Alle berichten door Paul Voors

Over Paul Voors

De kunst en ik hebben een ingewikkelde relatie. Al van jongs af aan heb ik belangstelling voor de kunst. In mijn jonge jaren maakte ik ook zelf kunst, wat overging in het actief beoefenen van de fotografie. Na mijn MTS Chemische Techniek heb ik de HBO Museologie - Reinwardt Academie in Leiden gevolgd, die toen net een paar jaar was opgericht. Dat deed ik met veel plezier en succesvol. Aan het werk komen in de museumwereld was niet eenvoudig en ik was gewoonweg te bescheiden. In de chemische industrie was volop werk, dus de keuze was snel gemaakt. Ik trouwde, werd vader en in ons gezin verschenen 3 kinderen. Daarnaast maakte ik na ruim 12 jaar chemie maakte ik de stap naar de internet-wereld en heb ik mijzelf geschoold tot Java software ontwikkelaar. Dat is nu al weer zo'n 15 jaar geleden. De kinderen zijn nog niet het huis uit, maar wel veel zelfstandiger. Ik heb dus meer vrije tijd en het vuur voor het programmeren en de taal Java zijn wat geluwd. Er was tijd en ruimte voor een nieuwe interesse, of eigenlijk een oude: kunst. Ik heb me er sinds begin 2014 volledig ingestort. Mijn belangstelling ligt vooral bij de jonge kunstenaar en de praktijk van het maken van kunst. Paul Voors

Inge Meijer – Akinci

Van Einstein is de uitspraak: ‘Je moet de dingen zo eenvoudig mogelijk maken maar niet eenvoudiger’. Inge Meijer heeft weliswaar niet de Relativiteitstheorie bedacht maar zou die uitspraak evengoed gedaan kunnen hebben. Haar video’s zijn raadselachtig maar ook het toonbeeld van eenvoud. Ze heeft op dit moment een solo-expositie genaamd ‘Companion’ bij galerie Akinci in Amsterdam.

We zien een boom, vol blad. Hij beweegt zich rustig voort in een landschap dat al even groen is. Staand opeen aanhangwagen achter een auto. Begeleid door een soort grondtonen die uit een cello lijken voor te komen. Je bent geboeid maar je denkt ook: ‘Ik naar een boom die door groen polderland wordt rondgereden’. Waarom vind ik dit gewoon mooi?

Inge Meijer - Video
Maple Tree – video 7,07 min. – 2017 (De lijnen in de lucht zijn ontstaan bij het maken van de foto)

Raadsels wil je ontrafelen maar alleen als raadsel zijn ze spannend… Er komen allerlei gedachtes in me op als: Typisch Hollands of water naar de zee dragen. Wordt het raadsel zo ontrafeld? Inge Meijer onderzoekt maakbaarheid en hoe we als mensen omgaan met natuur. Is het raadsel nu ontrafeld? De magie van de video blijft.

Ook in de andere werken van de expositie staat de menselijke relatie met de natuur centraal. Steeds weer die eenvoud. Misschien is het meer essentie. De vinger op de ‘zere’ plek leggen zonder die te benoemen.

inge-meijer_akinci_5886

Inge Meijer - man en beer in Veluws bos
If You Go Down to the Woods Today – video – 5,58 min. – 2016

Als je de expositie bezoekt vergeet dan niet de tekst ‘Oceanic feeling’ te lezen van Ruud Welten. Het is speciaal geschreven voor de expositie en hangt groot aan de muur. Het is een reactie op een ander werk geinspireerd door enorme cruiseschip ‘ Harmony of the Seas’

Links.
ingemeijer.nl.

expositie: Inge Meijer – Companion, t/m 19 mei 2018, di-za 13-18 uur.
locatie: galerie Akinci, Lijnbaansgracht 317, 1017 WZ Amsterdam.

