Tagarchief: Amsterdam

Joost Krijnen – Delayed Union – Plan B Projects

Joost Krijnen heeft inmiddels een aardige naam opgebouwd. Zijn grote, schetsmatige tekeningen zijn regelmatig te zien op beurzen en bij galeries. Dus als ik de expositieruimte van Plan B Projects in Amsterdam Noord binnen loop, ben ik even verbaasd. Zijn er soms twee kunstenaars met dezelfde naam? Wat ik zie zijn vrolijke schilderijen van bescheiden formaat. Gelukkig herken ik als snel het handschrift van de kunstenaar. Zijn die schilderijen een nieuwe stap?

Joost Krijnen - Plan B Projects

Plan B Projects presenteert graag het onderzoek in de kunst. De ruimte tussen het atelier en de galerie. In het atelier kan de kunstenaar experimenteren wat hij wil maar in de galerie moet verkoopbare kunst hangen. Dat is een grote stap.  Voor een kunstenaar is feedback van het publiek waardevol voordat zijn werk met een prijskaartje aan de witte muren hangt. Pan B projects schept daarvoor gelegenheid.

Joost Krijnen stond al een tijd op ‘het lijstje’ van initiatiefnemers (Tarja Szaraniec & Tomas Adolfs). De gelegenheid deed zich voor nadat de kunstenaar geruime niet goed kon werken vanwege een dubbele armbreuk (zelfde arm!).  Als een soort van revalidatie was het aanbod om te exposeren in Amsterdam Noord ideaal. Zonder druk kon hij zo nieuw werk maken.

Joost Krijnen - Plan B Projects

De zon die met een hoed op van een cocktail nipt. Geniet hij even van de zon? De zon speelt ook in de andere werken in de expositie Delayed Union een hoofdrol. Een soort verhaal. In zijn grote tekeningen lijkt hij ook een verhaal te willen vertellen. Tekeningen waarop hij vaak andere tekeningen aanbrengt. Of combineert met installaties. Ook in deze expositie bedient hij zich van een installatie. De cominaties die hij maakt zijn even boeiend als raadselachtig. Misschien is Joost Krijnen een verhalenverteller maar zegt hij niet welk verhaal hij vertelt.

Links
Joost Krijnen.
Mertens Plan B Projects.

expositie: Joost Krijnen – Delayed Union, t/m 3 juni 2017 vr+za 13 – 17 uur
locatie: Plan B Projects *, Hamerstraat 22, 1021 JV Amsterdam.

* Plan B Projects wordt gesteund door Mertens frames.

Joost Krijnen - Plan B Projects

Joost Krijnen - Plan B Projects

Joost Krijnen - Plan B Projects

Piet Mondriaan versus Michel Cardena.

Cardena rechauffe 2 lignes de Mondrian no. 1
Cardena rechauffe 2 lignes de Mondrian no. 1 (klik voor een grotere foto).

Honderd jaar geleden werd de Stijl opgericht. Het zal je niet zijn ontgaan. De beroemde kunststroming wordt dit jaar in vele exposities geëerd. Dat zal ook de reden zijn de het Stedelijk Museum Amsterdam bovenstaand werk van  Miguel-Ángel Cárdenas (October 3, 1934 – June 2, 2015), beter bekend als Michel Cardena nu op zaal heeft hangen.

Toen ik het werk zag was ik compleet verbouwereerd. Alsof ik van de kunstenaar een directe rechtse had gekregen. Niet omdat ik geroerd was door schoonheid, of vanwege de boodschap. Het was het idee. Mondriaan op een kaars die langzaam opbrandt…. Als een kunstenaar schilderijen van zeetaferelen naast elkaar hangt waarbij de horizonnen gelijk staan, kan ik die gedachte voorstellen. Zelfs als kunstenaar Rob van Koningsbruggen roept dat hij een werk van Marlene Dumas met een pisstraal wil verbeteren, kan ik me de gedachte nog wel voorstellen. Maar kaarsen en Mondriaan? Die combinatie zou nou nooit bij mij opgekomen zijn.

