Alle berichten door Paul Voors

Over Paul Voors

De kunst en ik hebben een ingewikkelde relatie. Al van jongs af aan heb ik belangstelling voor de kunst. In mijn jonge jaren maakte ik ook zelf kunst, wat overging in het actief beoefenen van de fotografie. Na mijn MTS Chemische Techniek heb ik de HBO Museologie - Reinwardt Academie in Leiden gevolgd, die toen net een paar jaar was opgericht. Dat deed ik met veel plezier en succesvol. Aan het werk komen in de museumwereld was niet eenvoudig en ik was gewoonweg te bescheiden. In de chemische industrie was volop werk, dus de keuze was snel gemaakt. Ik trouwde, werd vader en in ons gezin verschenen 3 kinderen. Daarnaast maakte ik na ruim 12 jaar chemie maakte ik de stap naar de internet-wereld en heb ik mijzelf geschoold tot Java software ontwikkelaar. Dat is nu al weer zo'n 15 jaar geleden. De kinderen zijn nog niet het huis uit, maar wel veel zelfstandiger. Ik heb dus meer vrije tijd en het vuur voor het programmeren en de taal Java zijn wat geluwd. Er was tijd en ruimte voor een nieuwe interesse, of eigenlijk een oude: kunst. Ik heb me er sinds begin 2014 volledig ingestort. Mijn belangstelling ligt vooral bij de jonge kunstenaar en de praktijk van het maken van kunst. Paul Voors

Delirium & Destiny – A Tale Of A Tub

 

A Tale Of A Tub - Justus van Effen ComplexIk sta op het binnenplein van het Justus van Effen complex in Spangen – Rotterdam.  In het voormalig badhuis van het complex is A Tale Of A Tub gevestigd. Een non-profit kunstorganisatie. Voor de opening van de expositie ‘Delirium & Destiny’ vindt er een zo performance plaats.

Ik kijk omhoog naar de architectuur. Het woonblok stamt uit 1922 en is tussen 2010 en 2012 schitterend gerestaureerd.  Het is een van de eerste resultaten van het ‘nieuwe bouwen’. Een periode van radicale vernieuwing in de architectuur (1915-1960). Het straat hoop uit, geloof in een betere wereld.

De huidige tijd wordt gekenmerkt door onzekerheid. Oorlogen, aanslagen, migrantenstromen, opwarming van de aarde, orkanen halen bijna dagelijks het nieuws. Waar is dat optimisme van bijna honderd jaar geleden gebleven?

Delirium & destiny - A Tale Of A Tub - Lapsus Kairos
Lapsus Kairos – Performance van Himali Singh Soin en David Soin Tappeser. speciaal voor het Justus van Effen Complex.

De performance is begonnen. 12 performers staan verdeeld rond een driehoekig perk. In het midden een drummer. Hij tikt 2x met zijn stokken. De performers beginnen met het uitspreken van een tekst, begeleid door een zachte drumsolo. Op een signaal van drummer stoppen de sprekers weer. De routine wordt twaalf keer herhaald. Bezoekers lopen stil van spreker naar spreker. Woorden van allerlei verhalen verwaaien in de wind of blijven achter in de hoofden van mensen.

Delirium & destiny -  A Tale Of A Tub - Lapsus Kairos
Lapsus Kairos – Performance van Himali Singh Soin en David Soin Tappeser. speciaal voor het Justus van Effen Complex.
Delirium & destiny - A Tale Of A Tub - Lapsus Kairos
Lapsus Kairos – Performance van Himali Singh Soin en David Soin Tappeser. speciaal voor het Justus van Effen Complex.

De titel van de expositie is ontleend aan de autobiografische roman van de Spaanse filosofe Maria Zambrano. Van haar komt het bijzondere begrip ‘poëtische rede’. Twee ogenschijnlijke tegenstellingen worden haast als vanzelfsprekend samengevoegd. Poëzie is verwondering en rede verklaring. In een tijd waarin verklaringen te kort schieten, kan verwondering nieuwe inzichten geven. Het is dus een begrip met actuele waarde.

