Het fijne van de PAN is dat het een heel overzichtelijke beurs is. Ruim opgezet, een rustig design en zachte verlichting; het aantal stands is nog (net) te overzien. Druk is het er wel, zelfs op een gewone dinsdagmorgen. Het laat wel zien dat de PAN een gewaardeerde beurs is.
De beurs biedt een breed scala aan kunst, design, antiek en curiosa. Elk getoond werk heeft wel kwaliteit, al is dat een lastig en al gauw een elitair begrip. Het betekent wel dat elk werk dat wordt getoond is gecontroleerd op echtheid.
Je kunt uren door de PAN lopen en genieten van de vele mooie dingen die er te zien zijn. De beurs past zich aan aan de tijd(geest). Van mijn eerste bezoek aan de PAN herinner ik me nog donkere stands vol antieke meubelen. Die zijn er nu niet meer. Wel stands met antieke sieraden en oude klokken. En natuurlijk genoeg stands met schilderijen uit de voorbije eeuwen. Dat verbaast me altijd. Er moet toch wel heel veel geschilderd zijn in al die eeuwen. Kortom, ook dit jaar is de beurs weer een feest voor het oog, met een gevarieerd aanbod.
Ieder jaar nodigt PAN een museum uit om zich te presenteren. Dit jaar is dat het Stedelijk Museum Alkmaar. Het viel me op omdat ik daar lang geleden stage heb gelopen…
Hieronder een aantal werken die me zijn opgevallen, met een paar regels van mijn observaties.
Mammoettanden… Ik was wel verbaasd dat ik die zag op de PAN. Oké, ze stonden op een wat afgelegen plek, maar toch. Zouden er mens zijn die zo’n set willen hebben? Vast wel, maar zelf zou ik ervan gruwen.
Een olieverf schilderij van plastic opblaaskonijntjes in een kunstof opblaaslijst. Het ventiel aan de voorzijde. Eigenlijk wel een verwarrend werk. De kunstenaar is Mandy Alferink.
Figuratief schilderwerk is volop aanwezig op de PAN. Teveel om allemaal te bekijken. Wat me bewoog om dit schilderij beter te bestuderen? Misschien omdat het gewoon een straat in een (oude) stad is en zelf wandel ik graag in oude stadskernen. Wat me wel opviel is de ongelofelijk preciesie waarmee Willem Koekoek het heeft geschilderd. (Ik heb een groot deel van de lijst weggelaten).
Willem Hussem schilderde dit schilderij aan in de laatste jaren van zijn leven. Strak en sober, met een nogal eigenwijze kleuren combinatie. Wat ook opvalt is dat de hoekjes van het gele vlak, die achter de lijst lijken te zijn verdwenen. Maar Hussem is zijn hele leve een kunstenaar geweest die zijn eigen koers volgde.
Dit is eigenlijk best een brutale foto. Een vrouw onder de rok fotograferen dat doe je niet. Je denkt van alles te gaan zien, maar je ziet niets. Je begrijpt vast wat ik bedoel. Dat heeft de kunstenaar/fotograaf Neeltje de Vries knap gedaan. Het is een mooie foto met een fraaie compositie en een geweldige dynamiek. Toch is de foto (nog) niet verkocht. Opmerkelijk want er zijn genoeg ronde, rode stickertjes te vinden bij ander foto’s van de kunstenaar. Misschien durven de mensen het niet aan, zo’n foto in de woonkamer…
Kom niet op he idee om je smartphone even op te laden bij dit stopcontact. Je zult onmiddelijk besprongen worden door medewerkers van de galerie/booth. De maker van de kunst heb ik niet kunnen vinden. Het zijn wel twee heel charmante werken. Het is ook wel een trend, alledaags voorwerpen namaken met een zekere twist. Koost Buster is zo’n kunstenaar.
Is dit kunst? Het trekt zeker de aandacht en is mooi en heel zorgvuldig gemaakt. Maar dat maakt het nog geen kunst. Eigenlijk is die vraag ook niet te beantwoorden. Kunstblijfteenraadsel. Het is aan jou, of je het nou Kunst, Kitsch of Kwatsch vindt.
Vind je Kunstblijfteenraadsel de moeite waard? Laat het anderen weten!:
