Categorie archief: Geen categorie

Sylvie Bonnot – Zhu Hong – The Merchant House

Alsof het gebouw in zacht rimpelend water wordt weerspiegeld. Met een stevige windvlaag kan het beeld zo verdwijnen. Het is echter geen reflectie op het water maar een foto aan de muur van galerie The Merchant House. De foto is van Sylvie Bonnot. Met een zorgvuldig ontwikkelde techniek weet ze fysiek de rimpeling en craquelé in de foto aan te brengen.

Sylvie Bonnot
Sylvie Bonnot

De revolutie van digitalisering en het internet heeft het aanzien van de foto drastisch veranderd. En daarmee die van het beeld in het algemeen. Voor de digitalisering was de foto een soort van waarheid. Tegenwoordig kun je blauwe ogen bruin maken, rimpels verwijderen. Een storend figuur op de achtergrond laten verdwijnen. Via sociale media worden we overspoeld met een enorme hoeveelheid beelden. Beelden worden daardoor anoniemer.

Voor veel kunstenaars is de veranderende waarde van het beeld in het menselijk leven een bron van inspiratie. Dat geld ook voor Sylvie Bonnot en Zhu Hong die in de galerie een gezamenlijke expositie hebben.

Sylvie Bonnot heeft een techniek ontwikkeld waarbij ze de fotogevoelige laag van een foto losmaakt van de drager. De doorzichtige laag brengt ze aan op ander papier waarbij ze bewust rimpels en craquelé  laat ontstaan. De foto’s zijn van een groot formaat maar toch verliezen ze het krachtige, definitieve.  Daarnaast maakt ze sculpturen van foto’s. Grote werken die op sokkel in de ruimte staan en kleinere aan de muur. Ook in deze sculpturen wordt aan de eenduidige functie van de foto geknaagd. Je kunt er om heel lopen, of van verschillende kanten bekijken.

Sylvie Bonnot
Sylvie Bonnot
Sylvie Bonnot
Sylvie Bonnot

Zhu Hong gebruikt foto’s als uitgangspunt. Ze brengt met potlood het beeld over. Op verschillende soorten papier maar ook zink. in een serie gebruikt ze olieverf op doek. Daarbij laat ze veel weg. De ontstane tekening is een sterk verdunde representatie van de foto. Een beetje zoals herinneringen vervagen. Of een verhaal, met de hand geschreven, dat op het volgende vel is doorgedrukt. Wat is de essentie van een foto? Wat blijft er over van een beeld dat verschillende transities ondergaat?

Zhu Hong
Zhu Hong – In deze serie werken zijn de foto’ s uit het boek: The Photograph as Contemporary Art van Charlotte Cotton met potlood op zwart papier over getekend.
Zhu Hong
Zhu Hong
Zhu Hong
Zhu Hong

De twee kunstenaars zijn in hun werk elkaars tegenpolen. Waar Bonnot’s werk de ruimte inneemt lijkt het werk van Hong langzaam te verdwijnen. In het middendeel van de galerie hangt het werk van beide kunstenaars tegenover elkaar. Het ene werk knalt van de muur, het andere werk is ijl aanwezig. Toch is het niet zo dat het werk van Bonnot overheerst, in de zachtheid van Hung schuilt veel kracht.

expositie: Sylvie Bonnot & Zhu Hong, t/m 12 november (vrij 12 – 19.30 en op afspraak).
locatie: The Merchant House, Herengracht 254, 1016BV Amsterdam.

 

15/Love – De School

de_school_15-love_2

De School is een nieuw Cultureel Centrum in Amsterdam – Nieuw West. Het bevat een restaurant, cafe, club en gym. Het is gevestigd in een voormalige LTS. Ook de kunst ontbreekt niet. Zo is er het Klaslokaal dat evenementen als lezingen en workshops organiseert. Ook is er een bescheiden maar gevarieerd aanbod van exposities.

Zo kun je momenteel de expositie 15/love bezoeken. Het idee komt van de kunstenaars Sjoerd Tim en Ian de Ruiter, de organisatie was in handen van Hélène Webers.

