Alle berichten door Paul Voors

Over Paul Voors

De kunst en ik hebben een ingewikkelde relatie. Al van jongs af aan heb ik belangstelling voor de kunst. In mijn jonge jaren maakte ik ook zelf kunst, wat overging in het actief beoefenen van de fotografie. Na mijn MTS Chemische Techniek heb ik de HBO Museologie - Reinwardt Academie in Leiden gevolgd, die toen net een paar jaar was opgericht. Dat deed ik met veel plezier en succesvol. Aan het werk komen in de museumwereld was niet eenvoudig en ik was gewoonweg te bescheiden. In de chemische industrie was volop werk, dus de keuze was snel gemaakt. Ik trouwde, werd vader en in ons gezin verschenen 3 kinderen. Daarnaast maakte ik na ruim 12 jaar chemie maakte ik de stap naar de internet-wereld en heb ik mijzelf geschoold tot Java software ontwikkelaar. Dat is nu al weer zo'n 15 jaar geleden. De kinderen zijn nog niet het huis uit, maar wel veel zelfstandiger. Ik heb dus meer vrije tijd en het vuur voor het programmeren en de taal Java zijn wat geluwd. Er was tijd en ruimte voor een nieuwe interesse, of eigenlijk een oude: kunst. Ik heb me er sinds begin 2014 volledig ingestort. Mijn belangstelling ligt vooral bij de jonge kunstenaar en de praktijk van het maken van kunst. Paul Voors

Emiel Zeno – Lane – P////AKT

Emiel Zeno_lane Pakt 10

De kunst van Emiel Zeno zou nog wel eens in de container kunnen belanden. Een overijverige schoonmaak ploeg denkt met de resten van expositie van doen te hebben. Maar niets is minder waar.

Hij maakt gebruik van afdankertjes. Dingen die mensen niet meer nodig hebben, of oud en versleten zijn, restmateriaal. Zo toonde hij op de graduation-show van de HKU waar hij vorig jaar afstudeerde, een -afgedankte- traplift die horizontaal heen en weer bewoog. Totaal nutteloos. Er zit echter een intense schoonheid in de tegenstelling. Want eerst verlichte het mechaniek het leven van iemand die moeilijk ter been was. Een heel zinvolle functie.

Emiel Zeno Lane P////AKT 8

De ruimte die hij bij P/////AKT tot zijn beschikking heeft is hem op het lijf geschreven. Een bescheiden expositieruimte en een portaal met ronde brandtrap die je erheen brengt. Hier verwacht je geen kunst.  Maar kijk uit voor je de brandtrap naar boven neemt. Wat kleine werken nemen een bescheiden plek in. Ook boven in de expositieruimte wordt je verleid, of in de war gebracht met subtiele elementen. Al kan je de grote constructie in het midden van de zaal niet over het hoofd zien…

Emiel Zeno Lane P////AKT 5

Wat was er al en wat voegt de kunstenaar toe? Wat is mooi, wat is lelijk? Wanneer is iets kunst en wanneer afval? Emiel Zeno weet je aardig in verwarring te brengen. Maar daardoor ook te boeien.

Emiel Zeno toont zijn werk vanuit het project Paktpool. Elk jaar krijgen twee pas afgestudeerde kunstenaars de mogelijkheid om in 3 exposities hun talent te tonen en te ontwikkelen. In de link hieronder (Paktpool 2018) vind je meer informatie voor dit jaar.

Links.
P////AKT – Paktpool – Emiel Zeno.
Paktpool 2018.
emielzeno.com.

expositie: Lane – Emiel Zeon, t/m 11 feb 2017, do-zo – 14-18 uur.
locatie: P////AKT, Zeeburgerpad 53, 1019 AB Amsterdam

Emiel Zeno Lane P////AKT 6

Emiel Zeno Lane P////AKT 4

Emiel Zeno Lane P////AKT 3

Emiel Zeno Lane P////AKT 7

Emiel Zeno Lane P////akt 1

Emiel Zeno Lane P////AKT 2

The Future of what – Corridor Project Space

In de video ‘Blue Stone’ van Mariko Kuwahara poetst een oude man een steen schoon. Een blauwachtig stuk rots op een plateautje zo lijkt het. In The Stone Dealer gaat het over deze Sanbaseki. Sierstenen voor de Japanse tuin. In de jaren ’60 tot ’80 was het een hype. Diverse handelaren hebben er veel geld mee verdiend. Maar de hype is voorbij en nu zijn het weer gewoon stenen. In de video vertellen eigenaren en (oud) handelaren over de stenen. In hun verhalen is de pijn voelbaar over het vergaan van die glorierijke periode, al wordt dat geen moment genoemd.  Hoe kennen we waarde toe aan iets gewoons als een steen? En hoe gaan mensen om met die waarde als die (nationaal) niet meer wordt gedeeld?