Inge Meijer -Installatie bij Akinci

 

 

Boris Steiner – Exbunker

Boris Steiner - exBunker - detail constructie met wogje

Afgelopen week was ik op bezoek bij de Exbunker in Utrecht waar Boris Steiner tot eind april een expositie heeft. Daarom kijk ik rond op zijn website. Een video van een soort performance trekt mijn aandacht. Onder een viaduct van een snelweg hangt een douchegordijn. De performer komt aangelopen, probeert het gordijn te sluiten maar dat gaat niet. Toch kleed hij zich uit en gaat douchen. Na het douchen droogt hij zich af en trekt zijn kleding weer aan. De camera staat op discrete afstand zodat de naaktheid niet alle aandacht trekt.

Door die video begrijp ik de expositie (Werk)plek in de Exbunker beter. De kunstenaar heeft de inhoud van zijn atelier meegenomen. Gedurende de expositieperiode gaat aan het werk in de kleine expositie-ruimte. Hij maakt er niet alleen kunst, het werk in het atelier is kunst. We kijken doorgaans naar het kunstwerk maar hebben geen weet van het zwoegen in het atelier dat tot dat kunstwerk heeft geleid.  Ook na het douchen pimpen we onszelf keurig op om de eerlijkheid van onze naaktheid te verbergen.

Boris Steiner - exBunker - zak met wigjes

Boris Steiner - exBunker -sculptuur

Wat zaagstof is in een hoekje bijeengeveegd. In een papieren zak een voorraad wigjes. Aan het plafond een constructie voor de houtvoorraad. Een bank om uit te rusten en na te denken. Door een luidspreker het geluid van gezaag en fluiten. Alles wat er staat heeft hij in de Bunker gemaakt. Er staat ook een sculptuur in wording. Werktafel, meubilair, sculptuur alles is met dezelfde elementen opgebouwd. Een soort houten meccano. Het werkproces van de kunstenaar is -om een actueel woord te gebruiken- heel transparant. Tot eind april werkt hij gewoon door. Je kunt hem aan het werk zien en de ruimte zal veranderen.

Boris Steiner - exBunker - detail constructie

Hoewel je in deze installatie wordt meegenomen in de wereld van de kunstenaar, blijf je toch beschouwer. Op zijn website zie ik een ander, ouder werk, de billenbioscoop. Er staat een houten tribune. Op de zitplaatsen zijn gaten gezaagd. Van de bezoekers die op de tribune gaan zitten zie je dus hun billen. De bezoeker is, misschien zonder het te weten, onderdeel van het werk.

Geen mooi schilderij, prachtig sculptuur of installatie waarin je kunt wegdromen.  Toch weet Boris Steiner te boeien door vanuit een eigen invalshoek actuele vragen in de kunst te visualiseren.

Links.
Informatie Ex Bunker.
Brugdouche – Performance Boris Steiner.
Billenbioscoop – Installatie Boris Steiner.

expositie: (Werk)plek – Boris Steiner, t/m 29 april, za-zo 13-18 uur
locatie: Exbunker, Wilhelminapark, Utrecht.

Stefan Kasper – Galerie Bart

Stefan kasper - Galerie Bart - vlag boven de deur

Doodshoofden. Ze komen veel voor in het werk van Stefan Kasper. Ook in de (kunst)geschiedenis is de schedel veel gebruikt. Lang geleden vooral om de tijdelijkheid van het leven te benadrukken en de beschouwer aan te zetten tot een nederig en godvruchtig leven. En in deze tijd om ons er op te wijzen dat er nog steeds gruwelijke dingen gebeuren en in horrorfilms om ons de stuipen op het lijf te jagen.

In de expositie ‘De gouden dood of de gladiolen’ van de kunstenaar bij galerie Bart in Amsterdam speelt het doodshoofd een heel andere rol. Hij lijkt eerder een vrolijke kameraad. Dat is toch wel een statement. De kunstenaar tart de kunstgeschiedenis wel meer. Geen wijn maar bier. Geen kristallen kelken maar blikjes. Geen prachtige bloemstukken maar onkruid.

