Maandelijks archief: april 2016

Moving Realities – Galerie Sanaa

Kunstfilosoof Maarten Doorman stelt in zijn lezenswaardige boek ‘De navel van Daphne’ dat de kunst in deze tijd zijn pioniersrol in de samenleving is kwijtgeraakt en zodoende zijn urgentie heeft verloren. Het publiek haakt massaal af en de hedendaagse kunst is verworden tot het speeltje van de (super)rijken. Met de expositie ‘Moving realiteis‘ lijkt Galerie Sanaa die stellingname te willen weerspreken. Het begrip vluchteling wordt breed belicht en ook in een historische context geplaatst. Alsof dat geen engagement is.

De organisatoren van de expositie zijn niet in de val van het drama getrapt. Geen aangespoelde lijken, geen gammele bootjes of drommen doorweekte mensen voor metershoog prikkeldraad. Het actuele thema vluchteling wordt vanuit een persoonlijke, beschouwende manier benaderd. Welke herinneringen bewaart een vluchteling? Hoe kijken we zelf aan tegen goed en kwaad? Hoe kunnen we helpen? Wat willen we zien en wat vergeten we? Dit soort vragen komen aan bod in de expositie die een goede balans weet te vinden tussen schoonheid, ernst en lichtvoetigheid.

De tekeningen van Rosa Everts geven je het gevoel dat je te laat bent. Het evenement is voorbij en je aanschouwt de laatste resten. Koffievlekken, een krantenartikel, wat achtergelaten muntjes. Of ben je de detective die uit de spaarzame aanwijzingen wat er was moet achterhalen?
PJ Roggeband wil de vluchteling helpen. Daartoe ontwikkelde hij het project PLANTEGROND. Een kaart waarin plantenzaden zijn verwerkt die je kan opkweken maar de kaart bevat ook nuttige informatie als vluchtroutes, hulpadressen en plattegronden. Voor een moment van rust bevat het een kort verhaal.
Een rechthoek van 56 portretten van invloedrijke personen die rond de tweede wereld oorlog leefden. De ‘goeden’ en ‘slechten’  hangen door elkaar. Deze tekeningen van Paul Klemann herinneren je aan een bewogen periode die niet eens heel ver achter ons licht.
Dat Natalia Ossef schildert vanaf oude foto’s is duidelijk. Maar door het schilderen worden de beelden zachter. De gezichten zijn verdwenen. Alsof de herinneringen van iedereen kunnen zijn. Beelden die met de tijd vager worden.

Rosa Everts - Tafel 2
Rosa Everts – Tafel 2 – mixed media – 2016
P.J. Roggeband - Plantegrond
P.J. Roggeband – Plantegrond
Paul Klemann - Portret
Paul Klemann – Portret – tekening -2015
Natalia Ossef - The Gift of a Lost Day - olie op doek - 2016
Natalia Ossef – The Gift of a Lost Day – olie op doek – 2016

Niet van alle kunstenaars heb ik een werk beschreven. Er is ook werk te zien van Myriam Mihindou, Rabi Koria (Winnaar Koninklijke prijs voor de schilderkunst 2015), Fatima Barznge, Baldin Ahmad. (Zie ook onderaan dit blog)

Moving realities benadert het begrip vluchteling niet vanuit een groep binnen een samenleving, zoals ‘moslims’, ‘asielzoekers’ of ‘wij’ maar vanuit de mens die we allemaal zijn. Misschien zijn we ook allemaal wel vluchtelingen. Vluchtelingen van de tijd die geen moment stil staat.

expositie: Moving Realities, t/m 12 mei (wo-za, 12-18 u) en 1 mei Culturele Zondag Utrecht
locatie: Galerie SANAA, Jansdam 2, 3512 HB Utrecht.

Myriam Mihindou - Série l’Anneau bleu
Myriam Mihindou – Série l’Anneau bleu – foto – 2012/2013
Rabi Koria - Der-IS Zhor
Rabi Koria – Der-IS Zhor – olieverf op keramische tegels – 2016
Fatima Barznge - Still live form Iraq #2
Fatima Barznge – Still live form Iraq #2 – acryl op canvas – 2016
Baldin Ahmad - Landing
Baldin Ahmad – Landing – acryl op doek – 2016

Panorama Continuum (2016) – Panorama Mesdag

Ook na 135 jaar heeft het Panorama Mesdag niets van zijn magie verloren. Als je de laatste treden van de wenteltrap opgaat ben je even sprakeloos. Om je heen openbaart zich het Scheveningen van 135 jaar geleden. Als of de wenteltrap een teletijdmachine is. Een wereld van schoonheid en stilte. Een wereld die je op enig moment weer moet inwisselen voor de aardse werkelijkheid.

