Tagarchief: Amsterdam

The Wild – W139 – Compromisloze kunst van Oscar Peters

De ruimte is zo’n beetje vierkant. De wanden wit en de zaal baadt in het licht. De ultieme ‘white cube’. Hier verwacht je prachtig werk aan de muren of sculpturen op witte sokkels. Een plek om in totale toewijding kunst te observeren…

Oscar Peters - The Wild - W139 - 3
ook de bar is wit en Jop Vissers Vorstenbosch biedt de karren met kunst een helpende hand

Maar… Het gaat bij The Wild in W139 toch even anders. De kunst wordt wel tot grote hoogte opgetild, heel langzaam. Maar dan… Vervolgens roetsjt de kunst in vliegende vaart van een achtbaan naar beneden. Bochten, een horizontale looping, een heuvel en tot slot rode bezems die de karretjes afremmen. En dat allemaal op een enorme hoeveelheid houten palen. Je staat er gewoon in totale verbijstering naar te kijken.

Oscar Peters - The Wild - W139 - 1
Bijna verticaal naar boven

Maar ook met bewondering. Dit is wel een statement. Het is vermaak, een kostelijke grap. Het is ook ernst. Een staaltje bevlogen vakmanschap. Geloven dat het kan en het vervolgens ook doen. Compromisloos. Is dit een ontheiliging van de witte kubus of juist de ultieme verering? Het is niet te zeggen.

Veel kunstliefhebbers zullen met dedain naar de achtbaan kijken. Zo ga je toch niet met kunst om! Kunstenaars zullen in de rollercoaster de grillige kunsthandel weerspiegeld zien. Waar succes en mislukking in een onvoorspelbare samenhang samengaan. Is het wel kunst? Misschien moet je die vraag gewoon niet stellen. Altijd maar bevragen of iets kunst is werkt zo verlammend. En als er één ding is waar deze installatie me afrekent, dan is het wel verlamming.

Oscar Peters - The Wild - W139 - 6
Het kunstwerkvan Jop Vissers Vorstenbosch aan het begin van zijn vervaarlijke tocht.
Oscar Peters - The Wild - W139 - 5
Rode bezems remmen de karretjes af

Oscar Peters is de drijvende kracht achter The Wild. Samen met vele andere kunstenaars creëerde hij deze achtbaan. Op de attractie zwieren kunstwerken naar beneden. Middels een open call werd aan kunstenaars de mogelijkheid geboden een van de werken te maken. Jop Vissers Vorstenbosch maakte een lichtbak die compleet met accu naar beneden raast. Van Maarten Schuurman is een luidsprekertoren te bewonderen, die gaat loeien als hij langs een sensor komt. Ook prachtig is een Romeinse zuil met een knik, die zwabberend zijn baan aflegt.

Oscar Peters - The Wild - W139 - 4
Een reuzen Pom pom lokt bij de ingang bezoekers naar binnen

In de expositie zijn nog een aantal andere kinetische werken te zien. Een enorme (goud/zilverkleurige) pom-pom (waar cheerleaders mee zwaaien) staat vlak voor de ingang en verleidt de voorbijgangers om naar binnen te komen. Wat verder op een installatie welke wat weg heeft van een borstel uit een wasstraat. Moedige bezoekers laten zich door de wapperende haren/slierten kietelen. In een hoekje bij de ingang hangt nog een machine van Zoro Feigl. Met soortgelijke kunstwerken maakt hij veel furore op Art Rotterdam dit jaar.

The Wild is artistiek spektakel. Een actueel kunstwerk in een tijd waarin de zekerheden onder ons weggezaagd worden. Kunstminnaars met een tere ziel, zullen even naar adem moeten happen.

Team van kunstenaars dat expositie The Wild realiseerden:
Oscar Peters, Jonathan Armistead, Kees Boevé, Zoro Feigl, Arek Laskowski, Philip Schuette, Philip Vermeulen, Emily Wobb.

Kunstenaars die een werk voor de achtbaan hebben gemaakt:
Natalia Jordanova, Carolin Giessner, Wei-Ling Hung, Oscar Juul Sorensen, Sander Puhl, Silvia Schlömer, Cecilia Rebergen, Maarten Schuurman, Jop Vissers Vorstenbosch.

Links
W139 – The Wild.
Uitgebreid fotoverslag van Kunstblijfteenraadsel.

Expositie: The Wild; t/m 13 aug; ma-zo, 12-18 uur.
Locatie: W139, Warmoesstraat 139, 1012 JB Amsterdam.

