Alle berichten van Paul Voors

Over Paul Voors

De kunst en ik hebben een ingewikkelde relatie. Al van jongs af aan heb ik belangstelling voor de kunst. In mijn jonge jaren maakte ik ook zelf kunst, wat overging in het actief beoefenen van de fotografie. Na mijn MTS Chemische Techniek heb ik de HBO Museologie - Reinwardt Academie in Leiden gevolgd, die toen net een paar jaar was opgericht. Dat deed ik met veel plezier en succesvol. Aan het werk komen in de museumwereld was niet eenvoudig en ik was gewoonweg te bescheiden. In de chemische industrie was volop werk, dus de keuze was snel gemaakt. Ik trouwde, werd vader en in ons gezin verschenen 3 kinderen. Daarnaast maakte ik na ruim 12 jaar chemie maakte ik de stap naar de internet-wereld en heb ik mijzelf geschoold tot Java software ontwikkelaar. Dat is nu al weer zo'n 15 jaar geleden. De kinderen zijn nog niet het huis uit, maar wel veel zelfstandiger. Ik heb dus meer vrije tijd en het vuur voor het programmeren en de taal Java zijn wat geluwd. Er was tijd en ruimte voor een nieuwe interesse, of eigenlijk een oude: kunst. Ik heb me er sinds begin 2014 volledig ingestort. Mijn belangstelling ligt vooral bij de jonge kunstenaar en de praktijk van het maken van kunst. Paul Voors

Royal Academy Of Arts – 2018

Gang in de Royal Academy Of Arts
Gang in de Royal Academy Of Arts

Wat is de waarde van de eerste indruk of ontmoeting? Dat vroeg ik me af na een dagje Londen. Die dag bezocht ik twee kunstacademies. De gerenommeerde Royal Academy Of Arts (RA) en de University of Arts London/Wimbledon. Twee uitersten. Bij de laatste beginnen studenten aan hun eerste stappen in de kunstwereld. Voor de Royal Academy worden jonge kunstenaars met bewezen talent geselecteerd. In een periode van drie krijgen ze gelegenheid en ondersteuning hun talent te verdiepen. Daarna moeten ze het echt zelf doen.

ra-schools-show-2018_thomas-langley_7548

De RA Schools Show was de aanleiding om naar Londen te gaan. Ik wilde het werk van deze kunstenaars, die afzwaaien van deze beroemde academie, met eigen ogen zien. Het eerst werk dat ik voor ogen krijg is een flinke sloep. Prachtig neergezet, het maakt indruk. Maar toch denk je ‘Ahhh, weer een bootje’. Verder veel doordacht werk. En dat is binnen de kunst een beetje dubieuze term. Natuurlijk moet kunst een verhaal hebben maar moet je ook het gevoel geven dat het werk zo uit hemel is neergedaald, ontstegen aan het menselijk gezwoeg.

Misschien moet elke kunstenaar wel een fase van doordachte kunst ondergaan om dan werk te kunnen maken dat zo eigen is dat het het doordachte overstijgt. Op deze school show 2018 was in ieder geval veel werk te zien dat zich ergens tussen doordacht en eigen beweegt. Misschien dat de naam en de traditie van de RA echt edgy werk in de weg staat. Een kunstenaar als Juliaan Aandeweg heb ik niet gespot in deze lichting afzwaaiende kunstenaars.

Het meest onder de indruk was ik van het werk van Mark Corfield Moore. De kracht en eenvoud van het bedrukte textiel bleven me boeien. Onderaan dit blog en link naar een uitgebreid fotoverslag van de RA schoolsshow 2018.

Mark Corflied Moore
Mark Corflied Moore
Issy Wood
Issy Wood
Ben Doherty
Ben Doherty

De keuze voor de University of Arts Wimbledon was heel praktisch. Er was -die dag- een graduation-show gaande waar zowel afzwaaiende bachelors als masters hun werk toonde.

university-of-arts-wimbledon_graduation-2018_7698

Het was in het begin wel een beetje een schok. Er waren momenten dat ik me op een middelbare school waande. Kunstenaars die netjes bij hun plek stonden, een keurig visitekaartje hadden en mooi -veel figuratief- werk toonden. Goed gedaan maar meer ambacht dan kunst. Natuurlijk, de bachelor opleiding in Londen is drie jaar. Dat is een jaar korter dan in Nederland. Mogelijk zijn ze na drie jaar nog niet toe aan echt eigen expressie. Bij het werk van de masters zie je vaker een conceptuele inslag. Een enkele keer ksn het werk je raken. De beeldhouwers hadden hun eigen pand. Net wat interessanter werk dan de schildersafdeling. Meer lef, speelser. Een gevoel van braafheid blijft toch hangen.