Het panorama hebben we te danken aan H.W. Mesdag, aan zijn ondernemersgeest, visie en schilderstalent. Hoe kijken kunstenaars van vandaag aan tegen het begrip panorama? Is het achterhaald  of bied het nog artistieke mogelijkheden? Dat is een interessante vraag. Het Museum Panorama Mesdag vroeg de kunstenaars Zeger Reyers, Pietertje van Splunter en Gerco de Ruijter om hun interpretatie te geven van het begrip panorama. Het resultaat is Panorama Continuüm. Een expositie die werken toont rond de begrippen wijdheid, lucht en zee. Ze worden gevisualiseerd met behulp van technieken die lopen van analoge fotografie tot 4K/3D video.

artist talk - Gerco de Ruijter - Zeger Reyers - Pietertje van Splunter
artist talk – Gerco de Ruijter – Zeger Reyers – Pietertje van Splunter

Gerco de Ruijter is bekend van landschapsfoto’s die hij met een vlieger vanuit de lucht genomen heeft. Het levert vervreemdende foto’s op. Onmiskenbaar landschappen maar zonder horizon. Het geeft de beelden een bijna abstract karakter. Naast foto’s toont de kunstenaar 2 video’s. Een daarvan is speciaal gemaakt voor de expositie.  Met een fisheye lens filmde hij de lucht terwijl hij over een ringdijk reed. Een heel andere kijk op het begrip panorama. Rond en wijds maar zonder horizon. Bomen en lucht spelen de hoofdrol.

Ringdijk - 2015 - Film 26 min - Gerco de Ruijter
Ringdijk – 2015 – Film 26 min – Gerco de Ruijter

Aaneengeketend drijven ze op de golven van de zee. Een grote groep drums. Het geluid van de zee en de schurende, botsende drums heeft iets eigens. Alsof daar in zee een wezen ligt dat zijn zeemanslied zingt. Een lied over de macht van de zee en de vergankelijkheid van het bestaan.  Drumkit is een video van Zeger Reyers. Ook is de video Vuurtoren van deze kunstenaar te zien op de expositie.

Drumstel - 2004 - Zeger Reijers
Drumstel – video – 2004 – Zeger Reijers

Samen met Pietertje van Splunter vormt Reyers collectief Broos. Dit collectief toont  het werk Continuüm. In een ovaal luchtruim kijk je naar meeuwen. Het ene moment een enkele meeuw in glijvlucht en een tijdje later een grote groep die achter elkaar aan lijkt te jagen een ander moment is de lucht bezaait met meeuwen. Het is geen videoloop waar je naar kijkt en die zich steeds herhaalt. Gamesoftware stuurt de 4K video aan. State of art techniek oneindig in zijn variaties. Een beeld is nooit hetzelfde en zal zich niet herhalen. Zoals de eb en vloed van de zee. H.W. Mesdag keek uren naar die zee die ook nooit hetzelfde was vanuit Hotel Rauch waar hij vaak verbleef.

Panorama Continuum - video - 2016 - Collectief Broos
Panorama Continuüm – video – 2016 – Collectief Broos

Panorama Continuüm is een interessante expositie. Het begrip panorama krijgt een actuele dimensie die je een verfrissende kijk geeft op het aloude Panorama.

Links
Wikipedia pagina over het Panorama Mesdag.
Website van museum Panorama Mesdag.
Informatie over expositie Panorama Continuüm.
Website van Gerco de Ruijter.
Website van Zeger Reyers.
Website Pietertje van Splunter.
Fotoimpressie Panorama Cotinuüm op Jegens & Tevens (Pictured #198)

expositie: Panorama Continuüm t/m 2 okt 2016 (ma-za: 10-17 u; zo: 11-17 u)
locatie: Panorama Mesdag, Zeestraat 65, 2518 AA Den Haag

Cindy Moorman – Position(s) – Dapiran

De opening van de solo expositie ‘Position(s)’ van Cindy Moorman bij Dapiran Art Project Space is net voorbij. Op de fiets naar het station denk ik na over het thema van de expositie: individu versus groep. Het onderwerp is eigenlijk heel actueel. In deze globaliserende wereld. met als zijn onrust, is de verhouding tussen individualiteit een groep erg aan het veranderen.