42 jaar galerie De Witte Voet

Bij Keramiek denk je al gauw aan klassieke vazen, mooie schalen, sierlijke vogels, schattige pinguïns of dikke dames in kleurrijke badpakken. De laatste tijd is dat beeld aan het veranderen. Keramiek is hip. Maar er is een kleine galerie in Amsterdam die al 42 jaar de keramiek in al zijn rijkdom toont en niet die functionele, mooie, nuttige dingen.

Anne Ausloos
Anne Ausloos, dit werk viel me op bij een eerder bezoek aan de galerie

Dat is galerie De Witte Voet in de Kerkstraat in Amsterdam. Annemie Boissevain begon de galerie in 1975. Na werkzaam te zijn geweest in het Rijksmuseum en een aantal jaren als galerie assistente te hebben gewerkt, wilde voor zichzelf beginnen. Geen elitaire galerie voor de ‘upper class’ maar een plek waar iedereen welkom was. Haar avontuur begon in een kelder aan de Brouwersgracht ook in de hoofdstad. Aan die locatie dankt de galerie de naam. Je kunt een kelder zien als de voet van een huis. En ergens las Annemie de (oude) uitspraak: ‘de konst heeft 4 witte voeten’. Zo ontstond de naam ‘De Witte Voet’.

Keramiek was geen vanzelfsprekende keuze. Ze wilde zich onderscheiden tussen de vele galeries in Amsterdam.  Gaandeweg is ze van klei gaan houden. Nu wordt ze wordt door kunstenaars in binnen en buitenland gewaardeerd om haar standvastig beleid en moedige keuzes. Wat ze zelf mooi vind is al die jaren haar leidraad geweest. Geld en gelikte kunst waren aan haar niet besteed. Haar overtuigingskracht en vitaliteit zijn aanstekelijk, zelfs na 42 jaar.

Ze wijst me op het ‘servies’ dat op een grote tafel in het midden van de galerie is opgesteld. De perfect rond ogende zwarte  lijnen zijn met de hand op het witte porselein aangebracht. De borden die je eerst wat minzaam bekeek gaan voor je leven. Al die borden met al die cirkels. In de plaatsing van die cirkels is geen patroon te herkennen. Ze dansen en de nauwelijks waarneembare onregelmatigheid van het handwerk voegt er een dimensie aan toe.

Clare twomey
Clare twomey

Het -grotendeels in je eentje- runnen van een galerie is geen sinecure.  Daarom gaat de De Witte voet stoppen.  Het laatste half jaar heeft ze kunstenaars getoond met wie ze de afgelopen 42 jaar gewerkt heeft. Tot 24 juni toont ze tot slot vier Britse kunstenaars (Martin Smit, Rod Bugg, Ken Eastman en Clare Twomey).

Dus neem je kans om deze kleine galerie te bezoeken die in het grote Amsterdam altijd haar eigen koers gevaren heeft. Met een kunstdiscipline die niet vanzelfsprekend was. Voor Annemie Boissevain is het goed. Voor Amsterdam is het jammer en ik sla me voor mijn kop dat ik niet veel eerder deze galerie bezocht heb!

Links
Galerie De Witte Voet.

expositie: 4 British Artists t/m 24 juni, wo-za 12-18 uur.
locatie: Galerie De Witte Voet, Kerkstraat 135, 1017 GE  Amsterdam.

Rod Bugg
Rod Bugg
Clare twomey
Ken Eastman
Martin Smith
Martin Smith
Clare Twomey
Clare Twomey
Rod Bugg
Rod Bugg

Joost Krijnen – Delayed Union – Plan B Projects

Joost Krijnen heeft inmiddels een aardige naam opgebouwd. Zijn grote, schetsmatige tekeningen zijn regelmatig te zien op beurzen en bij galeries. Dus als ik de expositieruimte van Plan B Projects in Amsterdam Noord binnen loop, ben ik even verbaasd. Zijn er soms twee kunstenaars met dezelfde naam? Wat ik zie zijn vrolijke schilderijen van bescheiden formaat. Gelukkig herken ik als snel het handschrift van de kunstenaar. Zijn die schilderijen een nieuwe stap?

Joost Krijnen - Plan B Projects

Plan B Projects presenteert graag het onderzoek in de kunst. De ruimte tussen het atelier en de galerie. In het atelier kan de kunstenaar experimenteren wat hij wil maar in de galerie moet verkoopbare kunst hangen. Dat is een grote stap.  Voor een kunstenaar is feedback van het publiek waardevol voordat zijn werk met een prijskaartje aan de witte muren hangt. Pan B projects schept daarvoor gelegenheid.

