Maandelijks archief: oktober 2015

This Progress – Tino Sehgal.

Enthousiast, bijna hollend komt de jongen al op mij af, terwijl ik de trap oploop. ‘This is This Progress van Tino Sehgal’ om dan het gesprek voor te zetten met de vraag:  ‘What means progress to you?’. Tja wat moet je daar nou zo gauw op antwoorden? Ik antwoord, of beter stamel in het Nederlands iets van ‘Vooruitgang is …, dat er…euhh,  steeds nieuwe dingen gebeuren en komen…’.  ‘O, u spreekt dus Nederlands’, we gaan in onze moers taal verder. Maar voor het gesprek zich echt voortzet wordt ik voorgesteld aan Daan.

Wat volgt zijn korte ontmoetingen en gesprekken met verschillende personen.  Het thema is steeds ‘This Progress’. Iedere gastheer/vrouw benaderd die vooruitgang vanuit een andere invalshoek. Na een inleidende zin wordt er om mijn inbreng gevraagd. De begeleider gaat serieus op het antwoord in. Een aansluitend aspect wordt ingebracht en een nieuwe vraag volgt. Dan is er ineens een nieuwe begeleider. Ik  voel me lichtelijk unheimisch maar de persoonlijke aandacht is weldadig.

Want als bezoeker sta ik steeds centraal. De begeleider dringt zich niet op maar luistert aandachtig en gaat mee in de antwoorden die ik geef. Tijdens de gesprekken flaneren we door de kale museumzalen, de begeleider leidt. Er hangt geen kunst aan de muur. De kunst ben ik zelf, samen met mijn begeleider en de andere deelnemers aan de performance.  Mijn laatste metgezel dirigeert me zachtjes naar de uitgang van de zaal. Ze haalt het koord dat er hangt voor me weg. In de hal maken we nog een rondje rond de trap, dan nemen we hartelijk afscheid. De hele performance zal een klein kwartiertje geduurd hebben maar ik heb het als tijdloos ervaren.

Als kunst je kan raken dan heeft deze performance mij geraakt. Lang na de performance voel ik nog steeds een lichte betovering. Hoe is dat mogelijk? Ik heb veel vragen. Hij viel me bijvoorbeeld op dat elke nieuwe begeleider een hogere leeftijd had. Klop dat? Welke training en voorbereiding hebben de performers gehad? Wat zijn hun ervaringen?

Maar al die vragen, ook al is het uit enthousiasme, kunnen je beleving stuk maken en dat zou zonde zijn. Het was gewoon een heel bijzondere ervaring.

Link:
Stedelijk Museum – Tino Sehgal

This Progress heeft vandaag 31 oktober zijn laatste dag beleefd. Vanaf morgen 1 november kunt u die hele maand de volgende performances meemaken: This is propaganda (2002), This is critique (2008) en Selling out (2002)

 

Kim van Erven – Moira Expositieruimte

Ergens tussen ‘de schoonheid van het alledaagse’ en ‘de alledaagsheid van schoonheid’ bevindt zich het werk van Kim van Erven (NL, 1983/HKU 2013)  in de expositie ‘Something Better’ in de Moira Expositieruimte te Utrecht.

Kim van Erven - Something Better
Kim van Erven – Something Better

Moira biedt jonge kunstenaars de mogelijkheid zichzelf te presenteren. Ze hebben de vrije hand in het inrichten van de ruimte/expositie maar moeten ook zelf voor de bemensing gedurende openingstijden verzorgen. Dat doen de kunstenaars meestal zelf. De kunstlocatie is dan ook een ideale plek om een kunstenaar en zijn werk te ontmoeten en, zo je wilt, over het werk van gedachten te wisselen.

