Categorie archief: festival

Parklicht 2017 – Oosterpark Amsterdam

Het moet hier toch ergens zijn? Is er een deur waar ik binnen kan gaan? Na een rondje rond het kleine gebouw vallen de zachte lichtflitsen boven me pas op. Ik kijk in de lucht, tegen de takken van een boom reflecteert wit-blauw licht. Afhankelijk van de plek waar je staat zijn de patronen steeds anders.

parklicht-2017_andre-pielage

Het is de eerste avond van het (licht)festival Parklicht. Het kleinschalige evenement duurt slechts  drie dagen (28,29,30 december) en wordt georganiseerd door Polderlicht. Is dit festival het kleinere broertje van het grote Amsterdam Light Festival (ALF)? Zeker niet. De broer is een stuk groter maar wel veel jonger. De organisatie Polderlicht begon al in 2001 met een festival waarin licht de hoofdrol speelde.

Het ALF is spectaculair maar Parklicht is subtiel. Het ALF pakt groots uit, Parklicht is kleinschalig. En waar het ALF je overweldigt kom je bij Parklicht in contact met de kunstenaar. Dit schrijf ik niet ten nadele van het Amsterdam Light Festival maar de kracht van Parklicht is de intimiteit. En dat is een bijzondere waarde. De organisatoren (Loes Diephuis en John Prop) hebben voor de editie van dit jaar twee thema’s: subtiel en wit licht. Het is het idee dat je je laat verrassen. Dat je voor het eerst in contact komt met het kunstwerk. Dat is ze goed gelukt. In dit blog daarom minder foto’s. Er moet nog genoeg te raden overblijven…

Deelnemende kunstenaars:
Children of the Light | Daphne Glasmacher | Gosse de Kort | Matthijs Munnik & Joris Strijbos | André Pielage | Mike Rijnierse & Jan Trützschler von Falkenstein | Femke Schaap | MMC Schobbe | Elly Sloep | Berndnaut Smilde | Marloes van Son | Su Tomesen | Peter Vink | Corné Vissenberg.

Links
Review Parklicht door Trendbeheer.
Artikel Parool over kunstwerk Westlandwells

expositie: Parklicht – 28, 29, 30 december 2017 – van 17 tot 22 uur.
locatie: Oosterpark, Amsterdam.

Parklicht 2017 - Su Tomesen
Su Tomesen
Parklicht 2017 - MMC Schobbe
MMC Schobbe
Parklicht 2017 - Mike-rijnierse & Jan Trutzschler von Falkenstein
Mike-rijnierse & Jan Trutzschler von Falkenstein
Parklicht 2017 - Matthijs Munnik & Joris Strijbos
Matthijs Munnik & Joris Strijbos

Poème symphonique – Ligeti – Culturele Zondag Utrecht

100 Metronomen

Bij de naam ‘Poème symphonique’ denk je aan iets moois, iets lyrisch. Een muziekstuk dat je meevoert in een zoete droom weg van de alledaagse sleur. Er zijn zeker klassieke composities met deze naam die die verwachting waarmaken maar de Poème symphonique uit 1962 van componist Ligeti rekent er voorgoed mee af.  Tijdens de Culturele Zondag op 5 juni brengt de Gaudeamus muziekweek het beroemde stuk weer ten gehore.

In de zaal staan 100 metronomen. Allemaal geheel of gedeeltelijk opgewonden maar afgesteld op verschillende tiksnelheden. Een dirigent en 10 performers verschijnen op het podium en na enige tijd geeft de dirigent een signaal waarop de 10 performers de metronomen zo snel mogelijk in beweging zetten. De zaal wordt gevuld met een wolk aan ritmes. Dat houdt een tijd(je) aan totdat metronomen uitvallen doordat de veer ‘op’ is. Als de laatste van de 100 stil valt is het muziekstuk ten einde.

De (wereld) premiere zou op 13 september 1962 op de Nederlandse televisie plaats vinden. De controverse over het muziekstuk was echter zo groot dat de uitzending werd afgelast. In plaats daarvan werd een voetbal wedstrijd uitgezonden. Ligeti beschouwde het werk als een protest tegen de heersende contemporaine muziekpraktijk. Hij was dan ook erg verontwaardigd dat de (vooraf gemaakte) opnames niet werden uitgezonden.

Waarom een item over een muziekstuk in dit kunstblog? Omdat het werk de muziek overstijgt. De componist ontwikkelde het toen hij kort samenwerkte met de Fluxus beweging. Het zweeft tussen een performance en een muziekuitvoering in. Is het stuk vooral een protest tegen de gevestigde orde of wil het een serieus muzikaal inzicht naar voren brengen?

