Maandelijks archief: januari 2017

OSSIP – Francis Boeske Projects

Bij het binnengaan van galerie Francis Boeske Projects is mijn aandacht gelijk gegrepen. Hier gebeurt iets bijzonders. De vele werken in de ruimte houden het midden tussen collages en installaties.  Fragiel, open, een kinderlijke tederheid maar naïef is het allerminst. Het is een overzicht van het werk van kunstenaar Ossip.

Een uitgesneden oude foto van een naakte vrouw staat op een krukje. Vanuit haar lichaam komt een waaier van dunne ijzerdraden. Aan de uiteinden is tule bevestigd, dat haar als een aura omringt. Alsof ze een heilige is. Ik kijk er een tijdje naar, het heeft iets heel vanzelfsprekends maar kan het desondanks niet plaatsen.

img_0072locatiefrancis-boeske-projects-kunstenaarossip

Oude bestaande beelden nemen een centrale positie in, in het werk van Ossip. Ze zijn niet gemaakt zijn om mooi te zijn maar dienden een functioneel doel. Medische materiaal, afbeeldingen van oude schilderijen, foto’s die handelingen of oefeningen registreren. Ze hebben hun doel gediend maar de kunstenaar geeft ze een nieuw leven. Letterlijk, lichaamsdelen hangen aan een draad en wiegen zachtjes, of kunnen draaien om een as. Ook maakt hij ruimtelijke creaties, door afbeeldingen op te delen in puzzelstukken en ze te verwerken in een sculptuur.

img_0084locatiefrancis-boeske-projects-kunstenaarossip

img_0070kunstenaarossip-locatiefrancis-boeske-projects

In schoonheid is Ossip niet geïnteresseerd.  Het hoeft niet mooi te zijn. Zijn werk is ook een protest tegen de gelikte kunst die veel op beurzen wordt getoond. Niets wordt verborgen, verstopt of opgepoetst. Het werkproces is dan ook zichtbaar, hoe dingen bevestigd zijn, een onbedoelde vingerafdruk, lijmresten, roest.

img_0080locatiefrancis-boeske-projects-kunstenaarossip

Ossip is toeschouwer van zijn eigen kunstenaarschap. Hij stuurt niet, dwingt niets af, kijkt toe, wacht af en volgt zijn intuïtie. Dat is de manier waarop zijn creaties ontstaan.  Het gebeurt gewoon, gekscherend noemt hij zichzelf een magiër.

Magiër of niet, zijn kunst betovert. Je kunt heerlijk verdwalen tussen zijn werk. Op het randje van outsider art, rauw maar ook teder, open maar vol geheimzinnigheid, geen schoonheid maar toch bijzonder mooi.

img_0087locatiefrancis-boeske-projects-kunstenaarossip

Links
Ossip – Francis Boeske Projects.
“en dan ontstaat vanzelf wat ik wil”, video van Hasker Art Solutions op Vimeo.
Ossip – Artist (website kunstenaar).

expositie: Ossip t/m 4 mrt 2017 (do – za, 12-18 uur)
locatie: Francis Boeske Projects, Ms. van Riemsdijkweg 41A | 1033 RC Amsterdam

img_0077locatiefrancis-boeske-projects-kunstenaarossip

img_0085locatiefrancis-boeske-projects-kunstenaarossip

img_0086locatiefrancis-boeske-projects-kunstenaarossip

Come Together #3 – Frascati – Amsterdam

Is Come Togehter #3 een performance festival? Eigenlijk niet. Het is een samenkomen van verschillende artistieke disciplines. Het krijgt vorm door een waaier aan optredens en vertoningen. Het begon in 2014 als een klein festival en is inmiddels uitgegroeid tot een 3-daags evenement met uitvoeringen van meer dan 50 kunstenaars, choreografen theatermakers en musici uit Amsterdam.

De tweede dag (donderdag) bezocht ik het festival. Het programma had, als alle dagen, een soort tweedeling. Er waren een aantal ‘acts’ die-min of meer- continue te bezoeken waren  en daarnaast was er een programma van diverse uitvoeringen. Dit deel was zo opgezet dat je in principe alles alle onderdelen kon volgen.

Na enig wikken en wegen besloot ik alleen het  hoofdprogramma te volgen, combineren was lastig. Dat betekende wel, niet te lang dralen tussen de diverse blokken en je direct naar een volgende zaal verplaatsen. Het legde wel druk op het bezoek maar dat hoort ook wel een beetje bij dit soort festivals. Van de bezochte performances beschrijf ik er drie voor een soort van indruk.

