Maandelijks archief: maart 2016

Rob Birza – DNB Kunstruimte

Misschien dat er in goede kunst altijd tegenstellingen moeten zitten, zodat het wringt maar blijft boeien. Het is in ieder geval zo met dit werk (en andere werken) van Rob Birza.

R0b Birza - Shifting Systems, 2013
R0b Birza – Shifting Systems, 2013

 

Op het eerste gezicht lijkt het heel ordelijk en precies. Maar na even kijken gaan je dingen opvallen. Links onder, schieten tussen twee cirkels, vlam-achtige lijnen door. En rechtsboven zitten aan 2 cirkels ‘slordige’ uitlopertjes. Op de middelste lijn van cirkels zijn de afstanden tussen de cirkels niet allemaal evenredig. Het zijn dit soort ingrepen van de kunstenaar die voorkomen dat een werk saai word.
Achter de cirkels zijn organische/bloemachtige motieven geschilderd. Met het kleurgebruik geven ze het werk iets spiritueels. Het is echter net te zakelijk om een mandala te zijn.
Wat me ook nog opvalt is dat enerzijds het werk heel rustgevend oogt maar als je je op een detail wil focussen, lijkt het of je ogen blijven rondspringen.

R0b Birza - Ready for..., 2002
R0b Birza – Ready for…, 2002

Na 9/11 heeft Rob Birza een aantal figuratieve schilderijen gemaakt met het conflict tussen de Westerse – en islamitische/Arabische wereld als thema. Dit is er een van. Het is een verwarrend beeld. Een groep Arabische mannen met baarden en in traditionele gewaden staat op de achtergrond bijeen. Ze dragen allemaal hetzelfde tasje, met het logo van een vliegtuigmaatschappij (zo lijkt het). Duidelijk een product van de consumptie-maatschappij. Het doet afbreuk aan hun gewichtige uiterlijk. De mannen zijn een beetje doorschijnend geschilderd. Je ziet de achtergrond door de kleding, alsof ze langzaam oplossen. Op de voorgrond een soldaat. Hij houdt met de armen op zijn rug, de groep in de gaten. Het uniform heeft een patroon dat het midden houd tussen camouflage en vlammen. Iets onder het midden loopt een onderbroken lijn.
De lijst bevat patronen die refereren  aan oosterse kunst en is van doek gemaakt. Waarom doek? Dat kan ik niet goed thuisbrengen.
Zo komen in dit werk veel elementen samen die een rol spelen in het conflict. Zonder dat de kunstenaar een oordeel uitspreekt. Maar hij heeft zijn keuzes wel zorgvuldig gemaakt. Dat maakt dat ondanks alle verwarring dit werk aandacht blijft vragen.

In de Kunstruimte van de Nederlandsche Bank is een expositie te zien van Rob Birza. Deze werken maken er onderdeel van uit. Voor een bezoek moet je je telefonisch aanmelden en een (geldige) legitimatie meenemen. Een beetje omslachtig maar beslist de moeite waard. Je wordt vriendelijk ontvangen en bent van harte welkom.

Links:
Het expositieprogramma van De Nederlandsche Bank.

expositie: Rob Birza – From the blue play till shifting circles t/m 15/ (ma-vr/9-17 uur)
locatie: Kunstruimte van de De Nederlandchse bank, Westeinde 1, 1017 ZN  Amsterdam
telefoon: 020-5242183 (Telefonische afspraak maken is nodig).

(klik op het plaatje voor grotere afbeelding)

 

Danielle Hoogendoorn – Tam – Moira

Als het om figuratieve kunst gaat ben ik altijd op mijn hoede. Het beeld kan je zo meenemen in allerlei gedachten en gevoelens. Een verlaten boot op het strand, waar zijn de vluchtelingen? Een bakje patat, perfect geschilderd, roept bewondering op. Een traan op een kindergezicht, zo vertederend. Maar het beeldende leidt je zo af van de kunst.