György Sándor Ligeti
György Sándor Ligeti

Dat is een vraag die ik niet kan beantwoorden. Het is zo frappant anders dat je je er over blijft verbazen. Zelfs na 55 jaar. De nederige dienaar (en kwelgeest) van de muziek in de hoofdrol en muzikanten gewoon op een stoel in de zaal…

De veer-metronoom is een overbodig gereedschap geworden in deze tijd. Dat geeft Poème symphonique een extra dimensie. Het is niet alleen een geniaal, geweldloos protest maar nu ook een symbool van de veranderende tijd.

Links
Ligeti’s Poème Symphonique.
Wikipedia over Poème symphonique.

Poème symphonique wordt op 5 juni tijdens de Culturele Zondag (maandag) in Utrecht op de volgende tijden opgevoerd in de Stijlkamer van Hoog Catharijne: 

  • maandag 5 juni 13:00-13:15
  • maandag 5 juni 15:00-15:15
  • maandag 5 juni 16:00-16:15
  • maandag 5 juni 17:00-17:15

Uitvoering tijdens Plush Festival in Dorset

Michael Gibbs – Let it keep secrets

Over de kunstenaar Michael Gibbs hoorde ik voor het eerst tijdens een open-atelier zondag van het WG-terrein een atelier complex in Amsterdam. Een atelier was ingericht met werk van de kunstenaar. Ik kreeg niet gelijk vat op zijn werk maar ik vond wat ik zag en hoorde wel zo interessant dat ik zijn naam niet vergeten ben. Het atelier was niet zonder reden ingericht. Deze week gaat er een Michael Gibbs festival van start in Amsterdam onder de naam ‘Let it keep secrets‘.

img_7915locatiewg-kunstenaarmichael-gibbs

Michael Gibbs is geen kunstenaar pur sang, of misschien juist wel. Zijn werkterrein was het gebied tussen kunst en literatuur. Om met Pauline Cornelisse te spreken: ‘Taal Was Zeg Maar Echt Zijn Ding’. Taal was niet zozeer een instrument maar zijn onderzoeksterrein. Hij wilde de werking van taal begrijpen. Hij onderzocht de taal met concrete – en visuele poëzie en performances. Ook op andere terreinen was hij heel actief.  Hij bracht in eigen beheer tijdschriften uit, gaf les en organiseerde tentoonstellingen. Ook was hij criticus en vertaalde teksten.

Michael Gibbs
Michael Gibbs © onbekend

Ik houd erg van dergelijke figuren. Ze zoeken geen roem, werken op de achtergrond,  bruisen van ideeën en inspireren anderen. Het zijn vaak mensen die verbinden. Kennis van hun levenswandel geeft een andere kijk op de kustwereld. Daarom is het goed dat aan Michael Gibbs aandacht wordt besteed.

Michael Gibbs
Michael Gibbs – Black Hole © onbekend

Als je interesse gewekt is dan is er de komende weken veel te zien. In het Stedelijk Museum Amsterdam, Gerrit Rietveld Academie, de Appel, het OBA en Soledad Senlle (hoofdexpositie) wordt met een boekpresentatie, exposities  lezingen en enkele performances aandacht aan deze kunstenaar besteed. In dit blog geen overzicht van alle exposities en activiteiten. Daarvoor vindt je een link onderaan dit blog. Wie weet kom ik op een van de evenementen tegen.

Links.
Programma festival ‘Michael Gibbs – Let it keep secrets‘.
Website Michael Gibbs.nl.
Soledad Senlle Art Foundation – Let it keep secrets.
De Appel Arts Centre – LocusSolus.

Guilty Landscapes – Spring Festival

Door grote etalageruit van galerie Sanaa kun je doorgaans al een beeld krijgen van de expositie. Voor de installatie ‘Guitly landscapes’ van Dries Verhoeven is de ruit echter geheel afgeplakt . Wat zich binnen afspeelt blijft een verrassing.

Galerie Sanaa tijdens guilty landscapes van Dries Verhoeven
Galerie Sanaa tijdens guilty landscapes van Dries Verhoeven

Dat stelt je als blogger voor een dilemma. Je wilt graag wat vertellen over het werk en waarom je het de moeite waard vindt. Anderzijds wil je de verrassing voor de bezoeker intact laten. Dat beperkt de ruimte om te schrijven aanzienlijk. Toch wil ik een poging wagen.

