Categorie archief: Geen categorie

Het Stijlpaviljoen – Amersfoort

Het is een braakliggend terrein tussen woonwijken in Amersfoort. Een paar jongens spelen met een plank in een plas water, een dame gooit een tennisbal weg voor haar hond, twee meisjes maken selfies. Een ideale plek voor vertier, rust en onthaasten. Op deze plek staat ook het Stijlpaviljoen. Een tijdelijk kunstproject waarbij jonge kunstenaars reageren op het werk van kunstbeweging de Stijl, die dit jaar 100 jaar geleden werd opgericht.

stijlpaviljoen_2

Het Stijlpaviljoen is een project van Mayke Verhoeven, Robert Roelink en Henk Logman. Hart van het project is een sober, open ‘gebouw’ dat geinspireerd is op het Rietveld Paviljoen in Otterloo (Kröller-Müller Museum). In, op en rond dit gebouw tonen 20 jonge kunstenaars hun werk. Er is geen hek, geen kassa, geen suppoosten, het staat midden tussen woonwijken. Dichter bij de burger kun je kunst niet brengen.

Ondanks het open karakter is de kunst de moeite waard en gevarieerd. Van academiestudenten tot kunstenaars die aardig aan de weg timmeren. Van klassiek werk aan de muur tot een kinetische installaties of werk geïntegreerd in de omgeving.

Cecilia Rebergen maakt mooie gevouwen doeken. De doeken zijn gelijmd op een dunne metalen plaat wat het een robuust karakter geeft. Op de doeken staan tekens uit een niet ontcijferd schrift.  Rikke ter Horst (student Artez Arnhem) laat met gispen tegels zien waar vroeger het Molenpad heeft gelopen. Kinderen huppelen over de tere tegels en zijn er dan ook veel gebroken. Dat mag, zo komt oude pad weer echt tot leven. Maurice de Rooij brengt een (vergankelijke) ode aan het systeemplafond. Het werk van Jason van der Woude is geïntegreerd in het paviljoen. Twee wanden van oude houten kozijnen lopen in een krul het dak op. En dan zijn er nog 16 andere kunstenaars die je kunt ontdekken in dit project.

Cecilia Rebergen
Cecilia Rebergen
stijlpaviljoen_rikke_ter_horst_3
Rikke ter Horst
Maurice de Rooij
Maurice de Rooij
Jason van der Woude
Jason van der Woude

Het Stijlpaviljoen breng kunst heel dicht bij mensen. Dat is een goede zaak. Terwijl Henk Logman (een van de initiatoren) mij een rondleiding geeft komt een man naar ons toe om te vragen van wie ‘de golf’ is (Jop Vissers Vorstenbosch). Hij vindt het werk mooi. Een andere voorbijganger wijs respectvol naar het werk van Jonna Balk. Het toont de waarde aan om kunst eens uit zijn ivoren toren te halen.

Het Stijlpaviljoen is tot eind november te zien in Amersfoort. Het staat op een terrein dat Trapezium wordt genoemd en momenteel braak ligt. Verlaat het station Amersfoort via uitgang Mondriaanlaan en loop dan rechts de Mondriaanlaan in, na ca. 400 meter zie je het paviljoen liggen.

Deelnemende Kunstenaars:
Mathieu Klomp, Titia Felderhof, Jop Vissers Vorstenbosch, Cecilia Rebergen, Rabi Koria, Corine Zomer, Lente Brugge, Rikke ter Horst, Maurice de Rooij, Jonna Balk. Jason van der Woude, Kevin Bauer, Paul van Roosmalen, Harley Davelaar, Roy Ruepert.

Links
Website Stijlpavijoen.
Fotoreportage van kunstblijfteenraadsel.

expositie: het Stijlpaviljoen, alle dagen geopend t/m 26 november.
locatie: het Trapezium, Mondriaanlaan, Amersfoort

Echo Chamber – Navine G. khan-Dossos

In een echokamer blijven geluiden lang naklinken. Vanwege die eigenschap wordt echo-chamber in de media ook als begrip gebruikt.  Het gaat om meningen en ideeën die in het media circus dominant zijn, veel worden herhaald en elkaar versterken. Vrijwel kritiekloos. Andere opvattingen worden daardoor weggedrukt.