Minutenlang kan ik naar zo’n werk kijken. Het idee is ook weer niet geheel misplaatst. In de begeleidende tekst staat dat de Colombiaanse kunstenaar in 1962 naar Nederland is gekomen. Hij introduceerde hitte als beelden element in de kunst. Dit werk maakte hij om de ‘kille afstandelijkheid in de Nederlandse samenleving te doen smelten’, dat staat ook in de begeleidende tekst.

De uitleg maakt een hoop duidelijk. Dat is goed maar het heeft ook een nadeel. Je zou boos kunnen worden omdat een drommelse Colombiaan kritiek durft te hebben op Nederland. Weg eigen fantasie en verbeelding.

Cardena rechauffe 2 lignes de Mondrian no. 1
Cardena rechauffe 2 lignes de Mondrian no. 1

Zelf vind ik het werk zo mooi omdat het niet-destructief en toch genadeloos is. Langzaam likken die vlammetjes zich in al hun warme grilligheid door het uiterst overdachte en rationele werk van Mondriaan. Tot ze bij de bodem zijn en er drie armzalige stukjes overblijven. Maar kaarsjes mogen branden en geen enkel werk van Mondriaan is beschadigd.

Een heel empathisch statement.

Links.
Informatie Stedelijk over het werk van Michel Cardena.
Informatie over de kunstenaar op de Engelstalige Wikipedia.
Rob van Koningsbruggen, Marlene Dumas en het Stedelijk (Parool).

Carine Weve – 1+100 – C&H Artspace

Corine Weve - 100+1 - detail

Monnikenwerk moet het zijn geweest. Al die vierkantjes op het papier zetten door ze met potlood en een dodelijke precisie te arceren. En dan gaat het niet om één tekening maar om 100 tekeningen. Langs de wanden van galerie C&H Artspace staan ze keurig in gelid naast elkaar. Een duizeling wekkende rij.

Corine Weve - 100+1

Corine Weve - 100+1
Masterpainting

De tekeningen in 1+100 een solo-expositie van Carine Weve zijn vanuit een ‘mastertekening’ gemaakt. Deze master hangt in de entree van de galerie. De vierkantje zijn ‘random’ neergezet. De honderd andere werken zijn volgens strikte regels van de kunstenaar vervaardigd. Ze begint in het midden en werkt dan rechtsom tot het vierkant vol is. Haar regels bepalen of er een vierkantje komt of dat de plek wit blijft. Die regels zijn belangrijk voor haar maar ze ze vind het fijn als de bezoeker zich laat verwonderen door het resultaat zonder zich te verliezen het doorgronden van de regels.

Corine Weve - 100+1

Corine Weve - 100+1

Je kunt je verwonderen, je kunt je verbazen, je kunt er een sport van maken de kunstenaar en haar regels te doorgronden. Je kunt ook denken dat iemand gek moet zijn om aan zo’n opdracht te beginnen. Al die uitspraken mogen er zijn. Ze hebben een zekere geldigheid. Dat maakt dit werk van Carine Weve bijzonder. Het dwingt je niet, legt je niets op. Je loopt er aan voorbij of je laat je vangen.

Links:

Informatie over expositie 100+1 van C&H Artspace.
website Carine Weve.

expositie: Carine Weve – 100+1, t/m 8 apr, wo-za 13-18 uur
locatie: C&H Artspace, 2de Kostverlorenkade 50, 1053 SB  Amsterdam

Flow and Interruptions – galerie Roger Katwijk

In galerie Roger Katwijk, op een nieuwe, mooie en ruimere locatie aan de Prinsengracht is momenteel de expositie Flow and Interruptions te zien. Een duo expositie van twee tekenaars. De titel zou een metafoor voor ieders persoonlijke leven kunnen zijn. Maar laten we niet te veel afdwalen, het is een goede ‘koan’ om nader tot het werk van de kunstenaars te komen.

De tekeningen van Nelleke Beltjens hebben bij een eerste beschouwing iets van een kindertekening, door de vrijheid en spontaniteit. Maar als je langer kijkt vallen dingen je op. De precisie waarmee lijnen minutieus met streepjes zijn neer gezet. Er zijn uitsnedes gemaakt en delen van de tekening zijn verplaatst. (Daarover later meer). En dan die cirkels in aquarel die in een geheel eigen ritme over het papier zweven. Dit is geen kindertekening maar uiterste controle.

