Categorie archief: galeries

Dit is de categorie voor bezoeken aan galeries

Sanne Vaassen – 00.00.0000 -Alpert+Leary

‘How a grain of sand from the desert can fall on my cheek in the form of a raindrop by the evaporation of water in a distant land.’

Deze uitspraak komt van de website van Sanne Vaassen. Het staat bovenaan de ‘about’ pagina. Het is de filosofische kern van haar kunstenaars praktijk. Het gaat over wat kan veranderen en wat (hetzelfde) blijft. Over identiteit. In de expositie 00.00.0000 bij Alpert+Leary die twee projecten van haar toont komt die vraag ook weer aan de orde. Maar daarover later.

De kunstenaar ontmoette ik voor het eerst op de Unfair 2016. Twee werken die ze daar toonde zijn me bijgebleven.  Voor het werk ‘Cartography’ heeft de Sanne al haar sproeten op haar lichaam in kaart gebracht. Bezoekers konden vervolgens een van die sproeten op hun lijf laten tatoeëren. Neem je met het zetten van die sproet ook een stukje van haar identiteit over? Het project ‘Kintsugi’ gaat om een verzameling scherven die ze verzameld heeft tijdens haar studie in Maastricht. De hoofdstad van Limburg had lange tijd een bloeiende porselein-industrie, dus ze verzamelde er aardig wat. De scherven staan netje geordend op een poster. Je kunt er een kiezen en die ergens op een wand in je huis laten inmetselen door de kunstenaar.

Alpert+Leary is een nieuwe, kleine galerie met twee zalen in hartje Amsterdam. Het wil actuele kunst van nationale – en internationale kunstenaars presenteren. Aandacht geven aan sociale verantwoordelijkheid is een ander uitgangspunt. De expositie 00.00.0000 past goed binnen die uitgangspunten.

In de bovenzaal hangen vijf weefwerken. Ze roepen een vreemde gewaarwording op. Het materiaal lijkt niet echt geschikt om mee te weven (met de hand). De kleuren, die in alle werken worden gebruikt, roepen associaties op. Al kun je niet gelijk thuis brengen welke.  Sanne Vaassen haalde vijf Nederlandse vlaggen uit elkaar en gaf het resultaat, een zak met losse draden, aan vijf verschillende wevers.

In de benedenzaal snorren een zevental projectoren.  Ze tonen in verschillende ritmes dia’s van bloemen.Bloemen zijn een deel van onze nationale identiteit. Het kijken naar al die steeds wisselende dia’s heeft iets rustgevends. Ik stel me niet de vraag hoe de beelden zijn ontstaan.  Later verteld Sanne me dat ze bloembladen tussen de glazen ramen van de dia’s heeft geplaatst.

Sanne Vaassen - Flowers
In de dia’ s zijn bloembladeren tussen de glazen platen van de dia gestopt

Na beide zalen bekeken te  hebben, denk ik aan de titel van de expositie en aan de lijst die aan de uitnodiging is toegevoegd. Die lijst bevatte enige demografische gegevens van Nederland van de afgelopen 50 jaar. Onder andere het aantal immigraties en emigraties. Hoe breng ik al die dingen bij elkaar? Ik blader door en boekje dat in de zaal ligt. Het bevat foto’s en teksten met als onderwerp de rijke geschiedenis, herkomst en productie en het gebruik van bloemen. In het boekje zit ook een kaartje. Een effen beige kleur. Er staat links  boven  ‘Emigreren’ op. Een bouwmarkt in Nederland heeft die naam aan een van haar verfkleuren gegeven…

expositie: 00.00.0000, t/m 14 okt 2017, do-za 12-18 uur
locatie: Alpert+Leary, Staalstraat 19, 1011 JK  Amsterdam

 

 

 

 

Jop Vissers Vorstenbosch, Dapiran Art Project Space

Jop Vissers Vorsenbosch - Lichtbak hangend aan de buitenmuur van de galerie
Een lichtbak van Jop Vissers Vorstenbosch aan de buitenwand van de galerie!

Vroeger schilderde kunstenaars de natuur vol ontzag. De mens werd door deze weerspannige metgezel op de aarde omringd en kon even mooi als wreed zijn. Prachtige bloemen, een lommerrijk laantje, de oogst die werd binnengehaald. Maar er waren ook verwoestende stormen, droogtes, hongersnoden, dodelijke epidemieën.

