Categorie archief: installaties

The Wild – W139 – Compromisloze kunst van Oscar Peters

De ruimte is zo’n beetje vierkant. De wanden wit en de zaal baadt in het licht. De ultieme ‘white cube’. Hier verwacht je prachtig werk aan de muren of sculpturen op witte sokkels. Een plek om in totale toewijding kunst te observeren…

Oscar Peters - The Wild - W139 - 3
ook de bar is wit en Jop Vissers Vorstenbosch biedt de karren met kunst een helpende hand

Maar… Het gaat bij The Wild in W139 toch even anders. De kunst wordt wel tot grote hoogte opgetild, heel langzaam. Maar dan… Vervolgens roetsjt de kunst in vliegende vaart van een achtbaan naar beneden. Bochten, een horizontale looping, een heuvel en tot slot rode bezems die de karretjes afremmen. En dat allemaal op een enorme hoeveelheid houten palen. Je staat er gewoon in totale verbijstering naar te kijken.

Oscar Peters - The Wild - W139 - 1
Bijna verticaal naar boven

Maar ook met bewondering. Dit is wel een statement. Het is vermaak, een kostelijke grap. Het is ook ernst. Een staaltje bevlogen vakmanschap. Geloven dat het kan en het vervolgens ook doen. Compromisloos. Is dit een ontheiliging van de witte kubus of juist de ultieme verering? Het is niet te zeggen.

Veel kunstliefhebbers zullen met dedain naar de achtbaan kijken. Zo ga je toch niet met kunst om! Kunstenaars zullen in de rollercoaster de grillige kunsthandel weerspiegeld zien. Waar succes en mislukking in een onvoorspelbare samenhang samengaan. Is het wel kunst? Misschien moet je die vraag gewoon niet stellen. Altijd maar bevragen of iets kunst is werkt zo verlammend. En als er één ding is waar deze installatie me afrekent, dan is het wel verlamming.

Oscar Peters - The Wild - W139 - 6
Het kunstwerkvan Jop Vissers Vorstenbosch aan het begin van zijn vervaarlijke tocht.
Oscar Peters - The Wild - W139 - 5
Rode bezems remmen de karretjes af

Oscar Peters is de drijvende kracht achter The Wild. Samen met vele andere kunstenaars creëerde hij deze achtbaan. Op de attractie zwieren kunstwerken naar beneden. Middels een open call werd aan kunstenaars de mogelijkheid geboden een van de werken te maken. Jop Vissers Vorstenbosch maakte een lichtbak die compleet met accu naar beneden raast. Van Maarten Schuurman is een luidsprekertoren te bewonderen, die gaat loeien als hij langs een sensor komt. Ook prachtig is een Romeinse zuil met een knik, die zwabberend zijn baan aflegt.

Oscar Peters - The Wild - W139 - 4
Een reuzen Pom pom lokt bij de ingang bezoekers naar binnen

In de expositie zijn nog een aantal andere kinetische werken te zien. Een enorme (goud/zilverkleurige) pom-pom (waar cheerleaders mee zwaaien) staat vlak voor de ingang en verleidt de voorbijgangers om naar binnen te komen. Wat verder op een installatie welke wat weg heeft van een borstel uit een wasstraat. Moedige bezoekers laten zich door de wapperende haren/slierten kietelen. In een hoekje bij de ingang hangt nog een machine van Zoro Feigl. Met soortgelijke kunstwerken maakt hij veel furore op Art Rotterdam dit jaar.

The Wild is artistiek spektakel. Een actueel kunstwerk in een tijd waarin de zekerheden onder ons weggezaagd worden. Kunstminnaars met een tere ziel, zullen even naar adem moeten happen.

Team van kunstenaars dat expositie The Wild realiseerden:
Oscar Peters, Jonathan Armistead, Kees Boevé, Zoro Feigl, Arek Laskowski, Philip Schuette, Philip Vermeulen, Emily Wobb.

Kunstenaars die een werk voor de achtbaan hebben gemaakt:
Natalia Jordanova, Carolin Giessner, Wei-Ling Hung, Oscar Juul Sorensen, Sander Puhl, Silvia Schlömer, Cecilia Rebergen, Maarten Schuurman, Jop Vissers Vorstenbosch.

Links
W139 – The Wild.
Uitgebreid fotoverslag van Kunstblijfteenraadsel.
Verslag met video van The Wild bij Trendbeheer.
On track at ‘The wild’ – Glamcult.
Deze man bouwde zijn eigen kinetische kunstprektpark – De Volkskrant.
The Wild – Witterook.
Het Mondriaanfonds steunt W139 (en daarmee The Wild).

