Categorie archief: Geen categorie

Emiel Zeno – Lane – P////AKT

Emiel Zeno_lane Pakt 10

De kunst van Emiel Zeno zou nog wel eens in de container kunnen belanden. Een overijverige schoonmaak ploeg denkt met de resten van expositie van doen te hebben. Maar niets is minder waar.

Hij maakt gebruik van afdankertjes. Dingen die mensen niet meer nodig hebben, of oud en versleten zijn, restmateriaal. Zo toonde hij op de graduation-show van de HKU waar hij vorig jaar afstudeerde, een -afgedankte- traplift die horizontaal heen en weer bewoog. Totaal nutteloos. Er zit echter een intense schoonheid in de tegenstelling. Want eerst verlichte het mechaniek het leven van iemand die moeilijk ter been was. Een heel zinvolle functie.

Emiel Zeno Lane P////AKT 8

De ruimte die hij bij P/////AKT tot zijn beschikking heeft is hem op het lijf geschreven. Een bescheiden expositieruimte en een portaal met ronde brandtrap die je erheen brengt. Hier verwacht je geen kunst.  Maar kijk uit voor je de brandtrap naar boven neemt. Wat kleine werken nemen een bescheiden plek in. Ook boven in de expositieruimte wordt je verleid, of in de war gebracht met subtiele elementen. Al kan je de grote constructie in het midden van de zaal niet over het hoofd zien…

Emiel Zeno Lane P////AKT 5

Wat was er al en wat voegt de kunstenaar toe? Wat is mooi, wat is lelijk? Wanneer is iets kunst en wanneer afval? Emiel Zeno weet je aardig in verwarring te brengen. Maar daardoor ook te boeien.

Emiel Zeno toont zijn werk vanuit het project Paktpool. Elk jaar krijgen twee pas afgestudeerde kunstenaars de mogelijkheid om in 3 exposities hun talent te tonen en te ontwikkelen. In de link hieronder (Paktpool 2018) vind je meer informatie voor dit jaar.

Links.
P////AKT – Paktpool – Emiel Zeno.
Paktpool 2018.
emielzeno.com.

expositie: Lane – Emiel Zeon, t/m 11 feb 2017, do-zo – 14-18 uur.
locatie: P////AKT, Zeeburgerpad 53, 1019 AB Amsterdam

Emiel Zeno Lane P////AKT 6

Emiel Zeno Lane P////AKT 4

Emiel Zeno Lane P////AKT 3

Emiel Zeno Lane P////AKT 7

Emiel Zeno Lane P////akt 1

Emiel Zeno Lane P////AKT 2

Kunstblijfteenraadsel – Terugblik 2017

Als Kunstblijfteenraadsel zou je eigenlijk niet met lijstjes moeten komen maar zo veel mogelijk te raden overlaten. Maar voor het jaar 2017 doe ik lekker met de trend mee. Een lijstje van mijn 11 meest bezochten / gelezen blogs. Elf omdat dat gewoon geen 10 is.

Met stip bovenaan het Afscheid van Dapiran Art Project Space. Een afscheid in stijl maar ik vermoed dat Cathelijne Dapiran wel weer van zich zal laten horen! Op de tweede plaats, volledig verdiend de geweldige expositie van Oscar Peters met zijn ongeëvenaarde achtbaan. Op de derde plaats, best opvallend, mijn laatste blog over het oudste lichtfestival van Nederland Parklicht.

Oscar Peters - The Wild - W139 - 1
Oscar Peeters – The Wild – W139
Parklicht 2017 - Matthijs Munnik & Joris Strijbos
Matthijs Munnik & Joris Strijbos

Wat me dit jaar heeft verbaasd is dat mijn blog over Barbara Hepworth weer in de top 11 staat. Om een magische reden trekt nog steeds veel bezoekers. Geen idee waarom. Het is al begin 2016 geschreven.

