Maandelijks archief: oktober 2016

Dedicated – Peter Koole – Halina Zalewska

Peter Koole - JOURNALISM (Novaya gazeta) - 2014
Peter Koole – JOURNALISM (Novaya gazeta) – 2014

Zondagmiddag 23 oktober stap ik galerie Sanaa binnen voor de opening van de expositie ‘Dedicated‘. Berthe Schoonman, galeriehouder, had me verteld dat het een bijzondere expositie zou worden.

Het is een duo-expositie van Halina Zalewska en Peter Koole. Beide kunstenaars maken geëngageerd werk. Waar Halina voor de zachte confrontatie kiest, gaat Peter voor de harde lijn. Poetin en Koning Willem Alexander die samen een biertje drinken bij een geopende doodskist, dat komt wel aan.

Dat de kunst van Peter Koole confronteert is daarmee een understatement. Politiek is echter mijn ding niet en harde standpunten al helemaal niet. Ik kan er gewoon niets mee. Ben ik dan die elitaire kunstliefhebber die graag rondwandelt in de vrije wereld van de kunst maar de ogen sluit voor al het leed in de wereld? Soms heb ik na het journaal een slechte nacht. Boos maar onmachtig piekerend. Journaals kijk ik dan ook niet veel. De boodschap van deze werken is echter niet te negeren. Daar sta je dan, hulpeloos tussen de geëngageerde kunst.

De rest van de week blijf ik nadenken over die expositie. Ik wil een blog schrijven maar kan niet de juiste woorden vinden. Helemaal geen blog schrijven is een optie, of alleen over de andere kunstenaar. Maar dan sluit ik mijn ogen. Het blijft in mijn hoofd spoken. Ik moet er iets mee. Vrijdag besluit ik de galerie nog eens te bezoeken.

Birthday - Peter Koole - 2015
Birthday – Peter Koole – 2015

Ik wil rust in mijn hoofd. Het kan goed zijn dat Peter Koole dezelfde soort rust krijgt door het onrecht van zich af te schilderen. Dat hij een goede schilder is staat buiten kijf. Zijn werk ‘Journalism’ is een geschilderde voorpagina van de krant. Daarop de lange rouwstoet van de overledenen van de neergeschoten MH17. Het beeld is in het geheugen van elke Nederlander gegrift. De kop luidt: ‘Vergeef ons, Nederland’. Ook de barcode van de krant is mee geschilderd. Een ander werk is ‘Birthday’ dat ik hierboven al beschreef. In de kist ligt Anna Politkovskaya, in 2006 op de verjaardag van Poetin vermoord. In het gezicht van de journaliste zijn de digitale blokjes in haar gezicht minutieus nageschilderd. De galerie assistent wijst me op details in het werk. Artistieke details die niet nodig zijn voor het protest. Langzaam gaat de kunst in zijn werken bij mij leven. Ik voel de toewijding van de schilder en kan de aversie tegen de politieke context loslaten. Die toewijding raakt je. Je maakt contact met de kunstenaar achter het werk.

Halina Zalewska - Bruno Schulz - 2016
Halina Zalewska – Bruno Schulz – 2016

Halina Zalewska, geboren in Polen, maakt grote tekeningen met potlood en houtskool. Ze verbindt gebeurtenissen. In het werk Bruno Schulz brengt ze samen de gruwelijke aanslag in het Bataclan-theater in Parijs en de moordpartij van de Gestapo in Warschau tijdens de Tweede wereldoorlog op zwarte donderdag . De kunstenaar/schrijver Bruno Schulz was een van de slachtoffers. Vandaag is ze aanwezig in de galerie. Gedurende de expositie tekent ze alle vrijdagen aan het werk ‘Twins’ dat de vernietiging van Warschau en Aleppo met elkaar verbindt. Ze wil zo onze aandacht vestigen op de verschrikkingen die nu elke dag in Aleppo plaatsvinden. Haar engagement is zachter, meer beschouwend. Het biedt daardoor hoop.