Danielle Hoogendoorn schilder figuratief. Ze houdt erg van dieren. Bij voorkeur schildert ze lieve dieren. Honden, poezen, hazen en hertjes, zo lees ik in de beschrijving van de expositie ‘Tam’ bij Moira in Utrecht. Roze en blauw zijn ook nog eens haar favoriete kleuren.  Dus het is wel een spannend moment als ik de tentoonstellingsruimte binnen ga.

Danielle Hoogendoorn - 1
Danielle Hoogendoorn

De eerste indrukken bevestigen mijn vermoedens. Knuffels in de vensterbanken, veel roze op de muren, een pony die vrolijk zijn kop door de ramen lijkt te steken. Met dat roze heeft ze echter wel zaad spuitende penissen getekend. Het vrolijke dolfijntje blijkt een afgehakte vin te hebben. Hier en daar stukken vlees. Dat rijmt allemaal totaal niet met lieve dieren?

Tegen een roze geschilderde aluminium trapje staan losjes twee schilderijen. Elders een winkelwagen die op zijn (achter)kant staat. Ook roze geschilderd. Ze wil geen galerie met werken aan een witte muur maar kiest voor een installatie. Daarin komt haar werk beter uit.

Danielle Hoogendoorn - 9
Danielle Hoogendoorn

Ze blijkt een kundig schilder. Zonder overdadig detail weet ze dieren bezieling te geven.  Maar die omringt ze dan weer met simpele stripachtige tekeningen. Al die tegenstellingen roepen verwarring op. Je kijkt naar het werk en denkt ‘wat wil de kunstenaar me vertellen?’

Misschien is dat wel niets. Ze houd er niet van om voor elke keuze verantwoording af te leggen. Het geeft haar werk souplesse en vaart maar met de trefzekerheid die een schilderij tot kunst maakt maar waar je de vinger niet op kunt leggen. Die verwarring is juist heel erg mooi.

Als altijd bij de exposities in Moira is de kunstenaar tijdens de expositiedagen aanwezig

expositie: Tam, t/m 27 maart (vr-zo, 13-18 uur, 1ste paasdag open).
locatie: Moira expositieruimte, wolvenstraat 10, 3512 CH Utrecht

Simone Forti – Huddle

Ik draai me on en daar staan ze al. Een groepje van zo’n zeven jonge mensen. Mannen en vrouwen. Ze staan in een cirkel en duwde zich tegen elkaar aan. Zoals rugbyers dat doen tijdens een scrum. Even gebeurt er niets. Dan maakt één zich los uit de groep. Behoedzaam zoeken. Waarna deze ene voorzichtig omhoog klautert. De groep zet zich schrap. Over de ruggen van de anderen volgt een worsteling naar de andere kant.  Het oogt heel fysiek, intiem ook wel. Als de ander zijde is bereikt, weer even zoeken. Je voeten op de grond krijgen zonder te vallen. Dat lukt. De klimmer voegt zich weer in de groep. Even is  er onrust. Tot iedereen weer zijn plek heeft. Geen beweging meer. Dan  maakt de volgende zich uit de groep los. Het fysieke ritueel herhaalt zich. Als iedereen is geweest -tenminste dat schat ik zelf in- lost de groep zich op. Even vluchtig als ze ontstond. Op blote voeten lopen de leden alle kanten op.

Tijdens het Spring Performance Festival op zondag 20 maart werd de Huddle voor het Stedelijk opgevoerd. Dit gebeurde op initiatief van de Vleeshal. Van Simone Forti wordt in de vleeshal op 28 maar al haar Dance Constructions uitgevoerd. De Huddle is er een van.

Links.
Finissage Here it comes van Simone Forti in de Vleeshal (markt) te Middelburg.