Het totaal aantal bezoeken dit jaar is iets minder dan vorig jaar. Dat zal te maken hebben met het gegeven dat ik van af maart minder ben gaan bloggen maar een keer per week. En minder blogs is ook minder hits. Een andere reden is de blog ‘Een performance in de stationshal van Utrecht Centraal’. Die is vorig jaar geschreven en ruim 1000 keer bezocht.  Een enorme uitschieter wat hits betreft. Veel bezoekers van het station Utrecht Centraal zullen hebben gezocht naar ‘performance Utrecht Centraal’ om te weten wat er toen in de hal gebeurde. In Google was mijn blog de eerste hit…

Dappie nieuwe Kunstenaars initiatief in Amsterdam
De vlag hangt uit bij Dappie nieuwe Kunstenaars initiatief in Amsterdam.
Dappie Amsterdam - Max Schulze
Dappie Amsterdam – Max Schulze

Wat ik dit jaar ga doen? Doorgaan met bloggen. Wekelijks. Wel wil ik wat vaker atelier bezoeken doen en misschien wel interviews afnemen. Daarom heb ik het plan een basiscursus Journalistiek volgen. Dat geeft mij wat handvatten om die ambitie vorm te geven.

Ik wens jullie allen een gezond en inspirerend 2018 met veel kunst.

Blog Jaar plaats
Afscheid Dapiran Art Project Space 2017 1
The Wild – W139 – Compromisloze kunst van Oscar Peters 2017 2
Parklicht 2017 – Oosterpark Amsterdam 2017 3
Dappie, kunstenaarsinitiatief in de Dapperstraat 2017 4
Het Stijlpaviljoen – Amersfoort 2017 5
Barbara Hepworth in het Kröller Möller museum 2016 6
Een performance in de stationshal van Utrecht Centraal 2016 7
De magie van de Biënnale van Venetie (2017) 2017 8
Choi Wong – Internalize – Dapiran 2017 9
15/Love – De School 2017 10
Marres Currents #4 – Maastricht 2017 11
Jason van der Woude
Het Stijlpaviljoen – Amersfoort – Jason van der Woude
Kasper de Vos - Cerameat lover - 2016
15/ Love een heel opmerkelijke expositie – Kasper de Vos – Cerameat lover – 2016
Dapiran Art Project Space - Choi Wong
Dapiran Art Project Space – Choi Wong

 

Prix de Rome 2017 – Kunsthal Rotterdam

Het Mondriaanfonds is heel duidelijk over het doel van de Prix de Rome en de winnaar moet die visie waarmaken. Belangrijk is dat de kunstenaar vernieuwend werkt, internationale potentie heeft en de Nederlandse kunstwereld representeert. De vier genomineerden tonen allen werk dat nog het best omschreven kan worden als een installatie. Maar veel meer sturen ze aan op de beleving van de bezoeker. Het zijn vier verschillende werelden waar je deel van uit maakt als er binnenstapt.  Ze vragen op hun eigen manier je aandacht en doorbreken het routineuze kijken.

Het werk van Katarina Zdjelar is -op het eerste gezicht- nog het meest toegankelijk.  Vier video schermen vullen de ruimte. In de vloer zijn werken uitgesneden die hun eigen aanwezigheid bevragen. De video’s zijn uiterst sober en concentreren zich op wat voor de mens het dichtstbij is, zijn lichaam. De scripts zijn gebaseerd op enkele bewaard gebleven choreografiën van de D.-Hoyer Studio. Dit initiatief werd opgericht door Dore Hoyer in het plat gebombardeerde Dresden  kort na de Tweede wereld oorlog. In een zaal zonder ramen begon zij een dansschool.

Katarina Zdjelar - Not a Pilar Not a Pile
Katarina Zdjelar – Not a Pilar Not a Pile

Hoe verbeeld je een afgrijselijke gebeurtenis? Die bijna 250 jaar geleden plaatsvond en waarvan vrijwel niemand getuige is geweest. De enige verwijzing bestaat uit een gerechtelijk document. Rana Hamadeh probeert het met een opera. Voor de Prix de Rome bouwde ze een scene na. Het is een soms luidruchtige getuigenis voor een gruwelijkheid die net niet ongemerkt voorbij is gegaan. De pianola is een mooi onderdeel van de scene. Het visualiseert een pianist die er niet meer is.
De gehele opera wordt op 14 en 15 december 2017 opgevoerd in de Rotterdamse Schouwburg.

