Categorie archief: artspaces

Alle kunstlocaties die geen galerie of museum zijn. Doorgaans non profit organisaties of kunstenaars verenigingen

Boris Steiner – Exbunker

Boris Steiner - exBunker - detail constructie met wogje

Afgelopen week was ik op bezoek bij de Exbunker in Utrecht waar Boris Steiner tot eind april een expositie heeft. Daarom kijk ik rond op zijn website. Een video van een soort performance trekt mijn aandacht. Onder een viaduct van een snelweg hangt een douchegordijn. De performer komt aangelopen, probeert het gordijn te sluiten maar dat gaat niet. Toch kleed hij zich uit en gaat douchen. Na het douchen droogt hij zich af en trekt zijn kleding weer aan. De camera staat op discrete afstand zodat de naaktheid niet alle aandacht trekt.

Door die video begrijp ik de expositie (Werk)plek in de Exbunker beter. De kunstenaar heeft de inhoud van zijn atelier meegenomen. Gedurende de expositieperiode gaat aan het werk in de kleine expositie-ruimte. Hij maakt er niet alleen kunst, het werk in het atelier is kunst. We kijken doorgaans naar het kunstwerk maar hebben geen weet van het zwoegen in het atelier dat tot dat kunstwerk heeft geleid.  Ook na het douchen pimpen we onszelf keurig op om de eerlijkheid van onze naaktheid te verbergen.

Boris Steiner - exBunker - zak met wigjes

Boris Steiner - exBunker -sculptuur

Wat zaagstof is in een hoekje bijeengeveegd. In een papieren zak een voorraad wigjes. Aan het plafond een constructie voor de houtvoorraad. Een bank om uit te rusten en na te denken. Door een luidspreker het geluid van gezaag en fluiten. Alles wat er staat heeft hij in de Bunker gemaakt. Er staat ook een sculptuur in wording. Werktafel, meubilair, sculptuur alles is met dezelfde elementen opgebouwd. Een soort houten meccano. Het werkproces van de kunstenaar is -om een actueel woord te gebruiken- heel transparant. Tot eind april werkt hij gewoon door. Je kunt hem aan het werk zien en de ruimte zal veranderen.

Boris Steiner - exBunker - detail constructie

Hoewel je in deze installatie wordt meegenomen in de wereld van de kunstenaar, blijf je toch beschouwer. Op zijn website zie ik een ander, ouder werk, de billenbioscoop. Er staat een houten tribune. Op de zitplaatsen zijn gaten gezaagd. Van de bezoekers die op de tribune gaan zitten zie je dus hun billen. De bezoeker is, misschien zonder het te weten, onderdeel van het werk.

Geen mooi schilderij, prachtig sculptuur of installatie waarin je kunt wegdromen.  Toch weet Boris Steiner te boeien door vanuit een eigen invalshoek actuele vragen in de kunst te visualiseren.

Links.
Informatie Ex Bunker.
Brugdouche – Performance Boris Steiner.
Billenbioscoop – Installatie Boris Steiner.

expositie: (Werk)plek – Boris Steiner, t/m 29 april, za-zo 13-18 uur
locatie: Exbunker, Wilhelminapark, Utrecht.

Emiel Zeno – Lane – P////AKT

Emiel Zeno_lane Pakt 10

De kunst van Emiel Zeno zou nog wel eens in de container kunnen belanden. Een overijverige schoonmaak ploeg denkt met de resten van expositie van doen te hebben. Maar niets is minder waar.

Hij maakt gebruik van afdankertjes. Dingen die mensen niet meer nodig hebben, of oud en versleten zijn, restmateriaal. Zo toonde hij op de graduation-show van de HKU waar hij vorig jaar afstudeerde, een -afgedankte- traplift die horizontaal heen en weer bewoog. Totaal nutteloos. Er zit echter een intense schoonheid in de tegenstelling. Want eerst verlichte het mechaniek het leven van iemand die moeilijk ter been was. Een heel zinvolle functie.

Emiel Zeno Lane P////AKT 8

De ruimte die hij bij P/////AKT tot zijn beschikking heeft is hem op het lijf geschreven. Een bescheiden expositieruimte en een portaal met ronde brandtrap die je erheen brengt. Hier verwacht je geen kunst.  Maar kijk uit voor je de brandtrap naar boven neemt. Wat kleine werken nemen een bescheiden plek in. Ook boven in de expositieruimte wordt je verleid, of in de war gebracht met subtiele elementen. Al kan je de grote constructie in het midden van de zaal niet over het hoofd zien…

Emiel Zeno Lane P////AKT 5

Wat was er al en wat voegt de kunstenaar toe? Wat is mooi, wat is lelijk? Wanneer is iets kunst en wanneer afval? Emiel Zeno weet je aardig in verwarring te brengen. Maar daardoor ook te boeien.