Haarlemse lente 2016

Dit jaar viert het evenement ‘Haarlemse lente’ haar lustrum. Voor de vijfde keer werken musea, galeries, kunstenaars-initiatieven en ander kunstinstellingen samen om een boeiend weekeinde vol kunst te realiseren in Haarlem.

haarlemselente

De Haarlemse lente is kleiner van opzet dan de Kunstlijn die elk jaar begin november in dezelfde stad plaats vind. Het karakter is ook anders. Je zou kunnen zeggen dat bij de Kunstlijn de kunstenaar centraal staat en in de lente de kunst.

De start van het weekeinde was de opening van  ‘Kunst aan het Spaarne’ in het Teylers museum. Een expositie naar aanleiding van de schenking van 130 tekeningen door Bart Spoorenburg aan het museum. Een expositie die zeker een bezoek waard is en duurt tot 16 juni. Voor meer exposities geldt dat ze nog te zien zijn na dit weekeinde. Een kleine troost als je deze dagen verhinderd bent.

Stefan Kasper - macaber dansmeisje - 2009
Stefan Kasper – macaber dansmeisje – 2009
Koen Vermeule - Pissed - 2016, aquarel en gouache
Koen Vermeule – Pissed – 2016, aquarel en gouache

Dit jaar was het thema ‘Jubilee lines’ dat als rode draad door alle tentoonstellingen en initiatieven loopt. Een volledig overzicht is te vinden in de folder (zie link onderaan). Een aantal initiatieven wil ik met name noemen omdat ze kenmerkend zijn voor het karakter  van de Haarlemse Lente.

In Horizonvertikaal een ‘artistrun’ projectspace vond vrijdag de aftrap plaats van de vierdelige expositie serie ‘Sporen’. De eerste drie expositie tonen werk uit de verzameling van Frans Oomen, de laatste expositie is een solo van Mirjam Oosterbaan. Horizonvertikaal stond aan de wieg van de eerste Haarlemse Lente en heeft kunstenaars in huis als Stefan kasper en Erik de Bree

Erik de Bree dankt Frans Oomen
Erik de Bree dankt Frans Oomen voor beschikbaar stellen van zijn collectie.
Uit collecite Frans Oomen
Uit collecite Frans Oomen
Uit collecite Frans Oomen
Uit collecite Frans Oomen

In het Pakhuis 88 aan de Bakenessergracht toonde het verzamelaars echtpaar Sanders een deel van hun collectie. Het kleine huis was aardig volgepakt maar dat deerde de kunst niet. Het is heel verfrissend om een geheel andere selectie van kunstwerken te zien dan je gewend bent bij je bezoek aan musea en galeries. Er is een intieme sfeer en het echtpaar is zelf aanwezig en geeft graag uitleg. Een unieke ervaring.

Philippe van Snick - Wandelen
Philippe van Snick – Wandelen
Germaine Kuiper
Germaine Kuip

In de Passages heeft een kunstenaars echtpaar de keuken van hun huis opgesteld voor publiek. Een selectie van 40 kunstenaars (elk met een werk) hangt aan de wanden. Ook hier wordt graag uitleg en informatie gegeven. Had zo’n keukenopenstelling in Amsterdam gekund? Ik denk het niet. Het bezoek zou te massaal zijn, maar in Haarlem is zoiets mogelijk. Het is een belangrijke waarde van dit evenement.

Een keuken als galerie
Een keuken als galerie
Frans Boonsma - de Boot - 2016
Frans Boonsma – de Boot – 2016
Paul Klemann - Tietendans voor een hoerenloper - 2016
Paul Klemann – Tietendans voor een hoerenloper – 2016

Zondag  (vandaag) zijn er extra activiteiten gepland ivm met de boekenweek en de mogelijkheid om met je boekenweekgeschenk gratis in de trein te reizen. Er is een performance route ‘Mooie Woorden’ langs diverse locaties gepland (zie folder).

Dus met of zonder boekenweekgeschenk is het een kans om kunst van (inter)nationale waarde te gaan zien in een kleinschalige zetting in de prachtige stad Haarlem.

