Tagarchief: Amsterdam

Sanne Vaassen – 00.00.0000 -Alpert+Leary

‘How a grain of sand from the desert can fall on my cheek in the form of a raindrop by the evaporation of water in a distant land.’

Deze uitspraak komt van de website van Sanne Vaassen. Het staat bovenaan de ‘about’ pagina. Het is de filosofische kern van haar kunstenaars praktijk. Het gaat over wat kan veranderen en wat (hetzelfde) blijft. Over identiteit. In de expositie 00.00.0000 bij Alpert+Leary die twee projecten van haar toont komt die vraag ook weer aan de orde. Maar daarover later.

De kunstenaar ontmoette ik voor het eerst op de Unfair 2016. Twee werken die ze daar toonde zijn me bijgebleven.  Voor het werk ‘Cartography’ heeft de Sanne al haar sproeten op haar lichaam in kaart gebracht. Bezoekers konden vervolgens een van die sproeten op hun lijf laten tatoeëren. Neem je met het zetten van die sproet ook een stukje van haar identiteit over? Het project ‘Kintsugi’ gaat om een verzameling scherven die ze verzameld heeft tijdens haar studie in Maastricht. De hoofdstad van Limburg had lange tijd een bloeiende porselein-industrie, dus ze verzamelde er aardig wat. De scherven staan netje geordend op een poster. Je kunt er een kiezen en die ergens op een wand in je huis laten inmetselen door de kunstenaar.

Alpert+Leary is een nieuwe, kleine galerie met twee zalen in hartje Amsterdam. Het wil actuele kunst van nationale – en internationale kunstenaars presenteren. Aandacht geven aan sociale verantwoordelijkheid is een ander uitgangspunt. De expositie 00.00.0000 past goed binnen die uitgangspunten.

In de bovenzaal hangen vijf weefwerken. Ze roepen een vreemde gewaarwording op. Het materiaal lijkt niet echt geschikt om mee te weven (met de hand). De kleuren, die in alle werken worden gebruikt, roepen associaties op. Al kun je niet gelijk thuis brengen welke.  Sanne Vaassen haalde vijf Nederlandse vlaggen uit elkaar en gaf het resultaat, een zak met losse draden, aan vijf verschillende wevers.

In de benedenzaal snorren een zevental projectoren.  Ze tonen in verschillende ritmes dia’s van bloemen.Bloemen zijn een deel van onze nationale identiteit. Het kijken naar al die steeds wisselende dia’s heeft iets rustgevends. Ik stel me niet de vraag hoe de beelden zijn ontstaan.  Later verteld Sanne me dat ze bloembladen tussen de glazen ramen van de dia’s heeft geplaatst.

Sanne Vaassen - Flowers
In de dia’ s zijn bloembladeren tussen de glazen platen van de dia gestopt

Na beide zalen bekeken te  hebben, denk ik aan de titel van de expositie en aan de lijst die aan de uitnodiging is toegevoegd. Die lijst bevatte enige demografische gegevens van Nederland van de afgelopen 50 jaar. Onder andere het aantal immigraties en emigraties. Hoe breng ik al die dingen bij elkaar? Ik blader door en boekje dat in de zaal ligt. Het bevat foto’s en teksten met als onderwerp de rijke geschiedenis, herkomst en productie en het gebruik van bloemen. In het boekje zit ook een kaartje. Een effen beige kleur. Er staat links  boven  ‘Emigreren’ op. Een bouwmarkt in Nederland heeft die naam aan een van haar verfkleuren gegeven…

expositie: 00.00.0000, t/m 14 okt 2017, do-za 12-18 uur
locatie: Alpert+Leary, Staalstraat 19, 1011 JK  Amsterdam

 

 

 

 

Dappie, kunstenaarsinitiatief in de Dapperstraat

dappie-opening-4-aug-2017-0009

De enige constante in een mensenleven is verandering. Het is een kenmerk van deze tijd. Het zal te maken hebben met het gegeven dat we door mobiele telefonie en internet voortdurend met elkaar verbonden zijn, met de prijs en beschikbaarheid van materialen en apparatuur en de snelheid waarmee die producten geleverd kunnen worden. Het maakt de tijd die nodig is om een project te realiseren veel korter.