Navine G. Khan-Dossos - Echo Chamber
Navine G. Khan-Dossos – Echo Chamber

Voor kunstenaar Navine G. Khan-Dossos is de invloed van de media op hoe wij de wereld zien  haar belangrijkste thema. Ze onderzoekt beladen onderwerpen als IS, terrorisme, geweld en vrouwen  en hoe de media daar mee omgaan.

In Het 0og van het van Abbemuseum heeft Navine een wandschildering gemaakt. Ze liet zich inspireren door de beeldvorming rond de ‘the White widow’. Een medianaam voor Samantha Lewthwaite. Echtgenote van Germaine Lindsay die met 3 andere mannen in 2007 een bomaanslag pleegde in de Londense metro. Op dit moment is ze een van de meest gezochte terroristen. Van haar circuleren slechts enkele foto’s die steeds weer worden gebruikt als ze in de media ter sprake komt. Kranten, televisie en nieuwszenders lijken een fascinatie te hebben voor gewelddadige vrouwen.

Achter de feiten en schamele foto’s wil ze patronen ontdekken. Daarom spreekt ze over haar onderwerpen veel met deskundigen.  Met dat onderzoek wil ze een nieuws soort taal ontdekken die achter het beeld dat de media presenteren schuil gaat. Het resultaat vertaalt zich in grote wandschildering die de hele oppervlak van het oog in beslag neemt.

Grote wandschilderijen maken past bij Navine. 22 dagen lang heeft ze zeven dagen per week, acht uur per dag geschilderd. Het moet een enorme klus zijn geweest voor een schilder alleen. Toch gebruikte ze gebruikte maar twee liter verf.

navine-g-khan-dossos_echo-chamber-1_van-abbe-museum

navine-g-khan-dossos_echo-chamber-5_van-abbe-museum

Alhoewel ze altijd al schilder wilde worden, is ze eerst gaan studeren. Kunstgeschiedenis, islamitische kunst en Arabisch. Daarna is ze verder gegaan in de beeldende kunsten. Ze sloot het traject af met een periode aan de Jan van Eyck Academie in Maastricht, waar ze maart 2015 haar eindpresentatie had. Die studies waren voor haar voeding voor het schilderen en ze wil haar werk in een (kunst) historische context kunnen plaatsen

Tijdens ons gesprek staan we bij het Oog. De wandschildering bevind zich achter een glazen wand. Daartussen op de vloer een laag water. Het schept afstand tussen de bezoeker en het werk. Een waardevolle afstand. Je kunt niet naar het werk toe. Om het te observeren is een andere energie nodig.

Een belangrijk onderdeel van het werk is een zich herhalend patroon dat onderaan in het zwart begint. Het is gebaseerd op de Muqarnas. Een constructie die in de islamitische bouwkunst veel wordt gebruikt. Het vormt een onvergang/verbinding tussen de ronde en meer rechte ruimtes.

Ritmische, zich steeds herhalende patronen in het werk. Het is niet oosters maar ook niet westers. De kleuren zijn hard maar ook zacht. Er is zwart maar ook wit. De White Widow vind je niet direct terug. Er is ook geen geweld. Het stemt wel tot nadenken. Je kijkt, je overweegt. Dat is wat we het meest nodig hebben in deze tijd.

Links
De Echo Chamber – Navine G. Kahn Dossos in het oog.
khandossos.com.
Fotoreportage van het vervaardigen van de Muurschildering.
Echo Chamber (media) on Wikipedia.
Informatie over Samantha_Lewthwaite op Wikipedia.

Expositie: Echo Chamber van Navine G. Kahn-Dossos, t/m zo 12 nov 2017 (di-zo, 11-17 uur).
Locatie: van Abbe Museum, Bilderdijklaan 10, 5611 NH Eindhoven.

navine-g-khan-dossos_echo-chamber-3_van-abbe-museum

navine-g-khan-dossos_echo-chamber-4_van-abbe-museum

navine-g-khan-dossos_echo-chamber-2_van-abbe-museum

Joost Krijnen – Delayed Union – Plan B Projects

Joost Krijnen heeft inmiddels een aardige naam opgebouwd. Zijn grote, schetsmatige tekeningen zijn regelmatig te zien op beurzen en bij galeries. Dus als ik de expositieruimte van Plan B Projects in Amsterdam Noord binnen loop, ben ik even verbaasd. Zijn er soms twee kunstenaars met dezelfde naam? Wat ik zie zijn vrolijke schilderijen van bescheiden formaat. Gelukkig herken ik als snel het handschrift van de kunstenaar. Zijn die schilderijen een nieuwe stap?