Halina Zalewska - Twins (2) - 2016
Halina Zalewska – Twins (2) – 2016

Misschien dat de mensheid toch een keer wereldwijde vrede zal meemaken.

expositie: Dedicated, Peter koole – Halina Zalewska, t/m 26 november
locatie: galerie Sanaa, Jansdam 2, 3512 HB  Utrecht.

Halina Zalewska - Twins (1) - 2016
Halina Zalewska – Twins (1) – 2016

 

Peter koole - THE FALL ON ANNA - 2009
Peter koole – THE FALL ON ANNA – 2009

Sara Bjarland – Charlott Markus – Rumination Tale – Plan B

Charlotte Markus
Charlott Markus

Kunst is waarnemen, waarnemen en nog eens waarnemen. En proberen en opnieuw proberen. Wanneer is iets goed of af? Wat dat betreft heeft kunst wel iets van herkauwen.  Sara Bjarland en Charlott Markus zijn sinds een tijd in dialoog over het gebruik van materiaal  en hoe als kunstenaar om te gaan met de grillige tijd waarin we leven. In de duo-expositie  ‘Rumination tale‘ die te zien in bij Plan B projects in Amsterdam, tonen ze nieuw werk als -voorlopig- resultaat van hun gesprekken.

Charlott Markus heeft de expositieruimte in drieën gedeeld met muren van vitrages. Allerlei stukken vitrages die ze in de loop van de tijd verzameld heeft. Vitrage is wel willen zien maar niet gezien willen worden. De wand voelt echt als een afscheiding, maar toch. Is een muur wel een muur als je er gewoon doorheen kunt kijken? Tussen de muren is een kleine ruimte uitgespaard, je kunt hem zien maar niet betreden.

Charlotte Markus
Charlott Markus

Een ander werk van Charlott Markus gaat het over wat te zien is en wat niet.  Schildersdozen die open zijn of dicht en zo de inhoud verbergen,  foto’s waarop dingen zijn te zie die zijn ingepakt.

Sara Bjarland heeft gipsen afgietsels gemaakt met flexibele luchtbuizen. Normaal zitten die verborgen achter muren maar de kunstenaar brengt ze in het daglicht. Feitelijk is het een afgietsel van de leegte die ze omhullen. Maar kun je leegte eigenlijk visualiseren?

Sara Bjarland
Sara Bjarland

Ogenschijnlijk waardeloze dingen iets van een wezen geven daar heeft Bjarland wel een talent voor. Dat zie je aan de gipsen afgietsels maar ook aan een werk tegen het plafond. Het materiaal is ontstaan uit netjes die door wind bij elkaar gedreven zijn. Het heeft wel iets van een wespennest.

Sara Bjarland
Sara Bjarland

Een goede dialoog komt eigenlijk nooit ten einde. Dat laat deze expositie wel zien. De kunstenaars hebben goede chemie met elkaar. Het levert een boeiende expositie op.

Plan B Projects is een non-profit organisatie. Mertens Frames steunt het initiatief door de vaste lasten van de expositieruimte op zich te nemen. De organisatoren krijgen volledige artistieke vrijheid. Het is echt te waarderen dat een bedrijf dat zijn geld in de kunsten verdient op deze wijze helpt het kunstlandschap in stand te houden.

Links.

Mertens Frames.

Plan B Projects.

Website Charlott Markus.

Website Sara Bjarland.

expositie: Rumination Tales; t/m 5 nov (vr-za, 13 – 17 uur).
locatie: Plan B Projects, Hamerstraat 22, 1021 JV Amsterdam.

Charlotte Markus
Charlott Markus
Sara Bjarland
Sara Bjarland

Annemieke Alberts – Nomos/Wasteland

Het werk van Annemieke Alberts geeft je bij de eerste aanblik houvast, ze schildert ruimtes. Maar met die vaststelling komt de verwarring. Wat is het voor een ruimte? Zijn er verschillende ruimtes of één? Is het binnen of buiten? Is het wel een ruimte? Het lijkt allemaal zo tijdelijk. Een decor van schuivende panelen dat even is stil gezet maar zo weer kan veranderen. Ruimtes die moeiteloos buiten de randen van het schilderij treden. Eem ruimte zonder begrenzing. maar dat kan toch niet?