Die kracht of energie zal mede grondslag liggen aan de opleving van kunstenaarsinitiatieven. Er staan veel kantoorpanden en andere locaties leeg. De communicatie gaat snel, de inrichting kan met beperkte middelen worden uitgevoerd en reclame maak je gratis via sociale media. Dat kunstenaars zich ondernemender opstellen en de subsidies afnemen speelt zeker ook een rol.

dappie-opening-4-aug-2017-0007

dappie-opening-4-aug-2017-0008

Zo heeft in de Dapperstraat te Amsterdam het kunstenaarsinitiatief Dappie zijn intrek genomen. Op 4 augustus was de opening. Een leegstaand pand (op nummer 82) wordt als anti-kraak gehuurd.  De zes kunstenaars die het initiatief bestieren kennen elkaar van de HKU, de kunstacademie waar ze allemaal in 2016 afstudeerden. (Rood Kok, Max Schulze, Pien Verheijen, Hilke Walraven, Rein Verhoef en Jan Tromp). Ze delen een groot atelier en beheren een expositieruimte. Het is tijdelijk, elke dag kan de verhuurder bellen… Maar de huur is laag en ze kunnen aan het werk en exposities van hun eigen werk of andere kunstenaars organiseren!

dappie-opening-4-aug-2017-0010

Op dit moment exposeert Max Schulze, een van de huurders. Hij is zowel schilder als schrijver. In het WOW te Amsterdam heeft hij een residentie waar hij zich toelegt op schijven. Bij Dappie schildert hij. Zijn schilderijen hebben iets onbestemds. Je ziet een afbeelding van een  krijgsheer. Is het een mens of een standbeeld? Lauwerkrans om het hoofd, een gewaad wappert om hem heen, gespierd lichaam, een arm klaar om met zijn wapen uit te halen. Tot zover helemaal een standbeeld maar dat gezicht, die ogen. Vragen lijken door zijn hoofd te spoken. Neem ik wel de goede beslissing? Is het moreel juist wat ik doe? Word ik gewaardeerd? Heel menselijke vragen…

max-schulze-dappie-0002

expositie: Max Schulze. t/m 3 sept. vr en zat, 12h – 18h
locatie: Dappie, Dapperstraat 82, Amsterdam.

max-schulze-dappie-0004

max-schulze-dappie-0005

max-schulze-dappie-0003

The Wild – W139 – Compromisloze kunst van Oscar Peters

De ruimte is zo’n beetje vierkant. De wanden wit en de zaal baadt in het licht. De ultieme ‘white cube’. Hier verwacht je prachtig werk aan de muren of sculpturen op witte sokkels. Een plek om in totale toewijding kunst te observeren…

Oscar Peters - The Wild - W139 - 3
ook de bar is wit en Jop Vissers Vorstenbosch biedt de karren met kunst een helpende hand

Maar… Het gaat bij The Wild in W139 toch even anders. De kunst wordt wel tot grote hoogte opgetild, heel langzaam. Maar dan… Vervolgens roetsjt de kunst in vliegende vaart van een achtbaan naar beneden. Bochten, een horizontale looping, een heuvel en tot slot rode bezems die de karretjes afremmen. En dat allemaal op een enorme hoeveelheid houten palen. Je staat er gewoon in totale verbijstering naar te kijken.

Oscar Peters - The Wild - W139 - 1
Bijna verticaal naar boven

Maar ook met bewondering. Dit is wel een statement. Het is vermaak, een kostelijke grap. Het is ook ernst. Een staaltje bevlogen vakmanschap. Geloven dat het kan en het vervolgens ook doen. Compromisloos. Is dit een ontheiliging van de witte kubus of juist de ultieme verering? Het is niet te zeggen.

Veel kunstliefhebbers zullen met dedain naar de achtbaan kijken. Zo ga je toch niet met kunst om! Kunstenaars zullen in de rollercoaster de grillige kunsthandel weerspiegeld zien. Waar succes en mislukking in een onvoorspelbare samenhang samengaan. Is het wel kunst? Misschien moet je die vraag gewoon niet stellen. Altijd maar bevragen of iets kunst is werkt zo verlammend. En als er één ding is waar deze installatie me afrekent, dan is het wel verlamming.

Oscar Peters - The Wild - W139 - 6
Het kunstwerkvan Jop Vissers Vorstenbosch aan het begin van zijn vervaarlijke tocht.
Oscar Peters - The Wild - W139 - 5
Rode bezems remmen de karretjes af

Oscar Peters is de drijvende kracht achter The Wild. Samen met vele andere kunstenaars creëerde hij deze achtbaan. Op de attractie zwieren kunstwerken naar beneden. Middels een open call werd aan kunstenaars de mogelijkheid geboden een van de werken te maken. Jop Vissers Vorstenbosch maakte een lichtbak die compleet met accu naar beneden raast. Van Maarten Schuurman is een luidsprekertoren te bewonderen, die gaat loeien als hij langs een sensor komt. Ook prachtig is een Romeinse zuil met een knik, die zwabberend zijn baan aflegt.