Links
De pdf van de folder Haarlemse Lente 2016
Teylers Museum – Kunst aan het Spaarne.
Expositieserie Sporen in Horizonvertikaal.
de-Passages

 

Julian Dashper – PS Projectspace

Als je PS Projectspace binnengaat zie je gelijk het werk van Julian Dashper. Het heeft veel weg van -dat klinkt oneerbiedig- een vliegengordijn. De kleuren zijn echter niet duidelijk rood, groen of geel, ze zweven een beetje. Daardoor schreeuwt het ook niet om aandacht maar als je langer kijkt wordt je er een beetje iebelig van.  Het is grappig om zo’n tergend functioneel ding, eigenlijk altijd een hinderlijk noodzakelijk kwaad, tot kunst te maken. Handig aan dit kunstwerk ik dat je het om te vervoeren, makkelijk kunt oprollen.

Julian Dashper, Untitled (fly-curtain), 1993
Julian Dashper, Untitled (fly-curtain), 1993

Dat lijkt een rare gedachte maar de kunstenaar maakte wel gebruik van het idee. Hij woonde en werkte in Nieuw Zeeland en dat is ver van de Internationale kunstcentra verwijderd. Je werk transporteren wordt dan al gauw kostbaar. Om die kosten laag te houden schilderde hij ook met dunne lagen acryl op linnen. Als het werk klaar was vouwde hij het op en verstuurde het in een gewatteerde envelop per post de wereld over. Rudi Fuchs beschrijft in zijn boek ‘Kijken 2’ dat de vouwen nadat het doek gespannen was nog wel zichtbaar waren maar na een tijd verdwenen.

Julian was een gewaardeerde kunstenaar met veel vrienden. Ook legde hij  contacten met buitenlandse kunstenaars, zodat hij in verbinding bleef met die zo ver afgelegen internationale kunstwereld. Hij overleed 49 jaar oud in 2009. Jan van der Ploeg eigenaar van PS Projectspace en vriend van de kunstenaar wilde hem eren met een tentoonstelling. Hij nodigde een aantal -Nederlandse- vrienden uit een werk te selecteren voor deze expositie. Al die werken hangen op de wand naast dat van Julian Dashper. Alsof ze de kunstenaar begroetten.

Werken van vriend van Julian Dashper
Werken van vrienden van Julian Dashper

Dat de kunstenaars Julian indachtig zijn geweest bij de selectie van een kunstwerk is duidelijk te zien. Het is prachtige, rijke verzameling werken die eensgezindheid uitstralen. Een mooi eerbetoon aan een te jong gestorven kunstenaar.

Kunstenaars waarvan werk te zien is:
Steven Aalders, Ralf Brög, Matthew Deleget, Daniel Göttin, Michelle Grabner, Signe Guttormsen, Bjorn Houtman, Carla Klein, Wjm Kok, Elodie Lesourd, Rossana Martinez, Gerold Miller, Odette Muijsers, Victoria Munro, Machiel van Soest, DJ Simpson, Tilman, Jan Maarten Voskuil.

Links:
Informatie PS Projectspace over expositie.

expositie: Julian Dashper and friends t/m 1 mei  (do-za, 13-17 uur)
locatie: PS Projectspace,Madurastraat 72, 1094 GR  Amsterdam

 

 

 

Open Studio dagen – Jan van Eyck

De dag voordat ik de Open Studio dagen van de Jan van Eyck Academie bezoek ga ik langs bij een galerie in Amsterdam. Drie verdiepingen met een semi-vaste collectie en een verdieping voor wisselende exposities. De galeriehouder heeft een feilloos oog voor betaalbare, verkoopbare kunst. Kunst die visueel aantrekkelijk is maar ook een verhaal heeft.  Ze kan er gepassioneerd over vertellen. Onder de vele namen die voorbij komen zijn er zeker een aantal die ik beter wil leren kenen. Gelukkig krijg ik een mapje mee met informatie over ‘haar’ kunstenaars.