James Middleton
James Middleton

university-of-arts-wimbledon_graduation-2018_7727

Het werk van jonge en beginnende kunstenaars blijft me altijd boeien. Misschien vanwege het zoekende karakter. Voor een man van zestig jaar, die al zestig jaar zoekende is een warm bad. Ik heb deze dag dan ook met veel plezier in Londen rond geracet.

Links.
Royal Acadmy of Arts – RA schools show 2018.
University of Arts London / Wimbledon.
Fotoveslag RA schools show 2018 – Kunstblijfteenraadsel.
Fotoverslag University of Arts Wimbledon – Summershow 2018 – Kunstblijfteenraaadsel.

Assemblages of Intimacy – A Tale of a Tub

Toen Suzanne Wallinga -directeur van A Tale Of A Tub-  in een Facebook bericht vertelde over vier zeeanemonen in een zoutwater aquarium dacht ik even dat ze haar nieuwe hobby wereldkundig maakte. Nu loop ik rond in de expositieruimte van de non-profit organisatie en zie ik het aquarium in het echt. Het is een idee van Eamonn Harnett en het begeleidt de twee films die hij bijdraagt aan de expositie.

a-tale-of-a-tub_assemblages-of-intimacy_7449

Die associatie met een hobby niet zo vreemd. Veel mensen hebben thuis zo’n bak met water waarin kleurige vissen heen en weer zwemmen. Levend in hun eigen biotoop. De beestjes lijken zich nauwelijks bewust van de menselijke wereld van waaruit ze bekeken en bewonderd worden. En wij mensen kunnen, kijkend naar die vissen, even ontsnappen aan onze immer eisen stellende omgeving.

Dat er in de expositie een aquarium is, heeft natuurlijk ook een reden. ‘Assemblages of Intimacy’ gaat over de invloed van omgeving op onze identiteit. Tussen beide bestaat een intieme, gevoelige relatie die moeilijk in woorden is uit te leggen. De kunsten bieden een betere uitweg.

A Tale of a Tub is een mooie locatie voor dit thema. In de jaren 20 van de vorige eeuw begonnen als badhuis. In de kelder stond de warmtecentrale. Op de begane grond kon de was worden gedaan en op de verdiepingen erboven waren de douches. Tientallen jaren werd er dankbaar gebruik van gemaakt. De mens past zijn omgeving echter voortdurend aan en badhuizen raakten overbodig. Nu is het gebouw een huis voor de kunst met duidelijk herinneringen aan zijn oude functie.

Wat ik erg waardeer aan A Tale of a Tub is dat het aandacht besteed aan de veranderde wereld en de invloed daarvan op van de kunst. In deze expositie is dat niet anders. Het onderwerp, de getoonde kunst en de randprogrammering geven er vorm aan. Voor de bezoeker is dat lastig. Een expositie die aan het alleen kijken voorbijgaat.

a-tale-of-a-tub_assemblages-of-intimacy_ida borjel_7458
Voordracht van dichter Ida Börjel in A tale of a Tub op 2 juni 2018 in samenwerking met Poetry International.

In de kelder een film van Mikhail Karikis over het verlaten dorp Larderello. Kinderen nemen het dorp over en maken hun eigen wereld. Een versmelting van muziek en beeld. Achter harde cijfers van de economie, schuilen menselijke relaties en emoties. Dat lijken we wel eens te vergeten. In de dichtbundel ‘Economy as Intimacy’ beschouwt Eric Peter de economie vanuit die emoties.

a-tale-of-a-tub_assemblages-of-intimacy_mikhail-karikis_7453
Mikhail Karikis – Children of Unquiet (2014)

Op de begane grond bij de ingang liggen bronzen sculpturen.  Je moet even kijken en dan zie je dat het planten zijn. De kunstenaar Abbas Akhavan. vereeuwigde de uitstervende vegetatie in Iran in het gebied rond de rivieren Eufraat en Tigris.  Ze liggen op witte doeken, broos maar ook onverwoestbaar. Eamonn Harnett groeide op op een Lama boerderij in Ierland. Een omgeving die je kijk op de wereld haast wel moet veranderen. Het basis idee van de expositie komt van zijn hand. Samen met Suzanna Wallinga  werd het idee ontwikkeld tot ‘Assemblages of Intimacy. Zijn artistieke bijdrage zijn 2 films. Over de geïsoleerde levende groep Agta en de tweede film heeft als thema de boerderij van zijn ouders.

a-tale-of-a-tub_assemblages-of-intimacy_eamonn-harnett_7463
Opstelling van Eamonn Harnett met het aquarium en een van zijn films
a-tale-of-a-tub_assemblages-of-intimacy_abbas-akhaavan_7442
Bronzen sculptuur van Abbas Akhavan.
Tale_of_a_tub_22-04-20180022_eric-peters
Dichtbundel ‘Economy as Intimacy’van Eric Peter.