Still uit de video 'Blue Stone'
Still uit de video ‘Blue Stone’

Het project van Rosa Sijben voor de expositie The Future of what bij Corridor Project Space gaat over het toekennen van waarde aan kunstobjecten. Ze verzamelde een aantal lege doosjes, kistjes en houders. Ze maakte voor elk van de ‘omhulsels’ een precies passend object. In totaal zijn het acht werken geworden. Voor de duur van de expositie zijn de ‘kunstwerken’ in bruikleen gegeven aan buurtbewoners (veelal kunstenaars). Als onderdeel van de expositie kun je gedurende de openingstijden van The Future of What aanbellen bij deze huizen om het object te bekijken en vast te houden. Wat gebeurt er met ons en deze sculpturen als we ze behandelen als kunstvoorwerpen?

rosa-sijben_cooridor-ps_1

rosa-sijben_cooridor-ps_3

In de bij de expositie horende folder is een essay te lezen van Chiara Nuzzi die goed aansluit bij de projecten van de twee andere kunstenaars. Het maakt de expositie tot een boeiend geheel. Het werk van Rosa Sijben maakt je tot performer en beschouwer tegelijk. Er ontstaan boeiende ontmoetingen tijdens de bezoeken met eenvoudige objecten als middelpunt. Dus neem bij een bezoek aan deze expositie ruim de tijd om deze tijdelijke ‘galeriehouders’ te bezoeken.

expositie: The future of what, t/m 13 jan 2017, do-vr-za 14-18 uur
locatie: Corridor Project Space, Veemkade 574, 1019 BL  Amsterdam

rosa-sijben_cooridor-ps_2

Kunstblijfteenraadsel – Terugblik 2017

Als Kunstblijfteenraadsel zou je eigenlijk niet met lijstjes moeten komen maar zo veel mogelijk te raden overlaten. Maar voor het jaar 2017 doe ik lekker met de trend mee. Een lijstje van mijn 11 meest bezochten / gelezen blogs. Elf omdat dat gewoon geen 10 is.

Met stip bovenaan het Afscheid van Dapiran Art Project Space. Een afscheid in stijl maar ik vermoed dat Cathelijne Dapiran wel weer van zich zal laten horen! Op de tweede plaats, volledig verdiend de geweldige expositie van Oscar Peters met zijn ongeëvenaarde achtbaan. Op de derde plaats, best opvallend, mijn laatste blog over het oudste lichtfestival van Nederland Parklicht.

Oscar Peters - The Wild - W139 - 1
Oscar Peeters – The Wild – W139
Parklicht 2017 - Matthijs Munnik & Joris Strijbos
Matthijs Munnik & Joris Strijbos

Wat me dit jaar heeft verbaasd is dat mijn blog over Barbara Hepworth weer in de top 11 staat. Om een magische reden trekt nog steeds veel bezoekers. Geen idee waarom. Het is al begin 2016 geschreven.

Het totaal aantal bezoeken dit jaar is iets minder dan vorig jaar. Dat zal te maken hebben met het gegeven dat ik van af maart minder ben gaan bloggen maar een keer per week. En minder blogs is ook minder hits. Een andere reden is de blog ‘Een performance in de stationshal van Utrecht Centraal’. Die is vorig jaar geschreven en ruim 1000 keer bezocht.  Een enorme uitschieter wat hits betreft. Veel bezoekers van het station Utrecht Centraal zullen hebben gezocht naar ‘performance Utrecht Centraal’ om te weten wat er toen in de hal gebeurde. In Google was mijn blog de eerste hit…

Dappie nieuwe Kunstenaars initiatief in Amsterdam
De vlag hangt uit bij Dappie nieuwe Kunstenaars initiatief in Amsterdam.
Dappie Amsterdam - Max Schulze
Dappie Amsterdam – Max Schulze

Wat ik dit jaar ga doen? Doorgaan met bloggen. Wekelijks. Wel wil ik wat vaker atelier bezoeken doen en misschien wel interviews afnemen. Daarom heb ik het plan een basiscursus Journalistiek volgen. Dat geeft mij wat handvatten om die ambitie vorm te geven.

