Tagarchief: Utrecht

Niek Hendrix – Projections – Dapiran

niek_hendrix_projections_dapiran_1

Bovenstaand werk van Niek Hendrix bij Dapiran Art Project Space is een van mijn favorieten in de expositie Projections. Waarom? Omdat het mij opvalt. De meeste voorwerpen die Niek schildert hebben nogal wat verwijzingen naar de (kunst)geschiedenis. Natuurlijk heeft dit werk ook verwijzingen maar het is ook nog zo hedendaags. Je kunt het gewoon nog kopen in een (muziek)winkel.

Het apparaatje is met grote zorg en toewijding geschilderd. De precisie frappeert je.   Langzaam glijden je ogen over de letters, de schroeven, de krassen en vlekken. De knoppen waar je even aan zou willen draaien. Het hele apparaat, je zou het voor je gevoel zo kunnen pakken om mee te nemen.

Het is in zwart/wit geschilderd net als alle andere werken en dat is bijzonder. Zwart/wit verwacht je eerder bij tekeningen of vroeger fotografie. Het maakt de werken in Projections gelijkwaardig. Het instrumentje voor gitaristen is niet meer of minder dan het lam gods, dat even verder is te zien. Momenten uit de menselijke geschiedenis. Beelden met een verhaal, met vragen.

Roept zo’n elektronisch apparaatje nog vragen op? Het lijkt zo duidelijk. Maar toch. Het staat op een podium. Misschien kijken wel duizenden mensen naar de gitarist. Hij laat een gloedvolle solo horen. Zonder dat instrumentje was het niet zo mooi geweest.  Het staat nauwelijks zichtbaar op het podium en doet al jaren zijn ding. Mogelijk wordt het ooit vervangen door een computertje maar wie weet weerstaat het de digitalisering door zijn eenvoud en gebruiksgemak. Een icoon van zijn tijd.

Zo is het eigenlijk met alle werken in de expositie. Ze zijn met een overdonderende precisie geschilderd. Je bent even stil maar dan komen er vragen op, zo veel vragen…

expositie: Niek Hendrikx – Projections, t/m 24 juni 2017, vr en za 12 – 18 uur.
locatie: Dapiran Art Project Space, Springweg 59, 3511 VK Utrecht.

niek_hendrix_projections_dapiran_4

niek_hendrix_projections_dapiran_5

Niek Hendrix Projections Dapiran 3

Niek Hendrix Projections Dapiran 2

FORMat Play – Goof Kloosterman – Atelier 014

formatplay_logo

In 2014 studeert Goof Kloosterman af aan de HKU in Utrecht.  Zijn eindexamen expositie valt op. In een van zijn werken kopieert hij een wit vel papier. De kopie dient  als origineel om een volgende kopie te maken. Deze handeling wordt steeds herhaalt. Omdat kopieermachines niet perfect zijn vertonen de kopieën steeds meer zwarte vlekken, tot ze helemaal zwart zijn. Vervolgens raakt de inkt op en worden de kopieën weer witter.  Het laatste vel papier is weer geheel wit.  Van deze vellen maak hij een chronologisch overzicht als kunstwerk.

photo-118
Van witte kopie naar witte kopie.  foto: © Das Spectrum

Op de Unfair van 2016 presenteert hij een mini bioscoop. Je kunt er live kijken naar een voorstelling die zich in  een ander deel van Amsterdam afspeelt. De verbinding is met WiFi tot stand gebracht. De voorstelling bestaat uit rook die met een zekere regelmaat in een theaterzaal het podium wordt opgeblazen.
Thema’s in zijn werk zijn:(mechanische) ritmes en patronen, toeval, oneigenlijk gebruik van machines, hoe ontstaan beelden en wat is je rol als beschouwer?