 

Zo’n aquarium onderhouden is trouwens een behoorlijke klus. En het team van  A Tale of a Tub heeft er een flinke taak bijgekregen. Een zee anamoontje zwaait me vrolijk toe, hij maakt het goed.

links:
Mikhail Karikis – Children of Unquiet
Cultureel Persbureau – Interview Suzanne Wallinga
Metropolis M – Interview met Suzanne Walling en Eamonn Harnett
A Tal of a Tub – informatie over expositie.

expositie: Assemblages of Intmacy, t/m 24 juni 2018 , vr-zo 13- 18 uur.
locatie: A Tale of a Tub, Justus van Effenstraat 44, 3027 TK Rotterdam.

a-tale-of-a-tub_assemblages-of-intimacy_7443
Mijn compagnon tijdens het kijken naar een film van Eamonn Harnett

 

Max Schulze in WOW met Caryatids

Dat hoofd van je. Die schakel tussen je innerlijk leven en mensenwereld buiten je. Je onmisbare dienaar maar ook je kwelgeest. Die steeds weer lastige vragen stelt. Die alles maar in twijfel trekt. Soms zou je dat hoofd even weg willen nemen, zodat de wereld overzichtelijk wordt.

Max Schulze

Dat zijn mijn gedachten bij bovenstaand schilderij. Misschien dat Max Schulze soortgelijke gedachten had toen hij schilderde. De grote vragen van het leven, waarop nooit een definitief antwoord is, vormen in ieder geval het uitgangspunt van zijn werk. Dat werk zijn niet alleen schilderijen, hij schrijft ook gedichten.

Het weg-gewolkte hoofd hoort bij een buste. Oude sculpturen komen veel in de schilderijen van de kunstenaar voor. Hij beeld ze graag een beetje potsierlijk af. Zoals ook met deze buste. Het zou een overlevingsstrategie kunnen zijn. Om al die twijfel een plek te geven.

Een schilderij begint bij zijn archief van gevonden – en zelfgemaakte foto’s. Hij zet beelden bij elkaar, zoekt naar verbanden, overeenkomsten. Soms maakt hij fysiek collages. Totdat hij de noodzaak voelt een samenstelling te schilderen. Dat schilderen doet hij direct. De intensiteit van het moment is belangrijk.

max-schulze_wow_7197

Het resultaat zijn weemoedige schilderijen een beetje leeg. Een beetje dromerig, als van een dichter.  Je kunt het zelf bekijken in de Verticale Galerie van WOW in Amsterdam.

Links.
maxschulze.nl.
Max Schulze – week in de Torenkamer.
WOW – Max Schulze – Caryatids.

expositie: Max Schulze – Caryatids, t/m 31 july, ma-zo 9 – 21 uur.
locatie WOW, Verticale Galerie (1ste etage), Wiltzanghlaan 60 1061 HC Amsterdam.

Max Schulze

Max Schulze

Max Schulze

Une Tour de Amsterdam pour l’art.

Ik lag  die avond uitgeteld op mijn bed. Ik voelde mijn benen. Moe maar voldaan. Dertig kilometer gefietst voor vijf galeries. In het zonovergoten Amsterdam. Best wel een prestatie vond ik zelf. Toen dacht ik aan al die Tour de France renners die rond de 150 – 200 kilometer fietsen op een dag. En de volgend dag weer en de dag erna… Ik ben gewoon een watje.

Het zal de kunst wel zijn. kunst kijken kost ook energie. Over kunst schrijven ook trouwens. De laatste tijd ontbreekt het me wel eens aan die energie om een blog te schrijven. De eisen die ik aan mijzelf stel zijn hoger. De foto’s moeten beter. Het verhaal moet kloppen. Wat ervaar ik bij deze kunstenaar? Elke week weer. Daarom neem ik jullie vandaag mee op een tocht. Voor de verandering. In de Tour de France hebben ze tenslotte ook vlakke ritten, bergritten en tijdritten.

