Maandelijks archief: januari 2016

Last act of a documented life – Gunter Gruben – Moira Utrecht

Summiere zwart/wit foto’s van een oude man. Soms net herkenbaar, soms niet meer dan een paar donkere vegen. Afgedrukt op een opengeslagen krant. De pagina met familieberichten. De man heeft Alzheimer, het is de vader van de kunstenaar.  De werken symboliseren het langzaam ‘verdwijnen’ van zijn vader tegen de achtergrond van een krant die verslag doet van het nieuws van de dag en familieberichten over overlijden maar ook geboorte.

Gunter Gruben - foto

Gunter Gruben - fotoprint op krant

De werken zijn onderdeel van de expositie ‘Last act of a documented life’. Die in de Moira expositieruimte in Utrecht te zien is t/m 14 februari. Naast de serie foto’s toont de kunstenaar nog andere werken, waaronder een symbolisch huis met subtiele lichteffecten en huiselijke geluiden en af en toe een sinistere grondtoon. De hele expositie is echter wel rond zijn vader gemaakt.

Gunter Gruben studeerde af in 2014 af als Beeldend kunstenaar aan de deeltijd opleiding van ArtEz in Enschede. Daarvoor werkte hij als graficus. Ook zijn eindexamen werk had zijn vader als onderwerp. Een belangrijk onderdeel van deze presentatie was een ansichtkaart.

Aan die ansichtkaart zit natuurlijk wel een verhaal. Zijn vader had graag willen reizen maar heeft dat nooit gedaan. Gunter besloot daarom zijn vader symbolisch mee te nemen op zijn reizen. In de vorm van een ansichtkaart met daarop een foto van zijn nog jonge vader. Hij maakte vakantiefoto’s met de ansichtkaart. Zo was zijn vader toch een beetje op reis geweest. Weer thuis kon hij de foto’s aan zijn vader laten zien.

Daar bleef het niet bij. De kaart liet hij achter waar de vakantiefoto was gemaakt. Op de achterkant stond een sumiere uitleg en het adres van de kunstenaar. De kaart is regelmatig terug gestuurd door mensen die de kaart vonden. Het idee sloeg zo aan dat ook vrienden en familie kaarten meenamen op hun reizen. Van al die vakantiefoto’s en terug gestuurde kaarten is een boek gemaakt. Het is aanwezig op de expositie.

Deze expositie is een respectvol eerbetoon aan zijn vader en de gevolgen van de ziekte Alzheimer. Ontdaan van voelbare emoties maar niet zielloos. De bezieling neemt langzaam bezit van je maar verlaat je daarna niet snel meer.

Links:
Nu te zien Moira-utrecht website. (actief t/m 14 februari
guntergruben.nl.
Verslag eindexamen expositie Artez-AKI in Enschede door Sascia Vos/Mister Motley.

* Gunter Gruben is tijdens de expositie aanwezig en beantwoord graag je vragen!

expositie: Last act of a documented life – Gunter Gruben, t/m 14 feb (vr-zo, 13-18 uur)
locatie: Moira-expositieruimte, Wolvenstraat 10, 3512 CH Utrecht.

Gunter Gruben - foto op doek

Symbolisch huis met lichteffecten en geluiden
Symbolisch huis met lichteffecten en geluiden

Gunter Gruben - Bol met daarop projectie

New Talent – C&H Artspace

Verveling, afwezigheid en leegte. Drie begrippen die wel wat met elkaar hebben. Woorden die je ook kunt koppelen aan het werk van de drie kunstenaars in ‘New Talent’. Een expositie van in 2015 afgestudeerde Rietveld studenten in C&H Artspace.

Kimiko Goodings - Dull man - videostil - 2015
Kimiko Goodings – Dull man – videostill – 2015

Van Kimiko Goodings wordt een korte video getoond met de naam Dull Man. Het verhaal van een man die besloten heeft als een kluizenaar te leven. Lamlendigheid en verveling spatten van het beeld af. Geboeid kijk ik naar scenes van een man die zijn dag probeert door te komen. De acteur verveelt zich maar de kijker beslist niet.

Bastien Gachet On not coming back - installatie - 2015
Bastien Gachet On not coming back – installatie – 2015

Bastien Gachet toont een installatie met een Espressokan. Deze staat gedurende expositie voortdurend te pruttelen. Vergeten uit te zetten door iemand die het pand verlaten heeft. Maar voortdurend voorzien van water en energie pruttelt het kannetje maar door en door… Een soort vereeuwigd vergeten.