Joost Krijnen stond al een tijd op ‘het lijstje’ van initiatiefnemers (Tarja Szaraniec & Tomas Adolfs). De gelegenheid deed zich voor nadat de kunstenaar geruime niet goed kon werken vanwege een dubbele armbreuk (zelfde arm!).  Als een soort van revalidatie was het aanbod om te exposeren in Amsterdam Noord ideaal. Zonder druk kon hij zo nieuw werk maken.

Joost Krijnen - Plan B Projects

De zon die met een hoed op van een cocktail nipt. Geniet hij even van de zon? De zon speelt ook in de andere werken in de expositie Delayed Union een hoofdrol. Een soort verhaal. In zijn grote tekeningen lijkt hij ook een verhaal te willen vertellen. Tekeningen waarop hij vaak andere tekeningen aanbrengt. Of combineert met installaties. Ook in deze expositie bedient hij zich van een installatie. De cominaties die hij maakt zijn even boeiend als raadselachtig. Misschien is Joost Krijnen een verhalenverteller maar zegt hij niet welk verhaal hij vertelt.

Links
Joost Krijnen.
Mertens Plan B Projects.

expositie: Joost Krijnen – Delayed Union, t/m 3 juni 2017 vr+za 13 – 17 uur
locatie: Plan B Projects *, Hamerstraat 22, 1021 JV Amsterdam.

* Plan B Projects wordt gesteund door Mertens frames.

Joost Krijnen - Plan B Projects

Joost Krijnen - Plan B Projects

Joost Krijnen - Plan B Projects

Piet Mondriaan versus Michel Cardena.

Cardena rechauffe 2 lignes de Mondrian no. 1
Cardena rechauffe 2 lignes de Mondrian no. 1 (klik voor een grotere foto).

Honderd jaar geleden werd de Stijl opgericht. Het zal je niet zijn ontgaan. De beroemde kunststroming wordt dit jaar in vele exposities geëerd. Dat zal ook de reden zijn de het Stedelijk Museum Amsterdam bovenstaand werk van  Miguel-Ángel Cárdenas (October 3, 1934 – June 2, 2015), beter bekend als Michel Cardena nu op zaal heeft hangen.

Toen ik het werk zag was ik compleet verbouwereerd. Alsof ik van de kunstenaar een directe rechtse had gekregen. Niet omdat ik geroerd was door schoonheid, of vanwege de boodschap. Het was het idee. Mondriaan op een kaars die langzaam opbrandt…. Als een kunstenaar schilderijen van zeetaferelen naast elkaar hangt waarbij de horizonnen gelijk staan, kan ik die gedachte voorstellen. Zelfs als kunstenaar Rob van Koningsbruggen roept dat hij een werk van Marlene Dumas met een pisstraal wil verbeteren, kan ik me de gedachte nog wel voorstellen. Maar kaarsen en Mondriaan? Die combinatie zou nou nooit bij mij opgekomen zijn.

Minutenlang kan ik naar zo’n werk kijken. Het idee is ook weer niet geheel misplaatst. In de begeleidende tekst staat dat de Colombiaanse kunstenaar in 1962 naar Nederland is gekomen. Hij introduceerde hitte als beelden element in de kunst. Dit werk maakte hij om de ‘kille afstandelijkheid in de Nederlandse samenleving te doen smelten’, dat staat ook in de begeleidende tekst.

De uitleg maakt een hoop duidelijk. Dat is goed maar het heeft ook een nadeel. Je zou boos kunnen worden omdat een drommelse Colombiaan kritiek durft te hebben op Nederland. Weg eigen fantasie en verbeelding.

Cardena rechauffe 2 lignes de Mondrian no. 1
Cardena rechauffe 2 lignes de Mondrian no. 1

Zelf vind ik het werk zo mooi omdat het niet-destructief en toch genadeloos is. Langzaam likken die vlammetjes zich in al hun warme grilligheid door het uiterst overdachte en rationele werk van Mondriaan. Tot ze bij de bodem zijn en er drie armzalige stukjes overblijven. Maar kaarsjes mogen branden en geen enkel werk van Mondriaan is beschadigd.

Een heel empathisch statement.

Links.
Informatie Stedelijk over het werk van Michel Cardena.
Informatie over de kunstenaar op de Engelstalige Wikipedia.
Rob van Koningsbruggen, Marlene Dumas en het Stedelijk (Parool).

