Categoriearchief: artspaces

Alle kunstlocaties die geen galerie of museum zijn. Doorgaans non profit organisaties of kunstenaars verenigingen

Assemblages of Intimacy – A Tale of a Tub

Toen Suzanne Wallinga -directeur van A Tale Of A Tub-  in een Facebook bericht vertelde over vier zeeanemonen in een zoutwater aquarium dacht ik even dat ze haar nieuwe hobby wereldkundig maakte. Nu loop ik rond in de expositieruimte van de non-profit organisatie en zie ik het aquarium in het echt. Het is een idee van Eamonn Harnett en het begeleidt de twee films die hij bijdraagt aan de expositie.

a-tale-of-a-tub_assemblages-of-intimacy_7449

Die associatie met een hobby niet zo vreemd. Veel mensen hebben thuis zo’n bak met water waarin kleurige vissen heen en weer zwemmen. Levend in hun eigen biotoop. De beestjes lijken zich nauwelijks bewust van de menselijke wereld van waaruit ze bekeken en bewonderd worden. En wij mensen kunnen, kijkend naar die vissen, even ontsnappen aan onze immer eisen stellende omgeving.

Dat er in de expositie een aquarium is, heeft natuurlijk ook een reden. ‘Assemblages of Intimacy’ gaat over de invloed van omgeving op onze identiteit. Tussen beide bestaat een intieme, gevoelige relatie die moeilijk in woorden is uit te leggen. De kunsten bieden een betere uitweg.

A Tale of a Tub is een mooie locatie voor dit thema. In de jaren 20 van de vorige eeuw begonnen als badhuis. In de kelder stond de warmtecentrale. Op de begane grond kon de was worden gedaan en op de verdiepingen erboven waren de douches. Tientallen jaren werd er dankbaar gebruik van gemaakt. De mens past zijn omgeving echter voortdurend aan en badhuizen raakten overbodig. Nu is het gebouw een huis voor de kunst met duidelijk herinneringen aan zijn oude functie.

Wat ik erg waardeer aan A Tale of a Tub is dat het aandacht besteed aan de veranderde wereld en de invloed daarvan op van de kunst. In deze expositie is dat niet anders. Het onderwerp, de getoonde kunst en de randprogrammering geven er vorm aan. Voor de bezoeker is dat lastig. Een expositie die aan het alleen kijken voorbijgaat.

a-tale-of-a-tub_assemblages-of-intimacy_ida borjel_7458
Voordracht van dichter Ida Börjel in A tale of a Tub op 2 juni 2018 in samenwerking met Poetry International.

In de kelder een film van Mikhail Karikis over het verlaten dorp Larderello. Kinderen nemen het dorp over en maken hun eigen wereld. Een versmelting van muziek en beeld. Achter harde cijfers van de economie, schuilen menselijke relaties en emoties. Dat lijken we wel eens te vergeten. In de dichtbundel ‘Economy as Intimacy’ beschouwt Eric Peter de economie vanuit die emoties.

a-tale-of-a-tub_assemblages-of-intimacy_mikhail-karikis_7453
Mikhail Karikis – Children of Unquiet (2014)

Op de begane grond bij de ingang liggen bronzen sculpturen.  Je moet even kijken en dan zie je dat het planten zijn. De kunstenaar Abbas Akhavan. vereeuwigde de uitstervende vegetatie in Iran in het gebied rond de rivieren Eufraat en Tigris.  Ze liggen op witte doeken, broos maar ook onverwoestbaar. Eamonn Harnett groeide op op een Lama boerderij in Ierland. Een omgeving die je kijk op de wereld haast wel moet veranderen. Het basis idee van de expositie komt van zijn hand. Samen met Suzanna Wallinga  werd het idee ontwikkeld tot ‘Assemblages of Intimacy. Zijn artistieke bijdrage zijn 2 films. Over de geïsoleerde levende groep Agta en de tweede film heeft als thema de boerderij van zijn ouders.

a-tale-of-a-tub_assemblages-of-intimacy_eamonn-harnett_7463
Opstelling van Eamonn Harnett met het aquarium en een van zijn films
a-tale-of-a-tub_assemblages-of-intimacy_abbas-akhaavan_7442
Bronzen sculptuur van Abbas Akhavan.
Tale_of_a_tub_22-04-20180022_eric-peters
Dichtbundel ‘Economy as Intimacy’van Eric Peter.