Nu ik de installatie heb meegemaakt blijkt de korte omschrijving van Dries Verhoeven op zijn website te kloppen (zie links). De kracht van het werk is dat je hem alléén ervaart. Als de deur achter je wordt gesloten ben je de enige in de ruimte. Geen groep waar je in op kunt gaan. Geen bezoekers om je heen bij wie je de mening kunt aflezen of navragen. En geen idee wat er komen gaat. Aan de andere kant, de ruimte is even van jou, er ook niemand die je bekijkt. Of toch wel? Langzaam wordt je meegenonen. De straat waarin je zojuist kwam aangelopen lijkt ver weg. De ‘verre’ wereld van armoede komt heel dichtbij. Een ontmoeting maar zonder verwijt of beschuldigende vinger.
Guilty landscapes van Dries Verhoeven vind ik een bezoek waard. De installatie is het eerste deel uit een serie van drie, die elk in een andere stad te zien zijn. Bezoek is alleen mogelijk met reservering en een ticket Informatie zie links.

Links.
Informatie en link naar ticket verkoop van het Spring Festival.
Informatie van Dries Verhoeven over het project ‘Guilty Landscapes’.

Voor deze expositie kun je een kaartje kopen voor 2,50 euro kopen ( (+1,50 kosten reservering).
expositie: Guilty Landscapes – Dries Verhoeven. Dagelijks t/m 29 mei 14.00 uur t/m 21.30
locatie: galerie Sanaa, Jansdam 2, 3512 HB Utrecht

Simone Forti – Huddle

Ik draai me on en daar staan ze al. Een groepje van zo’n zeven jonge mensen. Mannen en vrouwen. Ze staan in een cirkel en duwde zich tegen elkaar aan. Zoals rugbyers dat doen tijdens een scrum. Even gebeurt er niets. Dan maakt één zich los uit de groep. Behoedzaam zoeken. Waarna deze ene voorzichtig omhoog klautert. De groep zet zich schrap. Over de ruggen van de anderen volgt een worsteling naar de andere kant.  Het oogt heel fysiek, intiem ook wel. Als de ander zijde is bereikt, weer even zoeken. Je voeten op de grond krijgen zonder te vallen. Dat lukt. De klimmer voegt zich weer in de groep. Even is  er onrust. Tot iedereen weer zijn plek heeft. Geen beweging meer. Dan  maakt de volgende zich uit de groep los. Het fysieke ritueel herhaalt zich. Als iedereen is geweest -tenminste dat schat ik zelf in- lost de groep zich op. Even vluchtig als ze ontstond. Op blote voeten lopen de leden alle kanten op.

Tijdens het Spring Performance Festival op zondag 20 maart werd de Huddle voor het Stedelijk opgevoerd. Dit gebeurde op initiatief van de Vleeshal. Van Simone Forti wordt in de vleeshal op 28 maar al haar Dance Constructions uitgevoerd. De Huddle is er een van.

Links.
Finissage Here it comes van Simone Forti in de Vleeshal (markt) te Middelburg.

Licht. Een nieuwe trend?

Het viel me plotseling op. Er zijn dit jaar best veel exposities met Licht als thema.  Het begon volgens mij, een aantal jaren geleden met Glow in Eindhoven. De eerste editie was in 2006. De editie van dit jaar is alweer voorbij. Die liep van 7 nov t/m 14 nov.  Het succes van Glow bleef niet onopgemerkt en vanaf 2012 volgde Amsterdam met het Amsterdam Light Festival.

run-beyond-angelo-bonello
Amsterdam Light Festival – Run Beyond van Angelo Bonello

Beide festivals zijn groot en buiten. Dit jaar constateerde ik dat er ook een aantal exposities binnen zijn. In Utrecht zijn er twee. Lekker licht loopt nu in het Centraal Museum (nog t/m 24 januari)  en op 16 januari opent Kunst en Licht in de Kunstliefde en die duurt tot 24 februari. In het CBK te Amsterdam loopt Lichtbaden van 7 nov t/m 9 jan 2016.

lekker-licht-centraal-museum-urecht
Lichtsculptuur in expositie Lekker licht in Centraal Museum Utrecht

Dat zijn dus al 5 exposities met licht als thema. Dat licht mensen boeit behoeft verder geen uitleg. Kerstlicht versieringen wordt steeds uitbundiger. Een kerstster voor het raam en een kerstboom volstaat niet meer. Hele tuinen, huizen, zelfs wijken worden voorzien van kerstlampjes. Gemeenten, kunstenaars en kunstinstellingen zien dus ook steeds meer mogelijkheden voor een artistieke invulling van het thema licht. Een aantrekkelijk tegenwicht tegen al die kerstmannen, arresleeën en rendieren en sterren.

