door elkaar.

Het heeft iets schattigs, de stapeling van huisjes in het werk van Pim Palsgraaf. Al gauw merk je dat het onbewoond is. Het is kaal. Je ziet verval. Voorspelt de kunstenaar het einde van de wereld, of is er hoop?

Het is de kracht van deze expositie. De kracht ook van een groepsexpositie. Vier kunstenaars die elk vanuit hun eigen perspectief ons naar de wereld laten kijken. Geen eenduidig beeld, geen enkelvoudige waarheid, geen feiten, nieuws of nep-nieuws. Kunst zoals kunst moet zijn. Er worden geen deuren dichtgegooid maar juist opengedaan.

expositie: Traces of personal presence, t/m 04 maart 2018, wo-za 11-18 uur, zo 12-17 uur.
locatie: Twelvetwelve gallery,  Prinsestraat 53,  2513 CB  Den Haag.

TwelveTwelve is een jonge galerie in Den Haag. Opgericht door Syliva Bakker, kunstenaar opgeleid aan het St. Lukas in Brussel. Jaarlijks worden 12 exposities gepresenteerd. Actuele kunst met lef waarin de problemen in de wereld van vandaag worden weerspiegeld.

mattia-papp_twelvetwelve
Mattia Papp – Santo Spirito – Wall Mixed media op hout – 2017
tammam_azzam_twelvetwelve
Tammam Azzam – The Place – Fotomontage – 2015
rabi-koria_tableau_twelvetwelve
Rabi Koria – Inherent Resolve, side 5 – olieverf op telgels – 2017
pim-palsgraaf_groot_twelvetwelve
Pim Palsgraaf – Micose City 01 – Mixed medoa – 2011
pim_palsgraaf_klein_twelvetwelve
Pim Palsgraaf – Micose City 23 – Mixed medoa – 2017

 

Emiel Zeno – Lane – P////AKT

Emiel Zeno_lane Pakt 10

De kunst van Emiel Zeno zou nog wel eens in de container kunnen belanden. Een overijverige schoonmaak ploeg denkt met de resten van expositie van doen te hebben. Maar niets is minder waar.

Hij maakt gebruik van afdankertjes. Dingen die mensen niet meer nodig hebben, of oud en versleten zijn, restmateriaal. Zo toonde hij op de graduation-show van de HKU waar hij vorig jaar afstudeerde, een -afgedankte- traplift die horizontaal heen en weer bewoog. Totaal nutteloos. Er zit echter een intense schoonheid in de tegenstelling. Want eerst verlichte het mechaniek het leven van iemand die moeilijk ter been was. Een heel zinvolle functie.

Emiel Zeno Lane P////AKT 8

De ruimte die hij bij P/////AKT tot zijn beschikking heeft is hem op het lijf geschreven. Een bescheiden expositieruimte en een portaal met ronde brandtrap die je erheen brengt. Hier verwacht je geen kunst.  Maar kijk uit voor je de brandtrap naar boven neemt. Wat kleine werken nemen een bescheiden plek in. Ook boven in de expositieruimte wordt je verleid, of in de war gebracht met subtiele elementen. Al kan je de grote constructie in het midden van de zaal niet over het hoofd zien…

Emiel Zeno Lane P////AKT 5

Wat was er al en wat voegt de kunstenaar toe? Wat is mooi, wat is lelijk? Wanneer is iets kunst en wanneer afval? Emiel Zeno weet je aardig in verwarring te brengen. Maar daardoor ook te boeien.

Emiel Zeno toont zijn werk vanuit het project Paktpool. Elk jaar krijgen twee pas afgestudeerde kunstenaars de mogelijkheid om in 3 exposities hun talent te tonen en te ontwikkelen. In de link hieronder (Paktpool 2018) vind je meer informatie voor dit jaar.