IMG_2755

Doorgaans komen openingen neer op gezellig keuvelen met een glaasje en een knabbel.  Bij de opening van Position(s) worden de bezoekers echter gehuld in een rode, blauwe, witte of zwarte cape. Geel is gereserveerd voor de dansers. De galerie is voor de expositie omgetoverd tot een oase van stippen in de genoemde kleuren. Klokslag zes uur begint een performance van 10 dansers die het thema individu versus groep tot uiting brengt. De (individuele) dansers vormen langzaam een kluwen mensen. Enige minuten blijft deze ‘groep’ bestaan. Daarna maken de dansers zich weer los.
Die cape heeft ook wel een bijzondere uitwerking. Als je je schroom overwonnen hebt geeft het wel een eigenwijs tegendraads gevoel. Zo van ‘kijk ons eens’ maar aan het einde van de opening ben je wel blij dat hem weer in kunt leveren…

Fotoregistratie van de Performance opgevoerd tijdens de opening van de expositie.

Cindy Moorman groeit op in een hechte dorpsgemeenschap. Het geeft verbondenheid maar ook worsteling met de individualiteit. Na het volgen van de kunstacademie maakt ze die dualiteit tussen groep en individu tot kern van haar werk. Performances zijn een heel geschikt medium om die tweestrijd vorm te geven. Neem de performance opgevoerd tijdens de opening. Het toont een proces van individuen die opgaan in een groep, dan een tijdje ondergeschikt zijn, om zich vervolgens weer los te maken.

Als je de expositie bij Dapiran Art Project Space bezoekt zul je het zonder de wervelende opening met performance moeten doen. Het betreden van de galerie is door de oase van stippen een bijzondere ervaring. Cindy Moorman toont werk dat ontstaan is rond het ontwikkelen van performances. Een actueel thema wordt met deze expositie/installatie onpartijdig belicht.

Cindy Moorman

Cindy Moorman

Cindy Moorman

 

Links:
Artikel van Maaike Lauwaert over het werk van Cindy Moorman.
Informatie van Dapiran Art Project Space over ‘Position(s)‘.
Website van Cindy Moorman.
Column van Anna van Suchtelen over de opening van Positions (Bija een gedicht)
Denkkaders – Het zelf, de ander – Cindy Moorman.

expositie: Position(s) van Cindy Moorman t/m 4 juni (vr en za/12-18 uur).
locatie: Dapiran Art Project Space, Springweg 59, 3511VK  Utrecht

Research is my core business

‘Research is my core business’, eigenlijk zou die uitspraak moeten staan op iedere deur die toegang geeft tot een atelier. Want de drang tot onderzoeken, vernieuwen, willen ontdekken is de kern van het  kunstenaarschap.

De drie kunstenaars die galerie RogerKatwijk onder titel van de expositie heeft samengebracht tonen heel verschillend werk. Het is echter steeds het resultaat van onderzoek naar hoe een beeld tot stand komt en hoe je het proces naar je hand kunt zetten. Daarbij worden juist de zaken die voor de beschouwer vanzelfsprekend zijn onderzocht. Het doek van een schilderij is niet meer alleen de drager van het beeld. Een foto wordt niet zonder meer als beeld gebruikt en met foto-collages worden nieuwe personen gecreëerd.

Waar andere kunstschilders hun doeken zorgvuldig prepareren gaat Roger Walschots heel anders te werk. De doeken zijn gemaakt van rauw jute. Fijn geweven, grof geweven of een oude (post)zak. Direct op het onbewerkt doek schildert hij vervolgens met roller en/of kwast. De invloed van het doek interesseert hem, hoe de verf wordt opgenomen en hecht, het effect van een tweede laag. In zijn recente werk heeft hij kleurgebruik geminimaliseerd. Daardoor komt zijn werk nog dichter bij de kern van zijn onderzoek.

Roger Walschots
Roger Walschots

De fotocollages van Arte Colder gaan over het thema transgender. Als ik eerlijk ben is mijn eerste reactie op zijn werk om even een kunstwerk verder te lopen maar dan denk ik ook, dit is waar transgender zijn over gaat. Zijn fotocollages zijn rauw maar eerlijk. Ze willen geen lust opwekken en ook geen standpunt innemen. Door zijn montages ontstaan nieuwe beelden. Een diffuse wereld tussen man-zijn en vrouw-zijn. Ze confronteren ons met de vastomlijnde begrippen die we over deze rollen hebben in de westerse wereld.