Oscar Peters - The Wild - W139 - 4
Een reuzen Pom pom lokt bij de ingang bezoekers naar binnen

In de expositie zijn nog een aantal andere kinetische werken te zien. Een enorme (goud/zilverkleurige) pom-pom (waar cheerleaders mee zwaaien) staat vlak voor de ingang en verleidt de voorbijgangers om naar binnen te komen. Wat verder op een installatie welke wat weg heeft van een borstel uit een wasstraat. Moedige bezoekers laten zich door de wapperende haren/slierten kietelen. In een hoekje bij de ingang hangt nog een machine van Zoro Feigl. Met soortgelijke kunstwerken maakt hij veel furore op Art Rotterdam dit jaar.

The Wild is artistiek spektakel. Een actueel kunstwerk in een tijd waarin de zekerheden onder ons weggezaagd worden. Kunstminnaars met een tere ziel, zullen even naar adem moeten happen.

Team van kunstenaars dat expositie The Wild realiseerden:
Oscar Peters, Jonathan Armistead, Kees Boevé, Zoro Feigl, Arek Laskowski, Philip Schuette, Philip Vermeulen, Emily Wobb.

Kunstenaars die een werk voor de achtbaan hebben gemaakt:
Natalia Jordanova, Carolin Giessner, Wei-Ling Hung, Oscar Juul Sorensen, Sander Puhl, Silvia Schlömer, Cecilia Rebergen, Maarten Schuurman, Jop Vissers Vorstenbosch.

Links
W139 – The Wild.
Uitgebreid fotoverslag van Kunstblijfteenraadsel.
Verslag met video van The Wild bij Trendbeheer.
On track at ‘The wild’ – Glamcult.
Deze man bouwde zijn eigen kinetische kunstprektpark – De Volkskrant.
The Wild – Witterook.
Het Mondriaanfonds steunt W139 (en daarmee The Wild).

Expositie: The Wild; t/m 13 aug; ma-zo, 12-18 uur.
Locatie: W139, Warmoesstraat 139, 1012 JB Amsterdam.

42 jaar galerie De Witte Voet

Bij Keramiek denk je al gauw aan klassieke vazen, mooie schalen, sierlijke vogels, schattige pinguïns of dikke dames in kleurrijke badpakken. De laatste tijd is dat beeld aan het veranderen. Keramiek is hip. Maar er is een kleine galerie in Amsterdam die al 42 jaar de keramiek in al zijn rijkdom toont en niet die functionele, mooie, nuttige dingen.

Anne Ausloos
Anne Ausloos, dit werk viel me op bij een eerder bezoek aan de galerie

Dat is galerie De Witte Voet in de Kerkstraat in Amsterdam. Annemie Boissevain begon de galerie in 1975. Na werkzaam te zijn geweest in het Rijksmuseum en een aantal jaren als galerie assistente te hebben gewerkt, wilde voor zichzelf beginnen. Geen elitaire galerie voor de ‘upper class’ maar een plek waar iedereen welkom was. Haar avontuur begon in een kelder aan de Brouwersgracht ook in de hoofdstad. Aan die locatie dankt de galerie de naam. Je kunt een kelder zien als de voet van een huis. En ergens las Annemie de (oude) uitspraak: ‘de konst heeft 4 witte voeten’. Zo ontstond de naam ‘De Witte Voet’.

Keramiek was geen vanzelfsprekende keuze. Ze wilde zich onderscheiden tussen de vele galeries in Amsterdam.  Gaandeweg is ze van klei gaan houden. Nu wordt ze wordt door kunstenaars in binnen en buitenland gewaardeerd om haar standvastig beleid en moedige keuzes. Wat ze zelf mooi vind is al die jaren haar leidraad geweest. Geld en gelikte kunst waren aan haar niet besteed. Haar overtuigingskracht en vitaliteit zijn aanstekelijk, zelfs na 42 jaar.