Tegenwoordig lijkt de mens de natuur te omringen. Met veel van de gevaren kunnen we beter overweg. Maar is het nu echt veiliger? Het gevaar komt nu van de mensheid zelf. Economische crisissen, uitputting  van de aarde, het klimaat, migrantenstromen. In het werk van Jop Vissers Vorstenbosch komen de krachten en gevaren van natuur en mens samen.  Beelden van woeste golven, dreigende luchten of desolate boomgroepen worden getoond met moderne lichtbakken.

Jop Vissers Vorsenbosch
Zeeschildering, licht en constructie vormen een bijzondere, actuele eenheid.

Maar waar de lichtbak zich doorgaans dienend opstelt om het werk te laten schitteren, gaan de bakken van Jop het gevecht aan en eisen de aandacht op. TL balken zijn niet verdwenen achter matglas dat het licht egaliseert. Integendeel, ze tekenen zich fel en trillend af achter de schildering op acrylglas. Constructie, licht en schilderwerk hebben elk hun eigen inbreng.

De inspiratie voor de lichtbakken deed de kunstenaar op tijdens een residentie in Detroit. Vroeger het hart van de Amerikaanse auto-industrie maar nu ernstig in verval. Leegstaande fabrieken, vervallen huizen en een enorme werkloosheid. Voor Job werd de teloorgang gesymboliseerd door de reclame lichtbakken. Eerst waren ze een symbool van het kapitalisme, nu vergaan en achtergelaten, sommige knipperen nog… Een tragedie niet veroorzaakt door een natuurramp maar door het handelen van de mens zelf.

En dan iets over de geschilderde bomen, wolken en golven. Ze zijn niet aangebracht met een fijn penseeltje maar vooral het resultaat van krassen, schuren en weghalen. Door deconstructie dus. Het past helemaal in het werk.

In Dapiran Art Project Space kun je zijn werk bekijken. De voortdurende strijd van de mens is in zijn werk rauw verbeeld. Niet perse somber, eerder heroïsch en daardoor hoopvol.

Links
Expositieinformatie Dapiran Art Project Space.
Verfgeweld – website Jop Vissers Vorstenbosch.

Andere actuele expositie waar het werk van Jop te zien is:
The Wild – W139 – Compromisloze kunst van Oscar Peters
.
Het Stijlpaviljoen – Amersfoort.

 

expositie: Jop Vissers Vorstenbosch, t/m 26 aug. vr en za 12-18 uur.
locatie: Dapiran Art Project Space, Springweg 59 ,3511 VK  Utrecht.

jop-vissers-vorsenbosch_dapiran_1
Licht bak je kunt hem vinden in de kelder van de galerie (ven vragen)
vijf smalle werken van Jop Vissers Vorsenbosch
Vijf losse werken. Ze verbeelden TL lampen die elk op hun eigen manier branden

Flow and Interruptions – galerie Roger Katwijk

In galerie Roger Katwijk, op een nieuwe, mooie en ruimere locatie aan de Prinsengracht is momenteel de expositie Flow and Interruptions te zien. Een duo expositie van twee tekenaars. De titel zou een metafoor voor ieders persoonlijke leven kunnen zijn. Maar laten we niet te veel afdwalen, het is een goede ‘koan’ om nader tot het werk van de kunstenaars te komen.

De tekeningen van Nelleke Beltjens hebben bij een eerste beschouwing iets van een kindertekening, door de vrijheid en spontaniteit. Maar als je langer kijkt vallen dingen je op. De precisie waarmee lijnen minutieus met streepjes zijn neer gezet. Er zijn uitsnedes gemaakt en delen van de tekening zijn verplaatst. (Daarover later meer). En dan die cirkels in aquarel die in een geheel eigen ritme over het papier zweven. Dit is geen kindertekening maar uiterste controle.

