Categoriearchief: galeries

Dit is de categorie voor bezoeken aan galeries

Une Tour de Amsterdam pour l’art.

Ik lag  die avond uitgeteld op mijn bed. Ik voelde mijn benen. Moe maar voldaan. Dertig kilometer gefietst voor vijf galeries. In het zonovergoten Amsterdam. Best wel een prestatie vond ik zelf. Toen dacht ik aan al die Tour de France renners die rond de 150 – 200 kilometer fietsen op een dag. En de volgend dag weer en de dag erna… Ik ben gewoon een watje.

Het zal de kunst wel zijn. kunst kijken kost ook energie. Over kunst schrijven ook trouwens. De laatste tijd ontbreekt het me wel eens aan die energie om een blog te schrijven. De eisen die ik aan mijzelf stel zijn hoger. De foto’s moeten beter. Het verhaal moet kloppen. Wat ervaar ik bij deze kunstenaar? Elke week weer. Daarom neem ik jullie vandaag mee op een tocht. Voor de verandering. In de Tour de France hebben ze tenslotte ook vlakke ritten, bergritten en tijdritten.

Eerst gaan we op de fiets naar PS Project Space. Het ligt eigenlijk buiten de route van het voorlopige lijstje galeries, dat ik voor deze dag heb opgesteld. Maar het -nieuwe- werk van Janine van Oene lijkt me zo mooi, dat wil ik gewoon zien. Dus toch naar de Madurastraat 94. 13 km.  Daar sta ik dan voor deze ‘omfietskunst’. Het is inderdaad mooi, heel mooi. Waarom? Ik weet het nu niet. Misschien omdat het niet om aandacht schreeuwt maar je met een teder gebaar verleidt.

Janine van Oene
Janine van Oene

Van Janine van Oene naar Carlijn Mens bij Borzo gallery, Keizersgracht 516. 4,4 km. De kunstenaar plaatst  eerst het tekenpapier op de grond onder een boom. Legt daarna, op het juiste moment, snel de hoofdlijnen vast van schaduwen van takken. In haar atelier werkt ze de tekening verder uit. De kunstenaar schildert objecten niet direct maar een afdruk of representatie. Niet de boom maar de schaduw van een boom. Waarschijnlijk roept haar werk daarom het gevoel van herinnering op.

Carlijn Mens
Carlijn Mens

Door naar Torch, lauriergracht 94. 1,2 km. De laatste dag van de expositie ‘The worst is yet to come’ van Tinkebell. Een kunstenaar die de publiciteit niet schuwt en altijd de controverse weet te vinden. Dat wordt haar niet door iedereen in dank afgenomen. Ik kan haar kunstenaarschap wel waarderen. Ook in deze expositie raakt ze actuele thema’s aan zonder een standpunt in te nemen en altijd met een laagje Tinkebell.

Tinkebell
Tinkebell

De volgende galerie is Van Zijll Langhout aan de Brouwersgracht 161. 1.9 kmMartyn Overweel toont hier zijn -originele- tekeningen. De graficus / kunstenaar maakt ook cartoons voor kranten. Zijn zijn originele tekeningen dan nog kunst? Misschien moet je die vraag niet stellen. Zijn fraai opgezette tekeningen relativeren maar de humor zet je weer met beide benen op de grond.

Martyn F Overweel
Martyn F Overweel

Tot slot naar Josilda da Conceição Gallery in de Oostzaanstraat 10, 1.7 km. De kunstenaars Mayra Sergio, Elena Khurtova en Marie Ilse Bourlanges treden op als collectief. Titel van de expositie is: Wetter then wet. Klei staat centraal in het werk. Een materiaal dat eindeloos mee gaat. Nat maken, vormen, drogen. Door het weer nat te maken verdwijnt de vorm en begin je weer helemaal opnieuw. De installaties van het collectief verwijzen naar die eigenschap.

elena-khurtova-marie-ilse-boerlanges_mayra-sergio_josilda-da-conceição-gallery_7345
Elena Khurtova, Marie Ilse Boerlanges, Mayra Sergio

 

Nu weer naar huis. 10 km.

exposities:
PS Projectspace – Vase Face – Janine van Oene.
Galerie Borzo – Carlijn Mens – Roadside.
Torch – Tinkebell – The Worst Is Yet To come.
Marian van Zijll Langhout – Martyn Overweel – Nackt Im Pudding Club.
Josilda da Conceição Gallery – Mayra Sergio, Elena Khurtova, Marie Ilse Bourlanges – Wetter then wet.

Ruben Kragt – C&H gallery

Ondergaande zon. Een strand. Een paar kleden. Een opblaasmatras of opblaasboot? Ik kan het niet goed zien. Een waterpijp. En een tenger persoon, alleen. Waar zijn de anderen? Het beeld is treffend in zijn soberheid. Geen verfstreek teveel. De stijl past goed bij wat het beeld oproept. Ontspannen, rust, geen stress, vakantie.

3-ruben-kragt_C-H-artspace_6315

Of is het verveling? Die grens is natuurlijk dun. Maar het werk van Ruben Kragt in deze expositie ‘Fly for fun’ speelt zich precies op die grens af. Zijn we nuttig bezig of vermorsen we onze tijd? Rusten we uit of zijn we lui? De titel is ontleend aan een tweepersoons vliegtuig dat heen en weer vliegt zonder een echt doel te hebben…

7-ruben-kragt_C-H-artspace_6320

1-ruben-kragt_C-H-artspace_6310

De kunstenaar werkt vanaf foto’s. Hij maakt ze zelf met een eenvoudige camera. Voor een nieuw werk bladert hij door de fotocollectie totdat hij er een ziet waar hij iets mee kan. Die foto wordt het uitgangspunt voor een nieuw werk. De fotografische oorsprong herken je wel aan het verstilde beeld. Als foto zou het echter een feitelijke registratie blijven. Ruben Kragt maakt er zijn verhaal van. Of is het ons verhaal?

De expositie is te zien bij C&H , gallery in Amsterdam.

Links.
C&H gallery – Fly for fun

exposistie: Ruben Kragt – Fly for fun, t/m 12 mei 2018, wo-za, 13 – 18 uur.
locatie: C&H gallery, 2de Kostverlorenkade 50, 1053 SB Amsterdam.

4-ruben-kragt_C-H-artspace_6316

5-ruben-kragt_C-H-artspace_6317

6-ruben-kragt_C-H-artspace_6319

Inge Meijer – Akinci

Van Einstein is de uitspraak: ‘Je moet de dingen zo eenvoudig mogelijk maken maar niet eenvoudiger’. Inge Meijer heeft weliswaar niet de Relativiteitstheorie bedacht maar zou die uitspraak evengoed gedaan kunnen hebben. Haar video’s zijn raadselachtig maar ook het toonbeeld van eenvoud. Ze heeft op dit moment een solo-expositie genaamd ‘Companion’ bij galerie Akinci in Amsterdam.

We zien een boom, vol blad. Hij beweegt zich rustig voort in een landschap dat al even groen is. Staand opeen aanhangwagen achter een auto. Begeleid door een soort grondtonen die uit een cello lijken voor te komen. Je bent geboeid maar je denkt ook: ‘Ik naar een boom die door groen polderland wordt rondgereden’. Waarom vind ik dit gewoon mooi?

Inge Meijer - Video
Maple Tree – video 7,07 min. – 2017 (De lijnen in de lucht zijn ontstaan bij het maken van de foto)

Raadsels wil je ontrafelen maar alleen als raadsel zijn ze spannend… Er komen allerlei gedachtes in me op als: Typisch Hollands of water naar de zee dragen. Wordt het raadsel zo ontrafeld? Inge Meijer onderzoekt maakbaarheid en hoe we als mensen omgaan met natuur. Is het raadsel nu ontrafeld? De magie van de video blijft.