Annemieke Alberts - Rules of the Game - 2014
Rules of the Game – 2014

Het werk in de solo-expositie Nomos/Wasteland bij galerie Roger Katwijk past goed in onze tijd. De komst van internet en sociale media doet de grenzen tussen binnen en buiten vervagen. Iemand tuurt op een schermp(je), hoe aanwezig is hij nog? Wat is de afstand tot je huis als je, op weg naar dat huis, met je mobiel de thermostaat alvast omhoog kan draaien? Hoe massief zijn wanden als je met skype eenvoudig face to face met iemand kan praten ergens honderden kilometers verder in een ander huis?

Annemieke Alberts - Het Atelier - 2016
Het Atelier – 2016

Annemieke Alberts reflecteert op de woelige tijden van vandaag waarin zekerheden lijken te verdampen maar plaatst zich -misschien wel daarom- nadrukkelijk in de traditie van de schilderkunst. Een van haar werken heet ‘Het atelier’. Een ezel met een groot doek trekt de aandacht maar de ruimte is heel open, bij het doek lijkt een schilder aan het werk. Het is onmiskenbaar een verwijzing naar het werk van Rembrandt met een prominent aanwezig ezel met doek.

expositie: Annemieke Alberts – Nomos/Wasteland; t/m 12 november (wo-za / 12 – 18 h)
locatie: Galerie Roger Katwijk – Lange Leidsedwarsstraat 198-200, 1017 NP  Amsterdam

Annemieke Alberts - Poem #1 - 2016
Poem #1 – 2016
Annemieke Alberts - Rules of the Game - 2016
The House – 2016
Annemieke Alberts - Facaden - 2015
Facaden – 2015
Annemieke Alberts -Members Only - 2016
Members Only – 2016

Leonard van Munster – What remains… – Van Zijll Langhout

Leonard van Munster - Fortuna - maart 2015
Het werk Fortuna was maart 2015 te zien op het Gustav Mahlerplein in Amsterdam © Leonard van Munster

Dit kunstwerk vind ik prachtig. Een kritische reflectie op het kapitalisme. Zelfverrijking en verkwisting worden scherp maar met humor in beeld gebracht. Het is wel mijn beleving. Natuurlijk zijn er nog vele andere interpretaties mogelijk. De kunstenaar bedoelde het als een verbeelding van de turbulente tijden waarin we leven. We zijn gestrand, dat is duidelijk maar er is hoop, als het water stijgt zouden we zo verder kunnen varen. Dat is de kracht van dit werk. Het is kritisch, het kiest geen eenduidige positie maar stemt je toch tot nadenken. Kunst zoals kunst moet zijn.

Het is ook een project met verhalen. Het jacht vaart inmiddels. Voor die tijd gaf de eigenaar het splinternieuwe schip in bruikleen aan de kunstenaar. Hij wilde het natuurlijk wel heel terug.  Op een avond heeft een skater er een keer of 20 met zijn board over het jacht geskate. Trots toonde de jongeman de daad op zijn blog. De actie gaf de nodige commotie. De eigenaar belde boos de kunstenaar. De kunstenaar achterhaalde de skater om de kosten te verhalen. Maar na alle aandacht en belangstelling vond de eigenaar het verhalen van de kosten niet meer nodig…

Eigenlijk hebben alle werken van de kunstenaar een verhaal. Hij maakt dan ook kunst op plekken waar veel om te doen is. Zoals het kleine huisje dat moedig stand hield op de plek waar een gesloopt verzorgingstehuis niet meer zou terugkeren. De hartverwarmende oase op een van meest desolate plekken van Amsterdam. Of de door Europa zwervende gouden berg, die vele kunstliefhebbers kennen van de Art Rotterdam 2016.