In Still Life van Ester Natzijl en Fabienne Vegt betreden een aantal spelers in kleurrijke, middeleeuws aandoende kleding het toneel. Ze trekken met krijt eerst strepen over de volle breedte van de zaal. Elk op hun eigen manier. Als de strepen getrokken waren en voldoende dik, begon elke speler op zijn moment met over de strepen te lopen in een eigen pas en eigen ritme (met een met pluimen versierde steel). Onder begeleiding van zachte klassieke muziek en oosterse zang. De spelers zelf slaakte af en toe een kreet of spraken een zin uit.Het geheel was van een aandoenlijke schoonheid.

Still Life - Ester Natzijl & Fabienne Vegt
Still Life – Ester Natzijl & Fabienne Vegt

In A mile of wool van Julia Willms en Andrea Bozic staan 3 dansers op het toneel terwijl het publiek plaats neemt. Podium en tribune lopen in elkaar over. Bezoekers zitten ook op het podium en dansers betreden de tribune. Als de deuren dicht gaan betreden twee spelers elk met een knot wol de zaal. Ze beginnen draden te spannen over de volle breedte en lengte van de ruimte. De dansers gaan lopen en dansen met trage bewegingen  langs en onderlangs de draden. De voorstelling eindigt niet echt. Terwijl de dansers door dansen verlaat het publiek de zaal door zich voorzichtig langs de draden te manoeuvreren.

A Mile of Wool - Julia Willms & Andrea Bozic
A Mile of Wool – Julia Willms & Andrea Bozic

Safe Piece is een video van  Valentia Campora (danser) en Andy Moor (gitarist) en Isabelle Vigier (video en design). Op de rauwe ritmische gitaarmuziek van Andy danst Valentia beheerst maar toch wild. Ze zijn echter niet alleen. Hun kind speelt zijn rol, danst soms met moeder, bemoeit zich met de gitaar van vader. Op een unieke wijze zijn filmbeelden van de jongen, gitaarspelende vader en dansende moeder verweven. In de eerste beelden valt het jochie regelmatig, in de laatste beelden rent hij vlotjes over het podium. Ik heb altijd wat moeite met kinderen in dit soort rollen. Een keertje vallen, of een gilletje is voldoende om de zaal te ontroeren en aan de vrouwen kreten te ontloken. Succes verzekerd. De film maakt geen gebruik van dat sentiment. Boeiend en eerlijk, het getuigd van lef zo’n film te maken. Het lijkt te willen zeggen dat het krijgen van een kind  en het kunstenaarschap elkaar niet in de weg hoeven te staan.

Wat mij betreft mag Come Together er volgend jaar weer zijn. Het is een breed festival waarin diverse disciplines de grenzen opzoeken. Niet puur dans, niet zuiver muziek, niet echt theater maar uitvoeringen op de grensgebieden van de disciplines. Een verfrissende aanpak die je alert houdt.

De organisatie van dit groeiende festival was goed. Het hoort een beetje rommelig te zijn maar wat meer ruimte in het programma zou ik toejuigen.

Het Come together #3 festival was van 19 t/m 21 januari 2017 te zien in theater Frascati te Amsterdam.

Love Research - Astrit Ismaili
Love Research – Astrit Ismaili
Lakeland - Onaka von Schrader
Lakeland – Onaka von Schrader
Untitled - Fransien van der Put & Vera Sofia Mota
Untitled – Fransien van der Put & Vera Sofia Mota
img_0026_binary_code_tom_parkinson
Binary Code – Tom Parkinson
The Roof - Alice Pons & Olivia Reschovsky
The Roof – Alice Pons & Olivia Reschovsky
The Roof - Alice Pons & Olivia Reschovsky
The Roof – Alice Pons & Olivia Reschovsky

Noëlle Cuppens – The Last Pages

noelle_cuppens_the_last_pages_pagina_titel

Een boek waarin de tekst langzaam verdwijnt, dat kom je niet vaak tegen. Boeken moeten tekst juist vereeuwigen. Maar ‘The Last Pages‘ is een kunstenaarsboek. Het is gebaseerd op een ‘beeldend manuscript’, dat Noëlle Cuppens vervaardigd heeft met een set in haar atelier gevonden wrijfletters. Een interessant concept. Hoe komt een kunstenaar op zo’n idee?

Eind 2014 vond Noëlle Cuppens oude wrijfletters in haar atelier. Ze bedacht er een project mee maar had daarvoor meer letters nodig. In de winkel werd ze een beetje vreemd aangekeken. Wrijfletters die werden allang niet meer verkocht, overbodig geworden door de digitale techniek.

Die ervaring bracht een nieuw plan. Over dingen die verdwijnen, opmars van de digitale mogelijkheden, afscheid nemen. Ze besloot het boek ‘C’est tout’ dat Margueritte Duras in haar laatste levensjaar schreef, met wrijfletters te verbeelden.