Wie is de maker van dit werk?
Yuyeon Cho

 

Bij binnenkomst aan de Jan van Eyck academie krijg ik ook informatie mee over de kunstenaars die deze dagen hun werk tonen. In de vorm van een flinke folder met plattegronden en uitleg. Maar verder kan het verschil niet groter zijn tussen de  verkoopbare kunst in die galerie en wat ik vandaag te zien zal krijgen.

Maar eerst een opmerking over de enorme vitaliteit die op de academie deze dagen aanwezig is. De waardering voor – en het geloof in de kunst lijkt er bij alle aanwezigen van af te spatten. Natuurlijk het zijn open dagen en iedereen wil er  wat van maken en inderdaad begin ik een grumpy old men te worden. Desondanks vind ik het iets moois en dat wil gewoon gezegd hebben.

Verkennen, onderzoek en experiment staan voorop in de presentaties van de kunstenaars. Voor de bezoeker is dat lastig. Hetgeen je ziet is geen eindproduct.  Geen verkoopbare kunst die in belletjes plastic naar de koper kan. Het is meer een momentopname waarbij de kunstenaar het proces waarin hij of zij zich bevindt probeert te visualiseren. Wat uitleg van de kunstenaar kan veel verhelderen. Daarom vond ik het wel jammer dat bij veel studio’s de kunstenaars niet aanwezig waren. Maar dat is dan ook het enig minpuntje dat ik wil opmerken.

Graag wil ik wat presentaties bespreken. Een ‘the best of’ benadering vind ik niet meer van deze tijd en ik heb er ook de competenties niet voor. Over mijn persoonlijke voorkeuren ben ik het zelf nog niet eens. Dus het wordt een sfeer impressie, een moment opname van waar een selecte groep jonge kunstenaars zich anno 2016 mee bezig houdt.

De eerste die ik ontmoet is Niek Hendrix. In de bibliotheek heeft hij zijn grote kabinet geplaatst welke ook te zien was tijdens Art Rotterdam dit jaar.  De bibliotheek is een goede plek er wordt kennis bijeengebracht. De werken in het kabinet (van Niek) hebben een historisch/academische referentie. Tussen de werken door tonen ze de mens in zijn omgang met – en gebruik van beelden.


De studio van Meri Linna is leeg. Op de grond lijkt echter transparant materiaal te liggen. Water? Een vrijwilliger nodigt uit naar binnen te gaan. De vloer plakt. Gatver. Elke stap ervaar ik intens. Als ik de studio verlaat plakken me schoenen nog een tijdje. Het is wat ongemakkelijk allemaal maar dat is precies wat de kunstenaar beoogt.

Meri Linna
Meri Linna

Het werk van Charlotte Koenen is aards en aantrekkelijk. Het is onderzoekend werk dat enthousiasme en plezier in kunst maken uitstraalt.  Een stapel fotogrammen van vloeistof druppels die op een grote berg naast en in een spoelbak me water liggen. Een azijnoplossing welke zich door een rubberen ring vreet en uitvloeit. Je kunt haar werk ook zien tijdens de Unfair aan het einde van deze maand.

Ze hebben veel weg van kamelen bulten. De twee bergtoppen die in de film van Taus Makhacheva  te zien zijn. Tussen beide bergen is een kabel gespannen. Een man brengt kunstwerken van de ene berg naar de ander en loopt daarbij als een koordanser over de kabel. Een tragisch komisch beeld waar je gefascineerd naar blijft kijken.

Taus Makhacheva - Video
Taus Makhacheva – Video

In de writers studio staat een presentatie op het punt van beginnen. Ik bemachtig een van de laatste plaatsen. Een viertal schrijvers/kunstenaars presenteren een werk. Het eerste  verhaal is me het meest bijgebleven (van Rosan Hollak). Een avontuur in Hongarije dat boeit en je meeneemt. Hoe krijgt de schrijfster dat voor elkaar. Dat denk ik nu, terwijl zwoeg om een boeiend blog te schrijven.