 

Zo’n aquarium onderhouden is trouwens een behoorlijke klus. En het team van  A Tale of a Tub heeft er een flinke taak bijgekregen. Een zee anamoontje zwaait me vrolijk toe, hij maakt het goed.

links:
Mikhail Karikis – Children of Unquiet
Cultureel Persbureau – Interview Suzanne Wallinga
Metropolis M – Interview met Suzanne Walling en Eamonn Harnett
A Tal of a Tub – informatie over expositie.

expositie: Assemblages of Intmacy, t/m 24 juni 2018 , vr-zo 13- 18 uur.
locatie: A Tale of a Tub, Justus van Effenstraat 44, 3027 TK Rotterdam.

a-tale-of-a-tub_assemblages-of-intimacy_7443
Mijn compagnon tijdens het kijken naar een film van Eamonn Harnett

 

Max Schulze in WOW met Caryatids

Dat hoofd van je. Die schakel tussen je innerlijk leven en mensenwereld buiten je. Je onmisbare dienaar maar ook je kwelgeest. Die steeds weer lastige vragen stelt. Die alles maar in twijfel trekt. Soms zou je dat hoofd even weg willen nemen, zodat de wereld overzichtelijk wordt.

Max Schulze

Dat zijn mijn gedachten bij bovenstaand schilderij. Misschien dat Max Schulze soortgelijke gedachten had toen hij schilderde. De grote vragen van het leven, waarop nooit een definitief antwoord is, vormen in ieder geval het uitgangspunt van zijn werk. Dat werk zijn niet alleen schilderijen, hij schrijft ook gedichten.

Het weg-gewolkte hoofd hoort bij een buste. Oude sculpturen komen veel in de schilderijen van de kunstenaar voor. Hij beeld ze graag een beetje potsierlijk af. Zoals ook met deze buste. Het zou een overlevingsstrategie kunnen zijn. Om al die twijfel een plek te geven.

Een schilderij begint bij zijn archief van gevonden – en zelfgemaakte foto’s. Hij zet beelden bij elkaar, zoekt naar verbanden, overeenkomsten. Soms maakt hij fysiek collages. Totdat hij de noodzaak voelt een samenstelling te schilderen. Dat schilderen doet hij direct. De intensiteit van het moment is belangrijk.

max-schulze_wow_7197

Het resultaat zijn weemoedige schilderijen een beetje leeg. Een beetje dromerig, als van een dichter.  Je kunt het zelf bekijken in de Verticale Galerie van WOW in Amsterdam.

Links.
maxschulze.nl.
Max Schulze – week in de Torenkamer.
WOW – Max Schulze – Caryatids.

expositie: Max Schulze – Caryatids, t/m 31 july, ma-zo 9 – 21 uur.
locatie WOW, Verticale Galerie (1ste etage), Wiltzanghlaan 60 1061 HC Amsterdam.

Max Schulze

Max Schulze

Max Schulze

Boris Steiner – Exbunker

Boris Steiner - exBunker - detail constructie met wogje

Afgelopen week was ik op bezoek bij de Exbunker in Utrecht waar Boris Steiner tot eind april een expositie heeft. Daarom kijk ik rond op zijn website. Een video van een soort performance trekt mijn aandacht. Onder een viaduct van een snelweg hangt een douchegordijn. De performer komt aangelopen, probeert het gordijn te sluiten maar dat gaat niet. Toch kleed hij zich uit en gaat douchen. Na het douchen droogt hij zich af en trekt zijn kleding weer aan. De camera staat op discrete afstand zodat de naaktheid niet alle aandacht trekt.