De aula is omgetoverd tot tennishal, compleet met gravel, witte strepen en een net. Je mag het veld alleen betreden met tennisschoenen. Als een soort van crowd control zijn er een beperkt aantal exemplaren. Als het druk is kan het zijn dat je moet wachten tot er een paar vrij komt. Dan kun je de werken van acht kunstenaars in de zaal bekijken.

de_school_15-love_1

In het begin is het een verwarrende gewaarwording. Op een soort tennisbaan rondlopen waarop kunstwerken staan. Natuurlijk is het geen echte tennisbaan. De lijnen lopen schots en scheef. En in plaats van 1 net zijn er 2 netten. Nadat ik een tijdje heb rondgelopen wordt het een geheel. Er zijn verschillende elementen. Humor, of lichtvoetigheid zo je wil. Het sportieve versus het kunstzinnige, een spel met binnen en buiten en de kunst die niet in de gebruikelijke serene omgeving wordt getoond.

Worden de sculpturen meer kunst door de ongebruikelijke omgeving of juist minder? Er is geen eenduidig antwoord. Voor elk van de kunstwerken op het gravel kan dat anders zijn. Voor elke beschouwer ook. Het maakt het gewaagde concept wel een bezoek waard.

expositie: 15/Love t/m 8 oktober 2017, di-zo 14-22 uur
locatie: de School (aula) Jan van Breemenstraat 1, 1956 AB Amsterdam.

Kasper de Vos - Cerameat lover - 2016
Kasper de Vos – Cerameat lover – 2016
Sema Bekirovic In communication of goods - 2016
Sema Bekirovic In communication of goods – 2016
Tim Breukers - untitled - 2016
Tim Breukers – untitled – 2016
Sjoerd Tim - untitled (slippery-abstraction) - 2017
Sjoerd Tim – untitled (slippery-abstraction) – 2017
Markus Karstiess - Satyr-schaaf-wesen, Hieronymus-Blatt-wesen, Isemheim-Rochen-wesen (Fetisch) - 2013-2015
Markus Karstiess – Satyr-schaaf-wesen, Hieronymus-Blatt-wesen, Isemheim-Rochen-wesen (Fetisch) – 2013-2015
Ian de ruiter - Odoodem - 2017
Ian de ruiter – Odoodem – 2017
Bram de Jonghe - Nuages dans la main et jette ton pain - 2017
Bram de Jonghe – Nuages dans la main et jette ton pain – 2017
Ana Navas - Waterdrop - 2014
Ana Navas – Waterdrop – 2014

Atelierbezoek – Marijke Lombaers

marijke lambaers_acryl_1c

Eigenlijk is het geen echt atelierbezoek. Marijke Lombaers toont een overzicht van haar werk in een huiskamer van vrienden in Utrecht. De intieme sfeer en de persoonlijke uitnodiging maken het verschil echter niet zo groot. 

In dit werk vloeit het licht gemarmerde geel rond de helder witte vormen. Of drijven de vormen juist in het geel? Het lijkt een onzinnige tegenstelling. Maar de vraag is wie beweegt, of wie leidt? Het antwoord is niet zo gauw gevonden.

Het kenmerkend voor het kunstenaarschap van Marijke Lombaers. Ze laat zich niet dwingen. Ze werkt niet met een voorop gezet plan. Zelfs lijnen of vormen neerzetten voor een basisstructuur is uit den boze. Tijdens mijn bezoek gebruikt ze de term ‘trage lijnen’. Het neerzetten van een lijn op het papier gebeurt daarbij heel langzaam. Zo traag dat je je af kunt vragen wie de lijn neerzet, de wil van de kunstenaar, het onderbewuste of is er een andere kracht in het spel? Het komt ‘zweverig’ over maar zweverig is haar werk nergens. Het is krachtig zonder vuist. Ze neemt positie in, terwijl je (toch) niet weet waar ze staat. En in alles die drang naar onderzoek, naar willen weten zonder te (be)grijpen.

marijke lambaers_tekening1 Ook haar levensloop toont dat ze zich niet laat dwingen. In het derde jaar van de kunstacademie liep ze vast. Ze verliet de opleiding om bij Tom Schenk het vak decorontwerp en -bouw te leren. Dat vak heeft ze beoefend tot de verzorging van haar ouders haar aandacht vroeg. Na deze periode van zorg keerde ze niet terug in haar oude vak maar verkoos het beroep van therapeut.