Links.
P////AKT – Paktpool – Emiel Zeno.
Paktpool 2018.
emielzeno.com.

expositie: Lane – Emiel Zeon, t/m 11 feb 2017, do-zo – 14-18 uur.
locatie: P////AKT, Zeeburgerpad 53, 1019 AB Amsterdam

Emiel Zeno Lane P////AKT 6

Emiel Zeno Lane P////AKT 4

Emiel Zeno Lane P////AKT 3

Emiel Zeno Lane P////AKT 7

Emiel Zeno Lane P////akt 1

Emiel Zeno Lane P////AKT 2

Kunstblijfteenraadsel – Terugblik 2017

Als Kunstblijfteenraadsel zou je eigenlijk niet met lijstjes moeten komen maar zo veel mogelijk te raden overlaten. Maar voor het jaar 2017 doe ik lekker met de trend mee. Een lijstje van mijn 11 meest bezochten / gelezen blogs. Elf omdat dat gewoon geen 10 is.

Met stip bovenaan het Afscheid van Dapiran Art Project Space. Een afscheid in stijl maar ik vermoed dat Cathelijne Dapiran wel weer van zich zal laten horen! Op de tweede plaats, volledig verdiend de geweldige expositie van Oscar Peters met zijn ongeëvenaarde achtbaan. Op de derde plaats, best opvallend, mijn laatste blog over het oudste lichtfestival van Nederland Parklicht.

Oscar Peters - The Wild - W139 - 1
Oscar Peeters – The Wild – W139
Parklicht 2017 - Matthijs Munnik & Joris Strijbos
Matthijs Munnik & Joris Strijbos

Wat me dit jaar heeft verbaasd is dat mijn blog over Barbara Hepworth weer in de top 11 staat. Om een magische reden trekt nog steeds veel bezoekers. Geen idee waarom. Het is al begin 2016 geschreven.

Het totaal aantal bezoeken dit jaar is iets minder dan vorig jaar. Dat zal te maken hebben met het gegeven dat ik van af maart minder ben gaan bloggen maar een keer per week. En minder blogs is ook minder hits. Een andere reden is de blog ‘Een performance in de stationshal van Utrecht Centraal’. Die is vorig jaar geschreven en ruim 1000 keer bezocht.  Een enorme uitschieter wat hits betreft. Veel bezoekers van het station Utrecht Centraal zullen hebben gezocht naar ‘performance Utrecht Centraal’ om te weten wat er toen in de hal gebeurde. In Google was mijn blog de eerste hit…

Dappie nieuwe Kunstenaars initiatief in Amsterdam
De vlag hangt uit bij Dappie nieuwe Kunstenaars initiatief in Amsterdam.
Dappie Amsterdam - Max Schulze
Dappie Amsterdam – Max Schulze

Wat ik dit jaar ga doen? Doorgaan met bloggen. Wekelijks. Wel wil ik wat vaker atelier bezoeken doen en misschien wel interviews afnemen. Daarom heb ik het plan een basiscursus Journalistiek volgen. Dat geeft mij wat handvatten om die ambitie vorm te geven.

Ik wens jullie allen een gezond en inspirerend 2018 met veel kunst.

Blog Jaar plaats
Afscheid Dapiran Art Project Space 2017 1
The Wild – W139 – Compromisloze kunst van Oscar Peters 2017 2
Parklicht 2017 – Oosterpark Amsterdam 2017 3
Dappie, kunstenaarsinitiatief in de Dapperstraat 2017 4
Het Stijlpaviljoen – Amersfoort 2017 5
Barbara Hepworth in het Kröller Möller museum 2016 6
Een performance in de stationshal van Utrecht Centraal 2016 7
De magie van de Biënnale van Venetie (2017) 2017 8
Choi Wong – Internalize – Dapiran 2017 9
15/Love – De School 2017 10
Marres Currents #4 – Maastricht 2017 11
Jason van der Woude
Het Stijlpaviljoen – Amersfoort – Jason van der Woude
Kasper de Vos - Cerameat lover - 2016
15/ Love een heel opmerkelijke expositie – Kasper de Vos – Cerameat lover – 2016
Dapiran Art Project Space - Choi Wong
Dapiran Art Project Space – Choi Wong

 

Prix de Rome 2017 – Kunsthal Rotterdam

Het Mondriaanfonds is heel duidelijk over het doel van de Prix de Rome en de winnaar moet die visie waarmaken. Belangrijk is dat de kunstenaar vernieuwend werkt, internationale potentie heeft en de Nederlandse kunstwereld representeert. De vier genomineerden tonen allen werk dat nog het best omschreven kan worden als een installatie. Maar veel meer sturen ze aan op de beleving van de bezoeker. Het zijn vier verschillende werelden waar je deel van uit maakt als er binnenstapt. Ze vragen op hun eigen manier je aandacht en doorbreken het routineuze kijken.

Het werk van Katarina Zdjelar is -op het eerste gezicht- nog het meest toegankelijk. Vier video schermen vullen de ruimte. In de vloer zijn werken uitgesneden die hun eigen aanwezigheid bevragen. De video’s zijn uiterst sober en concentreren zich op wat voor de mens het dichtstbij is, zijn lichaam. De scripts zijn gebaseerd op enkele bewaard gebleven choreografiën van de D.-Hoyer Studio. Dit initiatief werd opgericht door Dore Hoyer in het plat gebombardeerde Dresden kort na de Tweede wereld oorlog. In een zaal zonder ramen begon zij een dansschool.

Katarina Zdjelar - Not a Pilar Not a Pile
Katarina Zdjelar – Not a Pilar Not a Pile

Hoe verbeeld je een afgrijselijke gebeurtenis? Die bijna 250 jaar geleden plaatsvond en waarvan vrijwel niemand getuige is geweest. De enige verwijzing bestaat uit een gerechtelijk document. Rana Hamadeh probeert het met een opera. Voor de Prix de Rome bouwde ze een scene na. Het is een soms luidruchtige getuigenis voor een gruwelijkheid die net niet ongemerkt voorbij is gegaan. De pianola is een mooi onderdeel van de scene. Het visualiseert een pianist die er niet meer is.
De gehele opera wordt op 14 en 15 december 2017 opgevoerd in de Rotterdamse Schouwburg.

Rana Hamadeh - The Ten Murders Of Josephine
Rana Hamadeh – The Ten Murders Of Josephine

Bij een (museum)expositie wordt er alles aan gedaan om jou een zo aangenaam mogelijke ervaring te bezorgen. Verlichting, kleurgebruik, de looproute door de zalen, teksten, de opstelling van de kunstwerken. Ze vormen een doordachte eenheid ten dienst van de getoonde kunst.
In de expositie van Saskia Noor van Imhoff is het dienende van die ondersteunende structuren verdwenen. Ze spelen de hoofdrol. Het maakt de bezichtiging tot een boeiende maar ook ongemakkelijke ervaring. Het begint al bij de lift, die je het traplopen bespaart maar wel onderdeel is van de expositie.

Saskia Noor van Imhof - # +31.00-1
Saskia Noor van Imhof – # +31.00-1

Kinderen zien dieren als mensen, als gelijken. Het is een toekennen van individualiteit, die de meeste volwassenen zijn vergeten. In de installatie van Melanie Bonajo spelen kinderen de hoofdrol. Ze praten over dieren, Al pratende zijn ze voor ons volwassenen een ontwapende spiegel. Het laat zien hoe wij -eenmaal volwassen- met dieren omgaan en hoe we naar dieren kijken en daarmee misschien ook wel naar onszelf.

Melanie Bonajo - Progress vs Sunsets
Melanie Bonajo – Progress vs Sunsets

Als je via de trap bij de expositie van de Prix de Rome binnengaat, zie je vier toegangen. Elke genomineerde kunstenaar heeft zijn eigen zaal. Het heeft iets van een pleintje in een oude stad, misschien Rome wel. Er komen vier deuren op uit. Elk van een huis met een heel eigen wereld.

expositie: t/m 25 februari 2018, di-za: 10-17 uur, zo 11-17 uur.
locatie: de Kunsthal Rotterdam, Museumpark Westzeedijk 341, 3015 AA Rotterdam.