Leonard van Munster - Nail house - 2015
Schinkelkade Amderdam. In 2012 werd op deze plek verzorgingtehuis Schinkelkade gesloopt om ruimte te maken voor een nieuw verzorgingstehuis. Dat kwam er nooit maar één bewoner hield moedig stand… © Paul Voors
Leonard van Munster - Oase - Amsterdam West
De Oase is te zien onder de viaduct die de ringweg over de Wiltzanglaan voert in Amsterdam © Leonard van Munster

Het is kunst die niet past en een galerie. Leonard van Munster noemt zichzelf dan ook de ‘galerieloze’ kunstenaar. Maar voor een speciale foto – expositie heeft hij toch een galerie gevonden Van Zijll Langhout Contemporary Art, klein maar dapper. Veel van de werken die Leonard maakt worden na enige tijd ontmanteld. Wat overblijft zijn herinneringen en wat foto’s. In de galerie kun je een selectie foto’s van zijn projecten bekijken. Herinneringen zijn immers onbetaalbaar maar foto’s zijn gewoon te koop.

(Leonard van Munster is één van de tien kunstenaars die is geselecteerd om een kunstwerk te maken voor de kunstroute Altijd lente in Nijmegen, zie Links).

Links.
Informatie van galerie Van Zijll Langhout expositie – What remains are the Memories and a photo.
Website Leonard van Munster.
Kunstroute Altijd lente vanaf voorjaar 2017 in Nijmegen. Beschrijving werk Leonard van Munster.

expositie: Leonard van Munster – What remains are the Memories and a photo,… , t/m 13 nov, wo-za, 10-18 h.
locatie: Van Zijll Langhout, Brouwersgracht 161, 1015 GG Amsterdam

Leonard van Munster - overgave Reinaerdt de Vos
De overgave van Reinaerdt de Vos © Leonard van Munster

Marius Lut – Billytown

Uit de witte muren van de galerieruimte doemen de werken van Marius Lut op. Wit canvas met daarop monochroom zwarte velden. Op dit zorgvuldig aangebrachte zwart zijn met een spuitbus nieuwe lagen aangebracht. Ook zwart.  Zacht glimmend tekenen ze zich af tegen de matte achtergrond. Een pijnlijk simpele beschrijving van wat ik zie. Er is zoveel meer.

Wandelend langs de schilderijen vraag ik me af: ‘Lossen de muren nu op in de werken of is het juist omgekeerd?  Het is niet te zeggen. De kunstenaar creëert een eigen sfeer. Een harmonie tussen de ruimte en zij kunst.

Marius Lut - Solo - Billytown

Aan de rechthoekige canvas doeken zijn soms kleinere rechthoeken aangebracht. Zorgvuldig maar zonder aandrang de naad te verbergen. Er zijn niet alleen rechte lijnen. Grillige wolkachtige vormen gaan in een waaier van druppels over in het wit. Spontaan maar toch gecontroleerd.

Binnen de zwarte vlakken spelen de met spuitbus aangebrachte lagen een essentiële rol. Vanuit elke hoek waaruit je naar het schilderij kijkt verandert de indruk die je krijgt. ook het licht speelt een rol.  Op deze zonnige middag schijnt het zachte herfstlicht overvloedig naar binnen. Hoe zien de werken eruit als het buiten donker is en alleen de TL buizen aan het plafond de galerie verlichten? Het werk van Marius Lut gaat zo niet alleen een verbinding aan met de ruimte maar ook met de tijd.

Marius Lut - Solo - Billytown

Marius Lut - Solo - Billytown

Billytown is een artist-run project space op een bedrijventerrein in Den Haag op een kwartiertje lopen van Den haag HS. (Bus 26 gaat elke 15 min.) Behalve de galerie en de projectruimte ‘de Kitchen’ zijn er in het oude bedrijfsgebouw ateliers gevestigd. Ook is er een winkel. Van de verkochte werken gaat de helft naar de kunstenaar, de andere helft komt ten goede aan Billytown. Dit geld wordt op vele manieren besteed. Bijvoorbeeld om investeringen die kunstenaars moeten doen voor te financieren.