Maar nu staat ze tegenover me als kunstenaar. Ze heeft altijd geschilderd en getekend. Ze voelde echter dat het moment er was om haar werk niet meer op te bergen in een lade maar het aan de buitenwereld te tonen.  Deze expositie bij vrienden waar ik haar spreek is een bescheiden stap. Al eerder toonde ze haar werk in het Museum IJsselstein, in de expositie Graskunst bij MIJ.  Op de treden van een trap die leidde naar een torenkamer (met een werk van Zoro Feigl) bracht ze de regels van een eigen gedicht aan op aluminium stroken (een foto is te zien op haar website in wording). Een locatie specifiek werk dus. Het is een manier van werken die haar voorkeur heeft. Je laten inspireren door een omgeving en daar dan werk voor maken. Werk dat niet voor de eeuwigheid is…

Heeft dit blog je belangstelling gewekt? Vanmiddag is de expositie nog open van 14-17.30 uur en belangstellenden kunnen nog een afspraak met Marijke maken op vrijdag 1, zaterdag 2 of maandag 4 september (telefoon Marijke: 06 208 258 12). Adres:  Kromme Nieuwegracht 19, Utrecht.

Links
marijkelombaers.nl.

Acrylschilderij - Marijke Lombaers

Schilderij acryl - Marijke LombaersOuder werk van Marijke Lombaers

Atelier bezoek – Elena Khurtova & Marie Ilse Bourlanges

Op mijn fiets  ben ik op weg naar het atelier van Elena Khurtova en Marie Ilse Bourlanges. Het is een pittig eindje fietsen want atelier-complexen liggen zelden in het midden van de stad. Maar uiteindelijk kom ik aan op de Cruqiusweg in Amsterdam. Het complex is in een oude fabriekshal gevestigd. Het is er levendig en er wordt hard gewerkt. Kunstenaars hebben de hal zelf ingericht. Er staat veel apparatuur waar atelierhouders gezamenlijk gebruik van maken. Het laat zien hoe belangrijk ateliercomplexen kunnen zijn voor beoefening van het kunstenaarschap.  Helaas moeten ze het complex verlaten. Amsterdam heeft andere plannen met het gebied.

Met koffie en een schaal Russische koekjes lopen we van de gemeenschappelijke kantine naar het atelier van het kunstenaarsduo.  De bescheiden ruimte staat  vol met kunst, af of in staat wording en andere voorwerpen van het project waar Elena en Marie Ilse mee bezig zijn. Tekeningen, foto’s, landkaarten vol lijnen en cirkels, breekbaar porselein en archiefdozen.

elena-kurthova_and_marie-ilse-bourlanges_11
Deel van het archief van grootvader Jacques Bourlanges

Het begon allemaal met een bericht dat Marie Ilse in 2013 kreeg over een archief van haar grootvader Jacques Bourlanges. Of ze daar belangstelling voor had. Ze wist van het archief niets af en was nieuwsgierig. Samen met haar compagnon toog ze naar Frankrijk waar het archief zich bevond. Het waren 24 dozen. De inhoud was zo bijzonder dat ze besloten met het archief aan de slag te gaan. Met steun van het Mondriaan fonds en de stichting Stokroos begonnen ze het project  onder de naam The sky is on the earth.

elena-kurthova_and_marie-ilse-bourlanges_7
Foto’s van grootvader Jacques en vrienden

Grootvader Jacques was in zijn werkzame leven civiel ingenieur. Een heel nuchter, technisch beroep. Hij had echter een passie waar hij zich na zijn pensionering volledig op stortte.  Jacques was er van overtuigd geraakt dat in Frankrijk veel nederzettingen en dorpen in de oudheid op locaties waren gebouwd volgens de patronen van sterrenbeelden. Vandaar al die minutieus ingetekende kaarten, volgeschreven notitieblokken, uitgeknipte artikelen en ander materiaal. Hij deed dat project niet alleen, samen met vrienden trok hij Frankrijk in voor zijn onderzoek. Na zijn dood lied hij het uitgebreide, zorgvuldig geordende archief achter. De vriendengroep had wel belangstelling maar de zoon van Jacques  wilde het zelf onderzoeken. Daar is het het nooit van gekomen en zo raakte het archief vergeten. Tot dat bericht…

elena-kurthova_and_marie-ilse-bourlanges_8
Een van de vele kaarten die Jacques Bourlanges intekende met lijnen en cirkels.