Lotte Fondse - In place - foto - 2015
Lotte Fondse – In place – foto – 2015

Fotograaf van het niets. Zo zou je Lotte Fondse kunnen omschrijven. Bijna niets dan. Een foto van een speelplaats met zandbak en wipkip zonder kinderen. Een lange krijtstreep op de stoep. Op de grens tussen een toevallig kiekje en bewuste compositie maakt Lotte foto’s. Ze schittert door afwezigheid.

Een samenvattende slotzin wil niet in me opkomen misschien omdat zo’n zin alleen maar afbreuk zou doen aan de individuele kracht van de  drie kunstenaars.

Links:
Informatie over expositie New Talent op website C&H artspace.
kikimogoodings.com.
lottefondse.com.
bastiengachet.ch.

expositie: New Talent, t/m 27 februari (do-za, 11-18 uur)
locatie: C&H Artspace, 2de Kostverlorenkade 50, 1053 SB Amsterdam.

Lartigue en Awoiska in het Foam

Na 25 jaar weet ik het nog, de cursusleidster snauwde me het antwoord bijna toe: “Ohhh, dat rijkeluis zoontje!!” Dat was tijdens een fotocursus, waar ik de euvele moed had te zeggen dat Jacques Henry Lartigue een heel goede fotograaf was. Ik stond perplex. Het is waar, Jacques kwam uit een welgesteld gezin, kreeg op jonge leeftijd een (box)cameraatje. Hij fotografeerde er rijke dames mee die op zondag over de lanen flaneerde. Soms kwamen ze hem dan achterna. Maar is kunstenaarschap dan te koop? Want dat is wat de opmerking feitelijk impliceert. Nee natuurlijk. Dat zullen jullie met me eens zijn.  Lartigue is voor mij gewoon een weergaloze fotograaf.

Beausoleil, 1958
Beausoleil, 1958      ©JH Lartigue

Dat merk je gelijk als je de expositie Life in color binnenloopt. De foto’s raken je. Je kunt er in mee gaan of tegen verzetten maar ze roepen reactie op. De beelden zijn poëtisch. Onmiskenbaar komen ze uit een voorbije tijd, toch zijn ze ook tijdloos. In het werk van Lartigue zit altijd iets van beweging. Alsof de tijd even is stilgezet, daarna gaat iedereen weer door. In die beweging, in dat ene moment, schuilt ook het menselijke waardoor we ons er moeiteloos mee kunnen verbinden. Lartigue groeide op met de fotografie, zoals wij met het digitale tijdperk. Hij experimenteerde graag. Al vanaf 1920 pakte hij de kleurenfotografie op middels Autochromen. Zodra de kleurenfotografie volwassen is gaat hij er mee werken naast het werken in zwart-wit.

FloretteMegèvemars1965-lartigue
Florette – Megèvemars, 1965 ©JH Lartigue
Bois de Bologne, Paris, 1965 ©JH Lartigue
Bois de Bologne, Paris, 1965 ©JH Lartigue

Wat dat betreft is Awoiska van der Molen tegengesteld aan de beroemde Fransman. Ze houdt vast aan de analoge fotografie terwijl om haar heen iedereen werkt en experimenteert met digitale fotografie. Ook blijft ze ver van de menselijke reuring waar Lartigue zich graag in begaf. Ze zoekt de stilte. Plekken in de natuur waar niemand komt. Ze blijft er net zo lang tot het gevoel van verlatenheid haar bereikt heeft. Als de tijd bijna verdwenen lijkt. Dan maakt ze foto’s. Even te vroeg maakt de foto te licht, even te laat en de foto is te donker. Ook in die ogenschijnlijke eeuwigheid is er dat ene moment.

Awoiska van der molen

Awoiska van der molen #336-12, 2012
#336-12, 2012
Awoiska van der Molen, #373-7, 2015
#373-7, 2015

Misschien is het dat wat  deze twee fotografen verbindt. Dat diepe menselijke verlangen: konden we de tijd maar stilzetten.

(De beelden bij de tekst over JHLartigue komen ‘van het internet’. De foto’s bij de tekst over Awoiska van der Molen uit mijn eigen camera).

exposities:
Life in Color – Jacques Henry lartigue,  t/m 3 april.
Blanco – Awoiska van der Molen ,  t/m 3 april

Locatie:
Foam fotografiemuseum, Keizersgracht 609, 1017 DS  Amsterdam.

openingstijden:
Ma, di, wo, za, zo 10 – 18 uur; do, vrij: 10-21 uur).

