Tagarchief: Sanne Vaassen

Sanne Vaassen – 00.00.0000 -Alpert+Leary

‘How a grain of sand from the desert can fall on my cheek in the form of a raindrop by the evaporation of water in a distant land.’

Deze uitspraak komt van de website van Sanne Vaassen. Het staat bovenaan de ‘about’ pagina. Het is de filosofische kern van haar kunstenaars praktijk. Het gaat over wat kan veranderen en wat (hetzelfde) blijft. Over identiteit. In de expositie 00.00.0000 bij Alpert+Leary die twee projecten van haar toont komt die vraag ook weer aan de orde. Maar daarover later.

De kunstenaar ontmoette ik voor het eerst op de Unfair 2016. Twee werken die ze daar toonde zijn me bijgebleven.  Voor het werk ‘Cartography’ heeft de Sanne al haar sproeten op haar lichaam in kaart gebracht. Bezoekers konden vervolgens een van die sproeten op hun lijf laten tatoeëren. Neem je met het zetten van die sproet ook een stukje van haar identiteit over? Het project ‘Kintsugi’ gaat om een verzameling scherven die ze verzameld heeft tijdens haar studie in Maastricht. De hoofdstad van Limburg had lange tijd een bloeiende porselein-industrie, dus ze verzamelde er aardig wat. De scherven staan netje geordend op een poster. Je kunt er een kiezen en die ergens op een wand in je huis laten inmetselen door de kunstenaar.

Alpert+Leary is een nieuwe, kleine galerie met twee zalen in hartje Amsterdam. Het wil actuele kunst van nationale – en internationale kunstenaars presenteren. Aandacht geven aan sociale verantwoordelijkheid is een ander uitgangspunt. De expositie 00.00.0000 past goed binnen die uitgangspunten.

In de bovenzaal hangen vijf weefwerken. Ze roepen een vreemde gewaarwording op. Het materiaal lijkt niet echt geschikt om mee te weven (met de hand). De kleuren, die in alle werken worden gebruikt, roepen associaties op. Al kun je niet gelijk thuis brengen welke.  Sanne Vaassen haalde vijf Nederlandse vlaggen uit elkaar en gaf het resultaat, een zak met losse draden, aan vijf verschillende wevers.

In de benedenzaal snorren een zevental projectoren.  Ze tonen in verschillende ritmes dia’s van bloemen.Bloemen zijn een deel van onze nationale identiteit. Het kijken naar al die steeds wisselende dia’s heeft iets rustgevends. Ik stel me niet de vraag hoe de beelden zijn ontstaan.  Later verteld Sanne me dat ze bloembladen tussen de glazen ramen van de dia’s heeft geplaatst.

Sanne Vaassen - Flowers
In de dia’ s zijn bloembladeren tussen de glazen platen van de dia gestopt

Na beide zalen bekeken te  hebben, denk ik aan de titel van de expositie en aan de lijst die aan de uitnodiging is toegevoegd. Die lijst bevatte enige demografische gegevens van Nederland van de afgelopen 50 jaar. Onder andere het aantal immigraties en emigraties. Hoe breng ik al die dingen bij elkaar? Ik blader door en boekje dat in de zaal ligt. Het bevat foto’s en teksten met als onderwerp de rijke geschiedenis, herkomst en productie en het gebruik van bloemen. In het boekje zit ook een kaartje. Een effen beige kleur. Er staat links  boven  ‘Emigreren’ op. Een bouwmarkt in Nederland heeft die naam aan een van haar verfkleuren gegeven…

expositie: 00.00.0000, t/m 14 okt 2017, do-za 12-18 uur
locatie: Alpert+Leary, Staalstraat 19, 1011 JK  Amsterdam

 

 

 

 

Unfair 2016

Unfair is een ongedwongen beurs waar jonge kunstenaars zichzelf presenteren, zonder tussenkomst van een galerie. Opbouwen en afbreken van de beurs gebeurt door de geselecteerde kunstenaars zelf en ook de selectie gebeurt door kunstenaars. Een artist-run beurs kun je zeggen. Het resultaat is dat de kunst voorop staat en de commercie een stap terug doet. Deze editie van de beurs versla ik aan de hand van thema’s (cursieve tekst).

Unfair 2016 vanuit de catering corner
Unfair 2016 vanuit de catering corner (met het werk van Goof Kloosterman op de achtergrond).

Binnen de kunst worden grenzen opgezocht, grenzen verlegd en nieuwe wegen ingeslagen. Maar in deze tijd vervagen grenzen, kun je dan nog wel nieuwe wegen inslaan?

Goof Kloosterman doet daar op de beurs een spannende poging toe. In zijn installatie verdwijnen de fysieke grenzen tussen locaties, tussen kunst en beschouwer en tussen podium en voorstelling. Op een plek elders in de stad spelen rekwisieten hun eigen, geprogrammeerde, voorstelling, de videoregistratie ervan is live! (middels wifi verbinding) te zien op de beurs. Bezoekers kunnen deelnemen aan de installatie door de videoregistratie vanuit  een stoel in ‘de zaal’ te bekijken. Bij de installatie is ook een time-lapse fotoreportage van een zaal mensen die een eerdere vertoning van de installatie/video bijwoonden. Wat is je positie als beschouwer? Ben je kunst, een onderzoeks-object of gewoon bezoeker? En waar kijk je naar? Is het echt? Is het nep Is het hier of daar?