Ze wijst me op het ‘servies’ dat op een grote tafel in het midden van de galerie is opgesteld. De perfect rond ogende zwarte  lijnen zijn met de hand op het witte porselein aangebracht. De borden die je eerst wat minzaam bekeek gaan voor je leven. Al die borden met al die cirkels. In de plaatsing van die cirkels is geen patroon te herkennen. Ze dansen en de nauwelijks waarneembare onregelmatigheid van het handwerk voegt er een dimensie aan toe.

Clare twomey
Clare twomey

Het -grotendeels in je eentje- runnen van een galerie is geen sinecure.  Daarom gaat de De Witte voet stoppen.  Het laatste half jaar heeft ze kunstenaars getoond met wie ze de afgelopen 42 jaar gewerkt heeft. Tot 24 juni toont ze tot slot vier Britse kunstenaars (Martin Smit, Rod Bugg, Ken Eastman en Clare Twomey).

Dus neem je kans om deze kleine galerie te bezoeken die in het grote Amsterdam altijd haar eigen koers gevaren heeft. Met een kunstdiscipline die niet vanzelfsprekend was. Voor Annemie Boissevain is het goed. Voor Amsterdam is het jammer en ik sla me voor mijn kop dat ik niet veel eerder deze galerie bezocht heb!

Links
Galerie De Witte Voet.

expositie: 4 British Artists t/m 24 juni, wo-za 12-18 uur.
locatie: Galerie De Witte Voet, Kerkstraat 135, 1017 GE  Amsterdam.

Rod Bugg
Rod Bugg
Clare twomey
Ken Eastman
Martin Smith
Martin Smith
Clare Twomey
Clare Twomey
Rod Bugg
Rod Bugg

Joost Krijnen – Delayed Union – Plan B Projects

Joost Krijnen heeft inmiddels een aardige naam opgebouwd. Zijn grote, schetsmatige tekeningen zijn regelmatig te zien op beurzen en bij galeries. Dus als ik de expositieruimte van Plan B Projects in Amsterdam Noord binnen loop, ben ik even verbaasd. Zijn er soms twee kunstenaars met dezelfde naam? Wat ik zie zijn vrolijke schilderijen van bescheiden formaat. Gelukkig herken ik als snel het handschrift van de kunstenaar. Zijn die schilderijen een nieuwe stap?

Joost Krijnen - Plan B Projects

Plan B Projects presenteert graag het onderzoek in de kunst. De ruimte tussen het atelier en de galerie. In het atelier kan de kunstenaar experimenteren wat hij wil maar in de galerie moet verkoopbare kunst hangen. Dat is een grote stap.  Voor een kunstenaar is feedback van het publiek waardevol voordat zijn werk met een prijskaartje aan de witte muren hangt. Pan B projects schept daarvoor gelegenheid.

Joost Krijnen stond al een tijd op ‘het lijstje’ van initiatiefnemers (Tarja Szaraniec & Tomas Adolfs). De gelegenheid deed zich voor nadat de kunstenaar geruime niet goed kon werken vanwege een dubbele armbreuk (zelfde arm!).  Als een soort van revalidatie was het aanbod om te exposeren in Amsterdam Noord ideaal. Zonder druk kon hij zo nieuw werk maken.

Joost Krijnen - Plan B Projects

De zon die met een hoed op van een cocktail nipt. Geniet hij even van de zon? De zon speelt ook in de andere werken in de expositie Delayed Union een hoofdrol. Een soort verhaal. In zijn grote tekeningen lijkt hij ook een verhaal te willen vertellen. Tekeningen waarop hij vaak andere tekeningen aanbrengt. Of combineert met installaties. Ook in deze expositie bedient hij zich van een installatie. De cominaties die hij maakt zijn even boeiend als raadselachtig. Misschien is Joost Krijnen een verhalenverteller maar zegt hij niet welk verhaal hij vertelt.

Links
Joost Krijnen.
Mertens Plan B Projects.

expositie: Joost Krijnen – Delayed Union, t/m 3 juni 2017 vr+za 13 – 17 uur
locatie: Plan B Projects *, Hamerstraat 22, 1021 JV Amsterdam.

* Plan B Projects wordt gesteund door Mertens frames.

Joost Krijnen - Plan B Projects

Joost Krijnen - Plan B Projects

Joost Krijnen - Plan B Projects

Piet Mondriaan versus Michel Cardena.

Cardena rechauffe 2 lignes de Mondrian no. 1
Cardena rechauffe 2 lignes de Mondrian no. 1 (klik voor een grotere foto).