In een goed gevulde opslagruimte wordt een video geprojecteerd. Een kwast die met streken verf aanbrengt op de aanwezige spullen en even later wordt die verf weer verwijderd. Stefan Peters speelt meer met die verfstreken. In zijn studio hangen schilderijen die verzamelingen van landschapsschilderijen lijken te tonen. Nader beschouwd zijn het echter niet meer dan verfstreken.

Aan het einde van de dag sluit ik aan in de rij wachtenden voor de bar,om een glas bier te bemachtigen. Op muur zie ik een prachtige wandschildering. Ik herken het werk gelijk. Het is van Navine G.Khan-Dossos die deze dagen ook haar werk presenteert. In dit grote formaat komt haar werk heel krachtig over.

Navine-g-khan-dossos, wandschildering kantine Jan van Eyck.
Navine-g-khan-dossos, wandschildering kantine Jan van Eyck.

De Open studio dagen hebben 10, 11 en 12 maart plaatgevonden aan de Jan van Eyck Academie in Maastricht.

 

 

 

 

Philippe van Snick – Solo in de Hallen

Het staat een beetje verloren, ongeveer in het midden van de zaal kunst te zijn. Een oud krukje met vier metalen poten en een houten zitje. Tussen de poten is losjes maar zorgvuldig ijzerdraad aangebracht. Het heeft veel weg van spinrag. Het is een kenmerkend aspect van het werk van Philippe van Snick, die dualiteit. Het is onmiskenbaar een kunstwerk. De precisie en zorgvuldigheid waar het mee is gemaakt. Het refereert echter aan iets banaals. Een vergeten krukje vol spinrag.

Philippe van Snick [0-9] stoel
Philippe van Snick [0-9] stoel
Het is ook wel een beetje plagen van de kunstenaar. We willen opgaan in de verhevenheid van de kunst maar we worden aan de grond gehouden door iets dat we helemaal niet willen zien.  In een ander zaal staat een perfecte cirkel van kartonnen dozen. Per twee gestapeld. De bovenzijde van de bovenste doos is beschilderd. Het kleurgebruik is gebaseerd op het door hemzelf ontwikkelde decimale kleursysteem. In een video vertelt hij er meer over (link onderaan). Ook hier wil je meegaan in het artistieke maar op de zijkant van de dozen staat ‘Ladies comfort (20×26)’. Heerlijk ontnuchterend.

Philippe van Snick Lady Comfort
Philippe van Snick Lady Comfort-1969 (In situ installatie)

Het monumentale werk Synthese van Traditioneel L-Vormige Kamer uit 1968 en Mexican dream cabin van dit jaar staan bij elkaar in dezelfde ruimte. In twee stappen overspan je een oeuvre van bijna 50 jaar.  Er zijn overeenkomsten, zoals het monumentale, architectonische. Bij de volgende stappen door de zalen  zul je echter verrast worden door de vele wegen die hij bewandeld heeft. Zijn veelzijdigheid en vindingrijkheid. Altijd serieus en af en toe met een kwinkslag.

Philippe van Snick, Mexican dream cabin
Philippe van Snick, Mexican dream cabin, 2016

Philippe van Snick is een bijzonder kunstenaar. Museum De Hallen verdient lof dat het een solo expositie aan hem wijdt. Het vraagt wel van de bezoeker de bereidheid meet te gaan in zijn dualiteit. Als je dat doet ga je met een glimlach weer naar buiten. En een beetje verheven, toch nog.

Links:
Informatie over tentoonstelling Philippe van snick  van Museum de Hallen.
Meet the artist: Philippe van Snick. Video op Youtube
Gesprek met Philippe van Snick, Witte Raaf 130, 2007
Gesprek met Philippe van Snick, Witte Raaf 131, 2008
Portret van de Kunstenaar als jongeman, Witte Raaf 132, 2008
Een fotoverslag van mijn bezoek aan de expositie

expositie: Philippe van Snick, Solo, t/m 16 mei (di-za, 11-17u, zo 12-17u)
locatie: museum de Hallen, Grote Markt 16, Haarlem