Ze ging daarbij zeer zorgvuldig en systematisch te werk. De vellen wrijfletters werden op lettergrootte gesorteerd, de grootste eerst. Letter voor letter bracht ze de tekst over. De volgende letter begon weer met het eerste vel (dus met de grootste letters). Kwam de letter niet op het vel voor dan was het volgende vel aan de beurt, tot de letter gevonden was. Een letter welke niet meer op de wrijfvellen voorkwam werd weggelaten. Voor het opvullen van de lege ruimtes gebruikte ze -zelfgemaakte- mallen.  Dat proces herhaalde zich totdat alle letters op waren. Alleen de letters k en w bleven over want die gebruikte de Française niet in haar boek.

Het nauwgezette, arbeidsintensieve proces werd een bijzondere ontmoeting met de schrijfster. Het beste kan ik daarover Noëlle zelf aan het woord laten. In de antwoorden die ze op twee van mijn vragen heeft gegeven, verwoordt ze het beter dan ik zou kunnen:

C’est tout is een afscheid van een bewogen leven, hoe is het om met zo’n boek te werken? 

Dat was heel bijzonder. Het boek handelt niet zozeer over haar bewogen leven, maar vooral over haar strijd met de eindigheid van het leven, de angst voor de dood. Het zoeken naar woorden die angst te benoemen en ook over het wachten op Yann Andrea Steiner. Ik dacht veel aan haar als persoon, stelde me haar voor aan haar schrijftafel, ze was heel dichtbij.
De impact van het maakproces was onverwacht groot: de handeling van het wrijven en het uitmeten van letters nam enerzijds tijd in beslag, anderzijds ging de taal van Duras – en haar strijd met het leven- in mij als maker zitten. Zo dichtbij taal had ik niet eerder gestaan, haar lichte en zware momenten leek ik mee te beleven in opwaartse en neerwaartse bewegingen, als een ademhaling die soms zwaar, soms licht is.

De inhoud van het boek gaat zo deels verloren, is dat niet erg (of jammer)? 

Dat is een gegeven, het was een combinatie van factoren: het boek van Duras, mijn laatste wrijfletters, de snelheid waarmee de digitale wereld de analoge overneemt en een terugblik op mijn leven als kunstenaar. Haar boek is er al en dat blijft bestaan- voor mij gaat het om de transformatie en mijn verhouding met haar (schrijven). Ze is (en is dat al vele jaren) een grote inspiratie, niet letterlijk. Ook nu ben ik nog bezig met werken op papier nav haar schrijven op een meer analytische manier.

Terwijl ze aan het werk was vroeg Noëlle zich af wat ze met het ‘beeldend manuscript’ zou gaan doen. Een boek maken lag voor de hand maar hoe transformeer je vellen met wrijfletters tot een boek? De Jan van Eyck academie waar ze gestudeerd heeft bood uitkomst. Samen met Jo Frencken werd besloten dat het boek gedrukt zou worden in RISO. Een  moderne digitale techniek  met een sterke analoge uitstraling. Art Collect verzorgde de vormgeving. De financiering kam van een bijdrage van Stichting Stokroos en middels een project bij crowdfunding website Voordekunst.

The Last Pages - omslag
The Last Pages – omslag – ©Noëlle Cuppens

Door het boek kwam zo ook in aanraking met de organisatoren van ‘Let’s kept secrets’ een project rond Michael Gibbs. Eva Grongrijp, een van de organisatoren zag bij de drukker een pagina van het boek liggen. Haar interesse was gewekt. Het resulteerde in een samenwerking waarbij Noëlle Cuppens een aantal keren een interpretatie van de performance ‘Ad Nauseam’ van Michael Gibb uitvoerde met de overgebleven wrijfletters van Michael Gibbs.

Re-enacting Michael Gibbs' Ad Nauseam
Re-enacting Michael Gibbs’ Ad Nauseam © Noëlle Cuppens

ë

The Last Pages laat zien hoe een in onbruik geraakte en (bijna) vergeten techniek tot nieuwe inspiratie en boeiende kunst kan leiden.
Mocht je interesse in het boek hebben, het is te bestellen bij de kunstenaar: info{ at }noellecuppens.nl

Links
Noelle Cuppens – The Last Pages.
Jan van Eyck Academie – The last Pages.
Voordekunst – The Last Pages – een kunstenaarsboek.
Art Collect – The Last Pages – C’est tout – Een kunstenaarsboek.

Foto-impressie van het boek The Last Pages.