Honderd jaar geleden werd de Stijl opgericht. Het zal je niet zijn ontgaan. De beroemde kunststroming wordt dit jaar in vele exposities geëerd. Dat zal ook de reden zijn de het Stedelijk Museum Amsterdam bovenstaand werk van  Miguel-Ángel Cárdenas (October 3, 1934 – June 2, 2015), beter bekend als Michel Cardena nu op zaal heeft hangen.

Toen ik het werk zag was ik compleet verbouwereerd. Alsof ik van de kunstenaar een directe rechtse had gekregen. Niet omdat ik geroerd was door schoonheid, of vanwege de boodschap. Het was het idee. Mondriaan op een kaars die langzaam opbrandt…. Als een kunstenaar schilderijen van zeetaferelen naast elkaar hangt waarbij de horizonnen gelijk staan, kan ik die gedachte voorstellen. Zelfs als kunstenaar Rob van Koningsbruggen roept dat hij een werk van Marlene Dumas met een pisstraal wil verbeteren, kan ik me de gedachte nog wel voorstellen. Maar kaarsen en Mondriaan? Die combinatie zou nou nooit bij mij opgekomen zijn.

Minutenlang kan ik naar zo’n werk kijken. Het idee is ook weer niet geheel misplaatst. In de begeleidende tekst staat dat de Colombiaanse kunstenaar in 1962 naar Nederland is gekomen. Hij introduceerde hitte als beelden element in de kunst. Dit werk maakte hij om de ‘kille afstandelijkheid in de Nederlandse samenleving te doen smelten’, dat staat ook in de begeleidende tekst.

De uitleg maakt een hoop duidelijk. Dat is goed maar het heeft ook een nadeel. Je zou boos kunnen worden omdat een drommelse Colombiaan kritiek durft te hebben op Nederland. Weg eigen fantasie en verbeelding.

Cardena rechauffe 2 lignes de Mondrian no. 1
Cardena rechauffe 2 lignes de Mondrian no. 1

Zelf vind ik het werk zo mooi omdat het niet-destructief en toch genadeloos is. Langzaam likken die vlammetjes zich in al hun warme grilligheid door het uiterst overdachte en rationele werk van Mondriaan. Tot ze bij de bodem zijn en er drie armzalige stukjes overblijven. Maar kaarsjes mogen branden en geen enkel werk van Mondriaan is beschadigd.

Een heel empathisch statement.

Links.
Informatie Stedelijk over het werk van Michel Cardena.
Informatie over de kunstenaar op de Engelstalige Wikipedia.
Rob van Koningsbruggen, Marlene Dumas en het Stedelijk (Parool).

Carine Weve – 1+100 – C&H Artspace

Corine Weve - 100+1 - detail

Monnikenwerk moet het zijn geweest. Al die vierkantjes op het papier zetten door ze met potlood en een dodelijke precisie te arceren. En dan gaat het niet om één tekening maar om 100 tekeningen. Langs de wanden van galerie C&H Artspace staan ze keurig in gelid naast elkaar. Een duizeling wekkende rij.

Corine Weve - 100+1

Corine Weve - 100+1
Masterpainting

De tekeningen in 1+100 een solo-expositie van Carine Weve zijn vanuit een ‘mastertekening’ gemaakt. Deze master hangt in de entree van de galerie. De vierkantje zijn ‘random’ neergezet. De honderd andere werken zijn volgens strikte regels van de kunstenaar vervaardigd. Ze begint in het midden en werkt dan rechtsom tot het vierkant vol is. Haar regels bepalen of er een vierkantje komt of dat de plek wit blijft. Die regels zijn belangrijk voor haar maar ze ze vind het fijn als de bezoeker zich laat verwonderen door het resultaat zonder zich te verliezen het doorgronden van de regels.

Corine Weve - 100+1

Corine Weve - 100+1

Je kunt je verwonderen, je kunt je verbazen, je kunt er een sport van maken de kunstenaar en haar regels te doorgronden. Je kunt ook denken dat iemand gek moet zijn om aan zo’n opdracht te beginnen. Al die uitspraken mogen er zijn. Ze hebben een zekere geldigheid. Dat maakt dit werk van Carine Weve bijzonder. Het dwingt je niet, legt je niets op. Je loopt er aan voorbij of je laat je vangen.

Links:

Informatie over expositie 100+1 van C&H Artspace.
website Carine Weve.

expositie: Carine Weve – 100+1, t/m 8 apr, wo-za 13-18 uur
locatie: C&H Artspace, 2de Kostverlorenkade 50, 1053 SB  Amsterdam