‘Delirium & Destiny’ is een project van Suzanne Wallinga en Eloise Sweetman). Het wil inzicht geven in het werk van de genoemde Maria Zambrano. Een filosofie waarin vastomlijnde begrippen vloeibaar zijn, zoals man-vrouw, denken-doen. Een actuele vise voor een wereld waarin de tegenstellingen steeds grotere worden en standpunten verharden.

Delirium & destiny - A Tale Of A Tub - Lee Kit
Lee Kit
Trees - leporello - Etel Adnan - 2012
Trees – leporello – Etel Adnan – 2012

Het woord expositie wordt in ieder geval flink opgerekt. Behalve de tentoonsteling in A Tale Of A Tub, zijn er kleine ‘situaties’ van Lee Kit bij particulieren die wonen in het complex. Er is een uitgebreid programma van lezingen, workshops, artist-talks en performances. Zo is er vanavond (14 sept) de lezing ‘Vrouwen in de filosofie’ door Joyce Pijnenburg.)

Links.
Delirium & Destiny – A Tale Of A Tub.

expositie: Delirium & Destiny, t/m 5 november (vr-zo, 13-18 uur) bekijk ook uitgebreide neven programma.
locatie: A Tal Of A Tub, Justus van Effenstraat 44, 3027 TK Rotterdam.

Installatie van Lee Kit in een particuliere woning. Er hoort een geluidfragment bij, dat te horen is via een casseterecorder
‘Installatie’ van Lee Kit in een particuliere woning. Er hoort een geluidfragment bij, dat te horen is via een cassetterecorder
Delirium & destiny -  A Tale Of A Tub - Nicole Timmer
Nicole Timmer, All the movements of all the bodies, 2017
Delirium & Destiny - A_Tale Of A Tub - Lee Kit
Lee Kit

Sanne Vaassen – 00.00.0000 -Alpert+Leary

‘How a grain of sand from the desert can fall on my cheek in the form of a raindrop by the evaporation of water in a distant land.’

Deze uitspraak komt van de website van Sanne Vaassen. Het staat bovenaan de ‘about’ pagina. Het is de filosofische kern van haar kunstenaars praktijk. Het gaat over wat kan veranderen en wat (hetzelfde) blijft. Over identiteit. In de expositie 00.00.0000 bij Alpert+Leary die twee projecten van haar toont komt die vraag ook weer aan de orde. Maar daarover later.

De kunstenaar ontmoette ik voor het eerst op de Unfair 2016. Twee werken die ze daar toonde zijn me bijgebleven.  Voor het werk ‘Cartography’ heeft de Sanne al haar sproeten op haar lichaam in kaart gebracht. Bezoekers konden vervolgens een van die sproeten op hun lijf laten tatoeëren. Neem je met het zetten van die sproet ook een stukje van haar identiteit over? Het project ‘Kintsugi’ gaat om een verzameling scherven die ze verzameld heeft tijdens haar studie in Maastricht. De hoofdstad van Limburg had lange tijd een bloeiende porselein-industrie, dus ze verzamelde er aardig wat. De scherven staan netje geordend op een poster. Je kunt er een kiezen en die ergens op een wand in je huis laten inmetselen door de kunstenaar.

Alpert+Leary is een nieuwe, kleine galerie met twee zalen in hartje Amsterdam. Het wil actuele kunst van nationale – en internationale kunstenaars presenteren. Aandacht geven aan sociale verantwoordelijkheid is een ander uitgangspunt. De expositie 00.00.0000 past goed binnen die uitgangspunten.

In de bovenzaal hangen vijf weefwerken. Ze roepen een vreemde gewaarwording op. Het materiaal lijkt niet echt geschikt om mee te weven (met de hand). De kleuren, die in alle werken worden gebruikt, roepen associaties op. Al kun je niet gelijk thuis brengen welke.  Sanne Vaassen haalde vijf Nederlandse vlaggen uit elkaar en gaf het resultaat, een zak met losse draden, aan vijf verschillende wevers.