Rana Hamadeh - The Ten Murders Of Josephine
Rana Hamadeh – The Ten Murders Of Josephine

Bij een (museum)expositie wordt er alles aan gedaan om jou een zo aangenaam mogelijke ervaring te bezorgen. Verlichting, kleurgebruik, de looproute door de zalen, teksten, de opstelling van de kunstwerken. Ze vormen een doordachte eenheid ten dienst van de getoonde kunst.
In de expositie van Saskia Noor van Imhoff is het dienende van die ondersteunende structuren verdwenen. Ze spelen de hoofdrol. Het maakt de bezichtiging tot een boeiende maar ook ongemakkelijke ervaring. Het begint al bij de lift, die je het traplopen bespaart maar wel onderdeel is van de expositie.

Saskia Noor van Imhof - # +31.00-1
Saskia Noor van Imhof – # +31.00-1

Kinderen zien dieren als mensen, als gelijken. Het is een toekennen van individualiteit, die de meeste volwassenen zijn vergeten. In de installatie van Melanie Bonajo spelen kinderen de hoofdrol. Ze praten over dieren, Al pratende zijn ze voor ons volwassenen een ontwapende spiegel. Het laat zien hoe wij -eenmaal volwassen-  met dieren omgaan en hoe we naar dieren kijken en daarmee misschien ook wel naar onszelf.

Melanie Bonajo - Progress vs Sunsets
Melanie Bonajo – Progress vs Sunsets

Als je via de trap bij de expositie van de Prix de Rome binnengaat, zie je vier toegangen. Elke genomineerde kunstenaar heeft zijn eigen zaal. Het heeft iets van een pleintje in een oude stad, misschien Rome wel. Er komen vier deuren op uit. Elk van een huis met een heel eigen wereld.

expositie: t/m 25 februari 2018, di-za: 10-17 uur, zo 11-17 uur.
locatie: de Kunsthal Rotterdam, Museumpark Westzeedijk 341, 3015 AA Rotterdam.

Afscheid Dapiran Art Project Space

Het was ergens in het najaar van 2013. Ik slenterde door de Springweg in Utrecht en ontdekte op nummer 59 een nieuwe galerie, Dapiran. Het was ook de tijd dat mijn belangstelling voor de moderne kunst (weer) begon aan te wakkeren. Zo’n galerie spot je natuurlijk niet voor niets.

Bezoeken aan galeries voelde nog wat onwennig, dus het duurde nog even voor ik de Dapiran bezocht. Op een zekere dag echter stapte ik door de deur naar binnen. Een beetje bevreesd voor de kritische blik van de galeriehouder die vorsend mijn kredietwaardigheid zou gaan beoordelen.

dapiran_job_vissers_vorstenbosch
Job Visser Vorstenbosch hangt zijn werk gewoon aan de buitengevel!

Dat bleek echter een complete misvatting. De ontvangst was heel hartelijk en Cathelijne vertelde uitgebreid over het werk van de kunstenaar en de motivatie om een eigen galerie te beginnen. Over de kunst die in haar galerie zou komen te hangen was ze heel helder (in mijn eigen woorden): “Kunst moet visueel aantrekkelijk zijn maar er moet ook een verhaal achter zitten”. Die opmerking is me altijd bijgebleven. En soms, als ik radeloos naar een kunstwerk kijk, komt die uitspraak mij te hulp.

Sindsdien heb ik de meeste exposities van de galerie bezocht. Altijd werd ik hartelijk ontvangen. Laat ik wat tentoonstellingen noemen die zo in mij opkomen.  Job Visser Vorstenbosch met zijn fraaie lichtbakken. Er hing er zelfs zelfs een aan de buitenmuur. Cindy Moorman, geopend met een performance van dansers en waarbij de gasten een cape kregen in de kleuren geel, blauw en zwart. En tot slot mijn eerste blog over Dapiran Art Project Space ‘Just like a bright silvery mist’. Een groepsexpositie van drie kunstenaars die gezamenlijk reflecteerden op het pand en zijn geschiedenis.

dapiran-cmoorman-buiten
Opening expositie Cindy Moorman – Positions

Vandaag, 2 december 2017, zal ik weer door de Springweg slenteren, op weg naar die toen ontdekte galerie. Het is voor een afscheidsfeestje, want na vier mooie jaren gaat Dapiran Art Project Space sluiten. Dat is jammer voor de Kunstwereld, voor Utrecht, voor jou en mij en natuurlijk ook voor Cathelijne. Het is heel verdrietig maar dat we dat vinden betekent ook dat we blij zijn dat de galerie er was. En dat Cathelijne ons meegenomen heeft in haar zoektocht naar de mooie plekken in de kunst.

