Maandelijks archief: mei 2016

Amsterdam Art Fair 2016

Dit jaar wordt de tweede Amsterdam Art Fair gehouden. Op het Museumplein, omringt door het Stedelijk, Rijksmuseum, Van Gogh museum en het Concertgebouw. Een schitterende plek natuurlijk. Met het zonnige, niet al te warme weer was de tent een uitstekende locatie. Prachtig licht en een heerlijke temperatuur.

Volgende week is de KunstRai in Amsterdam en in februari was er de Art Rotterdam, uitgegroeid tot de kunstbeurs van Nederland. Wat is dan de waarde van deze beurs? Voor mij in ieder geval dat het een overzichtelijke beurs is. Je wordt niet overweldigd door een enorm aanbod. Je kunt de tijd nemen en alles zien. Er is een goede sfeer en de kunst is de moeite waard.

Uitspraken doen over het niveau van de beurs en de kwaliteit van de kunst is niet mijn ding. Voor mij is zo’n beurs een oceaan aan indrukken en in een oceaan is het moeilijk een positie in te nemen. Een aantal presentaties is me wel bijgebleven en daarvan wil ik er een paar aan jullie voorleggen.

Mieke van Schaijk uit ‘s-Hertogenbosch heeft een solo van van Jack Jaeger. Een in 2013 overleden cameraman/kunstenaar. Nadat hij invalide werd en de zware camera’s niet meer kon bedienen, richtte hij zich volledig op de kunst. Uit zijn nalatenschap, die wordt beheert door Lilly van der Stokker, toont de galerie een selectie van werken die lichtjes zweven tussen design en kunst.

Johan Deumens uit Amsterdam toont een aantal boeiende werken waaronder een werk van Vibeke Mascini, gemaakt van meetlint.  Een ander kunstenaar is Annesas Appel. Op een hoge sokkel staat een mini-draaiorgel met een lange muziekband. Het werk is het resultaat van een uitgebreide filosofie en processen van bewerking die daarbij horen. (Taal, fonetisch schrift en posities in het alfabet spelen een belangrijke rol). Johan Deumens kon er in vervoering over vertellen en dit verhaal steekt daarbij karig af.

Vibeke Mascini - Johan Deumes galerie
Vibeke Mascini – Johan Deumes galerie

Een van de kunstenaars die galerie Cokkie Snoei presenteert is Bianca Sistermans. Je zou kunnen zeggen dat ze alledaagse ergernissen fotografeert maar je kunt de beelden ook zien als kleine deukjes in onze uiterst efficiënte consumptie-maatschappij.

De foto’s van Krista van der Niet, die door LhGWR gepresenteerd wordt , tonen traditionele cliches in perfect geënsceneerde beelden. Ze gebruikt daarbij voorwerpen die langzaam uit ons dagelijks leven lijken te verdwijnen. Ook de manier waarop er naar vrouwen gekeken wordt speelt in haar beelden een belangrijke rol.

Martin van Zomeren is een kei in het vinden van kunstenaars die een volstrekt eigenwijze koers varen in de kunstwereld. Het zijn geen schilders, beeldhouwers, fotografen of makers van installaties maar laveren daartussen door. Ze maken vaak gebruik van alledaagse of industriële materialen. Het werk stoot -vaak- af maar is intrigerend tegelijkertijd. Neem deze vier werken van Juliaan Andeweg. Wat moet je er nou mee? Maar toch vormen ze een geheel waar je naar blijft kijken.

Juilaan Andeweg - Martin van Zomeren
Juilaan Andeweg – Martin van Zomeren
(Nocturnal Diana, Blooded Hot, Nightly Form, Green Flame/Silver Flame – 2016)

Dit is mijn persoonlijke selectie uit alles wat ik gezien hebt op de beurs. Impulsief en zonder enige rationele overweging gekozen maar eerlijk beschreven, dat dan weer wel.

Links.
Amsterdam Art Fair.
Fotoreportage van Amsterdam Art Fair 2016 op lost-painters.nl

expositie: AmsterdamArt  Fair 2016 (za/zo ; 11 – 19/17 uur)
locatie: tent Museumplein, kan niet missen.