Kim van Erven - Something Better
Kim van Erven – Something Better

Het bezoek aan Something Better is een enigszins bevreemdende ervaring. Het ene moment denk je in een galerie rond te lopen maar een paar stappen verder waan je je in een winkel voor woon- en badkameraccessoires. Dat is ook wat Kim nastreeft, de expositie is er vooral om te beleven. De voorwerpen waarmee we dagelijks omgaan zijn hier net even anders.  We willen ons graag met schoonheid omringen, misschien wel om het alledaagse even te ontvluchten maar lukt dat wel? Dat is het thema dat Kim met haar objecten wil onderzoeken. De schoonheid en banaliteit van een rondslingerende sok.

Kim van Erven - Something Better
Kim van Erven – Something Better

Links:
Informatie over de expositie op Moira-Utrecht
Website van Kim van Erven

Expositie: Something Better (Kim van Erven), t/m 8 nov. 2015, vr-zo 13-18 uur
Locatie: Moira Expositieruimte, Wolvenstraat 10, 3512 CH  Utrecht.

Foto-impressie:

Shezad Dawood solo in galerie Gabriel Rolt

Gabriel Rolt is een van mijn favoriete galeries. De exposities zijn vitaal en visueel aantrekkelijk maar de getoonde kunst heeft ook altijd weer rauwe en onvoorspelbare elementen. Sommige exposities dwingen je bijna een bezoek aan de galerie te brengen.

Shezad Dawood - Why depend on space and time
Shezad Dawood – Why depend on space and time, Resin and polychromatic paint, wooden plinth, 195x125x125 cm, 2014

Het geldt voor ‘The Double Life of Arthur Schnitzler‘ een solo expositie van Shezad Dawood. De diversiteit aan werken is groot, video, neon, een sculptuur en 2 schilderijen (soort van). Toch is het geen kakofonie, de werken versterken elkaar, er is synergie. Dat is eigenlijk wel bijzonder. Er hangt een soort wandkleed samengesteld uit verschillende oude stoffen, elk met hun eigen verhaal. Het doek is opgespannen als een schilderij en verder bewerkt met zeefdruk. Tegenover dit doek hangt een knipperend neonwerk, een groter contrast kan bijna  niet. En in de grote ruimte weet een flinke sculptuur bespoten met een bijna spiegelende coating, de aandacht op zich te vestigen. Eigenwijs maar net niet genoeg om de eenheid te doorbreken. En dan die korte video 7669, een aaneenschakeling van beeldfragmenten. Droombeelden van een alien die na 55 jaar de aarde verlaat.

Shezad Dawood - Godstown [winter morning]
Shezad Dawood – Godstown [winter morning], acrylic on vintage textile, 190x265cm, 2015
Dawood is een vanuit Londen werkende kunstenaar met Pakistaanse roots.  Hij heeft een brede belangstelling van de leer van de soefies tot de  kwantummechanica. Internationaal laat hij zich ook gelden. Zo was o.a. zijn werk in 2009 te zien tijdens de Biënnale van Venetië en had hij vorig jaar een expositie in het MACMA te Barcelona. Bij Gabriel Rolt is dit zijn derde solo expositie.

Shezad Dawood - Elliptical Variations III
Shezad Dawood – Elliptical Variations III, wall mounted neon, 160 x 400 cm, 2015

De titel van de expositie is nogal raadselachtig. Ik heb er tijdens mijn bezoek geen navraag naar gedaan. Arthur Schnitzler (1862-1931) was een schrijver van veelbesproken maar beroemde en verfilmde boeken als Reigen en TraumnovelleIe. Boeken waarin seks vrijelijk werd beschreven.  In het Engelstalige persbericht staat een fictieve brief die de kunstenaar bedacht en die Schnitzler aan de Freud had kunnen schrijven. (Freud schijnt bewust elke ontmoeting met de schrijver gemeden te hebben.) Die brief vormde een inspiratie voor deze expositie. Ik zie het niet gelijk terug in de werken maar bij kunst moet altijd iets te raden overblijven.