Eerst gaan we op de fiets naar PS Project Space. Het ligt eigenlijk buiten de route van het voorlopige lijstje galeries, dat ik voor deze dag heb opgesteld. Maar het -nieuwe- werk van Janine van Oene lijkt me zo mooi, dat wil ik gewoon zien. Dus toch naar de Madurastraat 94. 13 km.  Daar sta ik dan voor deze ‘omfietskunst’. Het is inderdaad mooi, heel mooi. Waarom? Ik weet het nu niet. Misschien omdat het niet om aandacht schreeuwt maar je met een teder gebaar verleidt.

Janine van Oene
Janine van Oene

Van Janine van Oene naar Carlijn Mens bij Borzo gallery, Keizersgracht 516. 4,4 km. De kunstenaar plaatst  eerst het tekenpapier op de grond onder een boom. Legt daarna, op het juiste moment, snel de hoofdlijnen vast van schaduwen van takken. In haar atelier werkt ze de tekening verder uit. De kunstenaar schildert objecten niet direct maar een afdruk of representatie. Niet de boom maar de schaduw van een boom. Waarschijnlijk roept haar werk daarom het gevoel van herinnering op.

Carlijn Mens
Carlijn Mens

Door naar Torch, lauriergracht 94. 1,2 km. De laatste dag van de expositie ‘The worst is yet to come’ van Tinkebell. Een kunstenaar die de publiciteit niet schuwt en altijd de controverse weet te vinden. Dat wordt haar niet door iedereen in dank afgenomen. Ik kan haar kunstenaarschap wel waarderen. Ook in deze expositie raakt ze actuele thema’s aan zonder een standpunt in te nemen en altijd met een laagje Tinkebell.

Tinkebell
Tinkebell

De volgende galerie is Van Zijll Langhout aan de Brouwersgracht 161. 1.9 kmMartyn Overweel toont hier zijn -originele- tekeningen. De graficus / kunstenaar maakt ook cartoons voor kranten. Zijn zijn originele tekeningen dan nog kunst? Misschien moet je die vraag niet stellen. Zijn fraai opgezette tekeningen relativeren maar de humor zet je weer met beide benen op de grond.

Martyn F Overweel
Martyn F Overweel

Tot slot naar Josilda da Conceição Gallery in de Oostzaanstraat 10, 1.7 km. De kunstenaars Mayra Sergio, Elena Khurtova en Marie Ilse Bourlanges treden op als collectief. Titel van de expositie is: Wetter then wet. Klei staat centraal in het werk. Een materiaal dat eindeloos mee gaat. Nat maken, vormen, drogen. Door het weer nat te maken verdwijnt de vorm en begin je weer helemaal opnieuw. De installaties van het collectief verwijzen naar die eigenschap.

elena-khurtova-marie-ilse-boerlanges_mayra-sergio_josilda-da-conceição-gallery_7345
Elena Khurtova, Marie Ilse Boerlanges, Mayra Sergio

 

Nu weer naar huis. 10 km.

exposities:
PS Projectspace – Vase Face – Janine van Oene.
Galerie Borzo – Carlijn Mens – Roadside.
Torch – Tinkebell – The Worst Is Yet To come.
Marian van Zijll Langhout – Martyn Overweel – Nackt Im Pudding Club.
Josilda da Conceição Gallery – Mayra Sergio, Elena Khurtova, Marie Ilse Bourlanges – Wetter then wet.

Beelden in Leiden – 2018

Inaambord-hooglandse-kerkgracht

De Hooglandse Kerkgracht in Leiden is een prachtige, historische straat. Kijk door je wimpers en je ziet en hoort dames in lange wapperende rokken, heren met zwarte pakken en hoge hoeden, het geklepper van paardenhoeven. Maar nu staan, waar lang geleden het water liep, moderne kunstwerken. Het contrast kan haast niet groter. Toch is die combinatie juist heel verfrissend. Want laten we eerlijk zijn. Stoere mannen op steigerende paarden, zwaaiend met hun zwaard. Die tijd is al lang voorbij.

De kunstwerken maken onderdeel uit van Beelden in Leiden. Een initiatief van stichting Beelden in Leiden dat in 2011 de eerste expositie organiseerde. Tijdens de  zomermaanden worden op de Hooglandse Kerkgracht sculpturen van jonge kunstenaars getoond. Deze zevende editie heeft als thema: ‘Concepts of Time’. Een toepasselijk thema voor zo’n historische plek. Ook voor deze editie heeft de selectiecommissie de eindexamenshows en open studio’s bezocht van de kunstacademies in Nederland. Die zoektocht leverde 10 kunstenaars. Ze kregen een toelage om nieuw werk te maken.