Stefan kasper - Galerie Bart

In een grote tekening, het zou een ‘schuttersstuk’ kunnen zijn, ligt hij zelf voor pampus op de grond. Natuurlijk met een blikje bier, omringd door zijn vrienden. Aan de muren van de zaal hangt zijn werk, verder staan er beelden. Bijvoorbeeld een omhoogstekende arm met -natuurlijk- een flesje bier. Toch is er in al het werk die knipoog. Je moet het allemaal niet te serieus nemen. De dood niet maar evenmin al dat bier. (In dit blog geen afbeelding van de tekening 😉 ).

In zijn atelier werkt hij ook tussen ernst en zorgeloosheid. Hij begint gewoon aan een nieuw werk. Zonder voorstudies. Alles wat op papier plakt is bruikbaar. Een op de vloer gevallen snipper kan voor een volgend werk geschikt zijn. Het geeft hem de vrijheid zijn kunstenaarschap uit te oefenen. Je ziet het ook terug in zijn werk, die uitbundigheid. In plaats van gedenk te sterven lijkt hij te zeggen: gedenk te leven.

De gouden dood, het leven is tijdelijk, laten we het daarom vieren.

links
Verslag Seealllthis – De gouden dood of de gladiolen – Stefan Kasper.
website Stefan Kasper.
galerie Bart – Stefan kasper.

expositie: De gouden dood of de gladiolen, t/m 12 mei 2018, wo-za ,12-17 uur.
locatie: Galerie Bart Amsterdam, Elandsgracht 16, 1016 TW Amsterdam.

Stefan kasper - Galerie Bart

Stefan kasper - Galerie Bart - detail van tekening op karton

Stefan kasper - Galerie Bart

Stefan kasper - Galerie Bart

One for the hommies - Stefan kasper - Galerie Bart
One for the hommies

stefan-kasper_galerie-bart_5554

UNFAIR 2018 – vervolg

Zelf ben ik niet zo van de selecties of typeringen als ‘the best of’. Elke kunstenaar heeft een oprecht streven om goede kunst te maken. Alle kunstenaars in 1 blog plaatsen is een beetje veel. Daarom een vervolg van Unfair 2018 reportage van dit blog omdat het toch wel een heel interessant evenement is.

May Heek

May Heek
Een karretje met een mobiel dat rondrijd op een vitrine. De beelden die het opneemt uit de vitrine woorden geprojecteerd op de wand. Het idee vind ik al geweldig. Terwijl het karretje zijn rondjes rijd en de glimmende materialen uit de vitrine op de muur projecteert heeft elke bezoeker zijn eigen gedachten.

Nicolas Ris

Nicolas Ris

Tim Hollander

Tim Hollander
Het basismateriaal is MDF. Er zijn tekeningen in gefreesd, gebaseerd op diagrammen. Die komen weer uit een oud boek De diagrammen vormden een schakel tussen de beschrijvende tekst en een foto of tekening van een oudheidkundige locatie. De pijlen doorbreken de strakke estetiek

Riley Harmon

Riley Harmon
Dit werk van Riley Harmon is eigenlijk een rekwisiet voor een film. Een voorproefje van 8 minuten van de film was er ook te zien op zijn ‘stand’. Met een aantal acteurs sloot hij zich op en een fort. Het paste bij het idee van de film. Een groep gelovigen trekt zich terug uit de wereld om zich geheel op het geloof te richten. Maar dan klopt er een vluchteling aan die onderdak zoekt. Voor elke speler was er een script. Niet alleen de film is belangrijk maar ook het proces van maken en de beleving bij de acteurs

Stephanie Lagarde

Stephanie Lagarde
Digitale film van een demonstratie en de (enorme) politie-organisatie en macht er omheen.

Babs Bleeker

Babs Bleeker

Inez de Brauw

unfair_2018_inez-de-brauw_5421

unfair_2018_inez-de-brauw_5424
In de serie kleine werken gebruikt de kunstenaar oude foto’s uit het archief van haar familie. Ze verbeelden het leven in Indonesië. Een beladen onderwerk in deze tijd van rechts populisme maar waar slavernij ook ter discussie staat. Hoe moet je do foto’s uit die tijd nu bekijken. De beelden zijn zo onschuldig. Ze vergroot de foto’s met een tekening er om heen en haalt bepaalde delen weg.