De kunstenaar werkt altijd aan twee tekeningen tegelijk. Ze begint zonder vooropgezet plan. Ze zet de eerste lijnen neer en bekijkt het resultaat. Dan gaat ze verder, de tekening wordt uitgebreid. Uitsnedes worden in de andere tekening geplaatst. Want als ‘hier’ iets gebeurt heeft dat ergens anders gevolgen, zegt ze daarover Alles is beweging voor de kunstenaar. Zoals het menselijk lichaam dat uit miljoenen cellen bestaat die steeds veranderen. Een rotsblok lijkt solide maar bestaat uit miljoenen trillende atomen.  Het is een zienswijze waardoor je haar tekeningen gaat begrijpen. Beweging, voortdurende beweging, zonder begin en zonder einde.

Out there 1 - Nelleke Beltjens - 2016
Out there 1 – Nelleke Beltjens – 2016 / © galerie Roger katwijk
It Happens 10 - Nelleke Beltjens - 2016
It Happens 10 – Nelleke Beltjens – 2016 / © galerie Roger katwijk

Zoom in op de tekeningen van Alexandra Roozen. Dat enorme lijnenspel met zijn mysterieuze logica is opgebouwd uit ontelbare kleine streepjes, allemaal net even anders. Het heeft iets van de ‘losse pols’ maar het is ook persoonlijk, alsof ieder streepje een individu is, onderdeel van dat grote geheel.

Die potloodlijn, potlood op papier, is voor de kunstenaar de kern van haar werk. Letterlijk natuurlijk wat de tekeningen zijn er mee opgebouwd. Maar ook vanuit artistiek oogpunt is dat contact tussen potlood en papier essentieel. Elk streepje, krasje of punt is uniek.

Haar tekeningen bestaan uit vele duizenden potloodlijnen. Het houd daar niet mee op. Ze werkt in series. Elke serie heeft een grondplan, een vermoeden zoals ze het zelf noemt. Het moet interessant genoeg zijn om een reeks tekeningen op te baseren. Een serie komt tot zijn einde als dat ‘vermoeden’ is uitgekristalliseerd tot een soort van antwoord. Het is voor haar een signaal om aan een nieuwe reeks te beginnen.

To Bend 17 - Alexandra Roozen - 2016
To Bend 17 – Alexandra Roozen – 2016
To Bend 30 - Alexandra Roozen - 2016
To Bend 30 – Alexandra Roozen – 2016

Het werk van beide kunstenaars versterkt elkaar er is harmonie maar is toch ook heel anders. Het gebruik van kleur tegenover de rijkdom van grijstonen, ogenschijnlijke wanorde, tegenover systeem en regelmaat. Flow and Interruptions.

expositie: Flow and Interruptions, t/m 18 mrt, wo-za, 12-18 uur.
locatie: galerie Roger Katwijk, Prinsengracht 737, 1017 JX Amsterdam.

OSSIP – Francis Boeske Projects

Bij het binnengaan van galerie Francis Boeske Projects is mijn aandacht gelijk gegrepen. Hier gebeurt iets bijzonders. De vele werken in de ruimte houden het midden tussen collages en installaties.  Fragiel, open, een kinderlijke tederheid maar naïef is het allerminst. Het is een overzicht van het werk van kunstenaar Ossip.

Een uitgesneden oude foto van een naakte vrouw staat op een krukje. Vanuit haar lichaam komt een waaier van dunne ijzerdraden. Aan de uiteinden is tule bevestigd, dat haar als een aura omringt. Alsof ze een heilige is. Ik kijk er een tijdje naar, het heeft iets heel vanzelfsprekends maar kan het desondanks niet plaatsen.

img_0072locatiefrancis-boeske-projects-kunstenaarossip

Oude bestaande beelden nemen een centrale positie in, in het werk van Ossip. Ze zijn niet gemaakt zijn om mooi te zijn maar dienden een functioneel doel. Medische materiaal, afbeeldingen van oude schilderijen, foto’s die handelingen of oefeningen registreren. Ze hebben hun doel gediend maar de kunstenaar geeft ze een nieuw leven. Letterlijk, lichaamsdelen hangen aan een draad en wiegen zachtjes, of kunnen draaien om een as. Ook maakt hij ruimtelijke creaties, door afbeeldingen op te delen in puzzelstukken en ze te verwerken in een sculptuur.