 

Suppoost in het Frans Hals Museum

Als ik de deur naar de museumzalen open doe is er de herkenning. Of beter gezegd herinnering.De tegelvloer, de oude meubels, historische voorwerpen en natuurlijk de schilderijen. Dit is het Frans Hals museum waar ik zo’n 30 jaar geleden enige tijd suppoost was.

hal-frans-hals-smal

Pas afgestudeerd aan de Reinwardt Academie. Geen werk. Dus toen een uitzendbureau mij een baan als suppoost bij dit museum aanbood was ik er heel blij mee. Wat geld verdienen en in de rustige uren al die schitterende kunst in me opnemen. Mijn aanname bleek te kloppen en maanden lang heb ik vele uren voor al die schilderijen gestaan.

Met sommige schilderijen krijg je een band. Je vergeet ze niet meer. Vooral  het werk dat Frans Hals in zijn latere jaren schilderde, maakte indruk. Neem het werk ‘De regenten van het oudemannen huis’.  Sober en het beeld terug gebracht tot de essentie. Een paar weken geleden bekeek ik het werk weer na al die jaren.  Als snel voelde ik die emotieloze emotie weer. Ik heb een poging gedaan dat gevoel te beschrijven:

Kijk eens naar dit groepsportret.Het is alsof de heren even zijn neergeploft na een dag vol vermoeienissen. Ze zitten wat slordig door elkaar. De hoeden staan alle kanten op. Rechtsonder zie je een rode broekspijp. Het kan de mannen niet zo veel meer schelen hoe ze eruit zien. Verzonken in hun eigen besognes en gedachten.

De schilder, Frans Hals, was zo’n 78 jaar toen hij aan dit werk begon. In die jaren een zeer respectabele leeftijd. Misschien had hij de kracht en energie niet meer om de regenten in al hun grandeur neer te zetten. Hij beperkte zich tot waar hij goed in was. De vitaliteit van gezichten. Het schilderij is sober neergezet. Veel donkere tonen, weinig kleur. Het kant lijkt een noodzakelijk kwaad voor de schilder. Maar dan de gezichten. Ze komen helder op uit de donkere omgeving en zijn  doeltreffender dan een foto ooit kan zijn. Pijnlijk in hun eerlijkheid, geen decorum meer.

Zelf ben ik de drukte en rumoer van stad ontvlucht en kijk in alle rust naar deze mensen. Het is alsof 350 jaar tijdsverschil zomaar verdwijnt.  Rechts bovenin het schilderij ontwaar ik een man met grijs haar en grijze baard. Hij aanschouwt ons allen met een vaderlijke glimlach.

Regenten van het Oudemannenhuis, Frans Hals, c. 1664
Regenten van het Oudemannenhuis, Frans Hals, c. 1664
© Frans Hals Museum | De Hallen Haarlem; Photo: Margareta Svensson
(Klik voor een grotere foto)

Guilty Landscapes – Spring Festival

Door grote etalageruit van galerie Sanaa kun je doorgaans al een beeld krijgen van de expositie. Voor de installatie ‘Guitly landscapes’ van Dries Verhoeven is de ruit echter geheel afgeplakt . Wat zich binnen afspeelt blijft een verrassing.

Galerie Sanaa tijdens guilty landscapes van Dries Verhoeven
Galerie Sanaa tijdens guilty landscapes van Dries Verhoeven

Dat stelt je als blogger voor een dilemma. Je wilt graag wat vertellen over het werk en waarom je het de moeite waard vindt. Anderzijds wil je de verrassing voor de bezoeker intact laten. Dat beperkt de ruimte om te schrijven aanzienlijk. Toch wil ik een poging wagen.