Emiel Zeno toont zijn werk vanuit het project Paktpool. Elk jaar krijgen twee pas afgestudeerde kunstenaars de mogelijkheid om in 3 exposities hun talent te tonen en te ontwikkelen. In de link hieronder (Paktpool 2018) vind je meer informatie voor dit jaar.

Links.
P////AKT – Paktpool – Emiel Zeno.
Paktpool 2018.
emielzeno.com.

expositie: Lane – Emiel Zeon, t/m 11 feb 2017, do-zo – 14-18 uur.
locatie: P////AKT, Zeeburgerpad 53, 1019 AB Amsterdam

Emiel Zeno Lane P////AKT 6

Emiel Zeno Lane P////AKT 4

Emiel Zeno Lane P////AKT 3

Emiel Zeno Lane P////AKT 7

Emiel Zeno Lane P////akt 1

Emiel Zeno Lane P////AKT 2

Lennart de Neef – Rise and Sign – Dappie

lennart-de-neef_2_dappie

De grote lichtbakken van Lennart de Neef trekken direct de aandacht. Al door de etalageruiten van kunstenaarsinitiatief en projectruimte Dappie schreeuwt het neon naar buiten.

Er is wel iets vreemds aan hand met het werk in deze expositie genaamd ‘Rise & Sign‘. De glasplaten van de meeste lichtbakken zijn stuk. Het zou natuurlijk kunnen dat de kunstenaar ze ergens gevonden heeft maar de bakken zijn duidelijk nieuw. Alle TL lampen branden. Er is er zelfs geen die knippert. Op de grond liggen nergens scherven. Is het gecreëerd verval?

Lichtbak van Lennart de Neef

Lichtreclames zie je overal, dus wat er op de bakken had kunnen staan daar is makkelijk een voorstelling van te maken. De overgebleven teksten en beelden in deze kunstwerken geven je soms een aanwijzing maar brengen je ook in verwarring. En dan zijn er nog de smileys die met hun vollemaans gezicht een mysterieuze alwetendheid vertegenwoordigen.

Zo maakt het werk een tragi-komische indruk. Ze hadden moeten hangen aan de gevel. Om met kracht het winkelend publiek te verleiden de winkel te bezoeken. Ze staan juist in die winkel. Welke boodschap ze verkondigen is geheel onduidelijk. Maar ‘shinen’ dat doen ze wel…

Lichtbak (smiley) van Lennart de Neef

Als je de expositie nog wil zien het kan nog vandaag en morgen!

expositie: Rise and Shine – Lennart de Neef- Dappie t/m 23 december 12 – 17 uur.
locatie: Dappie, Dapperstraat 82, 1093 BX  Amsterdam

Lichtbak (detail) van Lennart de Neef
Detail van een lichtbak

Wouter Klein Velderman in de Torenkamer

Negen vierkante meter.  Zo groot is de Torenkamer van het VondelCS. Het statige pand in het Vondelpark waar AT5 en AVRO/TROS redacties hebben en uitzendingen verzorgen. In de Torenkamer heeft elke week een andere kunstenaar een residentie van maandag tot en met vrijdag. De kunstenaar heeft uitzicht op het prachtige park en kan in alle rust werken. Los van dagelijkse beslommeringen. De enige tegenprestatie is dat zij of hij elke dag een blog bijhoudt. Ook is er een aantal keren een interview dat uitgezonden wordt op Radio 4, tijdens het kunstprogramma Opium.

wouter-klein-velderman_torenkamer_stoel

In plaats van rust zocht Wouter Klein Velderman reuring, geen stilte maar contact met mensen. In totaal heeft hij 17 mensen op bezoek gehad. In de week van 6 t/m 10 november heeft hij zijn intrek genomen in deze bijzondere plek.  Een onverwachte kans omdat een andere kunstenaar had afgezegd.