Door die video begrijp ik de expositie (Werk)plek in de Exbunker beter. De kunstenaar heeft de inhoud van zijn atelier meegenomen. Gedurende de expositieperiode gaat aan het werk in de kleine expositie-ruimte. Hij maakt er niet alleen kunst, het werk in het atelier is kunst. We kijken doorgaans naar het kunstwerk maar hebben geen weet van het zwoegen in het atelier dat tot dat kunstwerk heeft geleid.  Ook na het douchen pimpen we onszelf keurig op om de eerlijkheid van onze naaktheid te verbergen.

Boris Steiner - exBunker - zak met wigjes

Boris Steiner - exBunker -sculptuur

Wat zaagstof is in een hoekje bijeengeveegd. In een papieren zak een voorraad wigjes. Aan het plafond een constructie voor de houtvoorraad. Een bank om uit te rusten en na te denken. Door een luidspreker het geluid van gezaag en fluiten. Alles wat er staat heeft hij in de Bunker gemaakt. Er staat ook een sculptuur in wording. Werktafel, meubilair, sculptuur alles is met dezelfde elementen opgebouwd. Een soort houten meccano. Het werkproces van de kunstenaar is -om een actueel woord te gebruiken- heel transparant. Tot eind april werkt hij gewoon door. Je kunt hem aan het werk zien en de ruimte zal veranderen.

Boris Steiner - exBunker - detail constructie

Hoewel je in deze installatie wordt meegenomen in de wereld van de kunstenaar, blijf je toch beschouwer. Op zijn website zie ik een ander, ouder werk, de billenbioscoop. Er staat een houten tribune. Op de zitplaatsen zijn gaten gezaagd. Van de bezoekers die op de tribune gaan zitten zie je dus hun billen. De bezoeker is, misschien zonder het te weten, onderdeel van het werk.

Geen mooi schilderij, prachtig sculptuur of installatie waarin je kunt wegdromen.  Toch weet Boris Steiner te boeien door vanuit een eigen invalshoek actuele vragen in de kunst te visualiseren.

Links.
Informatie Ex Bunker.
Brugdouche – Performance Boris Steiner.
Billenbioscoop – Installatie Boris Steiner.

expositie: (Werk)plek – Boris Steiner, t/m 29 april, za-zo 13-18 uur
locatie: Exbunker, Wilhelminapark, Utrecht.

Emiel Zeno – Lane – P////AKT

Emiel Zeno_lane Pakt 10

De kunst van Emiel Zeno zou nog wel eens in de container kunnen belanden. Een overijverige schoonmaak ploeg denkt met de resten van expositie van doen te hebben. Maar niets is minder waar.

Hij maakt gebruik van afdankertjes. Dingen die mensen niet meer nodig hebben, of oud en versleten zijn, restmateriaal. Zo toonde hij op de graduation-show van de HKU waar hij vorig jaar afstudeerde, een -afgedankte- traplift die horizontaal heen en weer bewoog. Totaal nutteloos. Er zit echter een intense schoonheid in de tegenstelling. Want eerst verlichte het mechaniek het leven van iemand die moeilijk ter been was. Een heel zinvolle functie.

Emiel Zeno Lane P////AKT 8

De ruimte die hij bij P/////AKT tot zijn beschikking heeft is hem op het lijf geschreven. Een bescheiden expositieruimte en een portaal met ronde brandtrap die je erheen brengt. Hier verwacht je geen kunst.  Maar kijk uit voor je de brandtrap naar boven neemt. Wat kleine werken nemen een bescheiden plek in. Ook boven in de expositieruimte wordt je verleid, of in de war gebracht met subtiele elementen. Al kan je de grote constructie in het midden van de zaal niet over het hoofd zien…

Emiel Zeno Lane P////AKT 5

Wat was er al en wat voegt de kunstenaar toe? Wat is mooi, wat is lelijk? Wanneer is iets kunst en wanneer afval? Emiel Zeno weet je aardig in verwarring te brengen. Maar daardoor ook te boeien.

Emiel Zeno toont zijn werk vanuit het project Paktpool. Elk jaar krijgen twee pas afgestudeerde kunstenaars de mogelijkheid om in 3 exposities hun talent te tonen en te ontwikkelen. In de link hieronder (Paktpool 2018) vind je meer informatie voor dit jaar.

Links.
P////AKT – Paktpool – Emiel Zeno.
Paktpool 2018.
emielzeno.com.

expositie: Lane – Emiel Zeon, t/m 11 feb 2017, do-zo – 14-18 uur.
locatie: P////AKT, Zeeburgerpad 53, 1019 AB Amsterdam

Emiel Zeno Lane P////AKT 6

Emiel Zeno Lane P////AKT 4

Emiel Zeno Lane P////AKT 3

Emiel Zeno Lane P////AKT 7

Emiel Zeno Lane P////akt 1

Emiel Zeno Lane P////AKT 2

Lennart de Neef – Rise and Sign – Dappie

lennart-de-neef_2_dappie

De grote lichtbakken van Lennart de Neef trekken direct de aandacht. Al door de etalageruiten van kunstenaarsinitiatief en projectruimte Dappie schreeuwt het neon naar buiten.

Er is wel iets vreemds aan hand met het werk in deze expositie genaamd ‘Rise & Sign‘. De glasplaten van de meeste lichtbakken zijn stuk. Het zou natuurlijk kunnen dat de kunstenaar ze ergens gevonden heeft maar de bakken zijn duidelijk nieuw. Alle TL lampen branden. Er is er zelfs geen die knippert. Op de grond liggen nergens scherven. Is het gecreëerd verval?

Lichtbak van Lennart de Neef

Lichtreclames zie je overal, dus wat er op de bakken had kunnen staan daar is makkelijk een voorstelling van te maken. De overgebleven teksten en beelden in deze kunstwerken geven je soms een aanwijzing maar brengen je ook in verwarring. En dan zijn er nog de smileys die met hun vollemaans gezicht een mysterieuze alwetendheid vertegenwoordigen.

Zo maakt het werk een tragi-komische indruk. Ze hadden moeten hangen aan de gevel. Om met kracht het winkelend publiek te verleiden de winkel te bezoeken. Ze staan juist in die winkel. Welke boodschap ze verkondigen is geheel onduidelijk. Maar ‘shinen’ dat doen ze wel…

Lichtbak (smiley) van Lennart de Neef

Als je de expositie nog wil zien het kan nog vandaag en morgen!

expositie: Rise and Shine – Lennart de Neef- Dappie t/m 23 december 12 – 17 uur.
locatie: Dappie, Dapperstraat 82, 1093 BX  Amsterdam

Lichtbak (detail) van Lennart de Neef
Detail van een lichtbak

Wouter Klein Velderman in de Torenkamer

Negen vierkante meter.  Zo groot is de Torenkamer van het VondelCS. Het statige pand in het Vondelpark waar AT5 en AVRO/TROS redacties hebben en uitzendingen verzorgen. In de Torenkamer heeft elke week een andere kunstenaar een residentie van maandag tot en met vrijdag. De kunstenaar heeft uitzicht op het prachtige park en kan in alle rust werken. Los van dagelijkse beslommeringen. De enige tegenprestatie is dat zij of hij elke dag een blog bijhoudt. Ook is er een aantal keren een interview dat uitgezonden wordt op Radio 4, tijdens het kunstprogramma Opium.

wouter-klein-velderman_torenkamer_stoel

In plaats van rust zocht Wouter Klein Velderman reuring, geen stilte maar contact met mensen. In totaal heeft hij 17 mensen op bezoek gehad. In de week van 6 t/m 10 november heeft hij zijn intrek genomen in deze bijzondere plek.  Een onverwachte kans omdat een andere kunstenaar had afgezegd.

Als ik hem donderdagavond opzoek ben ik benieuwd wat ik aan ga treffen. Weliswaar heb ik via Facebook al wat foto’s gezien maar de werkelijkheid is toch altijd anders. Al van een afstandje zie je vrolijke kleuren door de open deur van het torentje op je af komen. Een beetje als een ballenbak of snoezelkamer.  Op de grond een enorme chaotische laag met kleine stukken PVC-doek in allerlei kleuren. Aan de wand zakken met PVC-doek, keurig kleur bij kleur.  Op tafel een opengeslagen boekwerk over vogels met verfijnde tekeningen. Aan een wand enkele vogels gemaakt van PVC-doek.  Te midden van deze vrolijke chaos twee geriefelijke stoelen.