Expositie: The Wild; t/m 13 aug; ma-zo, 12-18 uur.
Locatie: W139, Warmoesstraat 139, 1012 JB Amsterdam.

Mike Moonen – Outside In – Moira Utrecht

In de Utrechtse kunstwereld neemt Moira een eigenwijze plek in. Kunstenaars krijgen voor de periode van twee tot drie weken de expositieruimte van Moira onder hun hoede en kunnen die dan naar eigen inzicht inrichten. Ze moeten echter tijdens de openingsuren zelf ook aanwezig zijn. Bezoekers kunnen de kunstenaar over hun werk bevragen en de kunstenaar krijgt feedback.

Sascia Vos artistiek en zakelijk lieder van Moira selecteert potentiële kandidaten uit pas afgestuurde kunstenaars. Ze leert ze kennen tijdens haar bezoeken aan de eindexamenpresentaties van kunstacademies. Ze krijgen, na hun afstuderen, eerst een jaar om zich los te maken van het schoolse regime. Dan worden ze uitgenodigd voor een expositie.

Veel kunstenaars vinden het een uitdaging om in de expositieruimte een eigen sfeer te scheppen waarin de bezoeker verrast en meegenomen wordt. Het versterkt ook hun werk. Heel iets anders dan een witte kubus.

Mike Moonen - outside in - 2016

Neem bijvoorbeeld de expositie Outside in van Mike Moonen die de komende weken te zien is. Waar houdt de expositie op en waar beginnen de kunstwerken? Er is geen duidelijke scheidslijn. Het is een rauwe expositie van gevonden materialen. Intuïtief tijdens het bouwen en inrichten ontstaan. Op het randje. Daar houd ik wel van. Mike Moonen kan er enthousiast over vertellen. Toch heb ik wel mijn twijfels is deze installatie aan de goede kant van het randje of (net) niet? Oordeel zelf en ga vooral de discussie aan met de kunstenaar.

Mike Moonen - outside in - 2016

Mike Moonen - outside in - 2016

Mike Moonen - outside in - 2016

Links:

Moira Utrecht.
website Mike Moonen.

expositie:     Outside In  4/9 t/m 18/9 2016 (vr-zo 13-18)
locatie:          Moira Utrecht, Wolvenplein 10, 3512 CH  Utrecht.

Guilty Landscapes – Spring Festival

Door grote etalageruit van galerie Sanaa kun je doorgaans al een beeld krijgen van de expositie. Voor de installatie ‘Guitly landscapes’ van Dries Verhoeven is de ruit echter geheel afgeplakt . Wat zich binnen afspeelt blijft een verrassing.

Galerie Sanaa tijdens guilty landscapes van Dries Verhoeven
Galerie Sanaa tijdens guilty landscapes van Dries Verhoeven

Dat stelt je als blogger voor een dilemma. Je wilt graag wat vertellen over het werk en waarom je het de moeite waard vindt. Anderzijds wil je de verrassing voor de bezoeker intact laten. Dat beperkt de ruimte om te schrijven aanzienlijk. Toch wil ik een poging wagen.

Nu ik de installatie heb meegemaakt blijkt de korte omschrijving van Dries Verhoeven op zijn website te kloppen (zie links). De kracht van het werk is dat je hem alléén ervaart. Als de deur achter je wordt gesloten ben je de enige in de ruimte. Geen groep waar je in op kunt gaan. Geen bezoekers om je heen bij wie je de mening kunt aflezen of navragen. En geen idee wat er komen gaat. Aan de andere kant, de ruimte is even van jou, er ook niemand die je bekijkt. Of toch wel? Langzaam wordt je meegenonen. De straat waarin je zojuist kwam aangelopen lijkt ver weg. De ‘verre’ wereld van armoede komt heel dichtbij. Een ontmoeting maar zonder verwijt of beschuldigende vinger.
Guilty landscapes van Dries Verhoeven vind ik een bezoek waard. De installatie is het eerste deel uit een serie van drie, die elk in een andere stad te zien zijn. Bezoek is alleen mogelijk met reservering en een ticket Informatie zie links.

Links.
Informatie en link naar ticket verkoop van het Spring Festival.
Informatie van Dries Verhoeven over het project ‘Guilty Landscapes’.