 

Unfair Utopia – Kunst en markt

Werkt het traditionele galeriemodel nog? Valt er in Nederland wel kunst te verkopen? Wat is de rol van van (grote) veilinghuizen  en wat kunnen we verwachten van nieuwe initiatieven? Boeiende vragen die aan bod kwamen tijdens de eerste sprekersavond van Unfair utopia: Kunst en Markt. In pakhuis de Zwijger te Amsterdam.

Adam Nillsen Initiatiefnemer van Unfair Amsterdam voert als eerste het woord.
Adam Nillsen Initiatiefnemer van Unfair Amsterdam voert als eerste het woord. © Unfair Amsterdam

Adam Nillissen was de eerste spreker. Als initiatiefnemer van Unfair Amsterdam vertelde hij kort over het ontstaan van de beurs Unfair waar de kunstenaar centraal staat.

Louise te Poele vertelde aan de hand van allerlei anekdotes hoe het haar was vergaan als Kunstenaar en cultureel ondernemer na de academie. Een van die anekdotes was dat Jet Bussemaker haar adviseerde om ansichtkaarten te maken van haar foto’s als inkomstenbron. Haar boodschap aan jonge kunstenaars: “Niet lullen maar poetsen” en pak je kansen hoe klein ze ook lijken.

Peter van der Graaf van Veilinghuis Christies raadde jonge kunstenaars aan het veilinghuis zo lang mogelijk te mijden. Jonge kunst en de veiling gaan niet goed samen.
De secundaire kunstmarkt voor hoge kwaliteit kunst met verkooppotentie is het domein van veilinghuizen. Die kunst heeft al een verhaal. In de primaire kunstmarkt waar de jonge kunstenaar zich beweegt moet dat verhaal nog gemaakt worden.

unfair:utopia Sprekersavond kunst en markt © Unfair Utopia
unfair:utopia Sprekersavond kunst en markt. (vlnr: Louise te Poele, Peter van der Graaf,  Manuela Klerkx)  © Unfair Utopia

Na de sprekers volgde er een debat met de sprekers waarbij  Manuela Klerkx en Matthijs Booij aanschoven.  Er ontstond zo een interessante groep want Manuela ruilde haar beroep als galerist in voor nieuw bestaan als begeleider van kunstprojecten en coach van kunstenaars. Matthijs ontwikkelde nieuwe  initiatieven als zijn One-thousand-drawing-pensionplan en het online kunstplatform Patty Morgan.

De discussie was draaide vooral rond 3 thema’s: Waarom is Nederland zo weinig kunstminnend? Wat kunnen kunstenaars doen om goede culturele ondernemers te worden? En hoe kunnen galeries inspelen op de nieuwe ontwikkelingen in de markt? Enkele uitspraken die me zijn bijgebleven:

De matige belangstelling voor kunst in ons land werd meerdere malen een ‘cultureel ding’ genoemd.  Ook de beperkte hoeveelheid zwarte geld werd aangevoerd.
Galeries worden als hoogdrempelig ervaren. Het schortte aan  de inzet van sociale media en andere digitale middelen. Over de landsgrenzen worden te weinig initiatief getoond en het schort aan samenwerking met (buitenlandse) galeries. De goede galeries daar gelaten natuurlijk.
Kunstenaars moeten zich onafhankelijker en assertiever opstellen tegenover galeries en zelf ook initiatieven ontwikkelen. Van eens in de twee jaar een expositie kom je niet rond.

Rond half tien was de avond afgelopen. Echt nieuwe inzichten heb ik niet gehoord. Maar dat er enorm veel vitaliteit en vernieuwingsdrang is in de Nederlands kunstwereld daar kun je niet omheen. Het kan niet anders dat we daar de komende jaren dingen van gaan zien. Bijvoorbeeld in april de derde Unfair beurs waar je de kunstenaar zelf kunt ontmoeten.

Links:
Over Unfair utopia – Kunst en markt.
The one thousand drawing pensionplan van Matthijs Booij.
Het nieuwe kunstplatform Patty Morgan.
Website Louise te Poele.

De volgende lezingen van Unfair utopia:
1 maart 2016: kunst en samenleving in  Pakhuis de Zwijger.
2 april 2016: Internationale betrekkingen. Zuiveringshal, Westergasfabriek.