Carine Weve – 1+100 – C&H Artspace

Corine Weve - 100+1 - detail

Monnikenwerk moet het zijn geweest. Al die vierkantjes op het papier zetten door ze met potlood en een dodelijke precisie te arceren. En dan gaat het niet om één tekening maar om 100 tekeningen. Langs de wanden van galerie C&H Artspace staan ze keurig in gelid naast elkaar. Een duizeling wekkende rij.

Corine Weve - 100+1

Corine Weve - 100+1
Masterpainting

De tekeningen in 1+100 een solo-expositie van Carine Weve zijn vanuit een ‘mastertekening’ gemaakt. Deze master hangt in de entree van de galerie. De vierkantje zijn ‘random’ neergezet. De honderd andere werken zijn volgens strikte regels van de kunstenaar vervaardigd. Ze begint in het midden en werkt dan rechtsom tot het vierkant vol is. Haar regels bepalen of er een vierkantje komt of dat de plek wit blijft. Die regels zijn belangrijk voor haar maar ze ze vind het fijn als de bezoeker zich laat verwonderen door het resultaat zonder zich te verliezen het doorgronden van de regels.

Corine Weve - 100+1

Corine Weve - 100+1

Je kunt je verwonderen, je kunt je verbazen, je kunt er een sport van maken de kunstenaar en haar regels te doorgronden. Je kunt ook denken dat iemand gek moet zijn om aan zo’n opdracht te beginnen. Al die uitspraken mogen er zijn. Ze hebben een zekere geldigheid. Dat maakt dit werk van Carine Weve bijzonder. Het dwingt je niet, legt je niets op. Je loopt er aan voorbij of je laat je vangen.

Links:

Informatie over expositie 100+1 van C&H Artspace.
website Carine Weve.

expositie: Carine Weve – 100+1, t/m 8 apr, wo-za 13-18 uur
locatie: C&H Artspace, 2de Kostverlorenkade 50, 1053 SB  Amsterdam

Flow and Interruptions – galerie Roger Katwijk

In galerie Roger Katwijk, op een nieuwe, mooie en ruimere locatie aan de Prinsengracht is momenteel de expositie Flow and Interruptions te zien. Een duo expositie van twee tekenaars. De titel zou een metafoor voor ieders persoonlijke leven kunnen zijn. Maar laten we niet te veel afdwalen, het is een goede ‘koan’ om nader tot het werk van de kunstenaars te komen.

De tekeningen van Nelleke Beltjens hebben bij een eerste beschouwing iets van een kindertekening, door de vrijheid en spontaniteit. Maar als je langer kijkt vallen dingen je op. De precisie waarmee lijnen minutieus met streepjes zijn neer gezet. Er zijn uitsnedes gemaakt en delen van de tekening zijn verplaatst. (Daarover later meer). En dan die cirkels in aquarel die in een geheel eigen ritme over het papier zweven. Dit is geen kindertekening maar uiterste controle.

De kunstenaar werkt altijd aan twee tekeningen tegelijk. Ze begint zonder vooropgezet plan. Ze zet de eerste lijnen neer en bekijkt het resultaat. Dan gaat ze verder, de tekening wordt uitgebreid. Uitsnedes worden in de andere tekening geplaatst. Want als ‘hier’ iets gebeurt heeft dat ergens anders gevolgen, zegt ze daarover Alles is beweging voor de kunstenaar. Zoals het menselijk lichaam dat uit miljoenen cellen bestaat die steeds veranderen. Een rotsblok lijkt solide maar bestaat uit miljoenen trillende atomen.  Het is een zienswijze waardoor je haar tekeningen gaat begrijpen. Beweging, voortdurende beweging, zonder begin en zonder einde.

Out there 1 - Nelleke Beltjens - 2016
Out there 1 – Nelleke Beltjens – 2016 / © galerie Roger katwijk
It Happens 10 - Nelleke Beltjens - 2016
It Happens 10 – Nelleke Beltjens – 2016 / © galerie Roger katwijk

Zoom in op de tekeningen van Alexandra Roozen. Dat enorme lijnenspel met zijn mysterieuze logica is opgebouwd uit ontelbare kleine streepjes, allemaal net even anders. Het heeft iets van de ‘losse pols’ maar het is ook persoonlijk, alsof ieder streepje een individu is, onderdeel van dat grote geheel.

Die potloodlijn, potlood op papier, is voor de kunstenaar de kern van haar werk. Letterlijk natuurlijk wat de tekeningen zijn er mee opgebouwd. Maar ook vanuit artistiek oogpunt is dat contact tussen potlood en papier essentieel. Elk streepje, krasje of punt is uniek.