Voor deze expositie kun je een kaartje kopen voor 2,50 euro kopen ( (+1,50 kosten reservering).
expositie: Guilty Landscapes – Dries Verhoeven. Dagelijks t/m 29 mei 14.00 uur t/m 21.30
locatie: galerie Sanaa, Jansdam 2, 3512 HB Utrecht

Licht. Een nieuwe trend?

Het viel me plotseling op. Er zijn dit jaar best veel exposities met Licht als thema.  Het begon volgens mij, een aantal jaren geleden met Glow in Eindhoven. De eerste editie was in 2006. De editie van dit jaar is alweer voorbij. Die liep van 7 nov t/m 14 nov.  Het succes van Glow bleef niet onopgemerkt en vanaf 2012 volgde Amsterdam met het Amsterdam Light Festival.

run-beyond-angelo-bonello
Amsterdam Light Festival – Run Beyond van Angelo Bonello

Beide festivals zijn groot en buiten. Dit jaar constateerde ik dat er ook een aantal exposities binnen zijn. In Utrecht zijn er twee. Lekker licht loopt nu in het Centraal Museum (nog t/m 24 januari)  en op 16 januari opent Kunst en Licht in de Kunstliefde en die duurt tot 24 februari. In het CBK te Amsterdam loopt Lichtbaden van 7 nov t/m 9 jan 2016.

lekker-licht-centraal-museum-urecht
Lichtsculptuur in expositie Lekker licht in Centraal Museum Utrecht

Dat zijn dus al 5 exposities met licht als thema. Dat licht mensen boeit behoeft verder geen uitleg. Kerstlicht versieringen wordt steeds uitbundiger. Een kerstster voor het raam en een kerstboom volstaat niet meer. Hele tuinen, huizen, zelfs wijken worden voorzien van kerstlampjes. Gemeenten, kunstenaars en kunstinstellingen zien dus ook steeds meer mogelijkheden voor een artistieke invulling van het thema licht. Een aantrekkelijk tegenwicht tegen al die kerstmannen, arresleeën en rendieren en sterren.

Mocht je nog meer kunstprojecten weten met licht als thema, dan hoor ik het graag en noem ik ze in dit blog.

Twee bijzondere fotoexposities in Amsterdam

Twee exposities waarin de fotografie centraal staat maar die verder gaan dan een verzameling statements in een lijstje aan de muur…

In C&H Artspace draait de expositie In passing  van Annegien van Doorn. De kunstenaar maakt foto’s van situaties die mensen hebben achtergelaten. Een soort van bewijs dat ze er waren. Onbenullige situaties die toch vragen oproepen, op het randje van fotografie. Het geeft de beelden een ontroerende kracht.

Met het fotomateriaal maakt ze installaties en groepeert ze foto’s  Op vloer van de galerie staat een foto van een met houten platen afgedekte put op een paar steentjes.  Een andere foto is vast gemaakt aan een bezem waarvan de steel lijkt terug te komen in het beeld. Bij weer een ander foto licht een rolletje tape. De werkelijkheid van de foto lijkt zo door te lopen in de galerie, of juist omgekeerd…

Annegrien van Doorn - In Passing - C&H Artspace © Paul Voors
Annegien van Doorn – In Passing – C&H Artspace © Paul Voors
Annegrien van Doorn - In Passing - C&H Artspace © Paul Voors
Annegien van Doorn – In Passing – C&H Artspace – ©Paul Voors
Annegrien van Doorn - In Passing - C&H Artspace © Paul Voors
Annegien van Doorn – In Passing – C&H Artspace © Paul Voors

Het werk van Anouk Kruithof in de expositie #evidence bij Boetzelaer/Nispen bestaat ook uit foto’s verwerkt in installaties maar heeft een veel dramatischer karakter. Ze liet zich inspireren door het fotoboek Evidence van Larry Sultan en Mike Mandel uit 1977. De heren selecteerden foto’s uit de archieven van instituten aan de Amerikaanse westkust, foto’s gemaakt en bewaard voor documentatie. Met hun selectie creëerden Sultan en Mandel echter een heel andere werkelijkheid die een intrigerend beeld schetste van Amerika’s weerbarstige toekomst.

Anouk vroeg zich af of ze in de huidige, gedigitaliseerde tijd dezelfde werkwijze opnieuw mogelijk was. Als uitgangspunt koos ze een eigentijds medium, Instagram.  Veel instanties in de VS hebben een Instagram account voor PR en promotie. Van deze accounts koos ze ruim 600 beelden als uitgangspunt voor een nieuwe serie werk. Een van de dingen die haar opviel was dat de foto’s vanwege hun promotionele doel en door digitale bewerking hun documentaire waarde waren kwijtgeraakt.