Andere interessante data:
Fundraiser auction voor Unfair Amsterdam
Veiling: ma. 25 jan 2016, 19 -21 uur..
Kijkdagen: 22 t/m 25 jan – 10 – 17 uur.
locatie: Veilinghuis Christies, Cornelis Schuytstraat 57, 1071 JG Amsterdam.

Unfair – The fair 2016.
Wanneer: 30 maart t/m 3 april 2016.
Locatie:  Zuiveringshal Westergasfabriek, Pazzanistraat 37 1014 DB Amsterdam.

 

 

Marres aan de Maas – Currents #3

Bedrijfspand Marres aan de Maas

In de maanden juni en july studeert er elk jaar een nieuwe generatie kunstenaars af. Ze tonen hun proeve van bekwaamheid in de graduationshow van hun academie. Het is een fenomeen dat de kunstwereld niet ontgaat. Er volgen dan ook de nodige exposities in het land die een selectie van de pas afgestudeerden laten zien. Doorgaans onder het mom van een soort ‘the best of’.  Currents #3 van Marres pakt het anders aan. De selectie vind plaats door jonge curatoren en er worden ook kandidaten uit het België, Duitsland en Engeland geselecteerd.

Currents #3 – Sightseeing vindt plaats in een oud, ruim bedrijfspand aan de Maas. Niet alleen moet de kunst de strijd aan met het rauwe interieur maar de bezoeker moet de kou trotseren. Alleen in het kleine kantoortje waar de kaartjes worden verkocht is er verwarming.

Expositie Currents #3 sightseeing
Expositie Currents #3 sightseeing

De garderobe heb ik dus niet nodig. Ik houd mijn jas lekker aan en steek mijn handen diep in de zakken. Het eerst wat ik vervolgens zie is een video van Fanny Hagmeier waarbij een vrouw naakt de gang door een autowasstraat ondergaat. Een beproeving, weerlozer kan een mens bijna niet worden getoond. Een ongewoon werk, kenmerkend voor de expositie, die veel bijzonder werk bevat. Het zijn vooral video’s, installaties en wat gebleven is na een performance.

Fanny Hagmeier - On the verge II [video-stil]
Fanny Hagmeier – On the verge II [video-stil]
De kunstwerken die onderdeel zijn geweest van een performance geven me toch een mosterd na de maaltijd gevoel. De brommobiel met gefixeerd stuur van Carlos Alfonso staat klaar om zijn rondjes te draaien. Het ziet er verwachtingsvol uit maar er zal niets gaan gebeuren. Of het werk van Maud van den Beuken, dat in diverse selecties te zien was. Een boeiend thema verwerkt in een audiotoer en folder, Het is toch steriel als er niemand is om informatie te geven en het werk te promoten. Video’s zijn meer op zichzelf staand en er zitten boeiende video’s bij. De installatie met vier werken van de al genoemde Fanny Hagmeier bijvoorbeeld. Of het werk van Renan Schultze & Eline Kersten waarin een formule wordt gepresenteerd om het gewicht van schaduw te berekenen. Er zijn ook schilderijen en beelden te zien,die je thuis gewoon aan de muur kan hangen of neerzetten. Zoals het werk van Ivo van Elzen dat ook in diverse ‘the best of’ presentaties te zien was.

Carlos Alfonso - Orbits
Carlos Alfonso – Orbits / Installatie – performance
Maud van den Beuken Ground-tours
Maud van den Beuken Ground-tours. Aankoopbon bij Gamma Maastricht van de grond.
Renan Schultze & Eline Kersten - Weight of a shadow (videostil)
Renan Schultze & Eline Kersten – Weight of a shadow (videostil)
Ivo van Elzen - Rock Incoming
Ivo van Elzen – Rock Incoming

De jonge curatoren hebben een oprechte inspanning geleverd om met actuele kunst een reflectie op de wereld van vandaag te geven. Zonder enig commercieel belang  en vanuit een nog onervaren achtergrond. Het resultaat is een brede, vaak verwarrende expositie. Neem het werk van Gladys Zeevaarders. Ze heeft de showroom van het pand getransformeerd tot een soort van bouwplaats. Rauw en chaotisch. Ik kijk er vertwijfeld naar. Buiten loopt een dame met een hondje, wat zou zij er van vinden? “Is dat kunst tegenwoordig?” Zou ze waarschijnlijk zeggen. Ik weet het ook niet meer. Maar misschien is dat wel heel treffend. Tenslotte is de mensheid op dit moment, op alle fronten, de wereld grondig aan het verbouwen…

Gladys Zeevaarders - Uncharted
Gladys Zeevaarders – Uncharted

Links:

expositie:  Currents #3 – Sightseeing t/m 5 feb 2016 (wo-zo 12-17 uur) *
locatie: Marres aan de Maas, Griend 2, Maastricht

* Een selectie van Currents #3 is van 19 feb t/m 1 april te zien in de Brakke grond in Amsterdam.