Haar tekeningen bestaan uit vele duizenden potloodlijnen. Het houd daar niet mee op. Ze werkt in series. Elke serie heeft een grondplan, een vermoeden zoals ze het zelf noemt. Het moet interessant genoeg zijn om een reeks tekeningen op te baseren. Een serie komt tot zijn einde als dat ‘vermoeden’ is uitgekristalliseerd tot een soort van antwoord. Het is voor haar een signaal om aan een nieuwe reeks te beginnen.

To Bend 17 - Alexandra Roozen - 2016
To Bend 17 – Alexandra Roozen – 2016
To Bend 30 - Alexandra Roozen - 2016
To Bend 30 – Alexandra Roozen – 2016

Het werk van beide kunstenaars versterkt elkaar er is harmonie maar is toch ook heel anders. Het gebruik van kleur tegenover de rijkdom van grijstonen, ogenschijnlijke wanorde, tegenover systeem en regelmaat. Flow and Interruptions.

expositie: Flow and Interruptions, t/m 18 mrt, wo-za, 12-18 uur.
locatie: galerie Roger Katwijk, Prinsengracht 737, 1017 JX Amsterdam.

OSSIP – Francis Boeske Projects

Bij het binnengaan van galerie Francis Boeske Projects is mijn aandacht gelijk gegrepen. Hier gebeurt iets bijzonders. De vele werken in de ruimte houden het midden tussen collages en installaties.  Fragiel, open, een kinderlijke tederheid maar naïef is het allerminst. Het is een overzicht van het werk van kunstenaar Ossip.

Een uitgesneden oude foto van een naakte vrouw staat op een krukje. Vanuit haar lichaam komt een waaier van dunne ijzerdraden. Aan de uiteinden is tule bevestigd, dat haar als een aura omringt. Alsof ze een heilige is. Ik kijk er een tijdje naar, het heeft iets heel vanzelfsprekends maar kan het desondanks niet plaatsen.

img_0072locatiefrancis-boeske-projects-kunstenaarossip

Oude bestaande beelden nemen een centrale positie in, in het werk van Ossip. Ze zijn niet gemaakt zijn om mooi te zijn maar dienden een functioneel doel. Medische materiaal, afbeeldingen van oude schilderijen, foto’s die handelingen of oefeningen registreren. Ze hebben hun doel gediend maar de kunstenaar geeft ze een nieuw leven. Letterlijk, lichaamsdelen hangen aan een draad en wiegen zachtjes, of kunnen draaien om een as. Ook maakt hij ruimtelijke creaties, door afbeeldingen op te delen in puzzelstukken en ze te verwerken in een sculptuur.

img_0084locatiefrancis-boeske-projects-kunstenaarossip

img_0070kunstenaarossip-locatiefrancis-boeske-projects

In schoonheid is Ossip niet geïnteresseerd.  Het hoeft niet mooi te zijn. Zijn werk is ook een protest tegen de gelikte kunst die veel op beurzen wordt getoond. Niets wordt verborgen, verstopt of opgepoetst. Het werkproces is dan ook zichtbaar, hoe dingen bevestigd zijn, een onbedoelde vingerafdruk, lijmresten, roest.

img_0080locatiefrancis-boeske-projects-kunstenaarossip

Ossip is toeschouwer van zijn eigen kunstenaarschap. Hij stuurt niet, dwingt niets af, kijkt toe, wacht af en volgt zijn intuïtie. Dat is de manier waarop zijn creaties ontstaan.  Het gebeurt gewoon, gekscherend noemt hij zichzelf een magiër.

Magiër of niet, zijn kunst betovert. Je kunt heerlijk verdwalen tussen zijn werk. Op het randje van outsider art, rauw maar ook teder, open maar vol geheimzinnigheid, geen schoonheid maar toch bijzonder mooi.

img_0087locatiefrancis-boeske-projects-kunstenaarossip

Links
Ossip – Francis Boeske Projects.
“en dan ontstaat vanzelf wat ik wil”, video van Hasker Art Solutions op Vimeo.
Ossip – Artist (website kunstenaar).

expositie: Ossip t/m 4 mrt 2017 (do – za, 12-18 uur)
locatie: Francis Boeske Projects, Ms. van Riemsdijkweg 41A | 1033 RC Amsterdam

img_0077locatiefrancis-boeske-projects-kunstenaarossip

img_0085locatiefrancis-boeske-projects-kunstenaarossip

img_0086locatiefrancis-boeske-projects-kunstenaarossip