In de benedenzaal snorren een zevental projectoren.  Ze tonen in verschillende ritmes dia’s van bloemen.Bloemen zijn een deel van onze nationale identiteit. Het kijken naar al die steeds wisselende dia’s heeft iets rustgevends. Ik stel me niet de vraag hoe de beelden zijn ontstaan.  Later verteld Sanne me dat ze bloembladen tussen de glazen ramen van de dia’s heeft geplaatst.

Sanne Vaassen - Flowers
In de dia’ s zijn bloembladeren tussen de glazen platen van de dia gestopt

Na beide zalen bekeken te  hebben, denk ik aan de titel van de expositie en aan de lijst die aan de uitnodiging is toegevoegd. Die lijst bevatte enige demografische gegevens van Nederland van de afgelopen 50 jaar. Onder andere het aantal immigraties en emigraties. Hoe breng ik al die dingen bij elkaar? Ik blader door en boekje dat in de zaal ligt. Het bevat foto’s en teksten met als onderwerp de rijke geschiedenis, herkomst en productie en het gebruik van bloemen. In het boekje zit ook een kaartje. Een effen beige kleur. Er staat links  boven  ‘Emigreren’ op. Een bouwmarkt in Nederland heeft die naam aan een van haar verfkleuren gegeven…

expositie: 00.00.0000, t/m 14 okt 2017, do-za 12-18 uur
locatie: Alpert+Leary, Staalstraat 19, 1011 JK  Amsterdam

 

 

 

 

Atelierbezoek – Marijke Lombaers

marijke lambaers_acryl_1c

Eigenlijk is het geen echt atelierbezoek. Marijke Lombaers toont een overzicht van haar werk in een huiskamer van vrienden in Utrecht. De intieme sfeer en de persoonlijke uitnodiging maken het verschil echter niet zo groot. 

In dit werk vloeit het licht gemarmerde geel rond de helder witte vormen. Of drijven de vormen juist in het geel? Het lijkt een onzinnige tegenstelling. Maar de vraag is wie beweegt, of wie leidt? Het antwoord is niet zo gauw gevonden.

Het kenmerkend voor het kunstenaarschap van Marijke Lombaers. Ze laat zich niet dwingen. Ze werkt niet met een voorop gezet plan. Zelfs lijnen of vormen neerzetten voor een basisstructuur is uit den boze. Tijdens mijn bezoek gebruikt ze de term ‘trage lijnen’. Het neerzetten van een lijn op het papier gebeurt daarbij heel langzaam. Zo traag dat je je af kunt vragen wie de lijn neerzet, de wil van de kunstenaar, het onderbewuste of is er een andere kracht in het spel? Het komt ‘zweverig’ over maar zweverig is haar werk nergens. Het is krachtig zonder vuist. Ze neemt positie in, terwijl je (toch) niet weet waar ze staat. En in alles die drang naar onderzoek, naar willen weten zonder te (be)grijpen.

marijke lambaers_tekening1 Ook haar levensloop toont dat ze zich niet laat dwingen. In het derde jaar van de kunstacademie liep ze vast. Ze verliet de opleiding om bij Tom Schenk het vak decorontwerp en -bouw te leren. Dat vak heeft ze beoefend tot de verzorging van haar ouders haar aandacht vroeg. Na deze periode van zorg keerde ze niet terug in haar oude vak maar verkoos het beroep van therapeut.

Maar nu staat ze tegenover me als kunstenaar. Ze heeft altijd geschilderd en getekend. Ze voelde echter dat het moment er was om haar werk niet meer op te bergen in een lade maar het aan de buitenwereld te tonen.  Deze expositie bij vrienden waar ik haar spreek is een bescheiden stap. Al eerder toonde ze haar werk in het Museum IJsselstein, in de expositie Graskunst bij MIJ.  Op de treden van een trap die leidde naar een torenkamer (met een werk van Zoro Feigl) bracht ze de regels van een eigen gedicht aan op aluminium stroken (een foto is te zien op haar website in wording). Een locatie specifiek werk dus. Het is een manier van werken die haar voorkeur heeft. Je laten inspireren door een omgeving en daar dan werk voor maken. Werk dat niet voor de eeuwigheid is…

Heeft dit blog je belangstelling gewekt? Vanmiddag is de expositie nog open van 14-17.30 uur en belangstellenden kunnen nog een afspraak met Marijke maken op vrijdag 1, zaterdag 2 of maandag 4 september (telefoon Marijke: 06 208 258 12). Adres:  Kromme Nieuwegracht 19, Utrecht.