In het project FORMat Play in Atelier 014 onderzoekt hij deze thema’s verder, waarbij het presenteren centraal staat. Gedurende vier weken (van 16/03/2017 t/m 9/4/2017) verzorgt hij elke week een andere voorstelling/expositie.
Kun je met theaterlampen theater maken als er geen voorstelling is? Dat wil de kunstenaar onderzoeken. In de eerste episode wordt de bezoeker in de schijnwerpers gezet. Ben je dan nog wel bezoeker of misschien juist de artiest? En hoe voelt dat dan? De toegang is gereguleerd: elk kwartier mag 1 persoon naar binnen.
Vrijwel elke expositie begint met een opening. Is een opening daarmee onderdeel van de expositie? Heeft het evenement artistieke waarde? In de tweede episode kijk je als bezoeker naar opnames van een eerdere opening. Hoe lang blijf je kijken? Is het interessant? De toegang is gereguleerd tot maximaal twee bezoekers (in de ruimte).
In episode 3 loop je bij de ingang langs een flinke lamp. In een rustige, vaste regelmaat gaat de lichtbron van aan naar uit (en omgekeerd). Een camera neemt alles op. In de expositie ruimte zie je de lamp geprojecteerd op een metalen plaat. Voor de projector staat een ander kunstwerk uit een vorige expositie. Op een statief staan 2 tegen elkaar in draaiende schijven. Ze laten het licht door van de projector in en willekeurige opeenvolging van alles tot geen licht. Beide kunstwerken beïnvloeden het beeld op de metalen plaat. Maar wat weet je nog van het kunstwerk dat je nu niet meer kunt zien?
In de Grand finale, de vierde en laatste episode, mag je zelf voor kunstenaar spelen. Ten minste als je instemt met de voorwaarden. Dat is dat je bereid bent precies één van de opdrachten uit te voeren die aan je worden voorgelegd. In de expositie ruimte liggen op de grond witte, grijze en zwarte blokken. Op de muur worden de opdrachten geprojecteerd. (bijv: ‘Haal een zwart blok weg’). Wat ga je doen? Heel braaf een opdracht uitvoeren? Stiekem geen? Of lekker eigenwijs twee of meer?

FORMatPlay - episode 1 - Goof Kloosterman
Theater met alleen schijnwerpers?
FORMatPlay - episode 3 - Goof Kloosterman
Beeld van een gloeilamp gemaakt door 2 kunstwerken
FORMatPlay - episode 4 (Grand Finale) - Goof Kloosterman
Blijf je toeschouwer of doe je mee?
FORMatPlay - episode 4 (Grand Finale) - Goof Kloosterman
Blokken korrelig op scherm geprojecteerd.

In FORMatPlay speelt de kunstenaar met de elementen kunst, presentatie en beschouwer. Het idee van ik, de beschouwer hier en de kunst daar wordt onderuit gehaald. Je bent onderdeel van het kunstwerk geworden of misschien wel van de presentatie. Om het nog wat lastiger te maken wordt wat er in de expositieruimte gebeurt (deels) geregistreerd. Op een beeldscherm, net buiten de expositie, wordt het resultaat in korrelig beeld gepresenteerd. Wat is nu het eigenlijke kunstwerk? Het beeldscherm of de expositie?

Het is heel waardevol dat een kunstinstelling als Atelier 014 kunstenaars de ruimte geeft om te experimenteren. Je krijgt de mogelijkheid om de zoektocht van de kunstenaar mee te beleven. FORMatPlay bevraagt de rol van de toeschouwer. Kun je wel objectief naar kunst kijken? Of zijn allerlei factoren rond de presentatie van invloed?

Atelier 014 - FORMatPlay
Toegang Atelier 014

Atelier 014 is een jong kunstenaarsinitiatief gevestigd aan de Hardebollenstraat 10 in Utrecht. De kunstenaars Dina Ziad, Eva Geutjes en Lisanne Ruim zijn 8 maanden geleden dit initiatief begonnen.
Sinds drie maanden voeren ze een ‘No white cube’ beleid. Elke kunstenaar krijgt gedurende een aantal weken de ruimte tot zijn beschikking. Hij of zij gaat verder met wat de vorige kunstenaar heeft afgelaten.  Ze zien Atelier 014 als een laagdrempelig initiatief.
Op dit moment heeft Kate Price het pand onder haar hoede. Om op de hoogte te blijven van de activiteiten van Atelier 014 kun je het beste de Facebook pagina volgen (zie links), de website is nog in aanbouw.

Links.
goofkloosterman.nl.
Facebook pagina van Atelier 014.

FORMatPlay is inmiddels ten einde. (Het liep van 23 maart 2017 t/m 9 april 2017).

Met het mes schilde hij anders alleen appels – Monica Overdijk – Moira Utrecht

Een koevoet, een hamer, een schaar.  In zachte kleuren getekend hangen ze aan de muur. De vellen papier zijn niet ingelijst mar zijn direct aan de wand bevestigd. De voorwerpen lijken langzaam uit het papier op te doemen. Het voelt poëtisch.
Er is ook een ander kant, de objectiviteit, het afstandelijke. Een persoonlijke toets is ongewenst. Het gaat om het voorwerp, dat moet er zo natuurgetrouw mogelijk opstaan. Bijna alsof je het voorwerp van de muur kan pakken en gebruiken. Maar aan dat gebruiken kleeft een verhaal.