Vitautas Kumza

unfair_2018_vitautas-kumza_5436

Meinke ten Have

unfair_2018_meinke-ten-have_5292

Inge Meijer

unfair_2018_inge-meijer_5401

Sam Samiee

Sam Samiee

Nasbami

Nasbami

Puck Schot

Puck Schot

UNFAIR 2018

unfair_2018_5343
De 40 geselecteerde kunstenaars hebben in zo’n 6 dagen tijd de beurs opgebouwd.  Dit bovenaanzicht maakt duidelijk dat het een immense klus moet zijn geweest. Dit beeld krijg je cadeau als je een ladder opklautert in een zilveren toren. Even een dingetje maar beslist de moeite waard!

 

Unfair promoot zichzelf als ‘We used to be an art fair’ maar eigenlijk is Unfair nooit een echte beurs geweest. Veel meer een evenement, in de letterlijke zin van het woord. Unfair is ontstaan in 2012 tijdens de draconische bezuinigingen op kunst van de overheid. Wat kunnen we als kunstenaars zelf doen om het gat tussen de academie en een succesvolle kunstenaars praktijk in te vullen?

Het evenement UNFAIR is dan ook een initiatief van kunstenaars. Jonge en ‘midcareer’ kunstenaars presenteren hun werk zonder tussenkomst van een galerie. De beurs wordt door de deelnemende kunstenaars zelf opgebouwd en weer afgebroken. Tijdens de evenementsdagen zijn ze vaak zelf aanwezig om je vragen te beantwoorden. Deze werkvorm maakt dat kunstenaars gedurende een langere periode intensief samenwerken.

Gisteren ging de vierde editie van start. De beurs wordt inmiddels goed bezocht door verzamelaars, galeriehouders, kunstenaars en kunstliefhebbers. Behalve de -eventuele- verkoop van je werk is deelname voor de kunstenaars ook een waardevol moment in je carrière.

Ook in deze beurs wordt gaan de deelnemers het experiment niet uit de weg. De presentaties zweven ergens tussen een galerie-expositie en het werk dat tijdens open dagen van kunst-academies te zien is. Verassing en kwaliteit gaan samen. Hieronder een overzicht van mijn bezoek tijdens de opening. Het zou mooi zijn als het je uitnodigt aan deze gebeurtenis deel te nemen.

Dit verslag van Unfair 2018 heeft een vervolg.

Links.
Unfair18.
Evenement Facebook.
Recensie Unfair 2018 – Parool.
Verslag op Lost-Painters van Niek Hendrix.
Review Metropolis-M van Unfair 2018.
Verslag Trendbeheer – Unfair 2018.

expositie: UNFAIR 2018, t/m 2 april, open: 12 uur, vr-za dicht 21 uur, zo-ma 18 uur.
locatie: Zuiveringshal, terrein Westergasfabriek Amsterdam.

Bij het werk van sommige kunstenaars heb ik een tekst toegevoegd. Doorgaans een samenvatting van het gesprek dat ik met de kunstenaar had.

Jop Vissers Vorstenbosch

unfair_2018_job-vissers-vorstenbosch_5045
Die bijzondere vloer en panelen, gemaakt van houten planken gebruikt de kunstenaar vaak voor zijn exposities. Hij weet er zijn eigen plek mee toe te eigenen op een unieke manier. Het zijn mooie en sterke decoratieve elementen.  Een galeriehouder merkte op dat je met die planken kunstwerken kan maken. Daar zit iets in. Op die vloer mag je trouwens lopen, zodat je goed naar die fraaie lichtbak kunt kijken.

Thomas van Rijs

Thomas van Rijs

Elise van Mourik

unfair_2018_elise-van-mourik_5071
Een bak met visitekaartjes daar lijkt het op. Je loopt er zo aan voorbij. Het is echter de bijdrage van Elise van Mourik. Op de kaartjes staat ‘I love you to’. Je kunt er een meenemen. Dan weet je dat er ergens in de wereld iemand ook van jou houdt. Ik vind het een meesterwerk, in al zijn eenvoud.