Links
marijkelombaers.nl.

Acrylschilderij - Marijke Lombaers

Schilderij acryl - Marijke LombaersOuder werk van Marijke Lombaers

Dappie, kunstenaarsinitiatief in de Dapperstraat

dappie-opening-4-aug-2017-0009

De enige constante in een mensenleven is verandering. Het is een kenmerk van deze tijd. Het zal te maken hebben met het gegeven dat we door mobiele telefonie en internet voortdurend met elkaar verbonden zijn, met de prijs en beschikbaarheid van materialen en apparatuur en de snelheid waarmee die producten geleverd kunnen worden. Het maakt de tijd die nodig is om een project te realiseren veel korter.

Die kracht of energie zal mede grondslag liggen aan de opleving van kunstenaarsinitiatieven. Er staan veel kantoorpanden en andere locaties leeg. De communicatie gaat snel, de inrichting kan met beperkte middelen worden uitgevoerd en reclame maak je gratis via sociale media. Dat kunstenaars zich ondernemender opstellen en de subsidies afnemen speelt zeker ook een rol.

dappie-opening-4-aug-2017-0007

dappie-opening-4-aug-2017-0008

Zo heeft in de Dapperstraat te Amsterdam het kunstenaarsinitiatief Dappie zijn intrek genomen. Op 4 augustus was de opening. Een leegstaand pand (op nummer 82) wordt als anti-kraak gehuurd.  De zes kunstenaars die het initiatief bestieren kennen elkaar van de HKU, de kunstacademie waar ze allemaal in 2016 afstudeerden. (Rood Kok, Max Schulze, Pien Verheijen, Hilke Walraven, Rein Verhoef en Jan Tromp). Ze delen een groot atelier en beheren een expositieruimte. Het is tijdelijk, elke dag kan de verhuurder bellen… Maar de huur is laag en ze kunnen aan het werk en exposities van hun eigen werk of andere kunstenaars organiseren!

dappie-opening-4-aug-2017-0010

Op dit moment exposeert Max Schulze, een van de huurders. Hij is zowel schilder als schrijver. In het WOW te Amsterdam heeft hij een residentie waar hij zich toelegt op schijven. Bij Dappie schildert hij. Zijn schilderijen hebben iets onbestemds. Je ziet een afbeelding van een  krijgsheer. Is het een mens of een standbeeld? Lauwerkrans om het hoofd, een gewaad wappert om hem heen, gespierd lichaam, een arm klaar om met zijn wapen uit te halen. Tot zover helemaal een standbeeld maar dat gezicht, die ogen. Vragen lijken door zijn hoofd te spoken. Neem ik wel de goede beslissing? Is het moreel juist wat ik doe? Word ik gewaardeerd? Heel menselijke vragen…

max-schulze-dappie-0002

expositie: Max Schulze. t/m 3 sept. vr en zat, 12h – 18h
locatie: Dappie, Dapperstraat 82, Amsterdam.

max-schulze-dappie-0004

max-schulze-dappie-0005

max-schulze-dappie-0003

Jop Vissers Vorstenbosch, Dapiran Art Project Space

Jop Vissers Vorsenbosch - Lichtbak hangend aan de buitenmuur van de galerie
Een lichtbak van Jop Vissers Vorstenbosch aan de buitenwand van de galerie!

Vroeger schilderde kunstenaars de natuur vol ontzag. De mens werd door deze weerspannige metgezel op de aarde omringd en kon even mooi als wreed zijn. Prachtige bloemen, een lommerrijk laantje, de oogst die werd binnengehaald. Maar er waren ook verwoestende stormen, droogtes, hongersnoden, dodelijke epidemieën.