Ik wens jullie allen een gezond en inspirerend 2018 met veel kunst.

Blog Jaar plaats
Afscheid Dapiran Art Project Space 2017 1
The Wild – W139 – Compromisloze kunst van Oscar Peters 2017 2
Parklicht 2017 – Oosterpark Amsterdam 2017 3
Dappie, kunstenaarsinitiatief in de Dapperstraat 2017 4
Het Stijlpaviljoen – Amersfoort 2017 5
Barbara Hepworth in het Kröller Möller museum 2016 6
Een performance in de stationshal van Utrecht Centraal 2016 7
De magie van de Biënnale van Venetie (2017) 2017 8
Choi Wong – Internalize – Dapiran 2017 9
15/Love – De School 2017 10
Marres Currents #4 – Maastricht 2017 11
Jason van der Woude
Het Stijlpaviljoen – Amersfoort – Jason van der Woude
Kasper de Vos - Cerameat lover - 2016
15/ Love een heel opmerkelijke expositie – Kasper de Vos – Cerameat lover – 2016
Dapiran Art Project Space - Choi Wong
Dapiran Art Project Space – Choi Wong

 

Parklicht 2017 – Oosterpark Amsterdam

Het moet hier toch ergens zijn? Is er een deur waar ik binnen kan gaan? Na een rondje rond het kleine gebouw vallen de zachte lichtflitsen boven me pas op. Ik kijk in de lucht, tegen de takken van een boom reflecteert wit-blauw licht. Afhankelijk van de plek waar je staat zijn de patronen steeds anders.

parklicht-2017_andre-pielage

Het is de eerste avond van het (licht)festival Parklicht. Het kleinschalige evenement duurt slechts  drie dagen (28,29,30 december) en wordt georganiseerd door Polderlicht. Is dit festival het kleinere broertje van het grote Amsterdam Light Festival (ALF)? Zeker niet. De broer is een stuk groter maar wel veel jonger. De organisatie Polderlicht begon al in 2001 met een festival waarin licht de hoofdrol speelde.

Het ALF is spectaculair maar Parklicht is subtiel. Het ALF pakt groots uit, Parklicht is kleinschalig. En waar het ALF je overweldigt kom je bij Parklicht in contact met de kunstenaar. Dit schrijf ik niet ten nadele van het Amsterdam Light Festival maar de kracht van Parklicht is de intimiteit. En dat is een bijzondere waarde. De organisatoren (Loes Diephuis en John Prop) hebben voor de editie van dit jaar twee thema’s: subtiel en wit licht. Het is het idee dat je je laat verrassen. Dat je voor het eerst in contact komt met het kunstwerk. Dat is ze goed gelukt. In dit blog daarom minder foto’s. Er moet nog genoeg te raden overblijven…

Deelnemende kunstenaars:
Children of the Light | Daphne Glasmacher | Gosse de Kort | Matthijs Munnik & Joris Strijbos | André Pielage | Mike Rijnierse & Jan Trützschler von Falkenstein | Femke Schaap | MMC Schobbe | Elly Sloep | Berndnaut Smilde | Marloes van Son | Su Tomesen | Peter Vink | Corné Vissenberg.

Links
Review Parklicht door Trendbeheer.
Artikel Parool over kunstwerk Westlandwells

expositie: Parklicht – 28, 29, 30 december 2017 – van 17 tot 22 uur.
locatie: Oosterpark, Amsterdam.

Parklicht 2017 - Su Tomesen
Su Tomesen
Parklicht 2017 - MMC Schobbe
MMC Schobbe
Parklicht 2017 - Mike-rijnierse & Jan Trutzschler von Falkenstein
Mike-rijnierse & Jan Trutzschler von Falkenstein
Parklicht 2017 - Matthijs Munnik & Joris Strijbos
Matthijs Munnik & Joris Strijbos

Lennart de Neef – Rise and Sign – Dappie

lennart-de-neef_2_dappie

De grote lichtbakken van Lennart de Neef trekken direct de aandacht. Al door de etalageruiten van kunstenaarsinitiatief en projectruimte Dappie schreeuwt het neon naar buiten.