 

Jay Miriam – Ornis A Gallery

Jay Miriam - Pastries from Mars
Pastries from Mars

Een grote hand die boven een etagère vol gebakjes zweeft. Het tafereel is verder heel minimaal opgezet. Een menselijk figuur, op het randje van abstract. Een rode ondergrond, blauwe/witte achtergrond en een gele stoel.

Waarom is die hand zo groot? En waarom al die gebakjes? Is het een hedendaagse vermaning tegen de verleiding of een mijmering na een vermoeiende dag? In een ander schilderij, een vrouw slechts gehuld in een knalgroene onderbroek. Ze kijkt dromerig in de leegte. Ook in dit schilderij een grote hand. Het lijkt iets vast te houden maar je ziet niets.

Jay Miriam - Portrait of green underpants
Portrait of green underpants

Het werk van Jay Miriam is tegelijk rauw en liefelijk. Je kunt het niet gelijk plaatsen en blijft daarom kijken. De expositie draagt de titel “Fantasies in a waking state“. Je zou het dagdromen kunnen noemen maar dat is het toch niet. Voor dagdromen is het werk net te concreet maar het vervagen, verdwijnen is al wel ingezet.

De kunstenaar laat zich inspireren door gebeurtenissen van alle dag. Zoals we die natuurlijk allemaal meemaken. Sommige van die gebeurtenissen zijn voor Jay Mariam bijzonder. Die schildert ze dan. Een ontmoeting met vriendin die ze al lang niet heeft gezien. Ze kwam haar tegen in een bar en brengt vervolgens de avond met haar door.

Achter de ruwe facade van het werk van Jay Mariam is een poëtische benadering van het leven zichtbaar.

Jay Miriam - Female Bust
Female Bust

expositie: Jay Miriam Fantasies of a Waking State, t/m 6 januari 2018, wo-vr 12-18 uur, za 13-18 uur.
locatie: Ornis A Gallery, Hazenstraat 11, 1016 SM Amsterdam.

Jay Miriam - Picking apples from the gras
Picking apples from the gras

Sylvie Bonnot – Zhu Hong – The Merchant House

Alsof het gebouw in zacht rimpelend water wordt weerspiegeld. Met een stevige windvlaag kan het beeld zo verdwijnen. Het is echter geen reflectie op het water maar een foto aan de muur van galerie The Merchant House. De foto is van Sylvie Bonnot. Met een zorgvuldig ontwikkelde techniek weet ze fysiek de rimpeling en craquelé in de foto aan te brengen.

Sylvie Bonnot
Sylvie Bonnot

De revolutie van digitalisering en het internet heeft het aanzien van de foto drastisch veranderd. En daarmee die van het beeld in het algemeen. Voor de digitalisering was de foto een soort van waarheid. Tegenwoordig kun je blauwe ogen bruin maken, rimpels verwijderen. Een storend figuur op de achtergrond laten verdwijnen. Via sociale media worden we overspoeld met een enorme hoeveelheid beelden. Beelden worden daardoor anoniemer.

Voor veel kunstenaars is de veranderende waarde van het beeld in het menselijk leven een bron van inspiratie. Dat geld ook voor Sylvie Bonnot en Zhu Hong die in de galerie een gezamenlijke expositie hebben.

Sylvie Bonnot heeft een techniek ontwikkeld waarbij ze de fotogevoelige laag van een foto losmaakt van de drager. De doorzichtige laag brengt ze aan op ander papier waarbij ze bewust rimpels en craquelé  laat ontstaan. De foto’s zijn van een groot formaat maar toch verliezen ze het krachtige, definitieve.  Daarnaast maakt ze sculpturen van foto’s. Grote werken die op sokkel in de ruimte staan en kleinere aan de muur. Ook in deze sculpturen wordt aan de eenduidige functie van de foto geknaagd. Je kunt er om heel lopen, of van verschillende kanten bekijken.

Sylvie Bonnot
Sylvie Bonnot
Sylvie Bonnot
Sylvie Bonnot

Zhu Hong gebruikt foto’s als uitgangspunt. Ze brengt met potlood het beeld over. Op verschillende soorten papier maar ook zink. in een serie gebruikt ze olieverf op doek. Daarbij laat ze veel weg. De ontstane tekening is een sterk verdunde representatie van de foto. Een beetje zoals herinneringen vervagen. Of een verhaal, met de hand geschreven, dat op het volgende vel is doorgedrukt. Wat is de essentie van een foto? Wat blijft er over van een beeld dat verschillende transities ondergaat?