De kunstenaar werkt altijd aan twee tekeningen tegelijk. Ze begint zonder vooropgezet plan. Ze zet de eerste lijnen neer en bekijkt het resultaat. Dan gaat ze verder, de tekening wordt uitgebreid. Uitsnedes worden in de andere tekening geplaatst. Want als ‘hier’ iets gebeurt heeft dat ergens anders gevolgen, zegt ze daarover Alles is beweging voor de kunstenaar. Zoals het menselijk lichaam dat uit miljoenen cellen bestaat die steeds veranderen. Een rotsblok lijkt solide maar bestaat uit miljoenen trillende atomen.  Het is een zienswijze waardoor je haar tekeningen gaat begrijpen. Beweging, voortdurende beweging, zonder begin en zonder einde.

Out there 1 - Nelleke Beltjens - 2016
Out there 1 – Nelleke Beltjens – 2016 / © galerie Roger katwijk
It Happens 10 - Nelleke Beltjens - 2016
It Happens 10 – Nelleke Beltjens – 2016 / © galerie Roger katwijk

Zoom in op de tekeningen van Alexandra Roozen. Dat enorme lijnenspel met zijn mysterieuze logica is opgebouwd uit ontelbare kleine streepjes, allemaal net even anders. Het heeft iets van de ‘losse pols’ maar het is ook persoonlijk, alsof ieder streepje een individu is, onderdeel van dat grote geheel.

Die potloodlijn, potlood op papier, is voor de kunstenaar de kern van haar werk. Letterlijk natuurlijk wat de tekeningen zijn er mee opgebouwd. Maar ook vanuit artistiek oogpunt is dat contact tussen potlood en papier essentieel. Elk streepje, krasje of punt is uniek.

Haar tekeningen bestaan uit vele duizenden potloodlijnen. Het houd daar niet mee op. Ze werkt in series. Elke serie heeft een grondplan, een vermoeden zoals ze het zelf noemt. Het moet interessant genoeg zijn om een reeks tekeningen op te baseren. Een serie komt tot zijn einde als dat ‘vermoeden’ is uitgekristalliseerd tot een soort van antwoord. Het is voor haar een signaal om aan een nieuwe reeks te beginnen.

To Bend 17 - Alexandra Roozen - 2016
To Bend 17 – Alexandra Roozen – 2016
To Bend 30 - Alexandra Roozen - 2016
To Bend 30 – Alexandra Roozen – 2016

Het werk van beide kunstenaars versterkt elkaar er is harmonie maar is toch ook heel anders. Het gebruik van kleur tegenover de rijkdom van grijstonen, ogenschijnlijke wanorde, tegenover systeem en regelmaat. Flow and Interruptions.

expositie: Flow and Interruptions, t/m 18 mrt, wo-za, 12-18 uur.
locatie: galerie Roger Katwijk, Prinsengracht 737, 1017 JX Amsterdam.

Apparitions – galerie Sanaa

Paul Bogaers

Nieuwsgierig, bevreesd, onderzoekend of verbaasd kijken de lange, magere poppen naar boven. Wat gebeurt daar? Je voelt de neiging om ook omhoog te kijken naar iets wat niet te zien is. De mooie beelden zijn een voorbode voor de expositie Appartions in galerie Sanaa. Ze lokken je gewoon naar binnen.

Daar hebben de kunstenaars Paul Bogaers en Myriam Mihindou de galerie omgetoverd tot een mysterieuze ruimte. Je voelt je lichtjes ongemakkelijk maar je wordt daardoor wel nieuwsgierig. De eigenzinnige sculpturen van Bogaers zweven tussen Afrikaanse en westerse kunst in. De foto’s van Mihindou zijn in negatief afgedrukt. De herkenbaarheid gaat daardoor voor een belangrijk deel verloren. Het werkt vervreemdend maar geeft ook ruimte voor  eigen interpretatie.

Nadat hij lange tijd succesvol fotograaf was vond Bogaers geen inspiratie meer in de fotografie. Hij zocht naar nieuwe mogelijkheden om zijn kunstenaarschap te beoefenen. Het werd papier-maché, voor hem een geweldig middel. Hij kon zich vrijelijk ruimtelijk uitdrukken en fotomateriaal blijven gebruiken. Die vrijheid spat van zijn werk. Een foto van een plas die naadloos overgaat in een lijst van papier-maché. Is het een foto in een lijst of een sculptuur?  Ook verwerkt hij foto’s van sculpturen in sculpturen waardoor je -weer- niet goed meer weet waar je naar kijkt. Dat is ook wat de kunstenaar wil, hij houdt niet van definitief en af.

