Statement

Kunstkritiek is uit. Tenminste als je kunstkritiek vooral ziet als een kwalitatieve beoordeling (in de zin van goed, matig, slecht) van het werk van een kunstenaar. Kunstkritiek gaat ook uit van (veelal ongeschreven) criteria die buiten onszelf liggen, die tijdloos en onpersoonlijk zijn.

Het persoonlijke wordt echter steeds belangrijker, waar ik ‘mooi’ vindt wordt belangrijker dan of dat ‘mooi’ vinden wel voldoet aan de norm die daarvoor geldt. Mensen laten zich steeds minder ‘de wet voorschrijven’.

In mijn blogs haak ik daarop in, ik laat me leiden door waar ik -op dat moment- door geraakt wordt. Een blog is geen kritische analyse maar een beschrijving en beleving van wat ik aantref. Mijn waardering zal in de loop der jaren veranderen, verfijnen. Dat lijkt onstandvastig maar verandering is eigenlijk de enige constante in een mensenleven.

Betekent dat kunst en kitsch zullen verzanden in een grote brij? Daar ben ik niet ban voor. Kunst is het omarmen van verandering, kitsch het tegenovergestelde.