Als ik hem donderdagavond opzoek ben ik benieuwd wat ik aan ga treffen. Weliswaar heb ik via Facebook al wat foto’s gezien maar de werkelijkheid is toch altijd anders. Al van een afstandje zie je vrolijke kleuren door de open deur van het torentje op je af komen. Een beetje als een ballenbak of snoezelkamer.  Op de grond een enorme chaotische laag met kleine stukken PVC-doek in allerlei kleuren. Aan de wand zakken met PVC-doek, keurig kleur bij kleur.  Op tafel een opengeslagen boekwerk over vogels met verfijnde tekeningen. Aan een wand enkele vogels gemaakt van PVC-doek.  Te midden van deze vrolijke chaos twee geriefelijke stoelen.

In die stoelen nemen we plaats. Ik heb de ontmoeting niet  grondig voorbereid maar de uniek gelegenheid leek me een goed moment om in ieder geval te vragen waar de kunstenaar staat. Het lijkt een bijzonder moment te zijn. Die manier waarop hij deze residentie aanpakt is daar ook een weergave van.

Het hoeft geen uitleg meer dat PVC doek het materiaal van de kunstenaar is. Hij heeft er de nodige sculpturen en wandkleden mee gemaakt. Wie vorig jaar Big Art heeft gezien kan zich waarschijnlijk wel zijn enorme wandkleed wel herinneren. Maar alleen in je atelier kunst maken voldeed niet meer. Daarom zocht hij in deze week niet de rust en juist ontmoeting.

Met zijn socratische gesprekken zet hij stappen buiten zijn atelier. Dit jaar tijdens het festival ‘Into The Great Wide Open’ op Vlieland organiseerde hij een reeks gesprekken en onlangs ook in kunstruimte Nest te Den Haag.

Kennen de  de socratische gesprekken nog een strak format, zijn performance in De Appel tijdens de museumnacht in Amsterdam was gewaagd vrij. Een tijdsframe van een uur, twee kunstenaars, geen enkele afspraak. Samen met Caroline Ruijgrok ging hij de uitdaging aan. De performance verliep niet altijd soepel en kende ‘wringende momenten’, sommige deelnemers voelde zich gegijzeld. Toch kijkt de kunstenaar er tevreden op terug.

wouter-klein-velderman_torenkamer_portret

Ik vind het een heel moedige stap. Je verlaat de vertrouwde, ommuurde omgeving van je atelier. Je legt je harnas af, stelt geen voorwaarden en kijkt wat er gebeurt… Misschien past zo’n stap heel goed in deze tijd die steeds transparanter en nu is. Wie weet is dit de kunst van morgen.

links:
Opium – Radio 4 – Wouter Klein Velderman
Youtube – Promotiefilmpje – Wouter Klein Velderman in de Torenkamer.
Into The Great Wide Open – Uitleg Socratisch Gesprek.
Wouter Klein Velderman.

Wouter Klein Velderman was te gast in de Torenkamer van het VondelCS van 6 t/m 11 november 2017

 

15/Love – De School

de_school_15-love_2

De School is een nieuw Cultureel Centrum in Amsterdam – Nieuw West. Het bevat een restaurant, cafe, club en gym. Het is gevestigd in een voormalige LTS. Ook de kunst ontbreekt niet. Zo is er het Klaslokaal dat evenementen als lezingen en workshops organiseert. Ook is er een bescheiden maar gevarieerd aanbod van exposities.

Zo kun je momenteel de expositie 15/love bezoeken. Het idee komt van de kunstenaars Sjoerd Tim en Ian de Ruiter, de organisatie was in handen van Hélène Webers.

De aula is omgetoverd tot tennishal, compleet met gravel, witte strepen en een net. Je mag het veld alleen betreden met tennisschoenen. Als een soort van crowd control zijn er een beperkt aantal exemplaren. Als het druk is kan het zijn dat je moet wachten tot er een paar vrij komt. Dan kun je de werken van acht kunstenaars in de zaal bekijken.

de_school_15-love_1

In het begin is het een verwarrende gewaarwording. Op een soort tennisbaan rondlopen waarop kunstwerken staan. Natuurlijk is het geen echte tennisbaan. De lijnen lopen schots en scheef. En in plaats van 1 net zijn er 2 netten. Nadat ik een tijdje heb rondgelopen wordt het een geheel. Er zijn verschillende elementen. Humor, of lichtvoetigheid zo je wil. Het sportieve versus het kunstzinnige, een spel met binnen en buiten en de kunst die niet in de gebruikelijke serene omgeving wordt getoond.

Worden de sculpturen meer kunst door de ongebruikelijke omgeving of juist minder? Er is geen eenduidig antwoord. Voor elk van de kunstwerken op het gravel kan dat anders zijn. Voor elke beschouwer ook. Het maakt het gewaagde concept wel een bezoek waard.