Krantenartikelen verzameld door Monica Overdijk

Kunstenaar Monica Overdijk is gefascineerd door moordzaken. Hoe komt een moordenaar tot zijn moord? Hoe kan hij of zij iemand met wie al jaren in gezamenlijkheid is doorgebracht ombrengen, vaak op gruwelijke wijze? Wat gaat er door de dader heen? Hoe is het contact met het slachtoffer tijdens de daad? Een pistoolschot vind ze te afstandelijk, te zakelijk. Het fysieke contact moet er zijn, hoe morbide en confronterend dat ook is.

Monica Overdijk - Riem

De moordwapens die ze tekent zijn niet de echte maar substituten. Jij en ik hebben die gewoon in ons huis liggen. Ze fotografeert de voorwerpen. Om het te tekenen toont ze een vergroting op een beeldscherm. Vanaf dat scherm wordt het voorwerp op papier gezet. Ze tekent met puntjes, ontelbare puntjes. Al die puntjes visualiseren het wapen. Zacht, poëtisch maar haarscherp. Het is alsof met al die puntjes die moordzaak voor haar een plek krijgt.

Bij het schrijven van dit blog voel ik toch twijfel.  Had de kunstenaar niet het echte wapen moeten tekenen? (Als daar door de politie toestemming voor was gegeven.) Was dat niet veel dramatischer geweest? Of had de sensatiezucht van de beschouwer dan de oprechte intentie van de kunstenaar overschaduwd?

Monica Overdijk - Touw

In Moira in Utrecht hangen de tekeningen in de expositie ‘Met het mes schilde hij anders alleen appels‘. In totaal wil ze 40 moordzaken met een tekening vereeuwigen. Daar heeft ze nog wel tijd voor nodig. Ze schat tot februari volgend jaar. Ze is zelf bij de expositie aanwezig dus je kunt met haar in gesprek.

expositie: Met het mes schilde hij anders alleen appels t/m 16 april, vr-zo 13-18 uur
locatie: Moira Expositieruimte, Wolvenstraat 10, 3512 CH Utrecht

Monica Overdijk - Koevoet

Monica Overdijk - Broodmes

Choi Wong – Internalize -Dapiran

Choi-Wong-Front-hoogdruk-van-oud-rastercliche-70x32cm-2016
Front (klik op afbeelding voor vergroting)

Groepen mensen, die uit het zwart lijken op te doemen, of er juist in verdwijnen. Een beweging, een golf, die voorbij het papier door lijkt te gaan. In de lichte delen zijn individuen te onderscheiden, in het donker zie je slechts contouren. Het zou een metafoor voor deze tijd kunnen zijn. Gaat de mens ten onder aan zijn eigenbelang of is er hoop?

Choi-Wong 16110 8
161108                      © Dapiran Art Project Space

De beangstigende maar bijzonder mooie werken zijn te zien bij Dapiran Art Project Space.  Het is nieuw werk van Choi Wong die in 2008 afstudeerde aan HKU te Utrecht (Graphic Design).  De mens, mensheid en verbondenheid is altijd het thema in haar werk. Door de huidige turbulente tijden is haar werk kritischer geworden, somberder. De overwinning van Trump in de Amerikaanse verkiezingen inspireerde haar tot het werk 161108. In dit werk bevraagt ze de macht van blanke mannen met conservatieve opvattingen.

een raster cliche
een raster cliche (dat Choi Wong) voor haar werk gebruikt).

Voor haar nieuwe werk maakt ze gebruik van de letterpress. Met deze hoogdruk-techniek kun je ook foto’s afdrukken. Ze gebruikt daarvoor oude raster-cliche’s. Door middel van een arbeidsintensief proces, drukt ze de foto meerdere malen af op het papier. Ondanks het drukproces zijn al deze werken daardoor uniek. Ze hangen niet alleen aan de muur, sommige werken hebben een eigen, slanke sokkel waardoor ze een heel andere werking krijgen.

Overzicht expositie
Overzicht expositie

Minutieus en arbeidsintensief werken past bij Choi Wong. Ze gebruikt borduurtechnieken in haar werk. In de expositie is een werk te zien waar een oude familiefoto achter een geborduurd web is verscholen. Een enorm aantal gaatjes zijn met grote nauwkeurigheid in het museumkarton gestoken. Door de gaatjes heeft ze dunne draden getrokken. Het is een werk geworden dat meer filosofisch en beschouwend is.

dapiran_choi_wong_internalize

 

expositie: Internalize, Choi Wong, t/m 29 april 2017  (vr-za 12-18 uur).
locatie: Dapiran Art Project Space, Springweg 59, 3511 VK  Utrecht.