Tegenwoordig lijkt de mens de natuur te omringen. Met veel van de gevaren kunnen we beter overweg. Maar is het nu echt veiliger? Het gevaar komt nu van de mensheid zelf. Economische crisissen, uitputting  van de aarde, het klimaat, migrantenstromen. In het werk van Jop Vissers Vorstenbosch komen de krachten en gevaren van natuur en mens samen.  Beelden van woeste golven, dreigende luchten of desolate boomgroepen worden getoond met moderne lichtbakken.

Jop Vissers Vorsenbosch
Zeeschildering, licht en constructie vormen een bijzondere, actuele eenheid.

Maar waar de lichtbak zich doorgaans dienend opstelt om het werk te laten schitteren, gaan de bakken van Jop het gevecht aan en eisen de aandacht op. TL balken zijn niet verdwenen achter matglas dat het licht egaliseert. Integendeel, ze tekenen zich fel en trillend af achter de schildering op acrylglas. Constructie, licht en schilderwerk hebben elk hun eigen inbreng.

De inspiratie voor de lichtbakken deed de kunstenaar op tijdens een residentie in Detroit. Vroeger het hart van de Amerikaanse auto-industrie maar nu ernstig in verval. Leegstaande fabrieken, vervallen huizen en een enorme werkloosheid. Voor Job werd de teloorgang gesymboliseerd door de reclame lichtbakken. Eerst waren ze een symbool van het kapitalisme, nu vergaan en achtergelaten, sommige knipperen nog… Een tragedie niet veroorzaakt door een natuurramp maar door het handelen van de mens zelf.

En dan iets over de geschilderde bomen, wolken en golven. Ze zijn niet aangebracht met een fijn penseeltje maar vooral het resultaat van krassen, schuren en weghalen. Door deconstructie dus. Het past helemaal in het werk.

In Dapiran Art Project Space kun je zijn werk bekijken. De voortdurende strijd van de mens is in zijn werk rauw verbeeld. Niet perse somber, eerder heroïsch en daardoor hoopvol.

Links
Expositieinformatie Dapiran Art Project Space.
Verfgeweld – website Jop Vissers Vorstenbosch.

Andere actuele expositie waar het werk van Jop te zien is:
The Wild – W139 – Compromisloze kunst van Oscar Peters
.
Het Stijlpaviljoen – Amersfoort.

 

expositie: Jop Vissers Vorstenbosch, t/m 26 aug. vr en za 12-18 uur.
locatie: Dapiran Art Project Space, Springweg 59 ,3511 VK  Utrecht.

jop-vissers-vorsenbosch_dapiran_1
Licht bak je kunt hem vinden in de kelder van de galerie (ven vragen)
vijf smalle werken van Jop Vissers Vorsenbosch
Vijf losse werken. Ze verbeelden TL lampen die elk op hun eigen manier branden

Atelier bezoek – Elena Khurtova & Marie Ilse Bourlanges

Op mijn fiets  ben ik op weg naar het atelier van Elena Khurtova en Marie Ilse Bourlanges. Het is een pittig eindje fietsen want atelier-complexen liggen zelden in het midden van de stad. Maar uiteindelijk kom ik aan op de Cruqiusweg in Amsterdam. Het complex is in een oude fabriekshal gevestigd. Het is er levendig en er wordt hard gewerkt. Kunstenaars hebben de hal zelf ingericht. Er staat veel apparatuur waar atelierhouders gezamenlijk gebruik van maken. Het laat zien hoe belangrijk ateliercomplexen kunnen zijn voor beoefening van het kunstenaarschap.  Helaas moeten ze het complex verlaten. Amsterdam heeft andere plannen met het gebied.