Atre Colder
Atre Colder

Tegenwoordig is een ongelofelijke hoeveelheid beeldmateriaal digitaal beschikbaar. Daardoor verandert onze de kijk op het verleden. Ons collectieve geheugen vermengt zich met persoonlijke opvattingen. Voor Robin Gerris is dit het uitgangspunt voor zijn werk. Met digitale en analoge middelen verminkt hij foto’s die uit allerlei archieven komen. Door die verminking wordt een foto ontdaan van zijn oorspronkelijke context en ontstaat er meer ruimte voor een persoonlijke interpretatie.

Robin Gerris
Robin Gerris

Voor een galeriehouder geldt het ‘research is my core business’ ook. Met deze expositie presenteert galerie RogerKatwijk drie -voor de galerie- nieuwe kunstenaars. Met werk dat je niet gelijk in deze galerie verwacht. Een deel van de bezoekers  zal zich mogelijk minder senang voelen maar dat maakt deze gewaagde expositie juist interessant.

Links.
Informatie van de galerie over de expositie  ‘Research is my core business’.
Website Arte Colder.
Website Roger Walschots.
Website Robin Gerris.

expositie: Research is my core business, t/m 7 mei 2016 (wo-za, 12-18 uur)
locatie: galerie Rogerkatwijk, Lange Leidsedwarsstraat 198-200, 1017 NP Amsterdam

 

Unfair 2016

Unfair is een ongedwongen beurs waar jonge kunstenaars zichzelf presenteren, zonder tussenkomst van een galerie. Opbouwen en afbreken van de beurs gebeurt door de geselecteerde kunstenaars zelf en ook de selectie gebeurt door kunstenaars. Een artist-run beurs kun je zeggen. Het resultaat is dat de kunst voorop staat en de commercie een stap terug doet. Deze editie van de beurs versla ik aan de hand van thema’s (cursieve tekst).

Unfair 2016 vanuit de catering corner
Unfair 2016 vanuit de catering corner (met het werk van Goof Kloosterman op de achtergrond).

Binnen de kunst worden grenzen opgezocht, grenzen verlegd en nieuwe wegen ingeslagen. Maar in deze tijd vervagen grenzen, kun je dan nog wel nieuwe wegen inslaan?

Goof Kloosterman doet daar op de beurs een spannende poging toe. In zijn installatie verdwijnen de fysieke grenzen tussen locaties, tussen kunst en beschouwer en tussen podium en voorstelling. Op een plek elders in de stad spelen rekwisieten hun eigen, geprogrammeerde, voorstelling, de videoregistratie ervan is live! (middels wifi verbinding) te zien op de beurs. Bezoekers kunnen deelnemen aan de installatie door de videoregistratie vanuit  een stoel in ‘de zaal’ te bekijken. Bij de installatie is ook een time-lapse fotoreportage van een zaal mensen die een eerdere vertoning van de installatie/video bijwoonden. Wat is je positie als beschouwer? Ben je kunst, een onderzoeks-object of gewoon bezoeker? En waar kijk je naar? Is het echt? Is het nep Is het hier of daar?

Fotoregistratie van filmbezoekers - Goof Kloosterman
Fotoregistratie van filmbezoekers – Goof Kloosterman

Sanne Vaassen daagt de beschouwer op een andere manier uit, in haar project ‘Cartography’. Alle moedervlekken op haar lichaam heeft ze genummerd en nauwkeurig, letterlijk in kaart  gebracht. De sproeten zijn genummerd. Je kunt deelnemen aan het project door een genummerd vlekje op je lichaam te laten tatoeëren. Elke sproet wordt maar één keer uitgedeeld. hij is dus een beetje van jou, je krijgt er een certificaat bij. In dit project vervagen de grenzen tussen kunstwerk, kunstenaar en beschouwer. Met het zetten van een ‘moedervlek tattoo’ ben je een beetje van alle drie…

Cartography - Sanne Vaasen
Cartography – lichaamskaart met moedervlekken – Sanne Vaasen

Met fotografie kun je mooie maar ook heel krachtige beelden maken. Je kunt met het medium echter ook heel goed het verleden ‘bewaren’, alhoewel het nooit zo mooi is als het origineel.