Links
Website Marius Lut.
Website Billytown.
Mooi artikel van Vincent van Velzen over de solo expositie van Marius Lut (pdf).

expositie: Marius Lut – Solo, t/m 5 nov (do-vr-za : 12-18 uur). 
locatie: Billytown, Binckhorstlaan 161, 2516 BB  Den Haag.
(De expositie is verlengd t/m 5 november)

Marius Lut - Solo - Billytown

Marius Lut - Solo - Billytown
Detail

Marius Lut - Solo - Billytown

Magali Reus – Mustard – Stedelijk

De sculpturen van Magali Reus in de expositie ‘Mustard‘ te zien in het Stedelijk doen je denken aan zadels, paarden en motoren. Zaken waar ik niets mee heb. Affiniteit met het werk is er dan ook niet gelijk. Het is de vraag of die affiniteit er zal zijn,als wel je iets met paarden of motoren hebt. De werken zijn in hun constructie en vergaande detaillering zo bijzonder dat er na de eerste herkenning  vervreemding overblijft.

magali-reus_toucan-brow_2016
Toucan brow – 2016

Magali Reus won vorig jaar (2015) de Prix de Rome prijs. Dit jaar eert het Stedelijk de kunstenaar met een eerste solo expositie van haar werk in een Nederlands museum.  Magali begon haar loopbaan aan de Rietveld academie in 2001. Na een jaar stapte ze over naar de Goldsmiths College in London. Aan deze academie studeerde ze in 2008  af als master in de beeldende kunst. Tussen 2013 en 2014 verfijnde ze haar talent een jaar lang aan De Rijksacademie in Amsterdam. Op dit moment woont en werkt ze in Londen.

Werk uit de expositie van Prix de Rome onder de title Leaves.
Werk uit de expositie van ‘Prix de Rome – 2015’ onder de title ‘Leaves’.

Voor de expositie van Prix de Rome in de Appel in Amsterdam maakte ze sculpturen die gelijkenis vertoonde met (hang)sloten. Bij veel sloten was het binnenwerk zichtbaar.  In de vormgeving en visualisatie hanteerde Reus een geheel eigen artistieke logica  die met veel details was uitgewerkt. Het resultaat waren herkenbare maar ook vervreemdende objecten.

Een heel ander soort werk waarvan er 3 te zien zijn in de expositie. Linker en rechter deel horen bij elkaar.

De werken in Mustard hebben dezelfde kenmerken: Een eerste herkenning, verwarrende vervreemdende constructies en een buitengewone drang tot details.  De op zadels lijkende sculpturen worden gedragen op metalen constructies die iets weghebben van dranghekken. Op metalen buizen zijn sporen van slijtage zorgvuldig aangebracht. De ‘zadels’ zijn rijk aan details. Ze gebruikt daarbij veel soorten, vaak bewerkte materialen.  Zelfs de klosjes die de metalen constructies stabiliseren zijn met grote nauwkeurigheid gemaakt.

magali-reus_harlequin-darts-2_2016

 

magali-reus_harlequin-darts-1_2016

Op de bovenverdieping van het museum is er de expositie van Jean Tinguely. Ik bedenk dat er overeenkomsten zijn tussen het werk van beide kunstenaars. De bewegingskunstenaar toont zijn bravoure en zijn constructies en installaties lijken uit  de losse pols te komen. Het werk van Reus is ingetogen en haar precisie is bijna benauwend. Het werk  van beide kunstenaars is veelzijdig en gelaagd. Tinguely’s werk wordt gezien als een aanklacht tegen het kapitalisme en de consumptiemaatschappij.  De  naar perfectie neigende detaillering van Reus  kun je zien als een (kritische) reflectie op de samenleving van vandaag waarin alles perfect moet zijn.
Er is nog een overeenkomst, die bevrijdende nutteloosheid van hun werk.

De precisie waarmee deze ‘blokken’zijn gemaakt is verwarrend. Normaal sproken keur je ze geen blik waardig maar bij deze werken van Magali Reus ga je toch echt door de knieën.

Links.
Informatie Stedelijk over de expositie van Magali Reus.
Website Magali Reus.

expositie: Magali Reus – Mustard, t/m 27 nov. (alle dagen 10 – 18 uur , vrijdag 22 uur)
locatie: Stedelijk Museum Amsterdam, Museumplein 10, 1071 DJ Amsterdam.

Ool slijtageplekken zijn minutieus aangebracht
Ool slijtageplekken zijn minutieus aangebrachtD

Detailopnames van de sculpturen. De detaillering is buitengewoon maar let ook het gebruik van veel soorten materialen en de bewerkingen die ze hebben ondergaan.