 

Willem Popelier

unfair_2018_willem-popelier_5186

Jonathan van Doornum

Jonathan van Doornum

 

Tim Breukers

Tim Breukers

 

Thomas Thrum

Thomas Trum

 

Sanja Marusic

Sanja Marusic

 

Ricardo van Eyk

Ricardo van Eyk

 

Maurice van Es

Maurice van Es

 

Matea Bakula

Matea Bakula
Deze ballen zijn gemaakt van gips. Daarna heeft de kunstenaar er PUR-schuim ingespoten. Een materiaal dat ze veel gebruikt. Ze vindt het leuk om materiaal dat een dienende functie heeft en doorgaans voor ons verborgen is, tot centrum van haar kunst te maken.

Lillian Kreutzberger

unfair_2018_lilian-kreutzberger_5202

 

koen Dodeman

koen Dodeman

Jay Pelupessy

Jay Pelupessy

 

Jan Rosseel

unfair_2018_jan-rosseel_5160

 

Anika Schwarzlose

Anika Schwarzlose
Dit werk trok gelijk mijn aandacht. De sterke blauwe kleur, de fraaie, gestyleerde vorm in het midden. Maar wat was het precies? Anika vertelde me dat het meubels van Corbusier waren. Deze architect,designer, kunstenaar heeft ooit de opdracht de stad Chandigarh te ontwerpen., stratenplan, overheidsgebouwen en interieur. De rechterlijke macht van de stad flikkerde de meubels het gebouw uit. Die werden weer graag gekocht door verzamelaars. In dit meubel moesten de verdachten gaan staan. De kunstenaar heeft een foto van het meubel in blauwdruk vereeuwigd.

 

Alex Farrer

Alex Farmer
De oorspronkelijke functie heeft de kunstenaar deze stoelen wel ontnomen. Ze beginnen op onvoorspelbare momenten te trillen. Dat maakt een behoorlijk lawaai. Ze schuiven langzaam over de grond.

 

Adam Nillissen

Adam Nillissen

True Beauty – Stedelijk Museum Breda

 

true_beauty_overzichtWie bepaalt er wat ‘ware schoonheid’ is? De kunstenaars die van oudsher schoonheid verbeelden? Of is het de wetenschap die in de zoektocht naar de waarheid, ook de ware schoonheid definieert? Of zijn U en ik het die, als beschouwers, het laatste woord hebben?

In het Stedelijk museum Breda is 3 maart een expositie geopend met de titel ‘True Beauty‘. In de expositie wandel je over het grensgebied van wetenschap en kunst. Hoe duidelijk is die grens nog?  Wetenschappelijke instituten besteden veel tijd aan visualiseren van (digitale) wetenschappelijke data.  Om zo het onzichtbare voor ons zichtbaar te maken. Daar is ook een link met de kunst. Want probeert een kunstenaar ook niet het onzichtbare zichtbaar te maken?

stedelijk-museumb-breda_true_beauty_4108C
Zenuwbundel op basis van MRI data
stedelijk-museumb-breda_true_beauty_4120
Een kankercel

Er zij dan ook de nodige prachtige beelden te zien. Bijvoorbeeld een zenuwbundel op basis van MRI data (Robert Toro).  Gelukkig blijft de expositie niet hangen in het spectaculaire. Martin Luijendijk fotografeerde onderzoeksinstituten. Ruimtes vol met hightech waar baanbrekend onderzoek wordt verricht. Toch maken ze op mij, als leek, een rommelige indruk. De associatie met een atelier is niet ver weg. Mels van Zutphen reisde neutrinos achterna.  De minuscule deeltjes werden afgeschoten tussen twee wetenschappelijke centra in Geneve (Zwitserland) en San Grasso (Italië).  Beide kunstenaars bewegen zich in deze werken echt op de rand van wetenschap en kunst.

stedelijk-museumb-breda_true_beauty_martin-luyendijk_4112
Onderzoekslaboratoria – Martin Luyendijk
stedelijk-museumb-breda_true_beauty_mels-van-zutphen_4058
The speed of light – Mels van Zutphen