Nu ik de installatie heb meegemaakt blijkt de korte omschrijving van Dries Verhoeven op zijn website te kloppen (zie links). De kracht van het werk is dat je hem alléén ervaart. Als de deur achter je wordt gesloten ben je de enige in de ruimte. Geen groep waar je in op kunt gaan. Geen bezoekers om je heen bij wie je de mening kunt aflezen of navragen. En geen idee wat er komen gaat. Aan de andere kant, de ruimte is even van jou, er ook niemand die je bekijkt. Of toch wel? Langzaam wordt je meegenonen. De straat waarin je zojuist kwam aangelopen lijkt ver weg. De ‘verre’ wereld van armoede komt heel dichtbij. Een ontmoeting maar zonder verwijt of beschuldigende vinger.
Guilty landscapes van Dries Verhoeven vind ik een bezoek waard. De installatie is het eerste deel uit een serie van drie, die elk in een andere stad te zien zijn. Bezoek is alleen mogelijk met reservering en een ticket Informatie zie links.

Links.
Informatie en link naar ticket verkoop van het Spring Festival.
Informatie van Dries Verhoeven over het project ‘Guilty Landscapes’.

Voor deze expositie kun je een kaartje kopen voor 2,50 euro kopen ( (+1,50 kosten reservering).
expositie: Guilty Landscapes – Dries Verhoeven. Dagelijks t/m 29 mei 14.00 uur t/m 21.30
locatie: galerie Sanaa, Jansdam 2, 3512 HB Utrecht

Give or take – HorizonVertikaal

Sol Lewit - DO IT YOURSELF box, 1993/2016
Sol Lewit – DO IT YOURSELF box, 1993/2016

“Dat kan ik ook” is het eerst wat je zult denken bij het zien van bovenstaande tekening. Dat klopt ook. Sterker nog, zelf maken is juist de bedoeling. Het werk is een onderdeel van de DOITYOURSELF box die in oplage is uitgebracht en waaraan drie kunstenaars hebben bijgedragen. Het is kunst in de vorm van handleidingen (voor een kunstwerk) die je zelf kunt uitvoeren. Het bovenstaande werk is bedacht door Sol Lewit (* zie handleiding).  Het is uitgevoerd door een van de kunstenaars van HorizonVertikaal, een artist-run projectspace in Haarlem. Als het per ongeluk met de oude kranten in de papierbak beland is dat helemaal niet erg. Dan maak je gewoon een nieuwe.

Handleidingen - DO IT YOURSELF box, 1993
3 Handleidingen – DO IT YOURSELF box, 1993 [Lawrence Weiner, Jessica Daimond, Sol Lewit]
Eén van die DOITYOURSELF boxen is gekocht door Frans Oomen. Een verzamelaar van multiples. Voor hem is het beeld belangrijker dan de uniciteit van een werk. En multiples zijn ook een stuk betaalbaarder, daar komt Frans eerlijk voor uit. Hij houdt van werk dat wringt en schuurt, dat je langzaam moet veroveren. Een fraaie foto of een prachtige ets zijn aan hem niet zo besteed. Voor de verzamelaar zijn multiples ook veel meer dan foto’s, zeefdrukken of etsen. In de expositie zijn bijvoorbeeld ook een stoel, een installatie en T-Shirts te bewonderen.

 

Voor een serie van vier exposities onder de noemer ‘Sporen’ mochten de kunstenaars van HorizonVertikaal vrijelijk kiezen uit de collectie multiples van de verzamelaar. Deze derde expositie met de titel ‘Give or take‘ heeft als thema sporen aanbrengen en uitwissen. Het thema wordt misschien het duidelijkst verbeeld door de DOITYOURSELF box. De drie-speciaal voor de expositie- aangebrachte werken zullen na de expositie weer verdwijnen.

Rob Pruitt - graffity chair - 2014
Rob Pruitt – graffity chair – 2014
Katharina Grosse - Untitled - 2013
Katharina Grosse – Untitled – 2013
Gordon Matta Clark, Office Baroque, 1977
Gordon Matta Clark, Office Baroque, Antwerpen 1977

Give or take is een kleine maar interessante expositie. Vind U de expositie, waarvan de werken bovendien nog schuren te klein voor een bezoek aan Haarlem. Dan kunt je overwegen je bezoek af te sluiten met een stadswandeling om uw zintuigen ouderwets te goed doen aan deze wonderschone stad. HorizonVertikaal, gelegen aan het Spaarne, is daarvoor een prima startpunt.