Elena en Marie Ilse benaderen het archief op hun heel eigen manier. Natuurlijk wilden ze weten wat de grootvader aan de wereld had willen vertellen. Ze bezochten de plekken waar hij was geweest. Ze logden (GPS) de routes die ze van locatie naar locatie hadden afgelegd en maakte foto’s van de plekken die hij hand onderzocht. Ze lazen zijn notitieblokken waarin stond hoe namen van dorpen zouden kunnen zijn ontstaan, gebaseerd op de namen van sterrenbeelden.

In het atelier is veel werk te zien dat de  artistieke benadering van het archief laat zien. Op een landkaart ligt een werk van chinees porselein. Het heeft veel weg van een wat slordig gevouwen landkaart maar kan ook doorgaan voor een visualisatie van het landschap dat de kaart toont. Op een weefgetouw is te zien hoe een notitie-vel naar textiel wordt omgezet. Een zwart/wit tekening toont de stapeling in een archief.

elena-kurthova_and_marie-ilse-bourlanges_4
Tafel in het atelier met veel kaarten en Chinees porselein

De website ‘theskyisontheearth.com‘ kun je zien als een levend document van het project. Het weerspiegeld de grote betrokkenheid van Elena en Maria Ilse. Het toont interventies en de vele wegen die het tweetal heeft belopen, geinspireerd op het archief.  Het is indirect misschien ook wel een zoektocht naar de man achter het archief. Onafhankelijk, een vrije geest en een liefde voor zorgvuldige ordening, op zoek naar het wonderbaarlijke…

Links.
Elena Khurtova.
Marie Ilse Bourlanges.
theskyisontheearth.com.

elena-kurthova_and_marie-ilse-bourlanges_12
Een landkaart uit het archief met daarop een werk van Chinees Porselein
elena-kurthova_and_marie-ilse-bourlanges_2
Klein weefgetouw waarmee notities worden overgebracht naar textiel

elena-kurthova_and_marie-ilse-bourlanges_3elena-kurthova_and_marie-ilse-bourlanges_10

elena-kurthova_and_marie-ilse-bourlanges_5elena-kurthova_and_marie-ilse-bourlanges_1

Het Stijlpaviljoen – Amersfoort

Het is een braakliggend terrein tussen woonwijken in Amersfoort. Een paar jongens spelen met een plank in een plas water, een dame gooit een tennisbal weg voor haar hond, twee meisjes maken selfies. Een ideale plek voor vertier, rust en onthaasten. Op deze plek staat ook het Stijlpaviljoen. Een tijdelijk kunstproject waarbij jonge kunstenaars reageren op het werk van kunstbeweging de Stijl, die dit jaar 100 jaar geleden werd opgericht.

stijlpaviljoen_2

Het Stijlpaviljoen is een project van Mayke Verhoeven, Robert Roelink en Henk Logman. Hart van het project is een sober, open ‘gebouw’ dat geinspireerd is op het Rietveld Paviljoen in Otterloo (Kröller-Müller Museum). In, op en rond dit gebouw tonen 20 jonge kunstenaars hun werk. Er is geen hek, geen kassa, geen suppoosten, het staat midden tussen woonwijken. Dichter bij de burger kun je kunst niet brengen.

Ondanks het open karakter is de kunst de moeite waard en gevarieerd. Van academiestudenten tot kunstenaars die aardig aan de weg timmeren. Van klassiek werk aan de muur tot een kinetische installaties of werk geïntegreerd in de omgeving.

Cecilia Rebergen maakt mooie gevouwen doeken. De doeken zijn gelijmd op een dunne metalen plaat wat het een robuust karakter geeft. Op de doeken staan tekens uit een niet ontcijferd schrift.  Rikke ter Horst (student Artez Arnhem) laat met gispen tegels zien waar vroeger het Molenpad heeft gelopen. Kinderen huppelen over de tere tegels en zijn er dan ook veel gebroken. Dat mag, zo komt oude pad weer echt tot leven. Maurice de Rooij brengt een (vergankelijke) ode aan het systeemplafond. Het werk van Jason van der Woude is geïntegreerd in het paviljoen. Twee wanden van oude houten kozijnen lopen in een krul het dak op. En dan zijn er nog 16 andere kunstenaars die je kunt ontdekken in dit project.