Joost Krijnen - Plan B Projects

Plan B Projects presenteert graag het onderzoek in de kunst. De ruimte tussen het atelier en de galerie. In het atelier kan de kunstenaar experimenteren wat hij wil maar in de galerie moet verkoopbare kunst hangen. Dat is een grote stap.  Voor een kunstenaar is feedback van het publiek waardevol voordat zijn werk met een prijskaartje aan de witte muren hangt. Pan B projects schept daarvoor gelegenheid.

Joost Krijnen stond al een tijd op ‘het lijstje’ van initiatiefnemers (Tarja Szaraniec & Tomas Adolfs). De gelegenheid deed zich voor nadat de kunstenaar geruime niet goed kon werken vanwege een dubbele armbreuk (zelfde arm!).  Als een soort van revalidatie was het aanbod om te exposeren in Amsterdam Noord ideaal. Zonder druk kon hij zo nieuw werk maken.

Joost Krijnen - Plan B Projects

De zon die met een hoed op van een cocktail nipt. Geniet hij even van de zon? De zon speelt ook in de andere werken in de expositie Delayed Union een hoofdrol. Een soort verhaal. In zijn grote tekeningen lijkt hij ook een verhaal te willen vertellen. Tekeningen waarop hij vaak andere tekeningen aanbrengt. Of combineert met installaties. Ook in deze expositie bedient hij zich van een installatie. De cominaties die hij maakt zijn even boeiend als raadselachtig. Misschien is Joost Krijnen een verhalenverteller maar zegt hij niet welk verhaal hij vertelt.

Links
Joost Krijnen.
Mertens Plan B Projects.

expositie: Joost Krijnen – Delayed Union, t/m 3 juni 2017 vr+za 13 – 17 uur
locatie: Plan B Projects *, Hamerstraat 22, 1021 JV Amsterdam.

* Plan B Projects wordt gesteund door Mertens frames.

Joost Krijnen - Plan B Projects

Joost Krijnen - Plan B Projects

Joost Krijnen - Plan B Projects

Gerard Koek – Galerie Bart Amsterdam

Gerard Koek - Recollection 4 - 2017
Recollection 4 – 2017

Als ik naar bovenstaand werk kijk van Gerard Koek dan hoor ik het geluid van een  kabbelende beek. In mijn gedachte stroomt water over de rotsachtige ondergrond naar beneden, hier en daar blijven kleine plassen achter. Wat ik zie zijn zwarte ovalen en kleurige banen horizontaal en verticaal. De ovalen zijn van hout. De kleur wordt gegeven door -en dat zie je op de foto niet zo snel- potloden, oude scherven en botjes.

Het is een werk (nr. 4) uit een nieuwe serie ‘Recollections’. Deze serie en ander werk is te zien in de solo-expositie Words and Recollections bij galerie Bart in Amsterdam. Recollecting is een mooi woord. De letterlijke vertaling is ‘herinnering’ maar re + collecting is ook een soort her-verzamelen. Misschien wel het -opnieuw- rangschikken van herinneringen. Die overweging verrijkt de kijk op de werken in recollections. Wat kunnen we controleren en wat moeten we laten gaan?

Gerard Koek - Words27 - 2013
Words 27 – 2013

In de serie Words speelt Gerard Koek een heel ander spel met de beschouwer.  De werken bevatten woorden,  slogans of zinnen. Je wil weten wat er staat maar het lezen wordt je lastig gemaakt. Door de letters niet als zinnen te ordenen, door de woorden te overschilderen met patronen als een soort camouflage. Daardoor ontstaat een interessante beeldtaal. Tussen beeld en tekst, tussen bekijken en begrijpen.

Met die tegenstelling kun je nog wat verder  gaan, bijvoorbeeld tussen stroom en ritme. Het brengt de verschillende series samen. Of het nu om woorden of herinneringen gaat, de kunstenaar weet ons er mee te verleiden en te verwarren.