Met koffie en een schaal Russische koekjes lopen we van de gemeenschappelijke kantine naar het atelier van het kunstenaarsduo.  De bescheiden ruimte staat  vol met kunst, af of in staat wording en andere voorwerpen van het project waar Elena en Marie Ilse mee bezig zijn. Tekeningen, foto’s, landkaarten vol lijnen en cirkels, breekbaar porselein en archiefdozen.

elena-kurthova_and_marie-ilse-bourlanges_11
Deel van het archief van grootvader Jacques Bourlanges

Het begon allemaal met een bericht dat Marie Ilse in 2013 kreeg over een archief van haar grootvader Jacques Bourlanges. Of ze daar belangstelling voor had. Ze wist van het archief niets af en was nieuwsgierig. Samen met haar compagnon toog ze naar Frankrijk waar het archief zich bevond. Het waren 24 dozen. De inhoud was zo bijzonder dat ze besloten met het archief aan de slag te gaan. Met steun van het Mondriaan fonds en de stichting Stokroos begonnen ze het project  onder de naam The sky is on the earth.

elena-kurthova_and_marie-ilse-bourlanges_7
Foto’s van grootvader Jacques en vrienden

Grootvader Jacques was in zijn werkzame leven civiel ingenieur. Een heel nuchter, technisch beroep. Hij had echter een passie waar hij zich na zijn pensionering volledig op stortte.  Jacques was er van overtuigd geraakt dat in Frankrijk veel nederzettingen en dorpen in de oudheid op locaties waren gebouwd volgens de patronen van sterrenbeelden. Vandaar al die minutieus ingetekende kaarten, volgeschreven notitieblokken, uitgeknipte artikelen en ander materiaal. Hij deed dat project niet alleen, samen met vrienden trok hij Frankrijk in voor zijn onderzoek. Na zijn dood lied hij het uitgebreide, zorgvuldig geordende archief achter. De vriendengroep had wel belangstelling maar de zoon van Jacques  wilde het zelf onderzoeken. Daar is het het nooit van gekomen en zo raakte het archief vergeten. Tot dat bericht…

elena-kurthova_and_marie-ilse-bourlanges_8
Een van de vele kaarten die Jacques Bourlanges intekende met lijnen en cirkels.

Elena en Marie Ilse benaderen het archief op hun heel eigen manier. Natuurlijk wilden ze weten wat de grootvader aan de wereld had willen vertellen. Ze bezochten de plekken waar hij was geweest. Ze logden (GPS) de routes die ze van locatie naar locatie hadden afgelegd en maakte foto’s van de plekken die hij hand onderzocht. Ze lazen zijn notitieblokken waarin stond hoe namen van dorpen zouden kunnen zijn ontstaan, gebaseerd op de namen van sterrenbeelden.

In het atelier is veel werk te zien dat de  artistieke benadering van het archief laat zien. Op een landkaart ligt een werk van chinees porselein. Het heeft veel weg van een wat slordig gevouwen landkaart maar kan ook doorgaan voor een visualisatie van het landschap dat de kaart toont. Op een weefgetouw is te zien hoe een notitie-vel naar textiel wordt omgezet. Een zwart/wit tekening toont de stapeling in een archief.

elena-kurthova_and_marie-ilse-bourlanges_4
Tafel in het atelier met veel kaarten en Chinees porselein

De website ‘theskyisontheearth.com‘ kun je zien als een levend document van het project. Het weerspiegeld de grote betrokkenheid van Elena en Maria Ilse. Het toont interventies en de vele wegen die het tweetal heeft belopen, geinspireerd op het archief.  Het is indirect misschien ook wel een zoektocht naar de man achter het archief. Onafhankelijk, een vrije geest en een liefde voor zorgvuldige ordening, op zoek naar het wonderbaarlijke…

Links.
Elena Khurtova.
Marie Ilse Bourlanges.
theskyisontheearth.com.

elena-kurthova_and_marie-ilse-bourlanges_12
Een landkaart uit het archief met daarop een werk van Chinees Porselein
elena-kurthova_and_marie-ilse-bourlanges_2
Klein weefgetouw waarmee notities worden overgebracht naar textiel

elena-kurthova_and_marie-ilse-bourlanges_3elena-kurthova_and_marie-ilse-bourlanges_10

elena-kurthova_and_marie-ilse-bourlanges_5elena-kurthova_and_marie-ilse-bourlanges_1