Fotoregistratie van filmbezoekers - Goof Kloosterman
Fotoregistratie van filmbezoekers – Goof Kloosterman

Sanne Vaassen daagt de beschouwer op een andere manier uit, in haar project ‘Cartography’. Alle moedervlekken op haar lichaam heeft ze genummerd en nauwkeurig, letterlijk in kaart  gebracht. De sproeten zijn genummerd. Je kunt deelnemen aan het project door een genummerd vlekje op je lichaam te laten tatoeëren. Elke sproet wordt maar één keer uitgedeeld. hij is dus een beetje van jou, je krijgt er een certificaat bij. In dit project vervagen de grenzen tussen kunstwerk, kunstenaar en beschouwer. Met het zetten van een ‘moedervlek tattoo’ ben je een beetje van alle drie…

Cartography - Sanne Vaasen
Cartography – lichaamskaart met moedervlekken – Sanne Vaasen

Met fotografie kun je mooie maar ook heel krachtige beelden maken. Je kunt met het medium echter ook heel goed het verleden ‘bewaren’, alhoewel het nooit zo mooi is als het origineel.

Om die reden vind Maurice van Es fotografie eigenlijk een armoedig medium. Er gaat zoveel van de werkelijkheid verloren bij het maken van een foto. De foto hieronder (links) is daar een uitdrukking van. Toch is het voorlopig verreweg de beste manier om een deel van het verleden te bewaren. Hij maakt op verzoek een fotorapportage van je huis, door vooral details te fotograferen. Het is een intieme maar misschien ook wel confronterende herinnering aan plek waar je misschien wel lang gewoond hebt.

Suat Öğüt  is gefascineerd door kunst die in de tweede wereld oorlog verloren is gegaan. Hij heeft de werken van één kunstenaar gekozen om aan die fascinatie vorm te geven, van Gogh. Van deze kunstenaar zijn zes werken als verloren geregistreerd. Alleen foto’s (veel zwart/wit) zijn er nog als herinnering aan deze vijf werken. Suat Öğüt heeft de schilderijen laten herleven door ze in zwart/wit op het oorspronkelijke formaat te schilderen. Een respectvolle herinnering aan deze werken die de beperkingen van de fotografie tracht op te heffen.

Een verloren van Gogh Herleeft - Suat Öğüt
Een verloren van Gogh Herleeft – Suat Öğüt

Niets is eeuwig. Kunstwerken verouderen en tijden veranderen. Mogelijk dat daarom kunstenaars interesse hebben in processen. Ze omarmen de verandering.

Een kenmerkend element in  het werk van Charlotte Koenen zijn die processen. Hoe vloeit een vloeistof uit over de grond? Hoe reageert thermisch papier op warmte, afstand en tijd? Het maakt haar werk zowel boeiend als complex. Een combinatie die uitdaagt. Wat gebeurt er als je een verwarmde metalen schijf met thermisch papier (kassabonnen) in contact brengt? En hoe kun je dat als kunstenaar beïnvloeden? Het resultaat daarvan is zichtbaar in een aantal weken op de beurs.

Iedereen kent ze wel markeringen die een (wandel)route aangeven. In een natuurgebied zijn er vele. Voor ommetjes, streekwandelingen en lange afstandspaden. Je loopt van markering naar markering, logisch.  Kyle Tryhorn draait in zijn installatie het proces om. In een video/fotoreeks komen de markeringen bij jou langs. In het andere deel van de installatie een ‘tijdschrift’ met foto’s van mensen met zo’n blauwe stip. Je kunt de bladen in je eigen tempo omslaan.

Tijdens mijn bezoek aan de beurs heb ik de nodige foto’s gemaakt. Het ontbreekt echter aan tijd om ze snel (en goed) online te zetten. In de links hieronder vind je echte de nodige, goede fotoreportages.

Links:
Beursinformatie van organisatie Unfair.
Verslag Unfair 2016 van lost-painters.
Trendbeheer verslaat Unfair 2016.
Metropolis Mreview Unfair 2016.
Mister Montley een verslag van de opbouw van Unfair 2016.
(Heb je nog links? vermeld ze in een comment op dit blog)

De beurs is dit Weekeinde nog te zien in de Zuiveringshal op het Westergasterrein in Amsterdam.  (za/zo – 12 -19 u).

Deelnemende kunstenaars:
Abel Minnée (NL), Adam Nillissen (IL) & Eilit Marom (IL), Alexander Höglund (SE), Anne Forest (NL), Anne Geene (NL), Bob Waardenburg (NL), Bonno van Doorn (NL), Charlotte Koenen (NL), Daan Gielis (BE), Elise van Mourik (NL), Goof Kloosterman (NL), Ingmar König (NL), Jan Hoek (NL), Janine van Oene (NL), Joost Krijnen (NL), Juan De Porras-Isla Fernandez La Casta (ES) & Wouter Paijmans (NL), Juliacks (US), Kim David Bots (NL), Kyle Tryhorn (CA), Maurice van Es (NL), Mickey Yang (NL), Mirthe Klück (NL), Paul de Jong (NL), Paul Geelen (NL), Peter van der Es (NL), Ruta Butkute (LT), Sanne Vaassen (NL), Seán Hannan (NL), Sjoerd Knibbeler (NL), Styrmir Örn Guðmundsson (IS), Suat Öğüt (TR), Thijs Zweers (NL), Thomas Swinkels (NL), Timmy van Zoelen (NL), Tjalling Quinten Mulder (NL), Yoeri Guépin (NL).