Links
Gerard Koek
Galerie Bart.

expositie: Words and Recolletions – Gerard Koek, t/m 19 juni 2017 w0-vr: 11-18 uur, za 12-17 uur).
locatie: galerie Bart, Elandsgracht 16, 1016 TW Amsterdam.

Gerard Koek - Recollection 2 - 2017
Recollection 2 – 2017
Gerard Koek - Words 55 - 2016
Words 55 (Dazzle Dialectis 2) – 2016
Gerard Koek - Zonder titel - 2017
Zonder titel – 2017
Gerard Koek - Half the truth - 2017
Half the truth – 2017

 

Met het mes schilde hij anders alleen appels – Monica Overdijk – Moira Utrecht

Een koevoet, een hamer, een schaar.  In zachte kleuren getekend hangen ze aan de muur. De vellen papier zijn niet ingelijst mar zijn direct aan de wand bevestigd. De voorwerpen lijken langzaam uit het papier op te doemen. Het voelt poëtisch.
Er is ook een ander kant, de objectiviteit, het afstandelijke. Een persoonlijke toets is ongewenst. Het gaat om het voorwerp, dat moet er zo natuurgetrouw mogelijk opstaan. Bijna alsof je het voorwerp van de muur kan pakken en gebruiken. Maar aan dat gebruiken kleeft een verhaal.

Krantenartikelen verzameld door Monica Overdijk

Kunstenaar Monica Overdijk is gefascineerd door moordzaken. Hoe komt een moordenaar tot zijn moord? Hoe kan hij of zij iemand met wie al jaren in gezamenlijkheid is doorgebracht ombrengen, vaak op gruwelijke wijze? Wat gaat er door de dader heen? Hoe is het contact met het slachtoffer tijdens de daad? Een pistoolschot vind ze te afstandelijk, te zakelijk. Het fysieke contact moet er zijn, hoe morbide en confronterend dat ook is.

Monica Overdijk - Riem

De moordwapens die ze tekent zijn niet de echte maar substituten. Jij en ik hebben die gewoon in ons huis liggen. Ze fotografeert de voorwerpen. Om het te tekenen toont ze een vergroting op een beeldscherm. Vanaf dat scherm wordt het voorwerp op papier gezet. Ze tekent met puntjes, ontelbare puntjes. Al die puntjes visualiseren het wapen. Zacht, poëtisch maar haarscherp. Het is alsof met al die puntjes die moordzaak voor haar een plek krijgt.

Bij het schrijven van dit blog voel ik toch twijfel.  Had de kunstenaar niet het echte wapen moeten tekenen? (Als daar door de politie toestemming voor was gegeven.) Was dat niet veel dramatischer geweest? Of had de sensatiezucht van de beschouwer dan de oprechte intentie van de kunstenaar overschaduwd?

Monica Overdijk - Touw

In Moira in Utrecht hangen de tekeningen in de expositie ‘Met het mes schilde hij anders alleen appels‘. In totaal wil ze 40 moordzaken met een tekening vereeuwigen. Daar heeft ze nog wel tijd voor nodig. Ze schat tot februari volgend jaar. Ze is zelf bij de expositie aanwezig dus je kunt met haar in gesprek.

expositie: Met het mes schilde hij anders alleen appels t/m 16 april, vr-zo 13-18 uur
locatie: Moira Expositieruimte, Wolvenstraat 10, 3512 CH Utrecht

Monica Overdijk - Koevoet

Monica Overdijk - Broodmes

Pieter Obels – Salto Mortale – galerie RogerKatwijk

Pieter Obels - detail van werk

Salto Mortale is de ‘dodelijke sprong’ maar ik vind dodelijk zo’n naar woord bij het werk van Pieter Obels dat een feest is om naar te kijken. Laat ik het daarom ‘de onmogelijke sprong’ noemen. Het past veel beter op de sierlijke sculpturen die in galerie Roger Katwijk te zien zijn en kan er als vertaling van salto mortale nog wel mee door.

Onmogelijk is wel een woord dat bij je opkomt als je de Cortenstaal beelden bekijkt. Je knijpt jezelf een keer en kijkt weer. Ze staan er echt. Tien jaar heeft de kunstenaar nodig gehad om het staal de baas te worden. Tien jaar zwoegen, proberen, doorzetten, erin blijven geloven. En dan ineens zingt het, alsof de kunstenaar tovenaar is geworden.