Nu staan al die werken er. En zoals zo vaak met kunst lijkt het alsof ze uit de hemel zijn neergedaald. Niets is minder waar. Het organiseren en maken van zo’n beeld is natuurlijk enorm veel werk. En een pas afgestudeerde kunstenaar heeft nog weinig ervaring in het opleveren van werk. Zo vertelde Rein Verhoef dat hij voor het eerst Frans kalksteen heeft gebruikt. Het maken van de rondingen in het steen was een hele operatie. Ook de andere kunstenaars zullen in dit project hun overwinningen hebben geboekt.

Voor een volledig overzicht van de Beelden op de Hooglandse Kerkgracht:
Fotoverslag Beeden in Leiden 2018

Deelnemende kunstenaars
Robbert Pauwels, Lillian Vlaun, Daniel van Straalen, Nynke Koster, Juliaan Andeweg, Camile Smeets, Yair Callender, Damian Kapojos, Jonathan van Doornum, Rein Verhoef.

Jasper Hagenaar in het RMO
Jasper Hagenaar in het RMO

Tegelijk met Beelden in Leiden zijn er enkele neven exposities in de stad:

  • In het pas gerenoveerde Rijksmuseum voor oudheden (RMO) is een expositie ingericht.
  • In de galerie van het LUMC (vanaf do 24 mei) is een ook een expositie. Ten slotte staan voor het ziekenhuis twee beelden van Folkert de Jong.
  • Een galerie op de Hooglandse Kerkgracht toont concepten en onderzoek van de kunstenaars naar aanleiding van dit project.
beelden-in-leiden_2018_folkert-de-jong_6771
Folkert de Jong voor het LUMC

Links
leidensculptures – Concepts of Time
RMO – concepts-of-time
LUMC – tentoonstellingen nu en straks

Beelden in Leiden is elke dag te zien op de Hooglandse Kerkgracht van 17 mei t/m 5 aug 2018. Voor de openingstijden van de andere exposities raadpleeg de websites van het RMO en LUMC.

Ruben Kragt – C&H gallery

Ondergaande zon. Een strand. Een paar kleden. Een opblaasmatras of opblaasboot? Ik kan het niet goed zien. Een waterpijp. En een tenger persoon, alleen. Waar zijn de anderen? Het beeld is treffend in zijn soberheid. Geen verfstreek teveel. De stijl past goed bij wat het beeld oproept. Ontspannen, rust, geen stress, vakantie.

3-ruben-kragt_C-H-artspace_6315

Of is het verveling? Die grens is natuurlijk dun. Maar het werk van Ruben Kragt in deze expositie ‘Fly for fun’ speelt zich precies op die grens af. Zijn we nuttig bezig of vermorsen we onze tijd? Rusten we uit of zijn we lui? De titel is ontleend aan een tweepersoons vliegtuig dat heen en weer vliegt zonder een echt doel te hebben…

7-ruben-kragt_C-H-artspace_6320

1-ruben-kragt_C-H-artspace_6310

De kunstenaar werkt vanaf foto’s. Hij maakt ze zelf met een eenvoudige camera. Voor een nieuw werk bladert hij door de fotocollectie totdat hij er een ziet waar hij iets mee kan. Die foto wordt het uitgangspunt voor een nieuw werk. De fotografische oorsprong herken je wel aan het verstilde beeld. Als foto zou het echter een feitelijke registratie blijven. Ruben Kragt maakt er zijn verhaal van. Of is het ons verhaal?

De expositie is te zien bij C&H , gallery in Amsterdam.

Links.
C&H gallery – Fly for fun

exposistie: Ruben Kragt – Fly for fun, t/m 12 mei 2018, wo-za, 13 – 18 uur.
locatie: C&H gallery, 2de Kostverlorenkade 50, 1053 SB Amsterdam.

4-ruben-kragt_C-H-artspace_6316

5-ruben-kragt_C-H-artspace_6317

6-ruben-kragt_C-H-artspace_6319

Het ontstaan van de Leporello van Miriam Sentler

miriam-sentler_leporello_humboldt_1

Finding a route through uninhabitable land is de titel van een Leporello die kunstenaar Miriam Sentler onlangs uitbracht. Het toont twee kaarten, aan elke zijde een, van de Amazone en de Himalayas. De kaarten worden op elke bladzijde steeds vager afgedrukt, totdat alleen de hoofdlijnen overblijven.

Deze (grensoverschrijdende) initiatieven hebben mijn speciale interesse. Ik vond het een mooi boekje en heb het aangeschaft. Hoe een kunstwerk tot stand komt interesseert me evenveel als het kunstwerk zelf, dus ik vroeg me af ‘hoe is dit fraaie boekje ontstaan?