Er is wel iets vreemds aan hand met het werk in deze expositie genaamd ‘Rise & Sign‘. De glasplaten van de meeste lichtbakken zijn stuk. Het zou natuurlijk kunnen dat de kunstenaar ze ergens gevonden heeft maar de bakken zijn duidelijk nieuw. Alle TL lampen branden. Er is er zelfs geen die knippert. Op de grond liggen nergens scherven. Is het gecreëerd verval?

Lichtbak van Lennart de Neef

Lichtreclames zie je overal, dus wat er op de bakken had kunnen staan daar is makkelijk een voorstelling van te maken. De overgebleven teksten en beelden in deze kunstwerken geven je soms een aanwijzing maar brengen je ook in verwarring. En dan zijn er nog de smileys die met hun vollemaans gezicht een mysterieuze alwetendheid vertegenwoordigen.

Zo maakt het werk een tragi-komische indruk. Ze hadden moeten hangen aan de gevel. Om met kracht het winkelend publiek te verleiden de winkel te bezoeken. Ze staan juist in die winkel. Welke boodschap ze verkondigen is geheel onduidelijk. Maar ‘shinen’ dat doen ze wel…

Lichtbak (smiley) van Lennart de Neef

Als je de expositie nog wil zien het kan nog vandaag en morgen!

expositie: Rise and Shine – Lennart de Neef- Dappie t/m 23 december 12 – 17 uur.
locatie: Dappie, Dapperstraat 82, 1093 BX  Amsterdam

Lichtbak (detail) van Lennart de Neef
Detail van een lichtbak

Prix de Rome 2017 – Kunsthal Rotterdam

Het Mondriaanfonds is heel duidelijk over het doel van de Prix de Rome en de winnaar moet die visie waarmaken. Belangrijk is dat de kunstenaar vernieuwend werkt, internationale potentie heeft en de Nederlandse kunstwereld representeert. De vier genomineerden tonen allen werk dat nog het best omschreven kan worden als een installatie. Maar veel meer sturen ze aan op de beleving van de bezoeker. Het zijn vier verschillende werelden waar je deel van uit maakt als er binnenstapt.  Ze vragen op hun eigen manier je aandacht en doorbreken het routineuze kijken.

Het werk van Katarina Zdjelar is -op het eerste gezicht- nog het meest toegankelijk.  Vier video schermen vullen de ruimte. In de vloer zijn werken uitgesneden die hun eigen aanwezigheid bevragen. De video’s zijn uiterst sober en concentreren zich op wat voor de mens het dichtstbij is, zijn lichaam. De scripts zijn gebaseerd op enkele bewaard gebleven choreografiën van de D.-Hoyer Studio. Dit initiatief werd opgericht door Dore Hoyer in het plat gebombardeerde Dresden  kort na de Tweede wereld oorlog. In een zaal zonder ramen begon zij een dansschool.

Katarina Zdjelar - Not a Pilar Not a Pile
Katarina Zdjelar – Not a Pilar Not a Pile

Hoe verbeeld je een afgrijselijke gebeurtenis? Die bijna 250 jaar geleden plaatsvond en waarvan vrijwel niemand getuige is geweest. De enige verwijzing bestaat uit een gerechtelijk document. Rana Hamadeh probeert het met een opera. Voor de Prix de Rome bouwde ze een scene na. Het is een soms luidruchtige getuigenis voor een gruwelijkheid die net niet ongemerkt voorbij is gegaan. De pianola is een mooi onderdeel van de scene. Het visualiseert een pianist die er niet meer is.
De gehele opera wordt op 14 en 15 december 2017 opgevoerd in de Rotterdamse Schouwburg.

Rana Hamadeh - The Ten Murders Of Josephine
Rana Hamadeh – The Ten Murders Of Josephine

Bij een (museum)expositie wordt er alles aan gedaan om jou een zo aangenaam mogelijke ervaring te bezorgen. Verlichting, kleurgebruik, de looproute door de zalen, teksten, de opstelling van de kunstwerken. Ze vormen een doordachte eenheid ten dienst van de getoonde kunst.
In de expositie van Saskia Noor van Imhoff is het dienende van die ondersteunende structuren verdwenen. Ze spelen de hoofdrol. Het maakt de bezichtiging tot een boeiende maar ook ongemakkelijke ervaring. Het begint al bij de lift, die je het traplopen bespaart maar wel onderdeel is van de expositie.