Zhu Hong
Zhu Hong – In deze serie werken zijn de foto’ s uit het boek: The Photograph as Contemporary Art van Charlotte Cotton met potlood op zwart papier over getekend.
Zhu Hong
Zhu Hong
Zhu Hong
Zhu Hong

De twee kunstenaars zijn in hun werk elkaars tegenpolen. Waar Bonnot’s werk de ruimte inneemt lijkt het werk van Hong langzaam te verdwijnen. In het middendeel van de galerie hangt het werk van beide kunstenaars tegenover elkaar. Het ene werk knalt van de muur, het andere werk is ijl aanwezig. Toch is het niet zo dat het werk van Bonnot overheerst, in de zachtheid van Hung schuilt veel kracht.

expositie: Sylvie Bonnot & Zhu Hong, t/m 12 november (vrij 12 – 19.30 en op afspraak).
locatie: The Merchant House, Herengracht 254, 1016BV Amsterdam.

 

15/Love – De School

de_school_15-love_2

De School is een nieuw Cultureel Centrum in Amsterdam – Nieuw West. Het bevat een restaurant, cafe, club en gym. Het is gevestigd in een voormalige LTS. Ook de kunst ontbreekt niet. Zo is er het Klaslokaal dat evenementen als lezingen en workshops organiseert. Ook is er een bescheiden maar gevarieerd aanbod van exposities.

Zo kun je momenteel de expositie 15/love bezoeken. Het idee komt van de kunstenaars Sjoerd Tim en Ian de Ruiter, de organisatie was in handen van Hélène Webers.

De aula is omgetoverd tot tennishal, compleet met gravel, witte strepen en een net. Je mag het veld alleen betreden met tennisschoenen. Als een soort van crowd control zijn er een beperkt aantal exemplaren. Als het druk is kan het zijn dat je moet wachten tot er een paar vrij komt. Dan kun je de werken van acht kunstenaars in de zaal bekijken.

de_school_15-love_1

In het begin is het een verwarrende gewaarwording. Op een soort tennisbaan rondlopen waarop kunstwerken staan. Natuurlijk is het geen echte tennisbaan. De lijnen lopen schots en scheef. En in plaats van 1 net zijn er 2 netten. Nadat ik een tijdje heb rondgelopen wordt het een geheel. Er zijn verschillende elementen. Humor, of lichtvoetigheid zo je wil. Het sportieve versus het kunstzinnige, een spel met binnen en buiten en de kunst die niet in de gebruikelijke serene omgeving wordt getoond.

Worden de sculpturen meer kunst door de ongebruikelijke omgeving of juist minder? Er is geen eenduidig antwoord. Voor elk van de kunstwerken op het gravel kan dat anders zijn. Voor elke beschouwer ook. Het maakt het gewaagde concept wel een bezoek waard.

expositie: 15/Love t/m 8 oktober 2017, di-zo 14-22 uur
locatie: de School (aula) Jan van Breemenstraat 1, 1956 AB Amsterdam.

Kasper de Vos - Cerameat lover - 2016
Kasper de Vos – Cerameat lover – 2016
Sema Bekirovic In communication of goods - 2016
Sema Bekirovic In communication of goods – 2016
Tim Breukers - untitled - 2016
Tim Breukers – untitled – 2016
Sjoerd Tim - untitled (slippery-abstraction) - 2017
Sjoerd Tim – untitled (slippery-abstraction) – 2017
Markus Karstiess - Satyr-schaaf-wesen, Hieronymus-Blatt-wesen, Isemheim-Rochen-wesen (Fetisch) - 2013-2015
Markus Karstiess – Satyr-schaaf-wesen, Hieronymus-Blatt-wesen, Isemheim-Rochen-wesen (Fetisch) – 2013-2015
Ian de ruiter - Odoodem - 2017
Ian de ruiter – Odoodem – 2017
Bram de Jonghe - Nuages dans la main et jette ton pain - 2017
Bram de Jonghe – Nuages dans la main et jette ton pain – 2017
Ana Navas - Waterdrop - 2014
Ana Navas – Waterdrop – 2014