David Skinner_stansfords_london
© David Skinner *

Het begint bij Stanfords een van de oudste kaarten- en reisboekwinkels in Londen. Hier werkte de kunstenaar enige tijd. Boven de kassa hing een kaart van de Himalaya en en ze las het boek ‘The invention of nature’ van Andrea Wulff over het leven van Alexander von Humboldt. De biografie wekte haar interesse voor deze ontdekkingsreiziger.

Tijdens een residentie in het Natuurhistorisch museum van Maastricht kan ze zich verdiepen in von Humboldt. Volgens Andrea Wulff heeft hij de meeste dingen op de aarde benoemt. Het benoemen van dingen speelt een belangrijke rol in de praktijk van Miriam. Er zijn meer verbanden tussen ontdekkingsreiziger en kunstenaar. Ze verzamelen, leggen verbanden, zijn geïnteresseerd in de geschiedenis van objecten.

In het Natuurhistorisch Museum ontdekte ze ook de vergankelijkheid van archieven. Handschriften waren onleesbaar, papier was verteerd door ouderdom of vocht. De De ijver van ontdekkers en onderzoekers werd zo door de tijd teniet gedaan. Het inspireerde haar om de kaarten te laten vervagen.  Een leporello is dan een heel geschikte boekvorm om die vervaging in een keer te laten zien.

De leporello is in de cartografie vaker gebruikt. Bijvoorbeeld om stroomgebieden van rivieren in kaart te brengen. Bij voorkeur in een handzaam formaat zodat je het makkelijk mee kunt nemen. De titel verwijst naar de reisboeken van  von Humboldt. Hierin doet hij verslag van de moeilijkheden die hij ondervindt om zijn weg door het onherbergzame en gevaarlijke Amazone gebied te vinden. Een zijde van de Leporello toont dan ook de kaart die de ontdekkingsreiziger maakte van het Amazone gebied.

Er is nog een zijde leeg. Hiervoor koos ze een kaart van een ander onherbergzaam gebied, het Himalaya gebergte. De visuele schoonheid van de kaart sprak haar aan. Samen met Lyanne Polderman, die het grafisch ontwerp verzorgde smeedde ze het boek tot een eenheid.

miriam-sentler_leporello_humboldt_7
© Miriam Sentler

Zo heb je dan een elegant drukwerk waarin wat vergaat en wat blijft lijken samen te komen. Je kunt het makkelijk met je meenemen. Niet om letterlijk je weg te vinden maar om te beseffen dat je onderdeel bent van een mensheid die altijd op zoek is.

‘Finding a route through uninhabitable land’ is mede tot stand gekomen met steun van Museumnacht Maastricht 2018.

De leporello is voor € 50,– te koop bij de kunstenaar. Inlichtingen: miriam.sentler@live.nl.

Van april tot juli heeft Miriam Sentler een residentie in Luik / Liege. Op 29, 30 juni en 1 juli zijn er open studio dagen. Je bent dan van harte uitgenodigd. Adres: RAVI, Place Vivegnis 36, 4000 Liege.

links
leporello – miriamsentler.com.
The last pages van Noelle Cuppens. Een ander bijzonder kunstproject.
Een ander blog over de Leporello (blog an Elsschot tot Reve: Van Mozart tot Carmiggelt.
* meer foto’s van David Skinner kun je vinden op: David Skinner (branestawm) – Flickr

miriam-sentler_leporello_humboldt_2
© Miriam Sentler
miriam-sentler_leporello_humboldt_9
© Miriam Sentler
miriam-sentler_leporello_humboldt_8
© Miriam Sentler

Kunst aan de Schinkel – 2018

Als je deze weken in het Vondelpark bent kun je tegen een hoge zandbak aanlopen. Niets vreemd zul je misschien denken. Deze zandbak is echter niets speciaal voor kinderen. Ook volwassenen kunnen zich uitleven. Er staan drie lange -soort van- houten harken bij. Hiermee kun je sporen en patronen in het zand trekken. Een heerlijke handeling. Je wordt weer even kind en lijkt de tijd te vergeten. De sporen die je tekent zijn tijdelijk, al snel zal een andere bezoeker er zijn patronen overheen trekken.

Zandbak in Vondelpark om de tijd te vergeten - Aeneas Wilder
Zandbak in Vondelpark om de tijd te vergeten – Aeneas Wilder

De zandbak is een kunstwerk van Aeneas Wilder. Het maakt onderdeel van de expositie ‘Kunst aan de Schinkel – KADS (2018)‘. Ook deze vierde editie is georganiseerd door Soledad Senlle Art Foundation. In deze organisatie kan Marisol Ferradás haar liefde voor de kunst gestalte geven. Ze heeft een mode agentschap aan de Schinkel (Sloterkade). Af en toe maakt de mode plaats voor kunst. Zo ook de komende weken voor KADS.