Om die reden vind Maurice van Es fotografie eigenlijk een armoedig medium. Er gaat zoveel van de werkelijkheid verloren bij het maken van een foto. De foto hieronder (links) is daar een uitdrukking van. Toch is het voorlopig verreweg de beste manier om een deel van het verleden te bewaren. Hij maakt op verzoek een fotorapportage van je huis, door vooral details te fotograferen. Het is een intieme maar misschien ook wel confronterende herinnering aan plek waar je misschien wel lang gewoond hebt.

Suat Öğüt  is gefascineerd door kunst die in de tweede wereld oorlog verloren is gegaan. Hij heeft de werken van één kunstenaar gekozen om aan die fascinatie vorm te geven, van Gogh. Van deze kunstenaar zijn zes werken als verloren geregistreerd. Alleen foto’s (veel zwart/wit) zijn er nog als herinnering aan deze vijf werken. Suat Öğüt heeft de schilderijen laten herleven door ze in zwart/wit op het oorspronkelijke formaat te schilderen. Een respectvolle herinnering aan deze werken die de beperkingen van de fotografie tracht op te heffen.

Een verloren van Gogh Herleeft - Suat Öğüt
Een verloren van Gogh Herleeft – Suat Öğüt

Niets is eeuwig. Kunstwerken verouderen en tijden veranderen. Mogelijk dat daarom kunstenaars interesse hebben in processen. Ze omarmen de verandering.

Een kenmerkend element in  het werk van Charlotte Koenen zijn die processen. Hoe vloeit een vloeistof uit over de grond? Hoe reageert thermisch papier op warmte, afstand en tijd? Het maakt haar werk zowel boeiend als complex. Een combinatie die uitdaagt. Wat gebeurt er als je een verwarmde metalen schijf met thermisch papier (kassabonnen) in contact brengt? En hoe kun je dat als kunstenaar beïnvloeden? Het resultaat daarvan is zichtbaar in een aantal weken op de beurs.

Iedereen kent ze wel markeringen die een (wandel)route aangeven. In een natuurgebied zijn er vele. Voor ommetjes, streekwandelingen en lange afstandspaden. Je loopt van markering naar markering, logisch.  Kyle Tryhorn draait in zijn installatie het proces om. In een video/fotoreeks komen de markeringen bij jou langs. In het andere deel van de installatie een ‘tijdschrift’ met foto’s van mensen met zo’n blauwe stip. Je kunt de bladen in je eigen tempo omslaan.

Tijdens mijn bezoek aan de beurs heb ik de nodige foto’s gemaakt. Het ontbreekt echter aan tijd om ze snel (en goed) online te zetten. In de links hieronder vind je echte de nodige, goede fotoreportages.

Links:
Beursinformatie van organisatie Unfair.
Verslag Unfair 2016 van lost-painters.
Trendbeheer verslaat Unfair 2016.
Metropolis Mreview Unfair 2016.
Mister Montley een verslag van de opbouw van Unfair 2016.
(Heb je nog links? vermeld ze in een comment op dit blog)

De beurs is dit Weekeinde nog te zien in de Zuiveringshal op het Westergasterrein in Amsterdam.  (za/zo – 12 -19 u).

Deelnemende kunstenaars:
Abel Minnée (NL), Adam Nillissen (IL) & Eilit Marom (IL), Alexander Höglund (SE), Anne Forest (NL), Anne Geene (NL), Bob Waardenburg (NL), Bonno van Doorn (NL), Charlotte Koenen (NL), Daan Gielis (BE), Elise van Mourik (NL), Goof Kloosterman (NL), Ingmar König (NL), Jan Hoek (NL), Janine van Oene (NL), Joost Krijnen (NL), Juan De Porras-Isla Fernandez La Casta (ES) & Wouter Paijmans (NL), Juliacks (US), Kim David Bots (NL), Kyle Tryhorn (CA), Maurice van Es (NL), Mickey Yang (NL), Mirthe Klück (NL), Paul de Jong (NL), Paul Geelen (NL), Peter van der Es (NL), Ruta Butkute (LT), Sanne Vaassen (NL), Seán Hannan (NL), Sjoerd Knibbeler (NL), Styrmir Örn Guðmundsson (IS), Suat Öğüt (TR), Thijs Zweers (NL), Thomas Swinkels (NL), Timmy van Zoelen (NL), Tjalling Quinten Mulder (NL), Yoeri Guépin (NL).