Final Portrait – Film over Alberto Giacometti

Parijs, 1964. Een armzalige steeg met aan de ene kant een kleine woning. Niet veel meer dan een slaapkamer met iets van een keuken. Aan de andere kant een atelier. Hier woont en werkt Alberto Giacometti. Geboren in 1901 en inmiddels internationaal beroemde beeldhouwer en schilder.

Op een zekere dag stapt James Lord, een succesvol schrijver en vriend van Giacometti deze steeg binnen. Op verzoek van de kunstenaar laat hij zich portretteren, een sessie die maar een paar uur zal duren. Het loopt anders, uiteindelijk poseert hij 18 dagen in het atelier, voor Giacometti zijn goedkeuring aan het werk geeft.

DSC_7513.jpg

Met Lord wandelen we de wereld van Giacometti binnen. Behalve de kunstenaar wonen er op de binnenplaats broer Diego, die er een eigen atelier heeft en zijn assistent is. En Anette zijn vrouw die bescheiden op de achtergrond een geheel eigen rol speelt. Regelmatig bezoekt hij een cafe op de hoek of maakt een wandeling op een begraafplaats in de buurt. Dat is zijn leven zo’n beetje, om geld geeft hij niet. Hij leeft voor de kunst.

Het contrast met zijn model kan haast niet groter. Een man van de wereld. Keurig gekleed. Hij verblijft een luxe hotel in de buurt. Met verbazing aanschouwt hij de omstandigheden waarin de beroemde kunstenaar verkiest te leven. Geld is het probleem niet.

James en Alberto trekken samen op. Ze praten veel, tijdens het schilderen, hun wandelingen of bezoeken aan het cafe. Die gesprekken tonen de zwaarmoedigheid maar ook de humor van de kunstenaar. Tijdens het schilderen is Giacometti de baas. Al die dagen zit de schrijver in precies dezelfde houding. De kunstenaar kijkt, kijkt nog eens, schildert wat streken, kijkt weer. Over de dagen doemt zo langzaam het portret op.

Uiteindelijk is het portret klaar en wordt in een solide houten kist verpakt om verscheept te worden naar New York. Het kostte veel moeite Giacometti te overtuigen dat het goed was. James Lord neemt afscheid van Diego, Giacometti en Anette. Ruim een jaar later zal de kunstenaar overlijden.

De film is dus met recht een ‘Final Portrait‘. Een integere film die een eerlijk beeld schets van de kunstenaar. Geen held, geen getormenteerde ziel maar een mens met een enorme toewijding aan de kunst.

Biografie van James Lord over de kunstenaar, waarop de film gebaseerd is:
bol.com – A Giacometti portrait.
Final Portrait bij Cinemien, distributeur van de film.
Recensie van Final Portrait in de Digitale Kunstkrant.

Afscheid Dapiran Art Project Space

Het was ergens in het najaar van 2013. Ik slenterde door de Springweg in Utrecht en ontdekte op nummer 59 een nieuwe galerie, Dapiran. Het was ook de tijd dat mijn belangstelling voor de moderne kunst (weer) begon aan te wakkeren. Zo’n galerie spot je natuurlijk niet voor niets.

Bezoeken aan galeries voelde nog wat onwennig, dus het duurde nog even voor ik de Dapiran bezocht. Op een zekere dag echter stapte ik door de deur naar binnen. Een beetje bevreesd voor de kritische blik van de galeriehouder die vorsend mijn kredietwaardigheid zou gaan beoordelen.

dapiran_job_vissers_vorstenbosch
Job Visser Vorstenbosch hangt zijn werk gewoon aan de buitengevel!