Het Stijlpaviljoen – Amersfoort

Het is een braakliggend terrein tussen woonwijken in Amersfoort. Een paar jongens spelen met een plank in een plas water, een dame gooit een tennisbal weg voor haar hond, twee meisjes maken selfies. Een ideale plek voor vertier, rust en onthaasten. Op deze plek staat ook het Stijlpaviljoen. Een tijdelijk kunstproject waarbij jonge kunstenaars reageren op het werk van kunstbeweging de Stijl, die dit jaar 100 jaar geleden werd opgericht.

stijlpaviljoen_2

Het Stijlpaviljoen is een project van Mayke Verhoeven, Robert Roelink en Henk Logman. Hart van het project is een sober, open ‘gebouw’ dat geinspireerd is op het Rietveld Paviljoen in Otterloo (Kröller-Müller Museum). In, op en rond dit gebouw tonen 20 jonge kunstenaars hun werk. Er is geen hek, geen kassa, geen suppoosten, het staat midden tussen woonwijken. Dichter bij de burger kun je kunst niet brengen.

Ondanks het open karakter is de kunst de moeite waard en gevarieerd. Van academiestudenten tot kunstenaars die aardig aan de weg timmeren. Van klassiek werk aan de muur tot een kinetische installaties of werk geïntegreerd in de omgeving.

Cecilia Rebergen maakt mooie gevouwen doeken. De doeken zijn gelijmd op een dunne metalen plaat wat het een robuust karakter geeft. Op de doeken staan tekens uit een niet ontcijferd schrift.  Rikke ter Horst (student Artez Arnhem) laat met gispen tegels zien waar vroeger het Molenpad heeft gelopen. Kinderen huppelen over de tere tegels en zijn er dan ook veel gebroken. Dat mag, zo komt oude pad weer echt tot leven. Maurice de Rooij brengt een (vergankelijke) ode aan het systeemplafond. Het werk van Jason van der Woude is geïntegreerd in het paviljoen. Twee wanden van oude houten kozijnen lopen in een krul het dak op. En dan zijn er nog 16 andere kunstenaars die je kunt ontdekken in dit project.

Cecilia Rebergen
Cecilia Rebergen
stijlpaviljoen_rikke_ter_horst_3
Rikke ter Horst
Maurice de Rooij
Maurice de Rooij
Jason van der Woude
Jason van der Woude

Het Stijlpaviljoen breng kunst heel dicht bij mensen. Dat is een goede zaak. Terwijl Henk Logman (een van de initiatoren) mij een rondleiding geeft komt een man naar ons toe om te vragen van wie ‘de golf’ is (Jop Vissers Vorstenbosch). Hij vindt het werk mooi. Een andere voorbijganger wijs respectvol naar het werk van Jonna Balk. Het toont de waarde aan om kunst eens uit zijn ivoren toren te halen.

Het Stijlpaviljoen is tot eind november te zien in Amersfoort. Het staat op een terrein dat Trapezium wordt genoemd en momenteel braak ligt. Verlaat het station Amersfoort via uitgang Mondriaanlaan en loop dan rechts de Mondriaanlaan in, na ca. 400 meter zie je het paviljoen liggen.

Deelnemende Kunstenaars:
Mathieu Klomp, Titia Felderhof, Jop Vissers Vorstenbosch, Cecilia Rebergen, Rabi Koria, Corine Zomer, Lente Brugge, Rikke ter Horst, Maurice de Rooij, Jonna Balk. Jason van der Woude, Kevin Bauer, Paul van Roosmalen, Harley Davelaar, Roy Ruepert.

Links
Website Stijlpavijoen.
Fotoreportage van kunstblijfteenraadsel.

expositie: het Stijlpaviljoen, alle dagen geopend t/m 26 november.
locatie: het Trapezium, Mondriaanlaan, Amersfoort