Anouk Kruithof – #EVIDENCE - Boetzelaer/NIspen © Paul Voors
Anouk Kruithof – #EVIDENCE – Boetzelaer/NIspen ©Paul Voors

Met het fotomateriaal creëerde ze vrijelijk haar eigen context en werkelijkheid. In foto’s van buitgemaakte wapens, verving ze de wapens met een universele achtergrond kleur. (Bewerkte) beelden van de NASA werden uitvergroot tot een nieuw soort universum.

Anouk Kruithof – #EVIDENCE - Boetzelaer/NIspen ©Paul Voors.
Anouk Kruithof – #EVIDENCE – Boetzelaer/NIspen ©Paul Voors (Hier zijn de wapens vervangen door een universele achtergrond kleur)

Behalve het feit dat beide kunstenaars installaties tonen met fotomateriaal is het werk bijna tegenovergesteld. Van Doorn’s werk lijkt een lichtvoetige ode aan het menselijke, terwijl het werk van Kruithof universele vragen oproept. Maar die vragen gaan ook weer over het menselijke. Waar staan we als mens in de brij aan fotomateriaal, gecorrigeerd en gemanipuleerd die dagelijks in enorme hoeveelheden over ons wordt uitgestort?
Bij beide exposities wordt je als beschouwer niet meegevoerd in een mooie of wrede wereld maar teruggebracht naar je eigen aanwezigheid: waar sta ik?

expositie: In Passing, Annegien van Doorn, t/m 10 okt (do-za, 11.00-18.00)
locatie: C&H Artspace, Tweede Korstverlorenkade 50, Amsterdam

expositie: #Evidence, Anouk Kruithof, t/m 7 nov (wo-za, 13.00-18.00)
locatie: Boetzelaer/Nispen, de Clerqstraat 64, Amsterdam

Ismail Tan – Teabagging

Ismail Tan - Installatie - HKU - Graduation - 2015
Ismail Tan – Installatie – HKU – Graduation – 2015

Ineens sta je dan voor een theezakje dat l a n g z a a m omhoog beweegt aan een draad welke een eindje hoger langs een katrol loopt. Het katrolletje wordt geraakt en dan gaat het theezakje l a n g z a a m weer naar beneden. Onderaan wacht hem een kop (met thee) dat op een plankje staat dat weer aan de muur bevestigt is, daar moet het zakje in terechtkomen, dat is duidelijk maar gaat dat lukken? We wachten af. Kan ik jullie ondertussen vertellen dat ik de installatie ‘Teabagging’ van Ismail Tan aan het bekijken ben tijdens de HKU – Graduation van dit jaar.

. . . Het theezakje tikt de rand van het kopje aan valt dan in het kopje en gaat dan l a n g z a a m weer naar boven. Dat ging als verwacht maar de vlekken rond het kopje maken duidelijk dat het niet altijd zo is.

Ismail Tan - detail installatie - HKU - graduation - 2015
Ismail Tan – detail installatie – HKU – graduation – 2015

Dit is lijkt een onzinnig kunstwerk, totaal zot. Is het een lofzang op de zotheid?  Navraag bij de kunstenaar Ismail Tan -die overigens de rust zelve is- bevestigt je vage vermoedens. Een reflectie op de eeuwig haast die we hebben ligt ten grondslag aan deze installatie. Inderdaad rennen we vaak met koppen thee en – koffie door de stations, dat dat niet altijd goed gaat is te zien aan de vlekken op de vloeren van de stationshal, perron en trein. Niet alleen ‘s-ochtends op het station maar overal en de hele dag hebben we tijdnood. We lijken haast tot kunst verheven te hebben. Bedrijven spelen daar met hun producten en reclames op in.

Ik herinner me een reclame waarin een jongeman op fiets door de stad racet en -behalve fietsen- van alles doet. Ook lebbert hij een zakje fruitontbijt leeg dat aan een tuitje in zijn mond hangt. Totaal van de zotte…

Ik groet de kunstenaar. Het theezakje heeft inmiddels weer het katrolletje aangetikt en zakt l a n g z a a m weer naar beneden.

Ismail Tan is als Beelden Kunstenaar afgestudeerd aan de HKU (Kunstacademie Utrecht) in 2015. De beschreven installatie is een onderdeel van zijn eindexamenwerk. Op de videosite Vimeo is een videoregistratie van het werk te vinden.