De vierde editie werd geopend op 22 april 2018 aan de Sloterkade. De slogan voor deze editie is ‘When the notion of time disappears’. Een uitgangspunt waar de tien geselecteerde kunstenaars vrijelijk mee omgaan. Het werk van Wilder dat ik zojuist heb beschreven past er prachtig in. De kunstwerken liggen verspreid in de Schinkelbuurt. Er is een boekje verkrijgbaar met een plattegrond en dat alle kunstwerken beschrijft.

soledad-senlle_kads2018_opening-boot_5992
Tijdens opening. Inschepen voor een rondvaart langs de kunstwerken

Als je de expositie volgt kom je op bijzonder plekken. In de gewelven van de Zijlbrug is een lichtsculptuur van Tamar Frank  te zien. Een grachtje voor de begraafplaats ‘Huis te Vraag’ herbergt een werk van Semâ Bekirovic. Een prachtige oase, die je beslist ook even moet bezoeken. In het agentschap van Soledad aan de Sloterkade (171) zijn een aantal kunstwerken te vinden.  Bijvoorbeeld van Eva Gonggrijp. Een oud poppenhuis vormt de basis. Ze wist als kind niet goed wat ze er mee moest en toen speelde ze eigenlijk alleen met de lichtjes. Nu wordt je met virtual reality door de kamers geleid en lijken oude tijden te herleven.

Tamar Frank - Lichtsculptuur
Tamar Frank – Lichtsculptuur
soledad-senlle_kads2018_sema-bekirovic_6015
Sema Bekirovic – Waterspiegel. (De spiegel is wat beslagen door iets lichtgroens)

Kunst aan de Schinkel is een waardevol evenement. Interessante kunst in mooi stuk van Amsterdam met veel geschiedenis maar dat niet zo bekend is. Dus als de zon een beetje schijnt….

Deelnemende kunstenaars
Semâ Bekirovic [NL], Popel Coumou [NL], Tamar Frank [NL], Eva Gonggrijp [NL], Kubra Khademi [AF], Hertog Nadler [NL–IL], André Pielage [NL], Henk Schut [NL], Aeneas Wilder [UK], We Make Carpets [NL]

Links.
Soledad Senlle – KADS 2018.
Mondriaanfonds bijdrage KADS 2018.

In 2016 organiseerde Soledad Senlle Art Foundation diverse exposities en activiteiten rond de kunstenaar Michael Gibbs. Bij Soledad Senlle aan de Sloterkade en met een afsluitende performance van Noëlle Cuppens.

expositie: Kunst aan de Schinkel, 22 april t/m 3 juni 2018, verschillende openingstijden.
locatie: Startpunt: Soledad Senlle, Sloterkade 171, 1059 EB Amsterdam.

soledad-senlle_kads2018_opening-performance-hertog-nadler_6023
Prachtige performance van Hertog Nadler in de muziekkapel van het Vondelpark. Helaas alleen te zien tijdens de opening.
Waar kijken deze mensen naar?
Waar kijken deze mensen naar?
(Naar de) Performance van Kubra Khademi tijdens de opening van KADS 2018
(Naar de) Performance van Kubra Khademi tijdens de opening van KADS 2018
Sponde - Andre Pielage
Sponde – Andre Pielage
soledad-senlle_kads2018_opening-lezen_6044
Het boekje bestuderen tijdens de opening
soledad-senlle_kads2018_popel-coumou_6019
Nadat je alle kunstwerken gezien hebt even alle indrukken laten bezinken bij het werk van Popel Coumou – Time for Contemplation.

 

 

Inge Meijer – Akinci

Van Einstein is de uitspraak: ‘Je moet de dingen zo eenvoudig mogelijk maken maar niet eenvoudiger’. Inge Meijer heeft weliswaar niet de Relativiteitstheorie bedacht maar zou die uitspraak evengoed gedaan kunnen hebben. Haar video’s zijn raadselachtig maar ook het toonbeeld van eenvoud. Ze heeft op dit moment een solo-expositie genaamd ‘Companion’ bij galerie Akinci in Amsterdam.

We zien een boom, vol blad. Hij beweegt zich rustig voort in een landschap dat al even groen is. Staand opeen aanhangwagen achter een auto. Begeleid door een soort grondtonen die uit een cello lijken voor te komen. Je bent geboeid maar je denkt ook: ‘Ik naar een boom die door groen polderland wordt rondgereden’. Waarom vind ik dit gewoon mooi?