De 24 deelnemende Kunstenaars:
Carlos Alfonso, Darcey Bennett, Maud van den Beuken, Jan van den Bosch, Asieh Dehghani, Stef van den Dungen, Mirte van Duppen, Ivo van den Elzen, Bauke Evers, Alessandra Ghiringhelli, Mikael Groc, Fanny Hagmeier, Anja Kempa, Eva L’Hoest, Denis Maksimov, Claudia Mann, Thomas Min, Roel Neuraij, Renan Schulze & Eline Kersten, Charlotte Smet, Skye Yuxi Sun, Giuditta Vendrame en Gladys Zeevaarders.

Barbara Hepworth in het Kröller Möller museum.

Corinthos - 1954/1955

Er was een staking gaande in de haven. Daar was Barbara Hepworth blij mee. Ze had bericht gekregen dat de 17 ton Guarea hout uit Nigeria was aangekomen. Nu had ze extra tijd om het transport te regelen naar haar studio in St. Ives. Het staat in een tekst aan een wand in de expositie ‘Sculpture for a modern world’.

Al dat hout is verwerkt in beelden en voor één van die beelden sta ik nu met bewondering te kijken. Een beeld van een tijdloze schoonheid, dat genoeg aan zichzelf lijkt te hebben, er alleen maar wil zijn. Houtkleur aan de buitenkant, gepolijst. Wit aan de binnenkant, nerven breken door de verf.

Oval Sculpture - 1955
Oval Sculpture [Delos], guarea hout en verf, 1955
Ik probeer me voor te stellen hoe de kunstenaar voor dat stuk hout gestaan heeft. Het gereedschap lag klaar. Wat ze voelde en dacht terwijl ze in het harde hout bijtelde. Beelden maken door materiaal weg te halen. Het is eigenlijk heel tegenstrijdig. Misschien is dat wel de reden voor de verstilde expressie die het beeld en de andere beelden in de zaal lijken uit te stralen.

Corinthos - 1954/1955
Corinthos, guareahout en verf, 1954-1955

Configuration, 1955
Configuration, phiria, guareahout, 1955 [detail]
Buiten getuigen de bronzen beelden van een bevrijding. Dat kan ik wel begrijpen. Het model in klei kun je net zo lang veranderen tot je tevreden bent. Je kunt ook meerdere beelden laten gieten. Direct carving, het direct werken in het materiaal, was vanaf het begin van haar kunstenaarschap haar werkwijze geweest. Het is echter een techniek die veel controle vergt. Je kunt een beeld met 1 klap verpesten. De overstap naar brons werkte louterend. De vrijheid en vitaliteit spatten van de beelden af en kunnen je als toeschouwer niet onberoerd laten.

Sphere with inner form - 1963
Sphere with inner form – 1963

Curved form, 1956
Curved form [Trevalgang], brons, 1956
De beelden in het Rietveld paviljoen staan er permanent en vormen daarmee een toegift op de solo tentoonstelling welke door Europa rijst en die nu is neer gestreken in het Kröller Möller museum.  Het is een traditionele tentoonstelling, met veel tekst en uitleg, die een chronologisch overzicht biedt van haar leven en werk. Het laat goed de overgang zien van de figuratieve beginperiode naar het abstracte werk dat haar roem bracht.

Wat me opvalt aan haar werk is dat de roerig tijden waarin ze leefde niet in haar werk te zien zijn. De grote crisis, de tweede wereld oorlog, ze lijken niet te zijn gebeurd. Ook al woonde en werkte ze in St. Ives ver weg van het rumoer, het moet haar toch geraakt hebben. Misschien wilde ze dat er niets tussen haar, het materiaal en het beeld in kwam te staan. Ze streefde naar tijdloze zuiverheid, er kon maar één ding zijn: kunst.