Links
Informatie over expositieserie Sporen bij HorizonVertikaal
Radical Collecting met werk uit de collectie van Frans Oomen vanaf 4 juni bij C&H artspace **

* Handleiding voor het werk van Sol Lewit uit de ‘DOITYOURSELFBOX’:
————————————————————————————————————————-
“1. Outlines of four geometric figures (square, triangle, circle, diamond). Each must be drawn  freehand (no ruler or compass), and right-handed people must use their left hand; left-handed people must use their right hand;ambidextrous people are not allowed.

2. Pencil on 12″ bij 10,5” (30.5 by 26.5 cm) paper
—————————————————————————————————————————–

** Galerie C&H Artpace zal vanaf 4 juni een selectie ‘radicale werken’ uit de collectie van Frans Oomen tonen. Frans Oomen is behalve verzamelaar ook uitgever van multiples. Voor deze expositie hebben drie kunstenaars een serie multiples gemaakt die in samenwerking met Frans Oomen worden uitgegeven (Marcel van den Berg, Erik de Bree and Wouter Klein Velderman). Ze zullen tijdens de expositie zijn te zien.

expositie: Give or Take (Sporen), (zo 14 – 18 uur, en op afspraak).
locatie: Horizonvertikaal, Houtmarkt 7, 2011 AL Haarlem.

Jan Hendrikse - Posterset - 1951
Jan Hendrikse – Posterset – 1951

 

Oscar Abraham Pabón – gmvz

Op een muur van de galerie is met behulp van 8 rolmaten een geometrische figuur aangebracht. De rol-houders bungelen er gebroederlijk onderaan.  Welk figuur is eigenlijk niet belangrijk. Het is de bijna schokkende eenvoud die boeit. Een geniale zet die nog eindeloze mogelijkheden biedt.

Transportable Geometry, 2016
Transportable Geometry, 2016, eight tape measures

Het is een kenmerkend werk van Oscar Abraham Pabón  in zijn tweede solo expositie ‘Possibility and Repetition’  bij galerie Martin van Zomeren (gmvz). Als ik de ruimte verder inloop kan ik net een dunne draad ontwijken, die van het plafond naar beneden hangt.  De draad zit vast aan een naald die met zijn punt aan een magneetje kleeft. Het is fragiel en onopvallend. Een statement voor wie het wil zien alle anderen gaan er aan voorbij [Ceiling Sculpture (Hazenstraat 20)].

Zo ga je steeds een dialoog aan met de werken in de galerie. Op de vloer een compositie van versleten vinyl vloerbedekking, bedrukt met bijvoorbeeld een tegelmotief of houten-vloer-print. De uitsparing van een toiletpot is nog zichtbaar. Het is zo banaal dat je je zelfs een beetje ongemakkelijk voelt. In de hoek een werk van eierschalen in een eierdoos. Klaar om weggegooid te worden. Maar de kunstenaar greep in. Nu is het vereeuwigd.

Floor Sculpture, 2016
Floor Sculpture, 2016, vinyl flooring
Double Empty, 2016
Double Empty, 2016, ceramic, egg shells

De kunstenaar is niet iemand die veel voortborduurt op een thema. Hij bedenkt, de beschouwer mag voortborduren. In dat opzicht zou je hem een conceptueel kunstenaar kunnen noemen. Maar zijn concepten zijn geen vastomlijnde ideeën  Het zijn meer mogelijkheden tot ideeën. De materialen die hij gebruikt spelen doorgaans een ondergeschikte rol in oms leven maar in de kunstwerken krijgen ze ineens de hoofdrol. We kunnen er niet meer om heen.

Links:
Informatie over ‘Possibility and Repetition‘ and van GMVZ.
Verslag van atelier bezoek aan Oscar Abraham Pabón van 2013 in Tubelight.
Website van de kunstenaar.

expositie: Posibility and Repitition – Oscar Abraham Pabón; (wed-sat: 13.00-18.00)
locatie: galerie GMVZ, Hazenstraat 20 1016 SP Amsterdam.