Paul Bogaers
Paul Bogaers
Paul Bogaers
Paul Bogaers

Myriam Mihindou beweegt zich in diverse disciplines als fotografie, installaties, video en performances. Dat komt terug in de fotoserie die ze toont in deze expositie. Het is een registratie van een performance met de Haïtiaanse theatergroep Nous. De naam van de performance Dechoukaj (= ‘met wortel en al uitgerukt’) verwijst naar een bewogen proces. Voor haar als kunstenaar werkte het project echter louterend op de pijnlijke ervaringen in haar leven.  Voor ons als kijker zijn er de foto’s in negatief, mysterieus, troostend, pijnlijk en helend in een enkel beeld.

Myriam Mihindou - Dechoukaj
Myriam Mihindou – Dechoukaj
Myriam Mihindou - Dechoukaj
Myriam Mihindou – Dechoukaj

Zo loop je in de expositie Appartions steeds tussen verschillende werelden. Tussen de Afrikaanse en de westerse. In een het occult, spiritueel universum en de aardsheid van een galerie.

Links
Website Paul Bogaers.
Artikel over Paul Bogaers (2015) in FOAM Magazine (PDF)

expositie: Appartions t/m 11 maart wo-za, 12-18 uur.
locatie: galerie Sanaa, sint Jansdam 2, 3512HB Utrecht

Paul Bogaers
Paul Bogaers
Paul Bogaers
Paul Bogaers
Myriam Mihindou - Dechoukaj
Myriam Mihindou – Dechoukaj

Theater van het absurde – Galerie Gabriel Rolt

Chicken - Paul Blanka - 2016
Chicken – Paul Blanca – 2016

Zinloosheid. Een zwaardere straf kon oppergod Zeus niet bedenken. In de Griekse mythe straft hij Sisyphus met deze straf. De sterveling, die in opstand kwam tegen de goeden moest tot in de eeuwigheid een steen een berg opduwen en weer naar beneden laten rollen.

Albert Camus stelt in zijn boek De mythe van Sisyphus die zinloosheid centraal. In de moderne zinloze wereld blijft mens gedreven op zoek naar zingeving. Een schijnbaar onoplosbare paradox. Volgens de schrijver is intensief en hartstochtelijk leven de beste uitweg. In zijn opvatting was de kunstenaar de meest hartstochtelijke omdat die het leven wil vastleggen in materie.  Sisyphus was een held, een gelukkig mens. Wandelend de berg af besefte hij de absurditeit van zijn bestaan.

The past is a strange place - Maurice van Es - 2016
The past is a strange place – Maurice van Es – 2016

In de Theatre de l’absurde bij galerie Gabriel Rolt is hartstocht zeker te vinden. De kunstenaars reageren elk op hun eigen manier op het thema van de expositie. Maurice van Es door simpelweg 2 foto’s naast elkaar aan de muur te hangen. Paul Blanca, bezig aan een comeback, met een schitterend zelfportert Chicken. Een schilderij en twee sculpturen van Peter Schuyff die zowel bewondering als een glimlach veroorzaken. Of de prachtige etsen van Jake & Dinos Chapman geinspireerd door Goya die de waanzin van de oorlog verbeeldde. Het zijn wat voorbeelden. Een volledige lijst van kunstenaars vind je onderaan dit blog.

Theatre de l’absurde is eigenlijk een drieluik waarvan de laatste editie nu te zien is. De opening was tijdens Amsterdam Art. Een bezoek aan de expositie brengen is zeker net zinloos…

kunstenaars:
Athanasios Argianas, Adriana Arroyo, Paul Blanca, Bastiaan Bosma, Jake & Dinos Chapman, Nik Christensen, Shezad Dawood, Maurice van Es, Wayne Horse, Dustin Pevey, Peter Schuyff.

links.
Boekbespreking ‘De mythe van Sisyphus’ van Albert Camus (1942).

expositie: THEATRE DE L’ABSURDE (Final episode); t/m 14 jan 2017, wo-za 12 – 18 uur.
locatie: Galerie Gabriel Rolt,  Tolstraat 84, Amsterdam.