Meer binnen het domein van de kunst is natuurlijk ook werk te zien. Bijvoorbeeld van de Franse glaskunstenaar Flavie Audi of de Nederlandse kunstenaar en Keramist Barbara Nanninga.

stedelijk-museumb-breda_true_beauty_barbara-nanninga_4146
Transmutatie – Barbara Nanninga
stedelijk-museumb-breda_true_beauty_4142.jpg
Fluid Rocks – Flavie Audi

Het werk van de Bredase kunstenaar Hubert Leyendeckers neemt een centrale plek in Als jongetje noemden zijn vrienden hem al ‘de sterrenkijker’. Sterrenstelsels, planeten sterrenkunde vormen dan ook -al zijn hele kunstenaarschap- zijn inspiratiebron. Er is veel werk van hem te zien. Installaties, sculpturen en schilderijen waarvan een deel speciaal voor de expositie is gerestaureerd. Zijn werk laat zich lastig omschrijven. Wel heeft hij een geheel eigen beeldtaal ontwikkeld.

stedelijk-museumb-breda_true_beauty_hubert-leyendeckers_4045
Hubert Leyendeckers

expositie: True Beauty, 3 mrt t/m 19 aug 2018,  di t/m zo, 10-17 uur
locatie: Stedelijk Museum Breda, Boschstraat 22, 4811 GH Breda

 

stedelijk-museumb-breda_true_beauty_hubert-leyendekkers_4068
HL8 – Hubert Leyendeckers
stedelijk-museumb-breda_true_beauty_hubert-leyendeckers_4046
Installatie – Hubert Leyendeckers (gerestaureerd).

stedelijk-museumb-breda_true_beauty_hubert-leyendekkers_4066

stedelijk-museumb-breda_true_beauty_hubert-leyendekkers_4128
Hubert Leyendeckers

 

 

 

 

 

Bas de Wit – Gerhard Hofland Gallery

bas-de-wit_gerhard-hofland-kopfoto

Als mensen mij over een tentoonstelling vragen ‘Wat vind je het mooiste werk?’ heb ik daar vaak geen antwoord op. Ik weet het gewoon niet. Bij mij zweeft alles. Iets aanwijzen als ‘het mooiste’ legt dingen vast. En dat druist erg tegen mijn gevoel in.

Misschien dat ik daarom het werk van Bas de Wit me zo aanspreekt. Ook in zijn werk lijkt alles te zweven. Een statig beeld van een verlepte oude dame, leunend op een bezem. Stoere zuilen lijken langzaam leeg te lopen. Een schilderij aan de muur dat zo vergaan is dat het beeld is verdwenen. De eens illustere Augustus kwijnt in een hoekje langzaam weg.

bas-de-wit_galerie-gerhard-hofland_4799
In funny memory of … August #1 – polyester, pigment.

 

Sweep as you go
Sweep as you go, polyester & pigments, 2017/2018

Afbraak, teloorgang, verval zijn de eerste woorden die in je opkomen in deze solo-expositie ‘Grow with the flow‘. Het werk is echter ook, en misschien vooral, hilarisch en absurdistisch. Zuilen, standbeelden, schilderijen, ze vertegenwoordigen eeuwigheidswaarde, de tijd trotserend. Bij galerie Gerhard Hofland lijken ze vooral organisch, onderworpen aan voortdurende verandering. De succesvolle kunstenaar neemt zij eigen kunstwereld stevig op de hak.

Het resultaat is een heerlijke, bevrijdende expositie.  Bas de Wit weet nauwkeurig op de grens te lopen tussen ernst en absurdisme. En dat is een knappe prestatie.

expositie: Grow with the flow – Bas de wit, 10 maart t/m 7 april 2018, do-za, 13-17 uur.
locatie: Gerhard Hofland, Bilderdijkstraat 165C, 1053 KP  Amsterdam.

bas-de-wit_galerie-gerhard-hofland_4787
Grow with the flow #1 & #4 (samen spelen, samen delen) – polyester, pigment.
bas-de-wit_galerie-gerhard-hofland_4797
Misshaped Canvasism #3, polyester, pigments
detail
detail
detail
detail