 

Apparitions – galerie Sanaa

Paul Bogaers

Nieuwsgierig, bevreesd, onderzoekend of verbaasd kijken de lange, magere poppen naar boven. Wat gebeurt daar? Je voelt de neiging om ook omhoog te kijken naar iets wat niet te zien is. De mooie beelden zijn een voorbode voor de expositie Appartions in galerie Sanaa. Ze lokken je gewoon naar binnen.

Daar hebben de kunstenaars Paul Bogaers en Myriam Mihindou de galerie omgetoverd tot een mysterieuze ruimte. Je voelt je lichtjes ongemakkelijk maar je wordt daardoor wel nieuwsgierig. De eigenzinnige sculpturen van Bogaers zweven tussen Afrikaanse en westerse kunst in. De foto’s van Mihindou zijn in negatief afgedrukt. De herkenbaarheid gaat daardoor voor een belangrijk deel verloren. Het werkt vervreemdend maar geeft ook ruimte voor  eigen interpretatie.

Nadat hij lange tijd succesvol fotograaf was vond Bogaers geen inspiratie meer in de fotografie. Hij zocht naar nieuwe mogelijkheden om zijn kunstenaarschap te beoefenen. Het werd papier-maché, voor hem een geweldig middel. Hij kon zich vrijelijk ruimtelijk uitdrukken en fotomateriaal blijven gebruiken. Die vrijheid spat van zijn werk. Een foto van een plas die naadloos overgaat in een lijst van papier-maché. Is het een foto in een lijst of een sculptuur?  Ook verwerkt hij foto’s van sculpturen in sculpturen waardoor je -weer- niet goed meer weet waar je naar kijkt. Dat is ook wat de kunstenaar wil, hij houdt niet van definitief en af.

Paul Bogaers
Paul Bogaers
Paul Bogaers
Paul Bogaers

Myriam Mihindou beweegt zich in diverse disciplines als fotografie, installaties, video en performances. Dat komt terug in de fotoserie die ze toont in deze expositie. Het is een registratie van een performance met de Haïtiaanse theatergroep Nous. De naam van de performance Dechoukaj (= ‘met wortel en al uitgerukt’) verwijst naar een bewogen proces. Voor haar als kunstenaar werkte het project echter louterend op de pijnlijke ervaringen in haar leven.  Voor ons als kijker zijn er de foto’s in negatief, mysterieus, troostend, pijnlijk en helend in een enkel beeld.

Myriam Mihindou - Dechoukaj
Myriam Mihindou – Dechoukaj
Myriam Mihindou - Dechoukaj
Myriam Mihindou – Dechoukaj

Zo loop je in de expositie Appartions steeds tussen verschillende werelden. Tussen de Afrikaanse en de westerse. In een het occult, spiritueel universum en de aardsheid van een galerie.

Links
Website Paul Bogaers.
Artikel over Paul Bogaers (2015) in FOAM Magazine (PDF)

expositie: Appartions t/m 11 maart wo-za, 12-18 uur.
locatie: galerie Sanaa, sint Jansdam 2, 3512HB Utrecht

Paul Bogaers
Paul Bogaers
Paul Bogaers
Paul Bogaers
Myriam Mihindou - Dechoukaj
Myriam Mihindou – Dechoukaj

Craigie Horsfield – How the world occurs

Na een tijdje wordt je gewaar van de muziek. Een traag geluidskunstwerk *  dat nog het meest lijkt op iets tussen neuriën en gregoriaanse zang. De geluidsbronnen zijn lastig te herleiden. Het geeft een gevoel van urgentie en drama. De wanden van de zalen zijn grijs en het licht is gedempt. Het geheel is een statement van sfeer die je door de expositie zal leiden.

Craigie Horsfield - Broadway 14th day 18 minutes after dusk - (2012
Craigie Horsfield – Broadway 14th day 18 minutes after dusk – (2012

Het eerste werk in de expositie ‘How the world occurs‘ van Craigie Horsfield is gelijk overdonderend.  Een enorm wandtapijt – de grootste in de expositie – met daarop een foto van puinhopen na de aanslag op de Twin Towers. Het is wat onscherp. Een vreemde blauwe nevel hangt rond de ingestorte gebouwen, rookwolken trekken omhoog. Een beeld van revolte dat van alle tijden zou kunnen zijn. De Franse revolutie, de Amerikaanse burgeroorlog, beide Wereldoorlogen, Aleppo.