 

Sculpture with color - 1943
Sculpture with color [Deep blue and red] – 1943
Two Forms - 1933
Two Forms, albast op basis kalksteen, 1933

Links:
Informatie over expositie Barbara Hepworth op website Kröller Möller.
Beschrijving van de expositie op de website van het Tate (eng).
Review van de expositie in het Tate in de Guardian.
In Leiden wordt een theatermonoloog over Barbara Hepworth opgevoerd (14 feb 2016).
Laat de leegte spreken – review expositie in het Tate 2015 in NRC.

expositie:
Barbara Hepworth, Sculptures of a modern world, t/m17 april (di-zo, 10-17 uur).

locatie:
Kröller Möller Museum, Houtkampweg 6, 6731 AW Otterlo

Popup voor De Belofte…

popup-debelofte11

Al tien jaar organiseert genootschap Kunstliefde te Utrecht een expositie van pas afgestudeerde kunstenaars uit het hele land. Dit jaar vindt de elfde editie plaats. De naam van de expositie is altijd ‘De belofte’ met het editienummer. Voor 2016 is dat dus ‘de Belofte 11’.

Katerina Konarovska - KABK
Katerina Konarovska – KABK

Belofte is een mooie naam voor een dergelijke expositie. De kunstenaars hebben de academie verlaten. Ze staan er nu alleen voor. Hun weg moeten ze op eigen kracht vinden. Niemand staat op ze te wachten, zo lijkt het. Toch kan mooie kunst mensen in vervoering brengen. Zie daar het contrast tussen droom en werkelijkheid. Er is een belofte maar komt die uit?

Casper Braat - Gerrit Rietveld
Casper Braat – Gerrit Rietveld

Een waarde van het initiatief van Kunstliefde is de stimulans die er van uitgaat. Van de geselecteerde kunstenaars wordt gevraagd nieuw werk te maken. Ze moeten het atelier in maar met een doel. Natuurlijk is er ook de eer dat je geselecteerd bent uit de honderden kunstenaars die met jou afstudeerden. En in de aanloop naar de expositie kom je andere kunstenaars uit het land tegen.

Romy Muijrers - KABK
Romy Muijrers – KABK

Dit jaar wordt voorafgaand aan de eigenlijke expositie de popup expo georganiseerd. Deze duurt vier dagen en heeft een ruimere selectie (18) van pas afgestudeerde kunstenaars. De bezoekers van de expo krijgen de mogelijkheid om op hun favoriete kunstenaar te stemmen. Deze publieks stem telt voor 50% mee in de selectie van 10 kunstenaars die mogen deelnemen aan de expositie later dit jaar. Het andere deel komt van een jury van deskundigen.

Stembus van Popup de Belofte 11
Stembus van Popup de Belofte 11
Stefan van den Broek - HKU
Stefan van den Broek – HKU

De popup expositie is een goede stap om het publiek meer te betrekken bij de kunst. De mening van kunstliefhebbers doet er toe. Dat is ook belangrijk. Bovendien is er een extra gelegenheid voor pas afgestudeerden om zichzelf te presenteren. Dat hebben ze in deze De belofte-popup met verve gedaan. Het is een levendige, energieke expositie met veel variatie.  Een mooie gelegenheid om de kunst van vandaag te gaan bekijken. En niet alleen kijken, stem vooral mee!

expositie: popup-expo De Belofte 11, 7 t/m 10 jan (13 – 17 uur)
locatie: De kunstliefde, Nobelstraat 12a, 3512 EN Utrecht

Update (12 jan 2016):
De onderstaande 10 kunstenaars zijn geselecteerd voor het talentenprogramma van de Belofte:

Helena Frijns, KABK
Anne-Marie Meertens, ArtEZ
Romy Muijrers, KABK
Ana Oosting, Rietveld
Casper Braat, Rietveld
Stefan van den Broek, HKU
Thom van Dijk, HKU
Bas Overbeek, ArtEZ
Lars Reen, St. Joost
Roy Vastenburg, HKU.

Het resultaat zal te zien zijn vanaf 4 juni tijdens de expositie ‘de Belofte’ in Kunstliefde.

Thom van Dijk - HKU
Thom van Dijk – HKU

 

Bas Overbeek - ArtEZ Arnhem
Bas Overbeek – ArtEZ Arnhem

IMG_0646

Rabi Koria - HKU
Rabi Koria – HKU
Casper Braat - Gerrit Rietveld
Casper Braat – Gerrit Rietveld
Lisa Eksteen - HKU
Lisa Eksteen – HKU