Links:
Webstie Shezad Dawood
Beschrijving van de film 7669.
Galerie Gabriel Rolt
Wikipedia pagina over Arthur Schnitzler.

Expositie: Shezad Dawood – The Double Life of Arthur Schnitzler t/m 14 nov (wo t/m za 12.00 – 18.00)
locatie: Galerie Gabriel Rolt, Tolstraat 84, Amsterdam

 

Back to the future met Bob Ross

Wie kent hem niet? Bob Ross. Jarenlang was hij te zien op TV (1982-1993). In een programma genaamd ‘The joy of Painting’. In elke aflevering van een half uur maakte hij een landschap met een uitgebreide en curieuze set gereedschappen.

In de rustige TV uren werd zijn serie geprogrammeerd . Als je vermoeid of verveeld was kon je je door zijn karakteristieke verschijning, rustige en bemoedigende stem laten vermaken.
Zijn trage manier van presenteren had een soort eeuwigheidswaarde. Eigenlijk is Bob ook nooit echt weggeweest.

Ook nu beleeft de schilder een terugkeer. Op het Bob Ross Youtube kanaal is zijn allereerste serie nu te zien. Hij vertelt in de allereerste aflevering van die allereerste serie dat je om te schilderen niet gestudeerd hoeft te hebben. Je hoeft niet naar een kunstacademie. Gewoon beginnen. Je hebt maar een paar gereedschappen en wat verf nodig. Het zou in 1982 best een vernieuwend statement kunnen zijn geweest.

In dit digitale tijdperk is dat anders. Nieuwe wegen inslaan en zonder plan aan dingen beginnen is hip en actueel. Misschien was Bob Ross zijn tijd wel ver vooruit.

Gelezen op: Hyperallergic

Het portret als onuitputtelijke bron van inspiratie.

Je wilt de ellende van de wereld voor even achter je laten?  Doe dan de deur bij Kunstliefde in Utrecht maar héél voorzichtig open. De muren zijn gevuld met portretten van Erik Suidman. Als de geportretteerden hun stem konden doen klinken zou het gejammer, geschreeuw, geweeklaag en gebrul oorverdovend en hartverscheurend zijn. Gelukkig maken schilderijen geen geluid. Dit is de expositie Portret.

IMG_8423

Het zijn vooral gekwelde geesten die door de kunstenaar zijn afgebeeld. Hij vond zijn inspiratie op internet  en televisie en in kranten. De media verslaan vooral kommer en kwel. Het resultaat laat zich bekijken als een dagboek van menselijke tragedies maar gelukkig ook van het schilderkunstig experiment.

De kunstenaar diende zelf het voorstel in voor een expositie bij Kunstliefde. Het idee werd aangenomen. Dat was zo’n anderhalf jaar geleden. Sindsdien werkte de kunstenaar onafgebroken, systematisch met strakke planningen en deadlines aan het project. Vermoeid maar blij en opgelucht staat de kunstenaar nu tijdens de opening temidden van zijn creaties. Ze vullen de wanden van de benedenverdieping grotendeels, zo’n 1300 in getal.
Lees verder Het portret als onuitputtelijke bron van inspiratie.

Een atelier vol verhalen

IMG_8168

Een lijst maken van ruw en stevig metaal, dat is apart. Er stonden verschillende maten. Ik koos de kleinste en mocht hem zomaar meenemen. De kunstenaar had ruimte nodig, in zijn atelier en in zijn hoofd. Dus hield hij een grote opruiming. Voor zijn atelier op het Heiningcomplex stonden oude luidsprekers, lampen, schilderijen, foto’s en andere waren uitgestald. De uitstalling als geheel vond ik interessant , hoe komt een atelier vol met deze curieuze verzameling spullen? De kunstenaar Kurpershoek praatte makkelijk en vertelde het verhaal achter de spullen. Het gaat over een periode waarin hij een kunstenaarsduo vormde met Ron Sluik.