Links.
Hélène Webers – projects and exhibitions.

expositie: 15/Love t/m 8 oktober 2017, di-zo 14-22 uur
locatie: de School (aula) Jan van Breemenstraat 1, 1956 AB Amsterdam.

Kasper de Vos - Cerameat lover - 2016
Kasper de Vos – Cerameat lover – 2016
Sema Bekirovic In communication of goods - 2016
Sema Bekirovic In communication of goods – 2016
Tim Breukers - untitled - 2016
Tim Breukers – untitled – 2016
Sjoerd Tim - untitled (slippery-abstraction) - 2017
Sjoerd Tim – untitled (slippery-abstraction) – 2017
Markus Karstiess - Satyr-schaaf-wesen, Hieronymus-Blatt-wesen, Isemheim-Rochen-wesen (Fetisch) - 2013-2015
Markus Karstiess – Satyr-schaaf-wesen, Hieronymus-Blatt-wesen, Isemheim-Rochen-wesen (Fetisch) – 2013-2015
Ian de ruiter - Odoodem - 2017
Ian de ruiter – Odoodem – 2017
Bram de Jonghe - Nuages dans la main et jette ton pain - 2017
Bram de Jonghe – Nuages dans la main et jette ton pain – 2017
Ana Navas - Waterdrop - 2014
Ana Navas – Waterdrop – 2014

Dappie, kunstenaarsinitiatief in de Dapperstraat

dappie-opening-4-aug-2017-0009

De enige constante in een mensenleven is verandering. Het is een kenmerk van deze tijd. Het zal te maken hebben met het gegeven dat we door mobiele telefonie en internet voortdurend met elkaar verbonden zijn, met de prijs en beschikbaarheid van materialen en apparatuur en de snelheid waarmee die producten geleverd kunnen worden. Het maakt de tijd die nodig is om een project te realiseren veel korter.

Die kracht of energie zal mede grondslag liggen aan de opleving van kunstenaarsinitiatieven. Er staan veel kantoorpanden en andere locaties leeg. De communicatie gaat snel, de inrichting kan met beperkte middelen worden uitgevoerd en reclame maak je gratis via sociale media. Dat kunstenaars zich ondernemender opstellen en de subsidies afnemen speelt zeker ook een rol.

dappie-opening-4-aug-2017-0007

dappie-opening-4-aug-2017-0008

Zo heeft in de Dapperstraat te Amsterdam het kunstenaarsinitiatief Dappie zijn intrek genomen. Op 4 augustus was de opening. Een leegstaand pand (op nummer 82) wordt als anti-kraak gehuurd. De zes kunstenaars die het initiatief bestieren kennen elkaar van de HKU, de kunstacademie waar ze allemaal in 2016 afstudeerden. (Rood Kok, Max Schulze, Pien Verheijen, Hilke Walraven, Rein Verhoef en Jan Tromp). Ze delen een groot atelier en beheren een expositieruimte. Het is tijdelijk, elke dag kan de verhuurder bellen… Maar de huur is laag en ze kunnen aan het werk en exposities van hun eigen werk of andere kunstenaars organiseren!

dappie-opening-4-aug-2017-0010

Op dit moment exposeert Max Schulze, een van de huurders. Hij is zowel schilder als schrijver. In het WOW te Amsterdam heeft hij een residentie waar hij zich toelegt op schijven. Bij Dappie schildert hij. Zijn schilderijen hebben iets onbestemds. Je ziet een afbeelding van een krijgsheer. Is het een mens of een standbeeld? Lauwerkrans om het hoofd, een gewaad wappert om hem heen, gespierd lichaam, een arm klaar om met zijn wapen uit te halen. Tot zover helemaal een standbeeld maar dat gezicht, die ogen. Vragen lijken door zijn hoofd te spoken. Neem ik wel de goede beslissing? Is het moreel juist wat ik doe? Word ik gewaardeerd? Heel menselijke vragen…

max-schulze-dappie-0002

expositie: Max Schulze. t/m 3 sept. vr en zat, 12h – 18h
locatie: Dappie, Dapperstraat 82, Amsterdam.

max-schulze-dappie-0004

max-schulze-dappie-0005

max-schulze-dappie-0003

The Wild – W139 – Compromisloze kunst van Oscar Peters

De ruimte is zo’n beetje vierkant. De wanden wit en de zaal baadt in het licht. De ultieme ‘white cube’. Hier verwacht je prachtig werk aan de muren of sculpturen op witte sokkels. Een plek om in totale toewijding kunst te observeren…

Oscar Peters - The Wild - W139 - 3
ook de bar is wit en Jop Vissers Vorstenbosch biedt de karren met kunst een helpende hand

Maar… Het gaat bij The Wild in W139 toch even anders. De kunst wordt wel tot grote hoogte opgetild, heel langzaam. Maar dan… Vervolgens roetsjt de kunst in vliegende vaart van een achtbaan naar beneden. Bochten, een horizontale looping, een heuvel en tot slot rode bezems die de karretjes afremmen. En dat allemaal op een enorme hoeveelheid houten palen. Je staat er gewoon in totale verbijstering naar te kijken.