Saskia Noor van Imhof - # +31.00-1
Saskia Noor van Imhof – # +31.00-1

Kinderen zien dieren als mensen, als gelijken. Het is een toekennen van individualiteit, die de meeste volwassenen zijn vergeten. In de installatie van Melanie Bonajo spelen kinderen de hoofdrol. Ze praten over dieren, Al pratende zijn ze voor ons volwassenen een ontwapende spiegel. Het laat zien hoe wij -eenmaal volwassen-  met dieren omgaan en hoe we naar dieren kijken en daarmee misschien ook wel naar onszelf.

Melanie Bonajo - Progress vs Sunsets
Melanie Bonajo – Progress vs Sunsets

Als je via de trap bij de expositie van de Prix de Rome binnengaat, zie je vier toegangen. Elke genomineerde kunstenaar heeft zijn eigen zaal. Het heeft iets van een pleintje in een oude stad, misschien Rome wel. Er komen vier deuren op uit. Elk van een huis met een heel eigen wereld.

expositie: t/m 25 februari 2018, di-za: 10-17 uur, zo 11-17 uur.
locatie: de Kunsthal Rotterdam, Museumpark Westzeedijk 341, 3015 AA Rotterdam.

Equilibre fragile – galerie Sanaa

galerie-sanaa_drie

In Nederland gaan we vechtend over straat vanwege ‘blackface’ ofwel Zwarte Piet. Het is misschien dan ook niet vreemd dat Afrikaanse kunstenaars zwak vertegenwoordigd zijn in de Nederlandse kunstwereld. Gelukkig zijn er kunstinstituten die tegen de stroom inroeien. Galerie Sanaa is er een van. De expositie ‘Equilibre fragile‘ toont louter Afrikaanse kunstenaars. Berthe Schoonman gaf Myriam Mihindou, een internationaal bekende Afrikaanse kunstenaar, carte blanche om de expositie samen te stellen. Een gedurfde stap.

Wat is er bijzonder aan Afrikaanse kunstenaars? Alleen dat ze recht hebben op een gelijkwaardige plek in de -door het Westen gedomineerde- kunstwereld? Of is er een Afrikaanse kunst? Ik heb daar over nagedacht maar moet concluderen dat ik niet de kennis heb die vraag te beantwoorden, als die al te beantwoorden is. Toch voelt de expositie bijzonder.

Alsof er door de middelen die we zo goed kennen, olie- of acrylverf, houten lijsten, video een andere wereld opdoemt. Nee niet zozeer een andere wereld maar meer een manier van kijken naar de wereld. En hoe die wereld beleefd wordt.

Boris Anje Tabufor - Notre Vie - 2017 - acryl op doek
Boris Anje Tabufor – Notre Vie – 2017 – acryl op doek

Neem het werk van Boris Anje Tabufor. Het is van een soort uitbundigheid die het Westen vreemd is. De huid (handen en gezicht) zijn volledig bedekt met logo’s van het internet, die we in het westen ook zo goed kennen. Een huidaandoening lijkt het, wordt de mens in Afrika ook verzwolgen door sociale media?

Deelnemende kunstenaars:
Boris Anje Tabufor (Cameroon), Pélagie Gbaguidi (Benin, Belgium), Ori Huchi Kozia (Republic of Congo), Miguel Marajo (Caribbean, Fr ), Alex Mawimbi (Kenia), Patsheli Kahambo Kitenge (DRC), Hervé Yamguen (Cameroon), Van Andrea (Republic of Congo), Myriam Mihindou (Gabon, FR).

Links:
Film over de exposistie Equilibre Fragile van PP Producties in Utrecht.Galeriehouder Berthe Schoonman en curator Myriam Mihindou geven een uitgebreide context rond de expositie.

exposite: Equilibre fragile, t/m 6 januari 2018, wo-za/12-18 uur.
locatie: Galerie SANAA, Jansdam 2, 3512 HB Utrecht.

galerie-sanaa_miriam-mihindou.jpg
Miriam Mihindou – Polarisation Cuite – 2017 – Koper, naalden, etymology, warme lijn, draad, pigment.
Herve Yamguen - tekening - 2005/6
Herve Yamguen – tekening – 2005/6
Patsheli Kahambo Kitenge - zonder title - 2017 - acryl op papier
Patsheli Kahambo Kitenge – zonder title – 2017 – acryl op papier

galerie-sanaa-wanddoeken