Cecilia Rebergen
Cecilia Rebergen
stijlpaviljoen_rikke_ter_horst_3
Rikke ter Horst
Maurice de Rooij
Maurice de Rooij
Jason van der Woude
Jason van der Woude

Het Stijlpaviljoen breng kunst heel dicht bij mensen. Dat is een goede zaak. Terwijl Henk Logman (een van de initiatoren) mij een rondleiding geeft komt een man naar ons toe om te vragen van wie ‘de golf’ is (Jop Vissers Vorstenbosch). Hij vindt het werk mooi. Een andere voorbijganger wijs respectvol naar het werk van Jonna Balk. Het toont de waarde aan om kunst eens uit zijn ivoren toren te halen.

Het Stijlpaviljoen is tot eind november te zien in Amersfoort. Het staat op een terrein dat Trapezium wordt genoemd en momenteel braak ligt. Verlaat het station Amersfoort via uitgang Mondriaanlaan en loop dan rechts de Mondriaanlaan in, na ca. 400 meter zie je het paviljoen liggen.

Deelnemende Kunstenaars:
Mathieu Klomp, Titia Felderhof, Jop Vissers Vorstenbosch, Cecilia Rebergen, Rabi Koria, Corine Zomer, Lente Brugge, Rikke ter Horst, Maurice de Rooij, Jonna Balk. Jason van der Woude, Kevin Bauer, Paul van Roosmalen, Harley Davelaar, Roy Ruepert.

Links
Website Stijlpavijoen.
Fotoreportage van kunstblijfteenraadsel.

expositie: het Stijlpaviljoen, alle dagen geopend t/m 26 november.
locatie: het Trapezium, Mondriaanlaan, Amersfoort

Echo Chamber – Navine G. khan-Dossos

In een echokamer blijven geluiden lang naklinken. Vanwege die eigenschap wordt echo-chamber in de media ook als begrip gebruikt.  Het gaat om meningen en ideeën die in het media circus dominant zijn, veel worden herhaald en elkaar versterken. Vrijwel kritiekloos. Andere opvattingen worden daardoor weggedrukt.

Navine G. Khan-Dossos - Echo Chamber
Navine G. Khan-Dossos – Echo Chamber

Voor kunstenaar Navine G. Khan-Dossos is de invloed van de media op hoe wij de wereld zien  haar belangrijkste thema. Ze onderzoekt beladen onderwerpen als IS, terrorisme, geweld en vrouwen  en hoe de media daar mee omgaan.

In Het 0og van het van Abbemuseum heeft Navine een wandschildering gemaakt. Ze liet zich inspireren door de beeldvorming rond de ‘the White widow’. Een medianaam voor Samantha Lewthwaite. Echtgenote van Germaine Lindsay die met 3 andere mannen in 2007 een bomaanslag pleegde in de Londense metro. Op dit moment is ze een van de meest gezochte terroristen. Van haar circuleren slechts enkele foto’s die steeds weer worden gebruikt als ze in de media ter sprake komt. Kranten, televisie en nieuwszenders lijken een fascinatie te hebben voor gewelddadige vrouwen.

Achter de feiten en schamele foto’s wil ze patronen ontdekken. Daarom spreekt ze over haar onderwerpen veel met deskundigen.  Met dat onderzoek wil ze een nieuws soort taal ontdekken die achter het beeld dat de media presenteren schuil gaat. Het resultaat vertaalt zich in grote wandschildering die de hele oppervlak van het oog in beslag neemt.

Grote wandschilderijen maken past bij Navine. 22 dagen lang heeft ze zeven dagen per week, acht uur per dag geschilderd. Het moet een enorme klus zijn geweest voor een schilder alleen. Toch gebruikte ze gebruikte maar twee liter verf.

navine-g-khan-dossos_echo-chamber-1_van-abbe-museum

navine-g-khan-dossos_echo-chamber-5_van-abbe-museum

Alhoewel ze altijd al schilder wilde worden, is ze eerst gaan studeren. Kunstgeschiedenis, islamitische kunst en Arabisch. Daarna is ze verder gegaan in de beeldende kunsten. Ze sloot het traject af met een periode aan de Jan van Eyck Academie in Maastricht, waar ze maart 2015 haar eindpresentatie had. Die studies waren voor haar voeding voor het schilderen en ze wil haar werk in een (kunst) historische context kunnen plaatsen

Tijdens ons gesprek staan we bij het Oog. De wandschildering bevind zich achter een glazen wand. Daartussen op de vloer een laag water. Het schept afstand tussen de bezoeker en het werk. Een waardevolle afstand. Je kunt niet naar het werk toe. Om het te observeren is een andere energie nodig.