Pieter Obels - Luchthartige Verwachtingen - 2016
Luchthartige Verwachtingen – 2016
Pieter Obels - Wijdverbreide onmogelijkheden - 2016
Wijdverbreide onmogelijkheden – 2016

Een driehoekig metalen lint creëert met sierlijke, onvoorspelbare kronkelingen een sculptuur. Het heeft nog het meeste weg van een kluwen maar zo ruim dat alles zichtbaar of volgbaar is.  De associatie met zang is niet eens zo vreemd. Als een lied ten gehore is gebracht is het weg en blijft alleen de herinnering. Of een vlinder die onnavolgbaar dwarrelt in de lentelucht om daarna weer te verdwijnen. De beelden van Pieter Obels leggen dat wat verdwijnt vast. De onnavolgbare vlucht van een vlinder. De melodie van een lied.

Je voelt het als je  in de galerie rondloopt. Er staan en hangen zo’n acht sculpturen in de ruimte. Het moet een behoorlijke operatie zijn geweest om ze allemaal op de juiste plek te krijgen. Toch wordt je niet overweldigd door een massale aanwezigheid van staal. Eerder het omgekeerde als je de golvende bewegingen volgt lijken de beelden zich op te lossen.

Pieter Obels - Ijzingwekkend Verwrongen - 2016
Ijzingwekkend Verwrongen – 2016 – detail

Links.
galerie Roger Katwijk – Salto Mortale.
pieterobels.com.

expositie: Pieter Obels – salto Mortale, t/m 06 mei, wo-za – 12 -18 uur .
locatie: galerie Roger Katwijk, Prinsengracht  737, 1017 JX  Amsterdam.

galerie Roger katwijk - overzicht expositie - Salto Mortale - Pieter Obels
Overzicht expositie – Salto Mortale
Pieter Obels - Luchthartige Verwachtingen - 2016
Luchthartige Verwachtingen – 2016
Pieter Obels - Salto Mortale - 2017
Salto Mortale – 2017

Jan van Eyck – Open Studio Dagen 2017

Detail uit het werk van Fabio Roncato en Ryts Monet
Detail uit het werk van Fabio Roncato en Ryts Monet

Dit jaar is de tweede keer dat ik de Jan van Eyck Open Studio dagen bezoek. Net als vorig jaar was ook dit jaar een geweldige ervaring. De organisatie is goed maar toch losjes geregeld. De sfeer is fantastisch en de locatie is schitterend. Het een van die (jaarlijkse) gelegenheden die je als kunstliefhebber mee wil maken.

Maar je komt er natuurlijk voor de kunst. Of liever voor de kunstenaar, om mee te maken waar deze in haar of zijn beginnend kunstenaarschap mee bezig is. Het is dus een momentopname maar dat vind ik juist wel mooi. Het experiment staat voorop. Dit jaar veel onderzoekmatig werk, installaties en performances.

Dit is een kort berichtje, onder de categorie ‘flitsen’ snel maar minder overdacht geschreven. Uit het vele dat ik gezien heb pak ik er dan ook een paar dingen uit. Ze zijn me op dit moment bijgebleven.  Ik na publicatie meer foto’s toevoegen. Als andere blogs en magazines met (foto) verslagen komen voeg ik een link toe.

Links.
Verslag Jan van Eyck Open Studio dagen 2017 – Metropolis M.
Lost-painters.
Fotoverslag Kunstblijfteenraadsel.

Performance Kristina Benjoki
Beeld uit een performance van Kristina Benjocki. Twee identiek performers voeren een act uit met een archief en archief materiaal daarbij begeleid door een accordeonist.
Werk op het minimale randje van Maria Paakkonen.
Werk op het minimale randje van Maria Paakkonen.
Simon Wald Lasowski
Tussen rommel en bling-bling, chaos en stilering, individualiteit en massaproductie – Simon Wald Lasowski
Raewyn Martin
Het experiment in optima forma. Dit materiaal word bij drogen hard maar kan met water weer vloeibaar worden gemaakt. Het cyclische vindt Raewyn Martyn boeiend.
Lilian Kreutzberger
Wat zie je precies? Lilian Kreutzberger onderzoekt de grenzen tussen het platte en ruimtelijke beeld. Tussen oppervlak en representatie. Een beeld wordt zo onvast. Ze drukt ook -onscherpe- foto’s af op gips.