Inge Meijer - Video
Maple Tree – video 7,07 min. – 2017 (De lijnen in de lucht zijn ontstaan bij het maken van de foto)

Raadsels wil je ontrafelen maar alleen als raadsel zijn ze spannend… Er komen allerlei gedachtes in me op als: Typisch Hollands of water naar de zee dragen. Wordt het raadsel zo ontrafeld? Inge Meijer onderzoekt maakbaarheid en hoe we als mensen omgaan met natuur. Is het raadsel nu ontrafeld? De magie van de video blijft.

Ook in de andere werken van de expositie staat de menselijke relatie met de natuur centraal. Steeds weer die eenvoud. Misschien is het meer essentie. De vinger op de ‘zere’ plek leggen zonder die te benoemen.

inge-meijer_akinci_5886

Inge Meijer - man en beer in Veluws bos
If You Go Down to the Woods Today – video – 5,58 min. – 2016

Als je de expositie bezoekt vergeet dan niet de tekst ‘Oceanic feeling’ te lezen van Ruud Welten. Het is speciaal geschreven voor de expositie en hangt groot aan de muur. Het is een reactie op een ander werk geinspireerd door enorme cruiseschip ‘ Harmony of the Seas’

Links.
ingemeijer.nl.

expositie: Inge Meijer – Companion, t/m 19 mei 2018, di-za 13-18 uur.
locatie: galerie Akinci, Lijnbaansgracht 317, 1017 WZ Amsterdam.

Inge Meijer -Installatie bij Akinci

 

 

Boris Steiner – Exbunker

Boris Steiner - exBunker - detail constructie met wogje

Afgelopen week was ik op bezoek bij de Exbunker in Utrecht waar Boris Steiner tot eind april een expositie heeft. Daarom kijk ik rond op zijn website. Een video van een soort performance trekt mijn aandacht. Onder een viaduct van een snelweg hangt een douchegordijn. De performer komt aangelopen, probeert het gordijn te sluiten maar dat gaat niet. Toch kleed hij zich uit en gaat douchen. Na het douchen droogt hij zich af en trekt zijn kleding weer aan. De camera staat op discrete afstand zodat de naaktheid niet alle aandacht trekt.

Door die video begrijp ik de expositie (Werk)plek in de Exbunker beter. De kunstenaar heeft de inhoud van zijn atelier meegenomen. Gedurende de expositieperiode gaat aan het werk in de kleine expositie-ruimte. Hij maakt er niet alleen kunst, het werk in het atelier is kunst. We kijken doorgaans naar het kunstwerk maar hebben geen weet van het zwoegen in het atelier dat tot dat kunstwerk heeft geleid.  Ook na het douchen pimpen we onszelf keurig op om de eerlijkheid van onze naaktheid te verbergen.

Boris Steiner - exBunker - zak met wigjes

Boris Steiner - exBunker -sculptuur

Wat zaagstof is in een hoekje bijeengeveegd. In een papieren zak een voorraad wigjes. Aan het plafond een constructie voor de houtvoorraad. Een bank om uit te rusten en na te denken. Door een luidspreker het geluid van gezaag en fluiten. Alles wat er staat heeft hij in de Bunker gemaakt. Er staat ook een sculptuur in wording. Werktafel, meubilair, sculptuur alles is met dezelfde elementen opgebouwd. Een soort houten meccano. Het werkproces van de kunstenaar is -om een actueel woord te gebruiken- heel transparant. Tot eind april werkt hij gewoon door. Je kunt hem aan het werk zien en de ruimte zal veranderen.

Boris Steiner - exBunker - detail constructie

Hoewel je in deze installatie wordt meegenomen in de wereld van de kunstenaar, blijf je toch beschouwer. Op zijn website zie ik een ander, ouder werk, de billenbioscoop. Er staat een houten tribune. Op de zitplaatsen zijn gaten gezaagd. Van de bezoekers die op de tribune gaan zitten zie je dus hun billen. De bezoeker is, misschien zonder het te weten, onderdeel van het werk.

Geen mooi schilderij, prachtig sculptuur of installatie waarin je kunt wegdromen.  Toch weet Boris Steiner te boeien door vanuit een eigen invalshoek actuele vragen in de kunst te visualiseren.

Links.
Informatie Ex Bunker.
Brugdouche – Performance Boris Steiner.
Billenbioscoop – Installatie Boris Steiner.

expositie: (Werk)plek – Boris Steiner, t/m 29 april, za-zo 13-18 uur
locatie: Exbunker, Wilhelminapark, Utrecht.