 

Remy Jungerman – C&H Artspace

Moet kunst worden uitgelegd of moet je de kunst zelf laten spreken? Bij het werk van Remy Jungerman is die vraag best lastig. Zijn geometrische abstracties boeien gelijk. Er komen  associaties met Mondriaan naar boven. Maar met alleen vergelijken met deze kunstenaar doe je het werk te kort. Het werk van Jungerman zit vol speelse onregelmatigheden die het duidelijk onderscheiden van de ernstige werken van deze Hollandse meester. Het zijn echter niet zomaar onregelmatigheden. Er is meer aan de hand, alsof de geometrische abstractie slechts een laag is die toegang geeft tot een heel andere wereld.

Pimba Futanaa, Pimba Dangogo, Pimba Kampu - Remy Jungerman - 2016
Pimba Futanaa, Pimba Dangogo, Pimba Kampu – katoen/textiel, acrylverf en Kaolin – Remy Jungerman – 2016

Remy is geboren in Suriname (1959) en volgde de kunstacademie in Paramaribo. Lam De Wolf vertegenwoordiger van de Rietveld Academie zag zijn talent en nodigde hem uit om aan de Amsterdamse academie te komen studeren (1989 – 1993). De studie financierde hij met de verkoop van zijn schilderijen. Een groepstentoonstelling in het Stedelijk in 1996 ‘Twintig jaar beeldende kunst in Suriname’ bracht zijn carrière in een stroom versnelling. Rudi Fuchs bracht een atelier bezoek en het Stedelijk kocht werk van hem aan.

In 2005 overleed zijn vader. Hij ging noodgedwongen terug naar Suriname. Hij raakte geïnteresseerd in de rijkdom van zijn Afrikaans/Surinaamse achtergrond en de uitingen daarvan. Zoals de geometrische vormen die o.a. te zien zijn in textieldesigns die worden gebuikt in Winti rituelen. Hij keerde daarna diverse malen terug naar zijn geboorteland om de Wintireligie en de cultuur van de Marrons te bestuderen. Ook onderzocht hij de overeenkomsten tussen de geometrische vormen van de Winticultuur en die van de abstracte kunst van het Westen. Het resulteerde in de expositie ‘Crossing the water’ in het Gemeentemuseum in Den Haag in 2015.

Nkisi Peni - Remy Jungerman - 2016
Nkisi Peni – katoen/textiel, acrylverf en Kaolin – Remy Jungerman – 2016
Pimba Alada - Remy Jungerman - 2016
Pimba Alada – katoen/textiel en Kaolin – Remy Jungerman – 2016

Het onderzoek zet zich voort in de expositie ‘FESITEN – first time’ die t/m 28 mei in C&H Artpspace te zien is. Zijn werk is versoberd vergeleken met het werk in het Gemeentemuseum.  Schilderijen en wandsculpturen vormen de basis. Uitgangspunt zijn de (geometrische) textieldesigns die  voorzien worden van kaolien klei.  De klei wordt vervolgens ingekrast en verwijderd om de design van de ondergrond te versterken.

De werken in deze expositie geven je in eerste instantie de beleving die past bij geometrische abstractie maar de roots van de kunstenaar brengen je in verwarring en laten je op een nieuwe manier naar deze kunstvorm kijken. Laat je verassen en probeer niet alles te begrijpen…

Horizontal Obeah Langu - Remy Jungerman - 2016
Horizontal Obeah Langu – katoen/textiel, acrylverf en Kaolin – Remy Jungerman – 2016

Links.
Informatie van C&H Artspace  over ‘FESITEN – first time’.
Interview met Remy Jungerman door Hilde van Canneyt.
Gemeentemuseum Den Haag expositie ‘Crossing the water’ van Remy Jungerman.
Video van Remy Jungerman na.v.de expositie Crossing the water.

expositie: FESITEN – First time t/m 28 mei (w0-za, 12-18 uur).
locatie: C&H Artspace, 2de Kostverlorenkade 50, 1053 SB Amsterdam.