Mocht je nog meer kunstprojecten weten met licht als thema, dan hoor ik het graag en noem ik ze in dit blog.

Whynot Festival – Een verslag

Een mix van kunst, dans, performance en muziek zo zou je het Whynot Festival het best kunnen omschrijven. De locatie was de Tolhuistuin in Amsterdam Noord waar het evenement het afgelopen weekeinde plaatsvond (7 t/m 9 aug).

Tent op festival terrein
Tent op festival terrein

Op vrijdag (7 aug) liep ik even na zeven uur ‘s-avonds het festival terrein op. Om eerlijk te had ik nauwelijks een beeld van wat er te zien zou zijn deze avond maar de eerste aanblik beviel goed. Een licht alternatieve sfeer waar het experiment voorop staat, daar houd ik wel van. De weergoden waren het festival ook goed gezind en trakteerde de bezoekers op een heerlijk zwoele avond.

Het was nog vroeg en ik begon met een rondje over het terrein. In een echte houtoven werden Turkse pizza’s gebakken, aan de openlucht-bar werd (o.a.) bier van browerij de Vriendschaps geserveerd. Het bier ‘Pondje later’ smaakte verrukkelijk. Er waren diverse kunstuitingen en video presentaties te zien,  o.a. Hellow Hollow van Julian Hetzel (zie foto onderaan blog.)

De opening werd afgetrapt door enkele bezoekers die elk met een lint in de hand een rondedans mochten uitvoeren, daartoe aangemoedigd door een figuur die het midden hield tussen een soort heilige en een nar.

Opening Whynot Festival met publiek en priester/nar
Opening Whynot Festival met publiek en priester/nar

Maar we kamen voor de kunst, ik betrapte mijzelf erop dat ik bij de voorstellingen op zoek was naar bedoelingen en verhalen maar die waren er niet, dat hoort ook wel bij het soort kunstuitingen die bij een festival als Whynot horen. Er wordt onderzocht, met thema’s als individu versus (macht van) de groep, interactie tussen aanraking, beweging en muziek, de schoonheid van fysieke, bijna dierlijke kracht en de naakte mens.

close-d-1

close-d-2

Zo kon je zomaar worden aangesproken door een dame die vertelde dat ze een wiplash had om even later te moeten wijken voor een koor dat al zingend, onverbiddelijk op je afkomt (Suzanna Marx, Close/D). In de tot eventspace omgedoopte bar werd een tryout van Trigger opgevoerd door 2 danseressen, die een energieke interactie met elkaar en de muziek aangingen. Muziek? sound-sculpture is een betere benaming (Layt Waysbort & Salvador Breed). Hoofdvoorstelling was toch wel Dawn van Hodworks. In deze performance staat het naakte menselijke lichaam centraal in zijn fysieke -welhaast dierlijke kracht en schoonheid. De vier dansers (2 mannen / 2 vrouwen) deden de voorstelling daarom geheel naakt. Dat was wel even slikken maar eigenlijk heel mooi, zeker buiten in de intieme sfeer van de tolhuistuin bij zonsondergang (Adrienn Hod). (Er mochten geen foto’s gemaakt worden)
Tussen de voorstellingen door presenteerde Janneke Raaphorst Catering 3000. De serveerder en 2 serveersters serveerden prosecco in een blouse die gedurende avond langzaam verdween.
(Link naar een video van een andere opvoering van Catering 3000)

catering_3000

De nachtbrakers konden zich nog vermaken met DJ Streamer, dat voorafgegaan werd door uitvoering van Cut_ Daar had ik zelf geen behoefte aan en voldaan verliet ik rond 2300 het festival.

Bij de toegang hoorde een boekje met uitgebreide informatie over alle voorstellingen. Die informatie is ook te vinden op de website van het evenement.

Evenement:  WhynotFestival,  7 t/m 9 juni 2015
Locatie: Tolhuistuinen, Amsterdam

Kleine foto-impressie:

Kunstwerk hangend aan een boom...
Kunstwerk hangend aan een boom…
Workshop 'Hybridation' door Olivier de Sagazan
Workshop ‘Hybridation’ door Olivier de Sagazan
Tryout Trigger, choreografie: Lait Waysbort
Tryout Trigger, choreografie: Lait Waysbort
dansspot?
Stoelen voor Social Choreografie.
Stoelen voor Social Choreografie.
Julian Hetzel - Hellow - hollow
Julian Hetzel – Hellow – Hollow
Video ergens opgesteld in de tuin, maker video onbekend.
Video ergens opgesteld in de tuin, maker video onbekend.