Ook in de andere werken van de expositie staat de menselijke relatie met de natuur centraal. Steeds weer die eenvoud. Misschien is het meer essentie. De vinger op de ‘zere’ plek leggen zonder die te benoemen.

inge-meijer_akinci_5886

Inge Meijer - man en beer in Veluws bos
If You Go Down to the Woods Today – video – 5,58 min. – 2016

Als je de expositie bezoekt vergeet dan niet de tekst ‘Oceanic feeling’ te lezen van Ruud Welten. Het is speciaal geschreven voor de expositie en hangt groot aan de muur. Het is een reactie op een ander werk geinspireerd door enorme cruiseschip ‘ Harmony of the Seas’

Links.
ingemeijer.nl.

expositie: Inge Meijer – Companion, t/m 19 mei 2018, di-za 13-18 uur.
locatie: galerie Akinci, Lijnbaansgracht 317, 1017 WZ Amsterdam.

Inge Meijer -Installatie bij Akinci

 

 

Stefan Kasper – Galerie Bart

Stefan kasper - Galerie Bart - vlag boven de deur

Doodshoofden. Ze komen veel voor in het werk van Stefan Kasper. Ook in de (kunst)geschiedenis is de schedel veel gebruikt. Lang geleden vooral om de tijdelijkheid van het leven te benadrukken en de beschouwer aan te zetten tot een nederig en godvruchtig leven. En in deze tijd om ons er op te wijzen dat er nog steeds gruwelijke dingen gebeuren en in horrorfilms om ons de stuipen op het lijf te jagen.

In de expositie ‘De gouden dood of de gladiolen’ van de kunstenaar bij galerie Bart in Amsterdam speelt het doodshoofd een heel andere rol. Hij lijkt eerder een vrolijke kameraad. Dat is toch wel een statement. De kunstenaar tart de kunstgeschiedenis wel meer. Geen wijn maar bier. Geen kristallen kelken maar blikjes. Geen prachtige bloemstukken maar onkruid.

Stefan kasper - Galerie Bart

In een grote tekening, het zou een ‘schuttersstuk’ kunnen zijn, ligt hij zelf voor pampus op de grond. Natuurlijk met een blikje bier, omringd door zijn vrienden. Aan de muren van de zaal hangt zijn werk, verder staan er beelden. Bijvoorbeeld een omhoogstekende arm met -natuurlijk- een flesje bier. Toch is er in al het werk die knipoog. Je moet het allemaal niet te serieus nemen. De dood niet maar evenmin al dat bier. (In dit blog geen afbeelding van de tekening 😉 ).

In zijn atelier werkt hij ook tussen ernst en zorgeloosheid. Hij begint gewoon aan een nieuw werk. Zonder voorstudies. Alles wat op papier plakt is bruikbaar. Een op de vloer gevallen snipper kan voor een volgend werk geschikt zijn. Het geeft hem de vrijheid zijn kunstenaarschap uit te oefenen. Je ziet het ook terug in zijn werk, die uitbundigheid. In plaats van gedenk te sterven lijkt hij te zeggen: gedenk te leven.

De gouden dood, het leven is tijdelijk, laten we het daarom vieren.

links
Verslag Seealllthis – De gouden dood of de gladiolen – Stefan Kasper.
website Stefan Kasper.
galerie Bart – Stefan kasper.

expositie: De gouden dood of de gladiolen, t/m 12 mei 2018, wo-za ,12-17 uur.
locatie: Galerie Bart Amsterdam, Elandsgracht 16, 1016 TW Amsterdam.

Stefan kasper - Galerie Bart

Stefan kasper - Galerie Bart - detail van tekening op karton

Stefan kasper - Galerie Bart

Stefan kasper - Galerie Bart

One for the hommies - Stefan kasper - Galerie Bart
One for the hommies

stefan-kasper_galerie-bart_5554

Anders Scrmn Meisner – RonLangArt

Anders Scrmn Meisner - RonLangArt

Melk en honing is een teken van overvloed, rijkdom, gezondheid. Anders Scrmn Meisner veranderd de tekst in Milk and Cookies (derde tekening). Onder de tekst een symbolische strop en langgerekte druppels. Zweetdruppels? Een beetje duistere tekening maar zorgvuldig neergezet in een lichtvoetige stijl. Is melk wel zo gezond? En worden we van koekjes niet veel te dik? Is het een schaduwzijde van onze welvaart? Of zijn we juist doorgeschoten in de zoektocht naar gezonde voeding?

Het zijn al die vragen, die bij je opkomen die de tekeningen van Anders Scrmn Meisner zo boeiend maken. Ik probeer me te verplaatsen in het hoofd van de kunstenaar. Al die gedachten, al die emoties, zo veel visies, zo veel standpunten. Het is om gek van te worden. Misschien is dat wel zijn drijfveer. Om de rondtollende gedachten even stil te zetten in een tekening. Niet zozeer om een menig of standpunt te neer te zetten maar om een soort overzicht te geven van wat er speelt rond zijn onderwerp.

Anders Scrmn Meisner - RonLangArt

Anders Scrmn Meisner - RonLangArt

Ronlangart toont in samenwerking met Francis Boeske Projects een solo expositie van Anders Scrmn Meisner. Zijn werk valt op door het grafische karakter. Bij een eerste blik denk je dat je een poster of zeefdruk ziet. Het wordt versterkt omdat hij veel herhaling en patronen gebruikt. Een cirkel van druppels of vijf rijen van vijf vogeltjes.
Maar elke druppel of vogel is uniek, net een beetje anders dan de anderen. Zijn grote tekenvellen maakt hij door kleinere vellen aan elkaar te plakken. Zijn werk heeft daardoor een heel persoonlijk en ambachtelijk karakter.

Het grafische roept associaties op met reproductie maar het zijn handgemaakte tekeningen. De tegenstelling laat je een beetje zweven maar dat past wel bij het werk waarin overweging belangrijker is dan een statement.

expositie: Anders Scrmn Meisner (solo) t/m 17 mrt 2018, do-za, 13-17.30.
locatie: RonLang Art, Laurierstraat 82, 1016PP Amsterdam.

Anders Scrmn Meisner - RonLangArt

anders-scrmn-meisner_ronlangart_3655

Twee uitersten?

Bij binnenkomst in Ornis A Gallery valt het gelijk op. Ongeveer in het midden van de ruimte staat een kamerscherm. Op de ene zijde, in zuurstok kleuren, een muur met ramen waarachter vrouwen naakt dansen. Het beeld is niet scherp gedefinieerd maar uitbundig is het wel. Aan de andere zijde negen portretten in sober zwart-wit. Sommige gezichten laten vertwijfeling zien, of onzekerheid of ze zijn uitdagend of boos. Emoties. Het zouden selfies kunnen zijn.

tanja-ritterbex_egoshow_ornis-a-gallery_4
Ornis A Gallery overzcicht

Het kamerscherm staat niet alleen midden in de zaal maar verbeeld ook kernachtig de uitgangspunten in het werk van Tanja Ritterbex,  in deze solo expositie met de naam Ego show.  Voor een kunstenaar is het belangrijk jezelf te promoten via sociale media. Toch blijft het individuele belangrijk, (alleen) werken in je atelier, echt contact, uitwisseling. Ze werkt vanuit haar persoonlijke ervaringen. En maakt expressieve schilderijen in felle kleuren, tekeningen en sculpturen. Er is ook een video te zien ‘Talking about art with friends ‘.

tanja-ritterbex_egoshow_ornis-a-gallery_6
Tanja Ritterbex
tanja-ritterbex_egoshow_ornis-a-gallery_3
Tanja Ritterbex

Vergeleken me de knallende zuurstokkleuren van Tanja Ritterbex is de expositie ‘Woman- Snake – Bird ‘ van Emma Talbot een oase van verstilling. Ze toont nieuw werk in galerie Onrust.

Elma-talbot_woman-snake-bird_galerie-onrust_1
Emma Talbot

Ruim 10 jaar geleden overleed haar man. Ze bleef achter met twee kinderen. Een diepe crisis volgde. Had scheppen nog wel zin? Of de kunst? Of zelfs het leven? Ze stopte met schilderen maar bleef wel tekenen. Alledaagse gebeurtenissen in haar leven. Langzaam hervond ze zichzelf, ze kreeg weer energie. Wat is die oerkracht in de mens, dat je ondanks alle pijn en verdriet toch weer doorgaat? Het wekte haar interesse in oude en mythische verhalen en sagen. Zoals die rond de heks Baba Yaga.

Elma-talbot_woman-snake-bird_galerie-onrust_2
Emma Talbot
Elma-talbot_woman-snake-bird_galerie-onrust_4
Emma Talbot

Haar tekeningen en sculpturen visualiseren die oude sagen. Vrouwen zijn als ranke gestaltes aanwezig. Soms baren ze slangen, of lijken ze te transformeren tot vogels. Emma Talbot houdt wel de artistieke afstand die bij ‘echte’ afbeeldingen van oude mythes ontbreken. En achter de verstilling is een uitbundigheid.

Die uitbundigheid is misschien wel het verbindende element in de twee exposities van (vrouwelijke) kunstenaars die in beleving elkaars uitersten lijken. Het is een uitdrukking van de wil om kunst te maken om het leven te willen vieren.

expositie: Tanja Ritterbex – Egoshow, t/m 10 februari 2018, wo-vr 12-18 uur – za 13-18 uur
locatie: Ornis A Gallery, Hazenstraat 11, 1016 SM Amsterdam

expositie: Emma Talbot – Woman Snake Bird, t/m 17 februari 2018, wo-za 13-18 uur
locatie: Galerie Onrust, Planciusstraat 7, 1013 MD  Amsterdam

 

tanja-ritterbex_egoshow_ornis-a-gallery_2
Tanja Ritterbex
Elma-talbot_woman-snake-bird_galerie-onrust_5
Emma Talbot
tanja-ritterbex_egoshow_ornis-a-gallery_5
Tanja Ritterbex
Elma-talbot_woman-snake-bird_galerie-onrust_6
Emma Talbot

Anna van Suchtelen – Genius Loci – Dapiran

Toen ik een half jaar oud was werd ik door mijn moeder meegenomen van Nederland naar Nigeria waar mijn vader werkte voor Shell. We woonden daar in een dorp vol villa’s met enorme tuinen, scholen, winkels en een ziekenhuis. Ik bewaar er vele herinneringen aan. Maar wat is er nu nog over van dat dorp? En wat zouden de oorspronkelijke bewoners er van gevonden hebben dat hun grond, hun plek, voor dat dorp werd ingenomen?

Anna Van Suchtelen - genius loci - zeefdruk

We hebben natuurlijk allemaal herinneringen aan plaatsen en plekken. Het maakt dat het begrip ‘geest van een plek’ in het Latijns ‘Genius Loci’ bijna iedereen zal aanspreken. Hoewel heel dichtbij is het ook een heel mysterieus begrip. Want wat is precies de ‘geest van een plek’?

Anna van Suchtelen heeft het begrip ‘geest van een plek’ onderzocht. Ze bestudeerde daarvoor uitvoerig de archieven van een  gegoede Zeeuwse familie en hun landgoed. In de expositie ‘Genius Loci‘ bij Dapiran Art Project Space in Utrecht heeft ze dat onderzoek visueel vorm gegeven.

anna_van_suchtelen_genius_loci_5

Visualiseren heeft het gevaar in zich dat het kwesties definitief maakt. Eenpuntig. De kunstenaar is niet in die val getrapt. Er is geen antwoord. De zeefdrukken, voorgedragen tekst en video’s roepen vooral vragen op. Of verwondering. Kun je de Genius loci vangen in een tekst, een video, een schaduw? Wolken spelen een belangrijke rol. Ze zijn een vast onderdeel van elke plek, altijd, maar ze zijn nooit hetzelfde. Die zekere onzekerheid lijkt de expositie te dragen.

Anna Van Suchtelen - genius loci - serie zeefdrukken

expositie: Anna van Suchtelen – Genius Loci; t/m 25 november 2017, vr-za (12-18 uur)
locatie: Dapiran Art Project Space, Springweg 59, 3511 VK Utrecht.

Sanne Vaassen – 00.00.0000 -Alpert+Leary

‘How a grain of sand from the desert can fall on my cheek in the form of a raindrop by the evaporation of water in a distant land.’

Deze uitspraak komt van de website van Sanne Vaassen. Het staat bovenaan de ‘about’ pagina. Het is de filosofische kern van haar kunstenaars praktijk. Het gaat over wat kan veranderen en wat (hetzelfde) blijft. Over identiteit. In de expositie 00.00.0000 bij Alpert+Leary die twee projecten van haar toont komt die vraag ook weer aan de orde. Maar daarover later.

De kunstenaar ontmoette ik voor het eerst op de Unfair 2016. Twee werken die ze daar toonde zijn me bijgebleven. Voor het werk ‘Cartography’ heeft de Sanne al haar sproeten op haar lichaam in kaart gebracht. Bezoekers konden vervolgens een van die sproeten op hun lijf laten tatoeëren. Neem je met het zetten van die sproet ook een stukje van haar identiteit over? Het project ‘Kintsugi’ gaat om een verzameling scherven die ze verzameld heeft tijdens haar studie in Maastricht. De hoofdstad van Limburg had lange tijd een bloeiende porselein-industrie, dus ze verzamelde er aardig wat. De scherven staan netje geordend op een poster. Je kunt er een kiezen en die ergens op een wand in je huis laten inmetselen door de kunstenaar.

Alpert+Leary is een nieuwe, kleine galerie met twee zalen in hartje Amsterdam. Het wil actuele kunst van nationale – en internationale kunstenaars presenteren. Aandacht geven aan sociale verantwoordelijkheid is een ander uitgangspunt. De expositie 00.00.0000 past goed binnen die uitgangspunten.

In de bovenzaal hangen vijf weefwerken. Ze roepen een vreemde gewaarwording op. Het materiaal lijkt niet echt geschikt om mee te weven (met de hand). De kleuren, die in alle werken worden gebruikt, roepen associaties op. Al kun je niet gelijk thuis brengen welke. Sanne Vaassen haalde vijf Nederlandse vlaggen uit elkaar en gaf het resultaat, een zak met losse draden, aan vijf verschillende wevers.

In de benedenzaal snorren een zevental projectoren. Ze tonen in verschillende ritmes dia’s van bloemen.Bloemen zijn een deel van onze nationale identiteit. Het kijken naar al die steeds wisselende dia’s heeft iets rustgevends. Ik stel me niet de vraag hoe de beelden zijn ontstaan. Later verteld Sanne me dat ze bloembladen tussen de glazen ramen van de dia’s heeft geplaatst.

Sanne Vaassen - Flowers
In de dia’ s zijn bloembladeren tussen de glazen platen van de dia gestopt

Na beide zalen bekeken te hebben, denk ik aan de titel van de expositie en aan de lijst die aan de uitnodiging is toegevoegd. Die lijst bevatte enige demografische gegevens van Nederland van de afgelopen 50 jaar. Onder andere het aantal immigraties en emigraties. Hoe breng ik al die dingen bij elkaar? Ik blader door en boekje dat in de zaal ligt. Het bevat foto’s en teksten met als onderwerp de rijke geschiedenis, herkomst en productie en het gebruik van bloemen. In het boekje zit ook een kaartje. Een effen beige kleur. Er staat links boven ‘Emigreren’ op. Een bouwmarkt in Nederland heeft die naam aan een van haar verfkleuren gegeven…

expositie: 00.00.0000, t/m 14 okt 2017, do-za 12-18 uur
locatie: Alpert+Leary, Staalstraat 19, 1011 JK Amsterdam

Jop Vissers Vorstenbosch, Dapiran Art Project Space

Jop Vissers Vorsenbosch - Lichtbak hangend aan de buitenmuur van de galerie
Een lichtbak van Jop Vissers Vorstenbosch aan de buitenwand van de galerie!

Vroeger schilderde kunstenaars de natuur vol ontzag. De mens werd door deze weerspannige metgezel op de aarde omringd en kon even mooi als wreed zijn. Prachtige bloemen, een lommerrijk laantje, de oogst die werd binnengehaald. Maar er waren ook verwoestende stormen, droogtes, hongersnoden, dodelijke epidemieën.

Tegenwoordig lijkt de mens de natuur te omringen. Met veel van de gevaren kunnen we beter overweg. Maar is het nu echt veiliger? Het gevaar komt nu van de mensheid zelf. Economische crisissen, uitputting  van de aarde, het klimaat, migrantenstromen. In het werk van Jop Vissers Vorstenbosch komen de krachten en gevaren van natuur en mens samen.  Beelden van woeste golven, dreigende luchten of desolate boomgroepen worden getoond met moderne lichtbakken.

Jop Vissers Vorsenbosch
Zeeschildering, licht en constructie vormen een bijzondere, actuele eenheid.

Maar waar de lichtbak zich doorgaans dienend opstelt om het werk te laten schitteren, gaan de bakken van Jop het gevecht aan en eisen de aandacht op. TL balken zijn niet verdwenen achter matglas dat het licht egaliseert. Integendeel, ze tekenen zich fel en trillend af achter de schildering op acrylglas. Constructie, licht en schilderwerk hebben elk hun eigen inbreng.

De inspiratie voor de lichtbakken deed de kunstenaar op tijdens een residentie in Detroit. Vroeger het hart van de Amerikaanse auto-industrie maar nu ernstig in verval. Leegstaande fabrieken, vervallen huizen en een enorme werkloosheid. Voor Job werd de teloorgang gesymboliseerd door de reclame lichtbakken. Eerst waren ze een symbool van het kapitalisme, nu vergaan en achtergelaten, sommige knipperen nog… Een tragedie niet veroorzaakt door een natuurramp maar door het handelen van de mens zelf.

En dan iets over de geschilderde bomen, wolken en golven. Ze zijn niet aangebracht met een fijn penseeltje maar vooral het resultaat van krassen, schuren en weghalen. Door deconstructie dus. Het past helemaal in het werk.

In Dapiran Art Project Space kun je zijn werk bekijken. De voortdurende strijd van de mens is in zijn werk rauw verbeeld. Niet perse somber, eerder heroïsch en daardoor hoopvol.

Links
Expositieinformatie Dapiran Art Project Space.
Verfgeweld – website Jop Vissers Vorstenbosch.

Andere actuele expositie waar het werk van Jop te zien is:
The Wild – W139 – Compromisloze kunst van Oscar Peters
.
Het Stijlpaviljoen – Amersfoort.