img_0084locatiefrancis-boeske-projects-kunstenaarossip

img_0070kunstenaarossip-locatiefrancis-boeske-projects

In schoonheid is Ossip niet geïnteresseerd.  Het hoeft niet mooi te zijn. Zijn werk is ook een protest tegen de gelikte kunst die veel op beurzen wordt getoond. Niets wordt verborgen, verstopt of opgepoetst. Het werkproces is dan ook zichtbaar, hoe dingen bevestigd zijn, een onbedoelde vingerafdruk, lijmresten, roest.

img_0080locatiefrancis-boeske-projects-kunstenaarossip

Ossip is toeschouwer van zijn eigen kunstenaarschap. Hij stuurt niet, dwingt niets af, kijkt toe, wacht af en volgt zijn intuïtie. Dat is de manier waarop zijn creaties ontstaan.  Het gebeurt gewoon, gekscherend noemt hij zichzelf een magiër.

Magiër of niet, zijn kunst betovert. Je kunt heerlijk verdwalen tussen zijn werk. Op het randje van outsider art, rauw maar ook teder, open maar vol geheimzinnigheid, geen schoonheid maar toch bijzonder mooi.

img_0087locatiefrancis-boeske-projects-kunstenaarossip

Links
Ossip – Francis Boeske Projects.
“en dan ontstaat vanzelf wat ik wil”, video van Hasker Art Solutions op Vimeo.
Ossip – Artist (website kunstenaar).

expositie: Ossip t/m 4 mrt 2017 (do – za, 12-18 uur)
locatie: Francis Boeske Projects, Ms. van Riemsdijkweg 41A | 1033 RC Amsterdam

img_0077locatiefrancis-boeske-projects-kunstenaarossip

img_0085locatiefrancis-boeske-projects-kunstenaarossip

img_0086locatiefrancis-boeske-projects-kunstenaarossip

Sofia Borges ~ Black Chalk – White Charcoal or the Myth of Absent Matter ~ FOAM

Bij de ingang hangt een foto van een natuurhistorisch object. Het intrigeert omdat je niet gelijk kun vaststellen wat het is. Je kijkt een tijdje, je onderzoekt maar een bevredigend antwoord krijg je niet. Het is een voorbode van de expositie Black Chalk and White Charcoal or the Myth of the Absent Matter van Sofia Borges in het FOAM.

Lange zwarte gordijnen creëren een kleine ruimte, een soort kathedraal. Er hangen 2 drieluiken van foto’s in. Het fotografische roept een gevoel van onweerlegbaarheid op maar de afbeeldingen zijn mysterieus, duister. Een wezen, half dier, half vogel bespringt een mens. Het zou gruwelijk kunnen zijn maar daarvoor zie je te weinig. Een man in een groen gewaad, je ziet alleen zijn handen. In het ene drieluik houden die handen een stok vast met daaraan een vreemd voorwerp. Wie is die man, waar bevind hij zich? Je herkent dingen maar een beeld kun je je niet vormen. In een midden foto, een hand, een stuk van een schedel een bepoederd gezicht? De foto schokt door zijn ongrijpbaarheid. En dan zie je ineens dat dat foto ‘gewoon’ in een plexiglas houder zit. Ergens op een kantoor, of thuis?  Elk houvast dat je zoekt heeft de kunstenaar zorgvuldig ondermijnd.

Sofia Borges - Drieluik

Sofia Borges - Drieluik

Sofia Borges maakt krachtige beelden, ze boeien en trekken je aandacht. Je verwachtingen worden echter niet beantwoord. Geen schitterend historiestuk, geen dramatisch beeld van ramp of verwoesting, geen prachtige foto van een natuurhistorisch voorwerp. Wat dan wel? Ook die vraag blijft onbeantwoord.

Wat is een beeld? Hoe ontstaat een afbeelding? en hoe gaan onze hersenen daarmee om? Het zijn de vragen die de filosoof in de kunstenaar zich stelt. In de begeleidende video zegt ze over een kameel in een dierentuin dat het beest zichzelf als kameel representeert. Een intrigerende observatie. Kijken we in de dierentuin wel naar een echte kameel? Hoe echt is een beeld dat we zien op een foto? Als je de tijd neemt voor de expositie ga je voelen wat Sofia Borges bedoelt.