Op een tafel staat een doos vol met glasplaten met een tekening van de Rijksdag. Ze waren onderdeel van een project over Marinus van der Lubbe, de Nederlander die de Rijksdag in 1933 in brand stak, in het jaar dat Hitler aan de macht kwam. Hij werd gevangen genomen en na een showproces in januari 1934 onthoofd. De Nederlandse communist word wel beschouwd als het eerste slachtoffer van de Nazi’s.

IMG_8036

De platen hebben in Berlijn in een donkere kelder gehangen met onder elk van de platen een aanmaakblokje (Lubbe ontketende met zulke blokjes de Rijksdagbrand). De expositie was een onderdeel van het driedelig project: ‘Een graf voor Marinus van der Lubbe‘ uit 1998, waarin belangrijke steden in het leven van van der Lubbe, Leiden (geboorteplaats), Berlijn (Rijksdag gebouw) en Leipzig (graf), betrokken waren. In elk van de steden is een steen geplaatst met een deel van het gedicht ‘Schoonheid’ dat Marinus kort voor zijn dood schreef in de gevangenis.

Ook stond er een grote, posterformaat foto van een klas inmiddels vol met bruine vlekken. De foto stampt uit de tijd van de oorlog in het voormalige Joegoslavië. Het hoort bij een project (video) genaamd de Duivelsjager. Een film over een Nederlander (uit Enkhuizen) die voor de Kroaten etnische zuiveringen leidde tegen Serviers.

Het duo deed meer projecten in het voormalige, communistische Joegoslavië. De foto’s hieronder, in die al genoemde metalen lijsten zijn ontstaan in een samenwerking met lokale kunstenaars aldaar. Het zijn foto’s van kantoren en ‘officiële’ ruimtes met de typische communistische inrichting.

IMG_8035

Kurpershoek is duidelijk een geëngageerd kunstenaar, nog steeds . Hij werkt sinds 2000 zelfstandig en doet nu een heel ander soort projecten. In ‘Instituut voor gerookte vis’ rookt hij in een tent vis (duurzaam en niet duurzaam) om rond het roken en eten van de vis een discussie los te maken over hoe we omgaan met voedsel en duurzaamheid. De ‘Vuurcirkel’ is een ritueel rond namen zingen en een vuurcirkel om de dood van een geliefde te kunnen verwerken. Die nieuwe richting maakt misschien ook wel dat hij aan een grote opruiming toe is.

Tot slot nog het verhaal van die lijstjes waar ik dit blog mee begon. Ze zijn gemaakt van T-profielen die uit verbouwing kwamen van het gebouw van kunstenaarsvereniging Pulchri in Den Haag.

Voor de lijst hoefde hij dus niets te hebben. “Vertel het verhaal maar….

Links:
Korte beschrijving van het project Instituut voor gerookte vis van Kurpershoek
Website Reinier Kurpershoek (Hier vind je ook informatie over zijn huidige projecten)
Website van het ateliercomplex Heining waar ik de kunstenaar ontmoette

Amusing Ourselves to Death

Aan een beroemde kade van een internationale haven, die je doet verlangen naar werelden ver weg, staat het gebouw ‘de Rotterdam’ naar een ontwerp van Rem Koolhaas. De moderne architectuur maakt verwachtingen over de toekomst in je los. Een lift brengt je in 30 sec naar een etage op 130 meter hoogte, waar het uitzicht overweldigend is. Het is een soort inwijding. Je bent nu in de juiste stemming voor de expositie ‘Amusing Ourselves to Death’, want kunst maakt je los van vaste denkpatronen.

IMG_8364

De expositie is ontstaan door een samenwerking van galerie Frank Taal, die dit jaar vijf jaar bestaat en Hens vermogensbeheer. De titel is een verwijzing naar het gelijknamige boek van Neil Postman. In dit kritische boek stelt de schrijver dat nieuws en informatie worden opgediend in gemakkelijk verwerkbare brokken, waardoor ons kritisch en zelfstandig denken verwatert.