In die stoelen nemen we plaats. Ik heb de ontmoeting niet  grondig voorbereid maar de uniek gelegenheid leek me een goed moment om in ieder geval te vragen waar de kunstenaar staat. Het lijkt een bijzonder moment te zijn. Die manier waarop hij deze residentie aanpakt is daar ook een weergave van.

Het hoeft geen uitleg meer dat PVC doek het materiaal van de kunstenaar is. Hij heeft er de nodige sculpturen en wandkleden mee gemaakt. Wie vorig jaar Big Art heeft gezien kan zich waarschijnlijk wel zijn enorme wandkleed wel herinneren. Maar alleen in je atelier kunst maken voldeed niet meer. Daarom zocht hij in deze week niet de rust en juist ontmoeting.

Met zijn socratische gesprekken zet hij stappen buiten zijn atelier. Dit jaar tijdens het festival ‘Into The Great Wide Open’ op Vlieland organiseerde hij een reeks gesprekken en onlangs ook in kunstruimte Nest te Den Haag.

Kennen de  de socratische gesprekken nog een strak format, zijn performance in De Appel tijdens de museumnacht in Amsterdam was gewaagd vrij. Een tijdsframe van een uur, twee kunstenaars, geen enkele afspraak. Samen met Caroline Ruijgrok ging hij de uitdaging aan. De performance verliep niet altijd soepel en kende ‘wringende momenten’, sommige deelnemers voelde zich gegijzeld. Toch kijkt de kunstenaar er tevreden op terug.

wouter-klein-velderman_torenkamer_portret

Ik vind het een heel moedige stap. Je verlaat de vertrouwde, ommuurde omgeving van je atelier. Je legt je harnas af, stelt geen voorwaarden en kijkt wat er gebeurt… Misschien past zo’n stap heel goed in deze tijd die steeds transparanter en nu is. Wie weet is dit de kunst van morgen.

links:
Opium – Radio 4 – Wouter Klein Velderman
Youtube – Promotiefilmpje – Wouter Klein Velderman in de Torenkamer.
Into The Great Wide Open – Uitleg Socratisch Gesprek.
Wouter Klein Velderman.

Wouter Klein Velderman was te gast in de Torenkamer van het VondelCS van 6 t/m 11 november 2017

 

15/Love – De School

de_school_15-love_2

De School is een nieuw Cultureel Centrum in Amsterdam – Nieuw West. Het bevat een restaurant, cafe, club en gym. Het is gevestigd in een voormalige LTS. Ook de kunst ontbreekt niet. Zo is er het Klaslokaal dat evenementen als lezingen en workshops organiseert. Ook is er een bescheiden maar gevarieerd aanbod van exposities.

Zo kun je momenteel de expositie 15/love bezoeken. Het idee komt van de kunstenaars Sjoerd Tim en Ian de Ruiter, de organisatie was in handen van Hélène Webers.

De aula is omgetoverd tot tennishal, compleet met gravel, witte strepen en een net. Je mag het veld alleen betreden met tennisschoenen. Als een soort van crowd control zijn er een beperkt aantal exemplaren. Als het druk is kan het zijn dat je moet wachten tot er een paar vrij komt. Dan kun je de werken van acht kunstenaars in de zaal bekijken.

de_school_15-love_1

In het begin is het een verwarrende gewaarwording. Op een soort tennisbaan rondlopen waarop kunstwerken staan. Natuurlijk is het geen echte tennisbaan. De lijnen lopen schots en scheef. En in plaats van 1 net zijn er 2 netten. Nadat ik een tijdje heb rondgelopen wordt het een geheel. Er zijn verschillende elementen. Humor, of lichtvoetigheid zo je wil. Het sportieve versus het kunstzinnige, een spel met binnen en buiten en de kunst die niet in de gebruikelijke serene omgeving wordt getoond.