 

expositie: Jop Vissers Vorstenbosch, t/m 26 aug. vr en za 12-18 uur.
locatie: Dapiran Art Project Space, Springweg 59 ,3511 VK  Utrecht.

jop-vissers-vorsenbosch_dapiran_1
Licht bak je kunt hem vinden in de kelder van de galerie (ven vragen)
vijf smalle werken van Jop Vissers Vorsenbosch
Vijf losse werken. Ze verbeelden TL lampen die elk op hun eigen manier branden

Flow and Interruptions – galerie Roger Katwijk

In galerie Roger Katwijk, op een nieuwe, mooie en ruimere locatie aan de Prinsengracht is momenteel de expositie Flow and Interruptions te zien. Een duo expositie van twee tekenaars. De titel zou een metafoor voor ieders persoonlijke leven kunnen zijn. Maar laten we niet te veel afdwalen, het is een goede ‘koan’ om nader tot het werk van de kunstenaars te komen.

De tekeningen van Nelleke Beltjens hebben bij een eerste beschouwing iets van een kindertekening, door de vrijheid en spontaniteit. Maar als je langer kijkt vallen dingen je op. De precisie waarmee lijnen minutieus met streepjes zijn neer gezet. Er zijn uitsnedes gemaakt en delen van de tekening zijn verplaatst. (Daarover later meer). En dan die cirkels in aquarel die in een geheel eigen ritme over het papier zweven. Dit is geen kindertekening maar uiterste controle.

De kunstenaar werkt altijd aan twee tekeningen tegelijk. Ze begint zonder vooropgezet plan. Ze zet de eerste lijnen neer en bekijkt het resultaat. Dan gaat ze verder, de tekening wordt uitgebreid. Uitsnedes worden in de andere tekening geplaatst. Want als ‘hier’ iets gebeurt heeft dat ergens anders gevolgen, zegt ze daarover Alles is beweging voor de kunstenaar. Zoals het menselijk lichaam dat uit miljoenen cellen bestaat die steeds veranderen. Een rotsblok lijkt solide maar bestaat uit miljoenen trillende atomen.  Het is een zienswijze waardoor je haar tekeningen gaat begrijpen. Beweging, voortdurende beweging, zonder begin en zonder einde.

Out there 1 - Nelleke Beltjens - 2016
Out there 1 – Nelleke Beltjens – 2016 / © galerie Roger katwijk
It Happens 10 - Nelleke Beltjens - 2016
It Happens 10 – Nelleke Beltjens – 2016 / © galerie Roger katwijk

Zoom in op de tekeningen van Alexandra Roozen. Dat enorme lijnenspel met zijn mysterieuze logica is opgebouwd uit ontelbare kleine streepjes, allemaal net even anders. Het heeft iets van de ‘losse pols’ maar het is ook persoonlijk, alsof ieder streepje een individu is, onderdeel van dat grote geheel.

Die potloodlijn, potlood op papier, is voor de kunstenaar de kern van haar werk. Letterlijk natuurlijk wat de tekeningen zijn er mee opgebouwd. Maar ook vanuit artistiek oogpunt is dat contact tussen potlood en papier essentieel. Elk streepje, krasje of punt is uniek.

Haar tekeningen bestaan uit vele duizenden potloodlijnen. Het houd daar niet mee op. Ze werkt in series. Elke serie heeft een grondplan, een vermoeden zoals ze het zelf noemt. Het moet interessant genoeg zijn om een reeks tekeningen op te baseren. Een serie komt tot zijn einde als dat ‘vermoeden’ is uitgekristalliseerd tot een soort van antwoord. Het is voor haar een signaal om aan een nieuwe reeks te beginnen.

To Bend 17 - Alexandra Roozen - 2016
To Bend 17 – Alexandra Roozen – 2016
To Bend 30 - Alexandra Roozen - 2016
To Bend 30 – Alexandra Roozen – 2016

Het werk van beide kunstenaars versterkt elkaar er is harmonie maar is toch ook heel anders. Het gebruik van kleur tegenover de rijkdom van grijstonen, ogenschijnlijke wanorde, tegenover systeem en regelmaat. Flow and Interruptions.

expositie: Flow and Interruptions, t/m 18 mrt, wo-za, 12-18 uur.
locatie: galerie Roger Katwijk, Prinsengracht 737, 1017 JX Amsterdam.