Een foto geweven in een enorm wandtapijt is bijzonder. Horsfield experimenteert dan ook graag. Met speciale technieken om foto’s te ontwikkelen en af te drukken. En met verschillende dragers die hij gebruikt voor zijn beelden: Wandtapijten, aquarel papier, houten panelen.

Een bijzondere onderdeel van de expositie zijn de Utrechtse Portretten. Het Centraal Museum gaf de kunstenaar de opdracht 26 Utrechters te fotograferen. Als onderdeel van de afspraak zijn twee portretten aangekocht.

Craigie Horsfield

Craigie Horsfield

Craigie Horsfield

Relaties zijn in het werk van Horsfield belangrijk. Dat komt tot uiting in deze portretten, gemaakt bij natuurlijk licht. De kunstenaar is niet even bij de geportretteerden langs gegaan om een foto te schieten.  Met elke kandidaat had hjj had uitvoerige gesprekken, de foto’s waren daarvan een natuurlijk resultaat.

In een van de zalen onderzoekt hij vieringen/feesten. Afbeeldingen van feesten uit de oudheid worden getoond samen met zijn foto’s van feestende bezoekers. Waar het feest is en welk soort feest wordt niet duidelijk. De beelden lijken vooral de dynamiek van een feest en de interactie van de feestgangers te willen visualiseren. Maken de bezoekers het feest of ondergaan ze het?

Craigie Horsfield

De expositie eindigt met twee Nijlpaarden die gebroederlijk bij elkaar lijken te liggen in een dierentuin. Geweven op grote wandkleden. De droefgeestigheid is ook hun schoonheid. Die tegenstelling brengt rust. Je kunt gaan zitten op een van de bankjes en naar die beesten kijken. Hun lot lijkt je eigen lot. De schoonheid die je ziet deel je. Het weemoedige relativeert.

Zoo - Craigie Horsfield - 2007
Zoo – Craigie Horsfield – 2007
Zoo - Craigie Horsfield - 2007
Zoo – Craigie Horsfield – 2007

De kracht van Craigie Horsfield is dat zijn werk je niet meesleept in euforie, schoonheid of woede maar je terug brengt naar waar jij staat, waar jij bent, nu.

* Het geluidkunstwerk heeft Reinier Rietveld in samenwerking met de Craigie Horsfield ontwikkeld.

links
Craigie Horsfield – Centraal museum Utrecht.
Utrechtse portretten – Craigie Horsfield.

expositie: Craigie Horsfield – How the word occurs t/m 5 feb 2017 (di-zo, 11-17 uur).
locatie: Centraal Museum, Agnietenstraat 1, 3512 XA Utrecht.

Tarja Szaraniec – Brown Dust – Dapiran

‘Natuur’ is het eerste wat bij je opkomt als je de tekeningen bekijkt bij Dapiran Art Project Space. Toch zijn er geen herkenbare natuurlijke elementen te zien, zoals bijvoorbeeld bloemen, planten of bomen. Dat is misschien wat het werk van Tarja Szaraniec bijzonder maakt. Het is alsof de natuur vlak achter die abstractie aanwezig is.

Tarja Szaraniec

Tarja Szaraniec tekent en schildert op groot formaat tekeningen maar ondanks de afmetingen houd haar werk de weerloosheid en zachtheid die de tekenkunst van nature heeft. Behalve de natuur worden ook schilderkunst en materialiteit onderzocht. Zo heeft ze de moed om het papier voor een flink deel leeg te laten. Vele soorten materiaal en technieken worden toegepast. Doorzichtige gel, normaal gebruikt om verf volume te geven, wordt puur aangebracht. Speciale inkten. In de overwegend aardse tonen, toetsen van felle, bijna fluoriderende kleuren. Fijne patronen, die iets weghebben van een vingerafdruk. Je kunt het allemaal terugvinden in haar tekeningen.

Tarja Szaraniec

Het maakt dat naar haar werk kijken een ontdekkingstocht is. De zorgvuldige ordening en al die details die zich alleen aan de aandachtige kijker laten zien.  Die observatie brengt me weer terug bij de natuur.  Al sinds de mensheid bestaat, is het een onuitputtelijke bron van inspiratie.

links.
expositie-informatie Dapiran Art Project Space.
tarjaszaraniec.com.

expositie: Brown Dust, Tarja Szaraniec. t/m 17 dec 2016, vr-za, 12.00 -18.00 uur.
locatie: Dapiran Art Project Space, Springweg 59, 3511 VK Utrecht.