Een belangrijk onderdeel van het werk is een zich herhalend patroon dat onderaan in het zwart begint. Het is gebaseerd op de Muqarnas. Een constructie die in de islamitische bouwkunst veel wordt gebruikt. Het vormt een onvergang/verbinding tussen de ronde en meer rechte ruimtes.

Ritmische, zich steeds herhalende patronen in het werk. Het is niet oosters maar ook niet westers. De kleuren zijn hard maar ook zacht. Er is zwart maar ook wit. De White Widow vind je niet direct terug. Er is ook geen geweld. Het stemt wel tot nadenken. Je kijkt, je overweegt. Dat is wat we het meest nodig hebben in deze tijd.

Links
De Echo Chamber – Navine G. Kahn Dossos in het oog.
khandossos.com.
Fotoreportage van het vervaardigen van de Muurschildering.
Echo Chamber (media) on Wikipedia.
Informatie over Samantha_Lewthwaite op Wikipedia.

Expositie: Echo Chamber van Navine G. Kahn-Dossos, t/m zo 12 nov 2017 (di-zo, 11-17 uur).
Locatie: van Abbe Museum, Bilderdijklaan 10, 5611 NH Eindhoven.

navine-g-khan-dossos_echo-chamber-3_van-abbe-museum

navine-g-khan-dossos_echo-chamber-4_van-abbe-museum

navine-g-khan-dossos_echo-chamber-2_van-abbe-museum

Joost Krijnen – Delayed Union – Plan B Projects

Joost Krijnen heeft inmiddels een aardige naam opgebouwd. Zijn grote, schetsmatige tekeningen zijn regelmatig te zien op beurzen en bij galeries. Dus als ik de expositieruimte van Plan B Projects in Amsterdam Noord binnen loop, ben ik even verbaasd. Zijn er soms twee kunstenaars met dezelfde naam? Wat ik zie zijn vrolijke schilderijen van bescheiden formaat. Gelukkig herken ik als snel het handschrift van de kunstenaar. Zijn die schilderijen een nieuwe stap?

Joost Krijnen - Plan B Projects

Plan B Projects presenteert graag het onderzoek in de kunst. De ruimte tussen het atelier en de galerie. In het atelier kan de kunstenaar experimenteren wat hij wil maar in de galerie moet verkoopbare kunst hangen. Dat is een grote stap.  Voor een kunstenaar is feedback van het publiek waardevol voordat zijn werk met een prijskaartje aan de witte muren hangt. Pan B projects schept daarvoor gelegenheid.

Joost Krijnen stond al een tijd op ‘het lijstje’ van initiatiefnemers (Tarja Szaraniec & Tomas Adolfs). De gelegenheid deed zich voor nadat de kunstenaar geruime niet goed kon werken vanwege een dubbele armbreuk (zelfde arm!).  Als een soort van revalidatie was het aanbod om te exposeren in Amsterdam Noord ideaal. Zonder druk kon hij zo nieuw werk maken.

Joost Krijnen - Plan B Projects

De zon die met een hoed op van een cocktail nipt. Geniet hij even van de zon? De zon speelt ook in de andere werken in de expositie Delayed Union een hoofdrol. Een soort verhaal. In zijn grote tekeningen lijkt hij ook een verhaal te willen vertellen. Tekeningen waarop hij vaak andere tekeningen aanbrengt. Of combineert met installaties. Ook in deze expositie bedient hij zich van een installatie. De cominaties die hij maakt zijn even boeiend als raadselachtig. Misschien is Joost Krijnen een verhalenverteller maar zegt hij niet welk verhaal hij vertelt.

Links
Joost Krijnen.
Mertens Plan B Projects.

expositie: Joost Krijnen – Delayed Union, t/m 3 juni 2017 vr+za 13 – 17 uur
locatie: Plan B Projects *, Hamerstraat 22, 1021 JV Amsterdam.

* Plan B Projects wordt gesteund door Mertens frames.

Joost Krijnen - Plan B Projects

Joost Krijnen - Plan B Projects

Joost Krijnen - Plan B Projects