Noelle Cuppens - The Last Pages - pagina 1
The Last Pages – pagina 1 – ©Noëlle Cuppens
Noelle Cuppens - The Last Pages - pagina 12
The Last Pages – pagina 12 – ©Noëlle Cuppens
Noelle Cuppens - The Last Pages - pagina 30
The Last Pages – pagina 30 – ©Noëlle Cuppens
The Last Pages pagina 43
The Last Pages – pagina 43 – ©Noëlle Cuppens

Marres Currents #4 – Maastricht

Ook Marres in Maastricht toont dit jaar voor de vierde keer met Currents pas afgestudeerde kunstenaars. Ze worden geselecteerd uit kunstacademies in de omgeving van Maastricht. Dat is het zuidelijke deel van Nederland, België en Duitsland. De expositie wordt opgezet door jonge curatoren. Dat levert een bijzondere selectie op en elk jaar is Currents daardoor weer anders. Dit jaar zijn de curatoren: Barbara Cueto (ES) en Bas Hendrikx (NL)

Cueto en Hendrikx hebben ervoor gekozen de bezoeker uit te dagen. De expositie bestaat niet alleen uit schilderijen en sculpturen die geduldig wachten om bekeken te worden. 2 werken zijn ‘event only’ performances dus. Andere werken komen pas tot leven door actieve deelname van de bezoeker of door performances die rond het werk gegeven worden. Het werk van Thomas Wachholz veranderd gedurende de expositie.

Miriam Sentler - Atlantic
Miriam Sentler – Archipel

Miriam Sentler is aanwezig met een nieuw werk ‘Archipel’. Bezoekers kunnen een ansichtkaart van een fictief tropisch eiland sturen aan een willekeurige persoon.
Public Homebase van Ties van Dijk is vooral een installatie die gebruikt kan worden voor performances, lezingen, cursussen etc. ‘The Hidden Charachter’ is een performance van Ralph Collier gebaseerd op een muziekstuk van Claude Debussy, er is alleen een plank met brochures te zien. Van Thomas Wachholz zijn er twee enorme panelen, met de ruggen naar elkaar, die om de paar dagen van een andere kleur papier worden voorzien.

Thomas Wachholz - untitled (Billboard Maastricht)
Thomas Wachholz – untitled (Billboard Maastricht)

Ondanks het feit dat een aantal werken gebaseerd zijn op performances -die dus niet continue te zien zijn- is Current #4 een bezoek waard. Een aantal kunstenaars is afgezwaaid aan Duits of Belgische academies. Die kom je dus niet tegen op de graduation-shows van de Nederlandse academies. Camille Picquot (KASK Gent) toont een vervreemdende video van twee jochies die zich als volwassenen gedragen. Het werk van de Nederlandse Romee van Oers (AKV/St. Joost, Breda) is ook weer in alle rust te bekijken.

Deelnemers
Caroline Bosc (La Cambre, Brussel),Tim Bruggeman (KASK Gent), Ralph Collier (Sint Lucas Antwerpen), Nathalie De Corte (Académie des Beaux-Arts Liège), Ties van Dijk (MAFAD Maastricht), Kiki Goossen (MAD-faculty Hasselt), Miriam Gossing & Lina Sieckmann (KHM, Keulen), Tessa Groenewoud (KASK Gent), Romee van Oers (AKV St. Joost Breda), Camille Picquot (KASK Gent), Allan Rand (Kunstakademie Düsseldorf), Miriam Sentler (MAFAD Maastricht), Puck Vonk (Sint Lucas Antwerpen), Reinier Vrancken (AKV St. Joost Den Bosch), Thomas Wachholz (Kunstakademie Düsseldorf).

Links
Marres Current #4.
Marres aan de maas – Current #3.

expositie: t/m 12 feb 2017 (di – za, 12 – 17 uur);
locatie: Marres, Capucijnenstraat 98, 6211 RT  Maastricht.
events: 8,14, 15,18,28 jan. 12 feb finissage
(Kijk op de website of bel Marres voor precise tijden en programma). 

Puck Vonk - Voice
Puck Vonk – Voice
Kiki goossen - Solar Sound
Kiki Goossen – Solar Sound
Romee van Oers - untitled
Romee van Oers – untitled
Miriam Sentler - Atlantic
Miriam Sentler – Atlantic
Reinier Vrancken - Where are we now? The great gig in the sky
Reinier Vrancken – Where are we now? The great gig in the sky
Ralph Collier - The hidden Character
Ralph Collier – The hidden Character
Ties van Dijk - Public Homebase
Ties van Dijk – Public Homebase
Nathalie De Conte - Elegies / Herodiade
Nathalie De Conte – Elegies / Herodiade