Links
FOAM Fotografie museum – Sofia Borges.
website Sofia Borges.
video van interview met Sofia Borges (11 min, engels).

expositie: Sofia Borges – Black Chalk and White Charcoal or the Myth of the Absent Matter t/m 22 januari – (ma-zo: 10-18 uur, do-vr tot 21 uur)
locatie: FOAM Fotografiemuseum, Keizersgracht 609, 1017 DS  Amsterdam.

Misericordia performance-avond #2

Zaterdagavond 10 december de Misericordia performance-avond #2 mee beleefd. Het begon met een confronterende  wandeling over de wallen met Sonja. Ze vertelde in alle eerlijkheid over ca. 30 jaar van haar rauwe leven in deze buurt als verslaafde, straat-hoer en dakloze. Nu geeft ze rondleidingen voor Amsterdam Underground. Een rondleiding -zeker de moeite waard-  is te boeken bij deze organisatie (link onderaan blog).

Om acht uur werd de performance avond officieel geopend waarna een preek volgde van de vrouwelijke predikant Jessa van der Vaart rond de thema’s naastenliefde en de barmhartige samaritaan. De liefde en zorg die je ontvangt en kunt geven bepalen wie je naasten zijn. Een interessante omkering.

Met deze stelling in ons achterhoofd keken we naar de performance Circle van Cathalijne Smulders. Een performer met afasie sprak langzaam een tekst uit daarbij gesteund door het Genetic Choir.

The Cirlce - Cathalijne Smulders - Genetic Choir
The Cirlce – Cathalijne Smulders – Genetic Choir

De dames van Tina Cake Line, Katinka de Jonge en Céline Talens namen de bezoekers mee in een dynamisch optreden waarbij kritisch gekeken werd naar de staat van naastenliefde op de Zuidas van Amsterdam. De rest van de avond konden de bezoekers met het duo van gedachten wisselen over een fontein in de Zuidas die mensen zou kunnen herinneren aan naastenliefde.

Tina Cake Line
Tina Cake Line

In de kerk was regelmatig een -aanzwellend- gezoem te horen. Het werd geproduceerd door een installatie van Manolis Tsipos en Natalia Dominguez Rangel. Samen met Mirjam Vossen gaf Tsipos een korte performance bij de installatie waarbij teksten werden voorgedragen.

The Fly - Monolis Tsipos - Mirjam Vossen
The Fly – Monolis Tsipos – Mirjam Vossen

Tot slot werden er vier performances tegelijk gestart. Daar heb ik er een van gevolgd. Ik vond het wel het hoogtepunt van de avond. Bij binnenkomst werd je door Lina Issa gevraagd je gezicht te wassen met water uit een kom. Daarna mocht je plaatsnemen op een stoel. In totaal zes mensen die tegenover elkaar zaten. De Libanese kunstenares begon met een verhaal over een Amsterdamse vrouw en een Syrische man die door een daad van barmhartigheid verbonden waren.  Ze kregen zo een gezicht. Daarna werd aan de deelnemers gevraagd elkaars gezicht te beschrijven. Met een gezicht geven zie je mensen ook staan. Uit ervaring kan ik vertellen dat dat een enerverende beleving was. (Helaas geen foto.)

Het was een mooie afsluiting van een boeiende avond. Kunst en engagement kunnen in vrede samen gaan ook zonder  een uitgesproken stellingname. De kou heb ik getrotseerd met wijn en hete soep.

* Misericordia is een project van de Oude Kerk en Non-fiction. Kunstenaars en deskundigen werken samen in zoektocht naar de actuele betekenis van begrippen als naastenliefde en barmhartigheid.

Links.
Blog van het project Misericordia in de Oude Kerk.
MIsericordia – Performanceavond #2.
Amsterdam Underground.
Informatie over de Performance Circle van Cathalijne Smulders met Genetic Choir.
website Mirjam Vossen.
website Tina Cake Line.
website Lina Issa.

Marinus Boezem in de Oude kerk.

Marinus Boezem
Natuurlijk was het werk van Marinus Boezem ook te zien.