Worden de sculpturen meer kunst door de ongebruikelijke omgeving of juist minder? Er is geen eenduidig antwoord. Voor elk van de kunstwerken op het gravel kan dat anders zijn. Voor elke beschouwer ook. Het maakt het gewaagde concept wel een bezoek waard.

Links.
Hélène Webers – projects and exhibitions.

expositie: 15/Love t/m 8 oktober 2017, di-zo 14-22 uur
locatie: de School (aula) Jan van Breemenstraat 1, 1956 AB Amsterdam.

Kasper de Vos - Cerameat lover - 2016
Kasper de Vos – Cerameat lover – 2016
Sema Bekirovic In communication of goods - 2016
Sema Bekirovic In communication of goods – 2016
Tim Breukers - untitled - 2016
Tim Breukers – untitled – 2016
Sjoerd Tim - untitled (slippery-abstraction) - 2017
Sjoerd Tim – untitled (slippery-abstraction) – 2017
Markus Karstiess - Satyr-schaaf-wesen, Hieronymus-Blatt-wesen, Isemheim-Rochen-wesen (Fetisch) - 2013-2015
Markus Karstiess – Satyr-schaaf-wesen, Hieronymus-Blatt-wesen, Isemheim-Rochen-wesen (Fetisch) – 2013-2015
Ian de ruiter - Odoodem - 2017
Ian de ruiter – Odoodem – 2017
Bram de Jonghe - Nuages dans la main et jette ton pain - 2017
Bram de Jonghe – Nuages dans la main et jette ton pain – 2017
Ana Navas - Waterdrop - 2014
Ana Navas – Waterdrop – 2014

Dappie, kunstenaarsinitiatief in de Dapperstraat

dappie-opening-4-aug-2017-0009

De enige constante in een mensenleven is verandering. Het is een kenmerk van deze tijd. Het zal te maken hebben met het gegeven dat we door mobiele telefonie en internet voortdurend met elkaar verbonden zijn, met de prijs en beschikbaarheid van materialen en apparatuur en de snelheid waarmee die producten geleverd kunnen worden. Het maakt de tijd die nodig is om een project te realiseren veel korter.

Die kracht of energie zal mede grondslag liggen aan de opleving van kunstenaarsinitiatieven. Er staan veel kantoorpanden en andere locaties leeg. De communicatie gaat snel, de inrichting kan met beperkte middelen worden uitgevoerd en reclame maak je gratis via sociale media. Dat kunstenaars zich ondernemender opstellen en de subsidies afnemen speelt zeker ook een rol.

dappie-opening-4-aug-2017-0007

dappie-opening-4-aug-2017-0008

Zo heeft in de Dapperstraat te Amsterdam het kunstenaarsinitiatief Dappie zijn intrek genomen. Op 4 augustus was de opening. Een leegstaand pand (op nummer 82) wordt als anti-kraak gehuurd. De zes kunstenaars die het initiatief bestieren kennen elkaar van de HKU, de kunstacademie waar ze allemaal in 2016 afstudeerden. (Rood Kok, Max Schulze, Pien Verheijen, Hilke Walraven, Rein Verhoef en Jan Tromp). Ze delen een groot atelier en beheren een expositieruimte. Het is tijdelijk, elke dag kan de verhuurder bellen… Maar de huur is laag en ze kunnen aan het werk en exposities van hun eigen werk of andere kunstenaars organiseren!

dappie-opening-4-aug-2017-0010

Op dit moment exposeert Max Schulze, een van de huurders. Hij is zowel schilder als schrijver. In het WOW te Amsterdam heeft hij een residentie waar hij zich toelegt op schijven. Bij Dappie schildert hij. Zijn schilderijen hebben iets onbestemds. Je ziet een afbeelding van een krijgsheer. Is het een mens of een standbeeld? Lauwerkrans om het hoofd, een gewaad wappert om hem heen, gespierd lichaam, een arm klaar om met zijn wapen uit te halen. Tot zover helemaal een standbeeld maar dat gezicht, die ogen. Vragen lijken door zijn hoofd te spoken. Neem ik wel de goede beslissing? Is het moreel juist wat ik doe? Word ik gewaardeerd? Heel menselijke vragen…

max-schulze-dappie-0002

expositie: Max Schulze. t/m 3 sept. vr en zat, 12h – 18h
locatie: Dappie, Dapperstraat 82, Amsterdam.