Oscar Peters - The Wild - W139 - 1
Bijna verticaal naar boven

Maar ook met bewondering. Dit is wel een statement. Het is vermaak, een kostelijke grap. Het is ook ernst. Een staaltje bevlogen vakmanschap. Geloven dat het kan en het vervolgens ook doen. Compromisloos. Is dit een ontheiliging van de witte kubus of juist de ultieme verering? Het is niet te zeggen.

Veel kunstliefhebbers zullen met dedain naar de achtbaan kijken. Zo ga je toch niet met kunst om! Kunstenaars zullen in de rollercoaster de grillige kunsthandel weerspiegeld zien. Waar succes en mislukking in een onvoorspelbare samenhang samengaan. Is het wel kunst? Misschien moet je die vraag gewoon niet stellen. Altijd maar bevragen of iets kunst is werkt zo verlammend. En als er één ding is waar deze installatie me afrekent, dan is het wel verlamming.

Oscar Peters - The Wild - W139 - 6
Het kunstwerkvan Jop Vissers Vorstenbosch aan het begin van zijn vervaarlijke tocht.
Oscar Peters - The Wild - W139 - 5
Rode bezems remmen de karretjes af

Oscar Peters is de drijvende kracht achter The Wild. Samen met vele andere kunstenaars creëerde hij deze achtbaan. Op de attractie zwieren kunstwerken naar beneden. Middels een open call werd aan kunstenaars de mogelijkheid geboden een van de werken te maken. Jop Vissers Vorstenbosch maakte een lichtbak die compleet met accu naar beneden raast. Van Maarten Schuurman is een luidsprekertoren te bewonderen, die gaat loeien als hij langs een sensor komt. Ook prachtig is een Romeinse zuil met een knik, die zwabberend zijn baan aflegt.

Oscar Peters - The Wild - W139 - 4
Een reuzen Pom pom lokt bij de ingang bezoekers naar binnen

In de expositie zijn nog een aantal andere kinetische werken te zien. Een enorme (goud/zilverkleurige) pom-pom (waar cheerleaders mee zwaaien) staat vlak voor de ingang en verleidt de voorbijgangers om naar binnen te komen. Wat verder op een installatie welke wat weg heeft van een borstel uit een wasstraat. Moedige bezoekers laten zich door de wapperende haren/slierten kietelen. In een hoekje bij de ingang hangt nog een machine van Zoro Feigl. Met soortgelijke kunstwerken maakt hij veel furore op Art Rotterdam dit jaar.

The Wild is artistiek spektakel. Een actueel kunstwerk in een tijd waarin de zekerheden onder ons weggezaagd worden. Kunstminnaars met een tere ziel, zullen even naar adem moeten happen.

Team van kunstenaars dat expositie The Wild realiseerden:
Oscar Peters, Jonathan Armistead, Kees Boevé, Zoro Feigl, Arek Laskowski, Philip Schuette, Philip Vermeulen, Emily Wobb.

Kunstenaars die een werk voor de achtbaan hebben gemaakt:
Natalia Jordanova, Carolin Giessner, Wei-Ling Hung, Oscar Juul Sorensen, Sander Puhl, Silvia Schlömer, Cecilia Rebergen, Maarten Schuurman, Jop Vissers Vorstenbosch.

Links
W139 – The Wild.
Uitgebreid fotoverslag van Kunstblijfteenraadsel.
Verslag met video van The Wild bij Trendbeheer.
On track at ‘The wild’ – Glamcult.
Deze man bouwde zijn eigen kinetische kunstprektpark – De Volkskrant.
The Wild – Witterook.
Het Mondriaanfonds steunt W139 (en daarmee The Wild).

Expositie: The Wild; t/m 13 aug; ma-zo, 12-18 uur.
Locatie: W139, Warmoesstraat 139, 1012 JB Amsterdam.