Dat bleek echter een complete misvatting. De ontvangst was heel hartelijk en Cathelijne vertelde uitgebreid over het werk van de kunstenaar en de motivatie om een eigen galerie te beginnen. Over de kunst die in haar galerie zou komen te hangen was ze heel helder (in mijn eigen woorden): “Kunst moet visueel aantrekkelijk zijn maar er moet ook een verhaal achter zitten”. Die opmerking is me altijd bijgebleven. En soms, als ik radeloos naar een kunstwerk kijk, komt die uitspraak mij te hulp.

Sindsdien heb ik de meeste exposities van de galerie bezocht. Altijd werd ik hartelijk ontvangen. Laat ik wat tentoonstellingen noemen die zo in mij opkomen.  Job Visser Vorstenbosch met zijn fraaie lichtbakken. Er hing er zelfs zelfs een aan de buitenmuur. Cindy Moorman, geopend met een performance van dansers en waarbij de gasten een cape kregen in de kleuren geel, blauw en zwart. En tot slot mijn eerste blog over Dapiran Art Project Space ‘Just like a bright silvery mist’. Een groepsexpositie van drie kunstenaars die gezamenlijk reflecteerden op het pand en zijn geschiedenis.

dapiran-cmoorman-buiten
Opening expositie Cindy Moorman – Positions

Vandaag, 2 december 2017, zal ik weer door de Springweg slenteren, op weg naar die toen ontdekte galerie. Het is voor een afscheidsfeestje, want na vier mooie jaren gaat Dapiran Art Project Space sluiten. Dat is jammer voor de Kunstwereld, voor Utrecht, voor jou en mij en natuurlijk ook voor Cathelijne. Het is heel verdrietig maar dat we dat vinden betekent ook dat we blij zijn dat de galerie er was. En dat Cathelijne ons meegenomen heeft in haar zoektocht naar de mooie plekken in de kunst.

 

Jay Miriam – Ornis A Gallery

Jay Miriam - Pastries from Mars
Pastries from Mars

Een grote hand die boven een etagère vol gebakjes zweeft. Het tafereel is verder heel minimaal opgezet. Een menselijk figuur, op het randje van abstract. Een rode ondergrond, blauwe/witte achtergrond en een gele stoel.

Waarom is die hand zo groot? En waarom al die gebakjes? Is het een hedendaagse vermaning tegen de verleiding of een mijmering na een vermoeiende dag? In een ander schilderij, een vrouw slechts gehuld in een knalgroene onderbroek. Ze kijkt dromerig in de leegte. Ook in dit schilderij een grote hand. Het lijkt iets vast te houden maar je ziet niets.

Jay Miriam - Portrait of green underpants
Portrait of green underpants

Het werk van Jay Miriam is tegelijk rauw en liefelijk. Je kunt het niet gelijk plaatsen en blijft daarom kijken. De expositie draagt de titel “Fantasies in a waking state“. Je zou het dagdromen kunnen noemen maar dat is het toch niet. Voor dagdromen is het werk net te concreet maar het vervagen, verdwijnen is al wel ingezet.

De kunstenaar laat zich inspireren door gebeurtenissen van alle dag. Zoals we die natuurlijk allemaal meemaken. Sommige van die gebeurtenissen zijn voor Jay Mariam bijzonder. Die schildert ze dan. Een ontmoeting met vriendin die ze al lang niet heeft gezien. Ze kwam haar tegen in een bar en brengt vervolgens de avond met haar door.

Achter de ruwe facade van het werk van Jay Mariam is een poëtische benadering van het leven zichtbaar.

Jay Miriam - Female Bust
Female Bust

expositie: Jay Miriam Fantasies of a Waking State, t/m 6 januari 2018, wo-vr 12-18 uur, za 13-18 uur.
locatie: Ornis A Gallery, Hazenstraat 11, 1016 SM Amsterdam.

Jay Miriam - Picking apples from the gras
Picking apples from the gras