max-schulze-dappie-0004

max-schulze-dappie-0005

max-schulze-dappie-0003

The Wild – W139 – Compromisloze kunst van Oscar Peters

De ruimte is zo’n beetje vierkant. De wanden wit en de zaal baadt in het licht. De ultieme ‘white cube’. Hier verwacht je prachtig werk aan de muren of sculpturen op witte sokkels. Een plek om in totale toewijding kunst te observeren…

Oscar Peters - The Wild - W139 - 3
ook de bar is wit en Jop Vissers Vorstenbosch biedt de karren met kunst een helpende hand

Maar… Het gaat bij The Wild in W139 toch even anders. De kunst wordt wel tot grote hoogte opgetild, heel langzaam. Maar dan… Vervolgens roetsjt de kunst in vliegende vaart van een achtbaan naar beneden. Bochten, een horizontale looping, een heuvel en tot slot rode bezems die de karretjes afremmen. En dat allemaal op een enorme hoeveelheid houten palen. Je staat er gewoon in totale verbijstering naar te kijken.

Oscar Peters - The Wild - W139 - 1
Bijna verticaal naar boven

Maar ook met bewondering. Dit is wel een statement. Het is vermaak, een kostelijke grap. Het is ook ernst. Een staaltje bevlogen vakmanschap. Geloven dat het kan en het vervolgens ook doen. Compromisloos. Is dit een ontheiliging van de witte kubus of juist de ultieme verering? Het is niet te zeggen.

Veel kunstliefhebbers zullen met dedain naar de achtbaan kijken. Zo ga je toch niet met kunst om! Kunstenaars zullen in de rollercoaster de grillige kunsthandel weerspiegeld zien. Waar succes en mislukking in een onvoorspelbare samenhang samengaan. Is het wel kunst? Misschien moet je die vraag gewoon niet stellen. Altijd maar bevragen of iets kunst is werkt zo verlammend. En als er één ding is waar deze installatie me afrekent, dan is het wel verlamming.

Oscar Peters - The Wild - W139 - 6
Het kunstwerkvan Jop Vissers Vorstenbosch aan het begin van zijn vervaarlijke tocht.
Oscar Peters - The Wild - W139 - 5
Rode bezems remmen de karretjes af

Oscar Peters is de drijvende kracht achter The Wild. Samen met vele andere kunstenaars creëerde hij deze achtbaan. Op de attractie zwieren kunstwerken naar beneden. Middels een open call werd aan kunstenaars de mogelijkheid geboden een van de werken te maken. Jop Vissers Vorstenbosch maakte een lichtbak die compleet met accu naar beneden raast. Van Maarten Schuurman is een luidsprekertoren te bewonderen, die gaat loeien als hij langs een sensor komt. Ook prachtig is een Romeinse zuil met een knik, die zwabberend zijn baan aflegt.

Oscar Peters - The Wild - W139 - 4
Een reuzen Pom pom lokt bij de ingang bezoekers naar binnen

In de expositie zijn nog een aantal andere kinetische werken te zien. Een enorme (goud/zilverkleurige) pom-pom (waar cheerleaders mee zwaaien) staat vlak voor de ingang en verleidt de voorbijgangers om naar binnen te komen. Wat verder op een installatie welke wat weg heeft van een borstel uit een wasstraat. Moedige bezoekers laten zich door de wapperende haren/slierten kietelen. In een hoekje bij de ingang hangt nog een machine van Zoro Feigl. Met soortgelijke kunstwerken maakt hij veel furore op Art Rotterdam dit jaar.

The Wild is artistiek spektakel. Een actueel kunstwerk in een tijd waarin de zekerheden onder ons weggezaagd worden. Kunstminnaars met een tere ziel, zullen even naar adem moeten happen.