De 28 geselecteerde kunstenaars reflecteren met hun werk op dit thema vanuit hun eigen discipline en zienswijze. Het resultaat is een evenwichtige maar gevarieerde expositie. Het kakofonische karakter, dat grote groepsexposities vaak kenmerkt, ontbreekt. Onderaan deze blog staat een lijst met alle deelnemende kunstenaars maar loop met mij een -virtueel- rondje mee, waarin ik aan een paar kunstenaars extra aandacht besteed.

Tot mijn genoegen kwam ik Ismail Tan weer tegen, over de bachelor van de HKU (2015) schreef ik al een blog. Even verder was er werk van Rob Scholte. Wat er gebeurd is in zijn leven ga ik niet meer herhalen. Zijn werk blijf ik sterk vinden, eenvoudig maar effectief.

Rob Scholte, In the box, 2015, acrylverf op linnen.
Rob Scholte, In the box, 2015, acrylverf op linnen.

Van  Annabel Oosteweeghel was er een even intrigerende als ongrijpbare korte video, die lijkt te gaan over verleiden, vrouw zijn, vergankelijkheid en de alledaagsheid van het bestaan.

Annabel Oosteweeghel, I won't say goodbye, 2014, barietpapier.
Annabel Oosteweeghel, I won’t say goodbye, 2014, barietpapier.

De schilderijen van Mike Ottink kent tegenstellingen. Sober maar ook heel krachtig, het Gecontroleerd maar toch onregelmatig. Zakelijk en ook ritmisch De schilderijen vinden hun oorsprong in muziek.

Mike Ottink, Preconscious processing, 2013
Mike Ottink, Preconscious processing, 2013

Op het eerste gezicht ziet het werk van Saminte Ekeland er liefelijk uit. Dat komt vooral doordat ze ‘naald en draad’ gebruikt in haar werk. Een middel dat we verbonden hebben met vrouwen. Haar onderwerpen zijn allerminst liefelijk. Een demonstrant die een molotof cocktail gooit, een portret van een anarchiste die een bank wilde beroven. Met haar materiaalkeuze wil ze de vrouwelijke kijk op het wereldgebeuren benadrukken. En dat er achter gruwelijke daden, hoe afkeurenswaardig ook, toch menselijke overwegingen schuilgaan.

Saminte Ekeland, Socrates molotov-cocktail, 2015
Saminte Ekeland, Socrates molotov-cocktail, 2015 transparant kunstof, panty, garen acryl.

We zijn de expositie rond. Ik neem afscheid in de wetenschap dat veel kunstenaars en hun werk niet genoemd heb. Helaas maar een blog moet niet te lang zijn. Rest mij nog een dankwoord aan de organisatoren voor een uitstekend samengestelde expositie.

Deelnemende kunstenaars:
Willem Besselink, Marilou van Lierop, Gerben Mulder, Aeneas Wilder, David Adams, Tom Woestenborghs, Daan den Houter, Ben Kruisdijk, Bram Braam, Phil Bloom, Rob Scholte, Ties Ten Bosch, Mike Ottink, Erik Sep, Hester Scheurwater, Georg Bohle, Jan ten Have, Pascal Bastiaenen, Ronald Franke (galerie Frank Taal), Tonny Yang, Lea Schiess, Ismail Tan (graduates selectie), Hans Wilschut, Jason Coburn, Saminte Ekeland, Annabel Oosteweeghel,  Rolf den Dunnen, Bert Loerakker, Gijs van Lith, Ilona Klimek, Dimitri Kruithof (gastkunstenaars)

Expositie: Amusing ourselves to death,  9 t/m 11 okt. 
locatie: Wilhelminakade 177, gebouw de Rotterdam 40ste etage, Rotterdam.