Jake & Dinos Chapman
Jake & Dinos Chapman
Untitled - Peter Schuyff - 2005
Untitled – Peter Schuyff – 2005
Shezad Dawood
Shezad Dawood

Tarja Szaraniec – Brown Dust – Dapiran

‘Natuur’ is het eerste wat bij je opkomt als je de tekeningen bekijkt bij Dapiran Art Project Space. Toch zijn er geen herkenbare natuurlijke elementen te zien, zoals bijvoorbeeld bloemen, planten of bomen. Dat is misschien wat het werk van Tarja Szaraniec bijzonder maakt. Het is alsof de natuur vlak achter die abstractie aanwezig is.

Tarja Szaraniec

Tarja Szaraniec tekent en schildert op groot formaat tekeningen maar ondanks de afmetingen houd haar werk de weerloosheid en zachtheid die de tekenkunst van nature heeft. Behalve de natuur worden ook schilderkunst en materialiteit onderzocht. Zo heeft ze de moed om het papier voor een flink deel leeg te laten. Vele soorten materiaal en technieken worden toegepast. Doorzichtige gel, normaal gebruikt om verf volume te geven, wordt puur aangebracht. Speciale inkten. In de overwegend aardse tonen, toetsen van felle, bijna fluoriderende kleuren. Fijne patronen, die iets weghebben van een vingerafdruk. Je kunt het allemaal terugvinden in haar tekeningen.

Tarja Szaraniec

Het maakt dat naar haar werk kijken een ontdekkingstocht is. De zorgvuldige ordening en al die details die zich alleen aan de aandachtige kijker laten zien.  Die observatie brengt me weer terug bij de natuur.  Al sinds de mensheid bestaat, is het een onuitputtelijke bron van inspiratie.

links.
expositie-informatie Dapiran Art Project Space.
tarjaszaraniec.com.

expositie: Brown Dust, Tarja Szaraniec. t/m 17 dec 2016, vr-za, 12.00 -18.00 uur.
locatie: Dapiran Art Project Space, Springweg 59, 3511 VK Utrecht.

Annemieke Alberts – Nomos/Wasteland

Het werk van Annemieke Alberts geeft je bij de eerste aanblik houvast, ze schildert ruimtes. Maar met die vaststelling komt de verwarring. Wat is het voor een ruimte? Zijn er verschillende ruimtes of één? Is het binnen of buiten? Is het wel een ruimte? Het lijkt allemaal zo tijdelijk. Een decor van schuivende panelen dat even is stil gezet maar zo weer kan veranderen. Ruimtes die moeiteloos buiten de randen van het schilderij treden. Eem ruimte zonder begrenzing. maar dat kan toch niet?

Annemieke Alberts - Rules of the Game - 2014
Rules of the Game – 2014

Het werk in de solo-expositie Nomos/Wasteland bij galerie Roger Katwijk past goed in onze tijd. De komst van internet en sociale media doet de grenzen tussen binnen en buiten vervagen. Iemand tuurt op een schermp(je), hoe aanwezig is hij nog? Wat is de afstand tot je huis als je, op weg naar dat huis, met je mobiel de thermostaat alvast omhoog kan draaien? Hoe massief zijn wanden als je met skype eenvoudig face to face met iemand kan praten ergens honderden kilometers verder in een ander huis?

Annemieke Alberts - Het Atelier - 2016
Het Atelier – 2016

Annemieke Alberts reflecteert op de woelige tijden van vandaag waarin zekerheden lijken te verdampen maar plaatst zich -misschien wel daarom- nadrukkelijk in de traditie van de schilderkunst. Een van haar werken heet ‘Het atelier’. Een ezel met een groot doek trekt de aandacht maar de ruimte is heel open, bij het doek lijkt een schilder aan het werk. Het is onmiskenbaar een verwijzing naar het werk van Rembrandt met een prominent aanwezig ezel met doek.

expositie: Annemieke Alberts – Nomos/Wasteland; t/m 12 november (wo-za / 12 – 18 h)
locatie: Galerie Roger Katwijk – Lange Leidsedwarsstraat 198-200, 1017 NP  Amsterdam

Annemieke Alberts - Poem #1 - 2016
Poem #1 – 2016
Annemieke Alberts - Rules of the Game - 2016
The House – 2016
Annemieke Alberts - Facaden - 2015
Facaden – 2015
Annemieke Alberts -Members Only - 2016
Members Only – 2016