Team van kunstenaars dat expositie The Wild realiseerden:
Oscar Peters, Jonathan Armistead, Kees Boevé, Zoro Feigl, Arek Laskowski, Philip Schuette, Philip Vermeulen, Emily Wobb.

Kunstenaars die een werk voor de achtbaan hebben gemaakt:
Natalia Jordanova, Carolin Giessner, Wei-Ling Hung, Oscar Juul Sorensen, Sander Puhl, Silvia Schlömer, Cecilia Rebergen, Maarten Schuurman, Jop Vissers Vorstenbosch.

Links
W139 – The Wild.
Uitgebreid fotoverslag van Kunstblijfteenraadsel.
Verslag met video van The Wild bij Trendbeheer.
On track at ‘The wild’ – Glamcult.
Deze man bouwde zijn eigen kinetische kunstprektpark – De Volkskrant.
The Wild – Witterook.
Het Mondriaanfonds steunt W139 (en daarmee The Wild).

Expositie: The Wild; t/m 13 aug; ma-zo, 12-18 uur.
Locatie: W139, Warmoesstraat 139, 1012 JB Amsterdam.

Met het mes schilde hij anders alleen appels – Monica Overdijk – Moira Utrecht

Een koevoet, een hamer, een schaar.  In zachte kleuren getekend hangen ze aan de muur. De vellen papier zijn niet ingelijst mar zijn direct aan de wand bevestigd. De voorwerpen lijken langzaam uit het papier op te doemen. Het voelt poëtisch.
Er is ook een ander kant, de objectiviteit, het afstandelijke. Een persoonlijke toets is ongewenst. Het gaat om het voorwerp, dat moet er zo natuurgetrouw mogelijk opstaan. Bijna alsof je het voorwerp van de muur kan pakken en gebruiken. Maar aan dat gebruiken kleeft een verhaal.

Krantenartikelen verzameld door Monica Overdijk

Kunstenaar Monica Overdijk is gefascineerd door moordzaken. Hoe komt een moordenaar tot zijn moord? Hoe kan hij of zij iemand met wie al jaren in gezamenlijkheid is doorgebracht ombrengen, vaak op gruwelijke wijze? Wat gaat er door de dader heen? Hoe is het contact met het slachtoffer tijdens de daad? Een pistoolschot vind ze te afstandelijk, te zakelijk. Het fysieke contact moet er zijn, hoe morbide en confronterend dat ook is.

Monica Overdijk - Riem

De moordwapens die ze tekent zijn niet de echte maar substituten. Jij en ik hebben die gewoon in ons huis liggen. Ze fotografeert de voorwerpen. Om het te tekenen toont ze een vergroting op een beeldscherm. Vanaf dat scherm wordt het voorwerp op papier gezet. Ze tekent met puntjes, ontelbare puntjes. Al die puntjes visualiseren het wapen. Zacht, poëtisch maar haarscherp. Het is alsof met al die puntjes die moordzaak voor haar een plek krijgt.

Bij het schrijven van dit blog voel ik toch twijfel.  Had de kunstenaar niet het echte wapen moeten tekenen? (Als daar door de politie toestemming voor was gegeven.) Was dat niet veel dramatischer geweest? Of had de sensatiezucht van de beschouwer dan de oprechte intentie van de kunstenaar overschaduwd?

Monica Overdijk - Touw

In Moira in Utrecht hangen de tekeningen in de expositie ‘Met het mes schilde hij anders alleen appels‘. In totaal wil ze 40 moordzaken met een tekening vereeuwigen. Daar heeft ze nog wel tijd voor nodig. Ze schat tot februari volgend jaar. Ze is zelf bij de expositie aanwezig dus je kunt met haar in gesprek.

expositie: Met het mes schilde hij anders alleen appels t/m 16 april, vr-zo 13-18 uur
locatie: Moira Expositieruimte, Wolvenstraat 10, 3512 CH Utrecht

Monica Overdijk - Koevoet

Monica Overdijk - Broodmes